Van Mto wa Mbu naar Lake Natron

Op donderdag 1 oktober '26 waren we alweer dertien dagen in Tanzania. We hadden in een luxe tentenkamp van een Maasai-gemeenschap geslapen. Omdat er geen warm water was in de badkamer van onze 'tent' hadden we de avond voordien afgesproken om hoe laat we een zogenaamde "emmerdouche" voor twee personen vóór het ontbijt konden nemen. Hierbij werden door medewerkers enkele emmers warm water in een reservoir (buiten de 'tent') gegoten zodat we in onze tent lekker warm water hadden om te douchen.

Nadat we uitgewuifd werden, reden we een twintigtal kilometers verder, tot in het stadje Mto wa Mbu. Mto wa Mbu is Swahili voor 'rivier van muggen'. Gelukkig hebben we er daar, de ochtend dat wij er waren, niet veel van gemerkt. Het plaatsje is groot geworden door de toeristen die er, tussen verschillende safariregio's reizen, stoppen en/of overnachten. Mto wa Mbu is een smeltkroes van culturen: Er wonen mensen van vrijwel alle 120 verschillende etnische stammen van Tanzania door elkaar.
Door de vruchtbare grond wordt er volop geoogst, waaronder meer dan 30 soorten bananen, rijst en diverse groenten. Het dorp staat verder bekend om zijn markten.

Wij gingen in Mto wa Mbu met een gids van het ene naar het andere fietsen. Voor Ine was het al sinds China (2011) dat ze nog gefietst had op een gewone fiets. Voor Johan was het nog niet zo lang geleden omdat hij voor het werk nog gefietst had.
We stopten een eerste keer bij een kleine kudde zebra's en gnoes. De dieren stonden op het domein van de plaatselijke school te grazen. De jonge gids vertelde dat het wilde dieren waren. Ze zijn afkomstig van een park in de buurt (die niet omheind zijn), maar zijn na een regenperiode niet terug naar het park gegaan. De kudde is in Mto wa Mbu gebleven... en is er nog steeds... vreemd om deze dieren zo in een bewoond gebied te zien.

Onze volgende stop bracht ons bij het Manyarameer. Dit meer van 50 op 16 meter heeft zoutwater. Het is nog geen vier meter diep. Er leeft vis in maar slechts enkele soorten... en naar wat we zagen liggen in een vissersbootje zijn de vissoorten erg klein van formaat. In het meer zitten nijlpaarden, maar die zagen we niet.

Vervolgens fietsten we door een wijkje. onze gids legde uit dat er in de loop der tijd anders gebouwd wordt: eerst gebruikten alle stammen leem en takken bij het bouwen van hun woningen, maar dit werden, bij de meeste stammen, gaandeweg zelfgemaakte en later gefabriceerde bakstenen. Er werd ook uitgelegd waarom de oude, vervallen bouwsels steeds blijven staan. De oudere woningen worden niet afgebroken en opgeruimd om de aanwezige zielen van de voorouders die in die eerdere huizen gewoond hebben niet te verstoren... alweer een vraagstuk van ons, over het waarom er zoveel bouwsels op een stuk grond blijven staan, opgelost.

De vruchtbare streek heeft grote rijstvelden die goed geïrrigeerd kunnen worden door het vele rivierwater vanuit de riftvallei, die in de buurt ligt. Er worden diverse soorten rijst gekweekt in Tanzania, maar in deze regio wordt enkel witte rijst verbouwd. We reden tussen de rijstvelden en zagen vele boeren en boerinnen er hard werken, voor vaak magere inkomsten, werd ons verteld.

In de omgeving worden verder verschillende soorten groenten en fruit verbouwd. Deze wordt verkocht op verschillende marktplaatsen. We bezochten één markt, waar we uitleg kregen over verschillende zaken. We liepen er ook door de slagersgang. In heel Afrika (maar ook in andere warme landen) zagen we slagers al hun vleeswaar buiten hebben hangen. Het verschil met deze slagersgang was dat er geen stoffige weg langsliep en dat de prijzen vastgesteld waren. De klanten betaalden dus overal hetzelfde. Er werd ons bevestigd dat er geen koelcellen zijn voor het vlees. Onze gids zei dat het vlees er dagelijks volledig verkocht was en dat daardoor een koeling ook niet nodig was... tja... het vlees moet natuurlijk 'rijpen' alvorens het gegeten wordt...

Na het marktbezoek fietsten we naar een bananenbierbrouwerij. Het bier werd op dezelfde manier als Ine een week eerder zag, gemaakt, maar was afgeschermd van de toeristen. Ook Johan kon nu het bier proeven. Onze gids legde uit dat het geen goed bier was omdat het, bij het maken, te veel rook opgenomen had... en inderdaad, hetgeen we te proven kregen, smaakte vooral naar rook. Onze gids vertelde nog het verschil tussen bananenbier en -wijn. In feite is het net hetzelfde, maar heeft de wijn een hoger alcoholpercentage, als wijn in plaats van als bier. Het is ook helderder en duurder.

Als afsluiter van onze fietstocht bezochten we nog een bananenplantage. Hier zagen we enkele soorten bananenbomen en hun bloei. Bizar eigenlijk hoeveel soorten bananen er zijn... en hoe weinig wij er maar kennen!

Nadat we hetgeen aten dat we op konden uit onze, opnieuw overvolle, lunchbox (en de overschot aan anderen weggaven) reden we richting onze volgende bestemming. Over een barslechte gravel-/steenslag-"weg" reden we drie uur tot we aan het Natronmeer aankwamen. Onderweg reden we de Grote Riftvallei in door een hoge heuvelrij over te rijden. Nadien werd de omgeving vulkanisch: er lagen veel vulkanische assen, oude lavavelden en oude en slapende vulkanen. We zagen ook verschillende windhozen ontstaan, voorbij kolken en weer 'oplossen'... bijzondere omgeving!

Normaal gezien zouden we die nacht richting de top van vulkaan ol Doinyo Lengai, die we ook voorbijreden, wandelen. Deze vulkaan heeft aan de top een actief geothermisch veld met unieke lava. De lava die de vulkaan uitstoot heeft een hoog gehalte aan natrium- en kaliumcarbonaten. Daardoor is de temperatuur van de lava lager dan bij andere vulkanen, zo'n 500-600 graden Celsius (elders veelal 800-900 °C). In zonlicht lijkt deze lava een zwarte kleur te hebben in plaats van een rode. Ze is ook minder vloeibaar dan lava met veel silicaten... en dit was hetgeen, vooral Ine, persé wilde zien... maar gedurende wandeltochten die Ine tijdens haar week alleen deed, besefte ze dat ze te veel klachten, van o.a. hoogte, had om deze enorm steile berg van 2.960 meter te beklimmen. Tijdens de kennismaking met onze chauffeur Godsilent hadden we al doorgegeven deze tocht niet zouden gaan doen, maar andere activiteiten te willen gaan ondernemen.

... aan de oude lavavelden zag je trouwens dat die lava van de ol Doinyo Lengai anders is dan andere: het stollingsgesteente wordt carbonatiet genoemd. Nadat de lava gestold is, blijft deze niet zwart, maar kleurt ze grijs. Het lavagesteente verweert ook sneller dan bij andere vulkanen. Dit maakt dat de lavavelden veel 'gladder' zijn...

Die bijna perfecte kegel ol Doinyo Lengai betekent, in het Maasai, "berg van God". De Maasai ziet de berg als heilige plaats, waar hun oppergod, Enkai, woont. Ze brengen er bijvoorbeeld offers voor deze god.

Alvorens naar onze lodge te rijden, maakten we kennis met onze plaatselijke gids. Hij zou ons, in plaats van het beklimmen van de vulkaan, 's anderendaags meenemen naar het Natronmeer, naar historische voetafdrukken en een waterval.

Onze lodge, voor één nacht, had zowel uitzicht op de ol Dionyo Lengai als op het zoute Natronmeer. Onze kamer was opnieuw vrij luxueus en groot met een grote badkamer. Omdat het echt wel erg warm was in deze regio gingen we eerst douchen. En terwijl Ine onder de douche stond, viel de stroom uit... en die bleef een hele poos weg... gelukkig was er een zaklamp om in het donker naar en van het restaurant te gaan.

Afgelopen 30 september

Op onze twaalfde dag van onze Tanzaniareis waren we vroeg uit de veren. Veel stond er niet op de planning, maar het werd wel een 'drukke' dag. We deden een lange 'gamedrive' in Tarangire National Park en nadien reden we naar onze volgende slaapplek, op 50 km van het park. Naast de vreselijk irritante dazen, kregen we opnieuw heel wat wilde dieren te zien.

Dat er véél olifanten in dit nationaal park leven, werd nu wel duidelijk. We zagen er echt veel, maar allemaal maar in kleine groepjes van vrouwtjes met jongen of solitaire stieren. Verder zagen we (als we niks vergeten zijn) gnoes, dikdiks, leeuwen en welpen, zebra's, waterbokken, reigers, buffels, bavianen, vervetaapjes, hoornvogels, ibissen, flamingo's, giraffen, impala's, hyena's, wrattenzwijnen, hartenbeesten, thomsongazelles, pelikanen, dwergmangoesten, koedoes, struisvogels, zeearenden, een maraboe, vele vogeltjes en een jachtluipaard (met enorm veel safari-jeeps).

Het was al na vijven toen we bij ons volgende slaapplek terecht kwamen. Daar werden we uitgenodigd voor een, gezien de tijd, korte natuurwandeling met zonsondergang (18:13 uur). Ons kamp werd uitgebaat door een Maasaigemeenschap. Ine had dus al een natuurwandeling door de stam zijn, typisch woongebied gehad, maar ze was erg blij met déze wandeling. Ze was dit sowieso omdat Johan dit dan ook meemaakte, maar ook omdat ze tijdens deze kortere tocht meer leerde van alle verschillende bomen, veelal verschillende soorten acacia's, en hun medicinale toepassingen dan toen ze in de vorige Maasailodge een natuurwandeling deed.

Nog even voor de zon effectief onderging, bereikten we de top van een heuveltje. Dit had een erg mooi en panoramisch uitzicht over het Manyara-meer en de bergen van de nabijgelegen riftvallei/Grote Slenk. Tijdens een hapje en een drankje vertelde de Maasaikrijger (= Moran) dat hij op school veel geleerd had over duurzaamheid. Hij vertelde dat hij in zijn gemeenschap ijvert om, zonder verlies van hun cultuur, grasvelden aan te leggen om hun kuddes koeien, schapen en geiten te laten grazen, maar ook om minder dieren te kopen, maar net dierenrassen aan te schaffen die meer melk en vlees opbrachten. Hij had immers geleerd dat je beter goed gevoede, gezonde dieren hebt, dan grote hoeveelheden uitgemergelde dieren... interessant gesprek!

Dag 11 : naar Tarangire National Park

Op dinsdag 29 september '26 startte het tweede gedeelte van onze reis door Tanzania, namelijk het twaalfdagen durende "Tanzania Explorer XL". Dit was het gedeelte van onze reis dat we samen ondernamen.

Zoals met onze chauffeur Godsilent afgesproken, stonden we netjes om 8u klaar om in te stappen in zijn jeep. We moesten zo'n 200 km rijden, waarvan, gelukkig, het grootste gedeelte op een asfaltweg. Omdat we door het drukke en grote Arusha moesten rijden, er verschillende wegenwerken waren onderweg (met nog veel handenarbeid) en we enkele keren stopten, deden we er 5,5 uur over om bij onze bestemming uit te komen. Die bestemming was de hoofdtoegangspoort van het Tarangire National Park. Hier aten we eerst onze 'lunchbox' alvorens het park binnen te rijden.

Het landschap van het Tarangire NP bestaat uit granieten heuvelruggen, een riviervallei en moerassen. De vegetatie is een mengeling van acacia- en struikwilgenbos, seizoensgebonden overstroomd grasland en baobab-bomen. Deze vegetatie is ideaal voor olifanten, al zagen we er tijdens deze eerste kennismaking met het park niet zo heel veel. Qua andere wilde dieren kregen we al best veel te zien! We zagen olifanten, giraffen, impala's, gnoes, zebra's, elanden, waterbokken, dik diks, bavianen, struisvogels, adelaars, verschillende hoorn- en andere vogels, buffels en een duttende leeuwin in een boom. Al die dieren brachten héél veel ferm en pijnlijk stekende dazen met zich mee... een diersoort die we minder op prijs stelden! Ze staken los door onze kleren door. Onze chauffeur had wel koeienstaarten voorzien om de beestjes van ons af te slaan... maar ook dat hielp niet genoeg om de beesten tegen te houden met steken.

Pas rond 18u, een kwartiertje vóór zonsondergang, kwamen we aan aan ons kamp. Het werd een tentenkamp genoemd, maar in feite waren het stevige constructies met tentenstof-wanden... nog luxueuzer dan "glamping" dus. We hadden op voorhand moeten afspreken om hoe laat we zouden gaan avondeten. Dit was natuurlijk handig om weten voor het keukenpersoneel, maar het was vooral om ons te komen oppikken aan onze 'tent' om ons naar het restaurant te brengen. Aangezien we midden in het nationaal park overnachtten, konden er allerlei dieren rondlopen en mochten we niet alleen rondlopen in het kamp.

Doordat de zon onder was, waren er gelukkig geen dazen meer om ons lastig te vallen op het terras waar we aten. Er waren natuurlijk wel muggen... en omdat we maar op een hoogte van zo'n 1.000 meter boven zeeniveau verbleven (malariamuggen komen tot op zo'n 1.500 m voor), was het insmeren met DEET 50% absoluut nodig.

Na het avondeten werden we weer netjes afgezet aan onze 'tent' en sliepen we heerlijk onder het muskietennet in onze 'tent'.

Terug samen!

Op maandag 28 september ’26 kon Ine uitslapen. Ze zou immers pas rond half 11 haar transfer naar een andere lodge in Moshi hebben. Uitchecken kon tot 10 à 11 uur werd Ine gezegd, dus ware het niet dat Ine veel te vroeg wakker was, dan had ze kunnen uitslapen…

Ine had zich iets voor tienen al laten uitchecken en was in één van de salons van de lodge gaan zitten om op haar transfer te wachten… en die was veel te vroeg… Om 10u zat Ine al in de auto richting de Chanya lodge. In deze lodge had Johan de dag voor zijn vertrek naar de Kilimanjaro geslapen. Hij zou er later op de dag ook weer aankomen.

Johan had laten weten, toen hij nog even ergens wat internet had, dat de groep, vanwege het trage tempo van de drie dames, rond 15 à 16 uur aan zou komen aan de Chanya lodge… maar Johan en één van de dames hadden twee uur moeten wachten op de andere twee dames aan de gate. Het werd uiteindelijk 18:15 uur dat we elkaar weer terugzagen… en het vertellen over ieders onze avonturen van de week voordien kon starten!

Na een goede douche, waar Johan heel veel nood aan had, maakten we kennis met Godsilent, onze chauffeur/gids van de periode nadien.

Dag 9: Materuni waterval & Moshi

Op zondag 27 september ’26 waren we 9 dagen in Tanzania. Johan was al van voor middernacht wakker en onderweg naar Uhuru Peak. Ine ging voor de laatste keer alleen op uitstap. Hiervoor reed ze opnieuw richting de Kilimanjaro. Deze die dag, in de vroege, ochtend nog eens wolkenvrij. Ine kreeg zo een mooi en goed zicht op de hele berg met zijn huidige twee overgebleven kraters, waarvan de hoogste Uhuru Peak bevat. Ine haar chauffeur vertelde dat de andere krater ook te beklimmen is, maar dat er dan met touwen en pikhouwelen geklommen moet worden… en dat je niet mag vertrekken als je de verklaring dat je op eigen verantwoordelijkheid, met gevaar voor eigen leven de tocht onderneemt, niet ondertekend hebt.

Aangekomen in het dorpje Materuni werden we bij het registratiepunt opgewacht door Ine haar wandelgids. Hij vertelde dat hij eerst met Ine naar de Materuni waterval zou wandelen en we nadien naar een koffieplantage zouden gaan, waar we ook zouden lunchen.

Bij het vertrek van de wandeling, rond 9u, grapte Ine dat ze Johan kon zien lopen op de top van de Kilimanjaro. Dit was meteen ook de laatste blik die Ine kreeg op die berg: nadien daalden we af en gingen we doorheen de bossen tegen de flank van de bergen.

Ine wandelde op 1500 meter hoogte, ter hoogte van het regenwoudgebied aan de voet van de Kilimanjaro. De kleiige ondergrond was vochtig, maar niet modderig. Ine haar wandelgids vertelde dat het niet echt meer geregend had tot twee weken voordien, maar dat de vaak laaghangende wolken het vochtig hielden. Onderweg wees hij Ine wat soorten vegetatie aan: bananenbomen, koffiestruiken, passievruchten enz. Er lagen ook enkele ‘akkers’ met groenten tegen de hellingen aan aangelegd.

De Materuniwaterval was, ondanks de begroeiing, best al van ver te zien. De waterval is een 80-tal meters hoog. Aangezien Ine er aan het einde van het ‘droogseizoen’ was, kon ze tot aan de voet van de waterval geraken, niet dat dat betekende dat er maar een smal straaltje water naar beneden donderde.

Nadat Ine weer langs dezelfde route terug naar boven wandelde, was op de plek waar ze een klein uurtje eerder de Kilimanjaro nog zonder wolkje kon zien liggen, een dik pak wolken opgedoken. En van die Kilimanjaro was niks meer te zien en dat bleef de rest van de dag zo.

In Materuni en de andere hellingen van de Kilimanjaro wonen vooral mensen van de Chagga stam. Hun grondgebied is vruchtbaar vanwege de vulkanische ondergrond. Ze telen er bananen, koffie, yam, maïs en andere groenten. Bananenbomen bieden meerdere keren per jaar bananen om te verkopen, maar bieden ook noodzakelijke schaduw voor de koffieplantages. Na haar wandeling werd Ine naar zo’n plantage gebracht.

Ondanks dat Ine op Jamaica al naar koffieplantages geweest is, leerde tijdens dit bezoek veel bij. Alle stappen van het hele proces van plant tot en met gemalen koffie werd uitgelegd en getoond… bij dat laatste moest Ine ook mee doen, terwijl de Chaggamensen zongen tijdens het werk.

Na de lunch, van traditionele gerechten, werd Ine terug naar haar lodge in Moshi gebracht. Ze nam afscheid van haar chauffeur… van wie ze de moeilijke naam echt niet meer kan herinneren, maar die Ine op een aangename manier acht dagen lang rondreed.

Afrika Amini Alama in Momella (dag 7)

Na het ontbijt vertrok Ine met een gids vanuit de Hillside Lodge de heuvel af, naar het dorpje Momella. Gedurende de hele ochtend ging ze langs verschillende projecten die mee ondersteund worden door de ngo Africa Amini Alama.

Het eerste project dat Ine bezocht was de “KinderVilla”. Het wordt een weeshuis voor jongens en meisjes genoemd, maar in de meeste gevallen zijn de kinderen die er verblijven geen wezen. Vaak gaat het over kinderen waarvan er geen vader is. De moeders van deze kinderen hebben het, omdat dit een schande is, vaak moeilijk om aan te sluiten bij de anderen. Doordat ze alleen zijn, kunnen ze niet werken omdat ze dan niet voor hun kind(eren) kunnen zorgen. Dit maakt dat ze arm zijn, maar deze situatie zelf moeilijk kunnen veranderen. In zulke gevallen hebt de ngo. Deze kinderen (en echte wezen) kunnen met gratis kost en inwoon in KinderVilla verblijven. Op deze manier kunnen de moeders wel gaan werken en zich uit armoede werken. De moeders kunnen bij hun kinderen op bezoek komen en helpen mee met activiteiten en bv. de was van hun kind.

Op het moment van Ine haar bezoek waren er, op twee na, geen kinderen aanwezig. Die waren allemaal naar school in het dorp.

Ine kreeg te zien waar de kinderen samen aten en speelden en waar ze sliepen. De kinderen liggen, in stapelbedden, in een kamer met leeftijdsgenootjes. Er is een jongers- en een meisjesblok. In de grote tuin stonden speeltuigen onder twee grote bomen.

Vanuit KinderVilla wandelde Ine met haar gids naar de polikliniek van de ngo. In deze polikliniek ligt de focus op preventieve geneeskunde, natuurgeneeskunde en kinétherapie. Er werkt ook een tandarts en er worden (eenvoudige) wondverzorgingen gedaan. Dit is allemaal gratis. Hun inkomsten worden gehaald uit de ngo, sponsors en giften. De gebruikte medicijnen, zowel reguliere als homeopatische, zijn betalend. De kruiden voor de homeopatische medicijnen worden in eigen tuin gekweekt en gedroogd, vermalen en verwerkt in de kliniek.

Eén van de artsen die in de kliniek werkt, is één van de oprichters van de ngo Africa Amini Alama. Zij is arts en heeft zich daarnaast ook toegelegd op natuurgeneeskunde. De medicijnen worden door haar voorgeschreven. Als er in de kliniek geen passende behandeling mogelijk is, worden patiënten doorverwezen naar het ziekenhuis in het dorp.

De ngo heeft een speciaal programma voor zwangeren en jonge moeders. Zij worden tijdens hun zwangerschap in de kliniek opgevolgd met echo’s en andere onderzoeken die nodig zijn. Daarnaast krijgen ze vanuit de ngo kleedjes en wat spullen voor tijdens de eerste drie maanden van de baby. Voor de moeders wordt een pakket voorzien met materiaal dat ze na hun bevalling kunnen gebruiken. Bevallen dien ze in het ziekenhuis, maar als ze daar dit pakket moeten kopen, kost dit erg veel, maar is dit wel noodzakelijk om infecties te voorkomen.

Het derde project dat Ine bezocht was de middelbare school voor duurzaam toerisme. Ditmaal kreeg ze een hele andere rondleiding met weer meer informatie gericht op de opleiding zelf.

In basisschool Worseg Vision English Medium Academy is ook de ondersteuning van de ngo zichtbaar. Er zijn drie jaren ‘kleuterklas’ die volgens de Montessori-methode. Deze is gebaseerd op de natuurlijke drang van kinderen om te willen leren en sterk van elkaar leren. Er wordt voor iedereen ’s middags een gezonde maaltijd voorzien. Door ook die kleuterklassen, met lunch, aan te bieden, zorgt men ervoor dat kinderen al jong naar school gaan, meer kansen hebben voor hun toekomst en gezonder zijn.

Ine werd door de helft van de drie kleuterklassen onthaald. Ieder kind moest even aan haar vel voelen en toen één van de kinderen haar horloge ontdekte en hoorde dat het tikt, werd het allemaal even te wild… hahahahaha… dit maakte wel dat ze allemaal heel gedreven waren om aan Ine te laten zien wat ze allemaal al geleerd hadden. Door spelenderwijs met allerlei verschillende vormen van leren steeds bezig te zijn, hadden ze al stappen richting kunnen lezen (tweede leerjaar) gezet… een luipaard aanduiden op de dierenkaart was wel een moeilijke… grappig dat ze met een vijftal gingen zoeken wat het dan wel was…en uiteindelijk eentje ging aanduiden waar de krokodil stond… zo! opgelost.

Het naaiatelier waar Ine twee dagen voordien al was geweest stond daarna op het programma. Er zaten nu meer naaisters en ook leerlingen. Deze leerlingen deden een opleiding van twee jaar, na hun middelbare school, om naaister te worden. Hun klaslokaal hing vol met foto’s en patronen van allerlei traditionele Afrikaanse kledingstukken, met wel tien verschillende mouwen voor damesbloezen/-jurken alleen al.

De dames in het atelier hebben er hun eigen zaakje en maken spullen om te koop aan te bieden. Ine wist precies wat ze wilde… maar daarvan bleek de rits kapot. Het werd dus een tasje met haar tweede keuze aan stoffenmotief.

Het laatste bezoek van de ochtend bracht Ine aan het lunchrestaurant van Africa Amini Alama. Ze kreeg er haar lunch opgediend door leerlingen van de toerismeschool. Hierbij zaten we onder de grote vijgenboom die in het logo van de ngo staat… met zicht op Kilimanjaro, opnieuw achter de wolken.

Africa Amini Alama heeft nóg projecten in regio West-Kilimanjaro, maar we hielden het op de meeste van in Momella.

Het was vrijdag, dus dan kon Ine ook nog naar de wekelijkse markt gaan. Deze markt is een belangrijke markt voor de hele regio omdat daar mensen van ver en dichtbij, van zowel de Wameru als de Maasai aan elkaar kunnen verkopen en levensmiddelen in kunnen kopen. Ine had geen zin om daar heen te gaan. Tijdens vorige reizen hebben we al heel vaak dergelijke markten bezocht.

Dus wandelde Ine samen met haar gids weer de heuvel op om terug naar Hillside Retreat (ook van ngo, net als de Original Maasai lodge) te gaan. De vijf uur dat Ine van haar ‘huis’ was geweest waren erg boeiend, verrijkend maar ook vermoeiend geweest.

National Park Arusha & 'mini restuarant'

Om 8u stond Ine haar chauffeur/gids haar op te wachten om, “om de hoek”, naar de gate van Nationaal Park Arusha te rijden. Hij vertelde dat er in het park enkel luipaarden als roofdieren zaten, en dan ook nog ver weg in het bos. Om deze reden, waren er veel ‘gewone’ dieren omdat zij er zonder veel stress konden leven. Het park heeft hierdoor procentueel het grootste aantal giraffen van alle parken van Tanzania. Deze soort is, zo merkten we al tijdens onze voorgaande safari’s, erg stressy en snel opgejaagd. 

Dat er veel giraffen waren, merkte Ine al meteen: tientallen meters voorbij de eerste gate zaten er al een paar te rusten. Ine kan zich niet herinneren op safari ooit zittende giraffen gezien te hebben. De chauffeur vertelde dat, als ze zich rustig voelen, dit de manier is waarop ze ook slapen. 

Bij de tweede gate ging de chauffeur Ine aanmelden en om een ranger voor een wandelsafari vragen. Zo’n ranger heeft bij een wandelsafari altijd een geleden geweer bij. Dit dient om, moest het nodig zijn, een schot af te vuren om het dier weg te jagen. In dit park kan het vooral bij een buffel nodig zijn dit te gebruiken. Onderweg zag Ine verschillende dieren: wrattenzwijnen, buffels, giraffen, waterbokken, een soort ooievaar en een dikdik. Ook wandelde Ine een stukje de berg Meru, die in het nationaal park ligt, op. Zo kwam ze aan een mooie, kleine waterval. 

Na ongeveer twee uur wandelen, stapte Ine terug de jeep in en ging ze met haar chauffeur op ‘gamedrive’ in de rest van NP Arusha. Dit park bestaat voornamelijk uit bossen, maar er zijn ook grote open vlaktes en grote meren. Naast opnieuw veel giraffen en wrattenzwijnen te zien, zagen we ook zebra’s, bavianen, flamingo’s, ibissen, allerlei andere watervogels, bijeneters, een adelaar, een waterbok en bosbokken, een dikdik en een duikerbok en enkele diadeemmeerkatten… vooral om die laatste was Ine erg blij. Deze apensoort had Ine nog nooit gezien. 

Rond 18u stapte Ine, met drie koppels die ook in dezelfde lodge als Ine verbleven, in de jeep van het hotel. We werden naar het ‘mini restaurant’ van een middelbare school van ngo Africa Amini Alama gebracht in het dorp. Het bijzondere aan deze school is dat het zich, naast dat het een gewone middelbare school is, ook specialiseert in een opleiding in duurzaam toerisme. Dit is voorlopig de enige middelbare school die dit organiseert in Tanzania. De andere opleidingen in toerisme zijn opleidingen voor na het middelbare onderwijs. 

Het is een kostschool met zo’n 150 leerlingen, verdeeld over vier schooljaren. Tijdens een rondleiding die we kregen van de leerlingen vertelden deze dat dit maakte dat ze kleine klassen hadden. In andere middelbare scholen in Tanzania heb je klassen met zo’n 100 leerlingen. 

We kregen uitleg over hoe de leerlingen gestimuleerd werden om projecten te bedenken om duurzamer met alles om te gaan: ze waren spaarzaam met water en energie, ze herbruikten spullen, de school kweekten eigen groenten en fruit en ze recycleren. Ze hebben een project waarvoor ze alle plastieken verpakkingen uit het dorp verzamelden, wasten, verknipten en er met mallen, allerlei nieuwe spulletjes mee maakten… en ja, hoor, Ine heeft er weer een olifant bij, eentje van gerecycleerd plastiek ditmaal! 

Voordat we aan tafel konden gaan, moesten we nog een aantal stappen doorlopen. Er was een opzet gemaakt alsof we op hotel gingen en daar ook aten. Dit betekende dat Ine (en de anderen) zich moest laten inchecken, ze haar kamer te zien kreeg en dat ze naar haar tafel gebracht werd. Aan tafel werd haar dan het menu voorgelegd, kreeg ze alles netjes opgediend, werd gevraagd of ze het niet te koud had enz. Dit alles werd door de leerlingen van school gedaan als oefening van de verschillende zaken die ze, eens afgestudeerd, op hun werk moesten gaan doen… leuk! 

Op het einde werd er ook nog, door alle leerlingen die die avond meegewerkt hadden, voor zang en dans gezorgd… wat een fijne avond. Dit was een avond waarvan Ine het jammer vond dat Johan er niet bij was om dit ook mee te maken… maar die was op dat moment aan het acclimatiseren : hij was op zijn vierde dag van de Lemoshoroute vertrokken op 3.900m, naar 4.600m gewandeld en weer gedaald tot 3.975m om te overnachten.

van Maasai- naar Wamerugebied

Na het ontbijt ging Ine samen met een Maasai en haar chauffeur/gids op wandel in het gebied rondom de Original Maasai lodge. Net zoals op andere plaatsen, leven de Maasai hier in droog, onvruchtbaar gebied. Ze hebben wel een rijke kennis aan plantkunde en weten zich zo van allerlei kwaaltjes te genezen. Een paar planten kreeg Ine tijdens de wandeling ook te zien. Onderweg kwam Ine ook nog verschillende zebra’s, een giraf, vier Thomson gazelles en een antilopesoort waarvan ze de naam niet meer weet (en geen foto heeft).

Na de wandeling van bijna twee uur was het tijd om uit de Original Maasai lodge te vertrekken. De Maasai lieten dit niet zonder afscheidslied gebeuren. Vlak voor we wegreden, kwamen er langs alle kanten enkele Maasai aangerend die als afscheid voor Ine zongen… bijzonder… en ook weer ongemakkelijk… maar wat een ervaring was deze locatie geweest: zonder dat het gecommercialiseerd en onecht leek, had Ine het gevoel even een andere cultuur mee te maken. En het feit dat de opbrengsten naar ngo Africa Amini Amala gaan en zij die weer aan de omgeving teruggeeft via onderwijs, structurele medische en sociale ondersteuning in de Kilimanjaroregio, één van de armste regio’s van Afrika, is erg bijzonder.

Ditmaal moesten we weer over de barslechte weg terug, maar reden we op een gegeven moment de andere kant op. We staken een riviertje en verschillende irrigatiekanaaltjes over. Dit was dus de plek waar de Maasai hun drinkwater haalden… in bidons, door ezels vervoerd. Voor het hotel was er stromend water aangelegd, maar dat is, ook niet voor de Maasai, niet drinkbaar.

Deze richting uit zag het er, door verschillende riviertjes, steeds groener uit. Er doken steeds meer velden met gewassen op en er liepen steeds meer mensen in gewone kleding (en niet de Maasaigewaden, rond. Ine leerde van haar chauffeur dat hier de Wamerustam woont. Deze stam is minder traditioneel dan de Maasai. Ze leven al eeuwen letterlijk langs elkaar: de Maasai in de droogte en de Wameru rond de riviertjes, gevormd door bronnen in de berg Meru. Ze drijven al even lang handel met elkaar. Ine vind het vooral verrassend dat, op een kwartier rijden, de omgeving er zo groen uitzag! We reden verder langs velden en enkele dorpjes. Op verschillende plaatsen was ook duidelijk te zien dat het overstromingsgebied is in regentijd. De chauffeur vertelde aan Ine dat niet iedere rivier voor de mens drinkbaar water had en dat dit op deze plaatsen zichtbaar was waarom: er lag hier wit sediment op de grond. Het water kan wel gebruikt worden voor de irrigatie van velden en als drinkwater voor dieren maar bevat zout en mineralen die vulkanisch van oorsprong zijn en vanuit vulkaan Meru naar boven komt en naar beneden loopt.

Na, in totaal 45 minuten rijden, kwamen we in het dorp Momella aan. Dit is de thuisbasis van de ngo Africa Amini Amala en heeft één van de toegangspoorten van Nationaal Park Arusha. We reden meteen naar Ine haar volgende verblijfsplek voor drie nachten: Hillside Retreat, ook een lodge van Africa Amini Amala… en ook deze weg was barslecht. Ine werd ditmaal niet al zingend ontvangen, maar wel erg hartelijk. Ze kreeg thee en kreeg uitleg over hoe de lodge, en andere projecten van de ngo, ontstaan waren: doordat de regio arm is, kan niet ieder gezin voor zichzelf instaan. Vooral moeders zonder echtgenoot hebben het moeilijk, werd verteld: zij kunnen immers niet zomaar voor de kinderen zorgen én een voldoende goed inkomen regelen. Africa Amini Amala heeft daarom projecten die moeders helpt kleine bedrijfjes op te starten, scholen ondersteunt waar kinderen gratis heen kunnen en er gratis lunchen en ze hebben een polikliniek waar de hele omgeving gratis preventieve en kleine behandelingen kunnen krijgen.

Er werd met Ine besproken wat haar programma van de drie dagen dat ze er was, zou gaan zijn: deze dag zou ze nog een natuurwandeling maken, ’s anderendaags het nationaal park verkennen en op vrijdag de projecten bezoeken.

Ine kreeg geen kamer maar een soort gastenhuis om in te verblijven: er waren geen echte aparte kamers, maar er stonden wel, verspreid van elkaar en met wanden gescheiden, drie tweepersoonsbedden en er waren twee badkamers met douche en WC, een eenvoudige keuken en twee terrassen… Nadat Ine beslist had welk bed en welke badkamer ze zou gaan gebruiken, ging ze zich installeren. De wifi in huis was goed, dus kon Ine ook bezig zijn met haar foto’s en de blog. Dit deed ze tot het tijd was om te lunchen. Aan deze lodge was geen restaurant, enkel maar een bar. Bij ieder huis was op het overdekt terras een eethoek voorzien. Dit maakte dat Ine er steeds zonder anderen om zich heen moest eten… dit voelde de eerste twee keer wat eenzaam, maar uiteindelijk stelde Ine deze rust ook wel erg op prijs.

Na het lunchen, deed Ine al een paar kleine handwasjes en ging Ine wat dutten. Om vervolgens tegen 16u klaar te staan voor haar natuurwandeling. Een gedeelte van deze wandeling liep langs de grens met National Park Arusha. Enkel voor auto’s is er een afsluiting, dieren (en mensen) kunnen gewoon van NP naar het dorp of van het dorp naar het NP. We bleven echter aan de kant van het dorp omdat je anders inkomgeld moet betalen. Vaak zie je vanaf die grenswandelpaden al wilde dieren lopen, maar Ine had geen geluk. Het grenspad liep verder langs een rivier. De rivieren in de omgeving bevatten geen vis. Moesten inwoners vis willen eten, moeten ze dat bij het Victoriameer halen. Dit ligt zo’n 600 km verderop, wat maakt dat er niet gemakkelijk aan vis te geraken is en dat het duur is. Bijna ieder gezin heeft hier een paar kippen, geiten, schapen en/of runderen om in melk, eieren en vlees te voorzien. Dieren naar sappige grasgebieden gebracht om te grazen en staan thuis in een met accaciatakken afgezet gebied. Door de lange, scherpe doorns komt er niets en niemand bij de dieren op die manier.

Eigenlijk zat er geen bezoek aan het naaiatelier in de natuurwandeling maar de opportunistische gids leidde Ine naar het atelier omdat hij er iets moest ophalen voor zichzelf. Het bezoek aan het atelier stond pas op het programma van vrijdag, als Ine de projecten van de ngo bezoekt. Ze kon ze wel al eens rondneuzen en nadenken over wat ze mogelijk nog “nodig” had.

Daarna wandelen we langs en over verschillende erven terug naar boven naar Hillside Lodge. Het was wat laf geworden, wat de klim naar boven niet gemakkelijker maakte voor Ine.

Ine kreeg ’s avonds weer haar avondeten op haar terras en ging opnieuw vrij vroeg slapen omdat ze ’s anderendaags weer vroeg op moest.

Als een Maasai

Op dinsdag 22-9 was het, na twee nachten, weer tijd om de Simba Farm Lodge te verlaten. We waren al vroeg, vóór half 9, op weg. We lieten de Kilimanjaro wat meer achter ons en reden richting Meru, ook zo’n oude, slapende en gigantische vulkaan. We reden eens door een klein gebied waar, vanwege de vele acacia’s, regelmatig giraffen te zien waren. Die kregen we niet te zien. We zagen wel verschillende kleurige vogels, een paar vervetaapjes, enkele herders onderweg met hun vee (een klein aantal koeien, geiten en schapen) én we zagen Kilimanjaro zonder wolken bovenop! Ine dacht dat ze de berg de dag voordien maar half gezien had en dat wolken veel van de top bedelen, maar eigenlijk had ze hem al bijna helemaal gezien: een grote, hoge en vooral brede berg. Meru kregen we ook goed te zien, maar die is kegelvormig en 4.566 m hoog, dus nog 1329 meter lager dan Kilimanjaro (5.895 m).

Het was na een tijdje duidelijk te zien dat we Maasaigebied inreden: er liepen steeds meer mannen en vrouwen in traditionele klederdracht en we kwamen steeds meer herders meer kleine kuddes tegen. Over het algemeen gaan kinderen al jong naar school, maar op vrije dagen moeten Maasai-jongens vanaf 4 jaar een kleine kudde leren controleren.

Er doken ook meer en meer kleien huizen op en weien, met rondom takken en doornen, om de kudde te beschermen tegen roofdieren… die er in dat gebied eigenlijk niet zijn.

Toen we de asfaltweg moesten verlaten, was het nog een lang stuk rijden over heel slechte keien- en zandweg.
Aangekomen bij Original Maasai Lodge stond een groep van Maasaimensen ons op te wachten en zongen ze ons toe… beetje ongemakkelijk om daar zo alleen naar te staan kijken, maar enfin. Na de zang, kregen we doekjes om onze handen te wassen en kregen we een welkomstdrank. Traditioneel zou dit koeienbloed zijn, maar gelukkig kiezen ze voor toeristen voor een lekker (donkerrood) drankje met hibiscus, gember en limoen. Er werd door een Maasaiman verteld dat de drank in, door vrouwen, uitgeholde calabassen bewaard worden. Omdat er ook één Maasaivrouw bijstond, vroeg Ine haar iets over het uithollen van de calabas. Ze bleef heel serieus kijken en de Maasaiman antwoordde… later zou Ine leren dat, als er mannen bij zijn, deze altijd voor de vrouw(en) spreken… tja, traditie en cultuur…

De Original Maasai Lodge wordt volledig uitgebaat door de Maasaistam van dat gebied, maar is eigendom van een ngo van twee Oostenrijkse dames, ‘Africa Amini Alama’. Deze ngo staat voor duurzaam toerisme en wil met verschillende projecten, waaronder scholen en lodges, de levensstandaard van de Maasai- en Wameru-stammen verhogen en vooral de tradities bewaren.

Nadat Ine rondgeleid was in de gemeenschappelijke gebouwen van de lodge, nam ze plaats op het terras met zicht op Kilimanjaro… maar die lag volledig in de wolken. Ine kreeg thee en kreeg uitleg over het programma. In het reisschema dat we ontvangen hadden, stond dat Ine moest kiezen uit drie activiteiten, maar alle activiteiten waren gewoon inbegrepen… wat maakte dat Ine nog een drukke namiddag tegemoet ging: 13u: lunch, 15u: schoolbezoek, 17:30u: speerwerpen met aaneensluitend traditionele zang en dans, verhalen over tradities aan het kampvuur en avondeten.

Doordat Ine een hut had dicht bij het zwembad had ze ook wifi op haar kamer. Die was er eigenlijk enkel in gemeenschappelijke ruimten. Wat wél alle kamers hadden, was zicht op Kilimanjaro… maar die bleef gedurende Ine haar hele verblijf verstopt achter wolken.

Ine was de enige geïnteresseerde voor het schoolbezoek. Het was een stukje wandelen naar de school waardoor Ine vanalles kon vragen aan de gids die Ine mee naar de school nam: over zijn schoenen die van motorbanden gemaakt waren, over schoolverzuim, over de projecten van de ngo die ervoor zorgden dat jongere mensen in de buurt bleven en niet naar de steden trokken voor geld enz.

Aan het schooltje werd Ine opgewacht door een leerkracht. Hij was niet van de omgeving maar was met zijn hele gezin naar de school verhuisd waar hij kon inwonen om het lerarentekort op te lossen. We zagen de iets oudere lagere schoolkinderen, enfin, de meisjes, de klaslokalen poetsen. De leraar legde uit dat dit onderdeel van hun scholing was. Eén klas was na schooltijd nog even gebleven om voor Ine Engelse liedjes te zingen, haar vragen te laten beantwoorden én ook vragen aan haar te stellen. Voor één keer loog Ine niet over haar leeftijd en zorgde dit voor een héél verbaasde blik van de kinderen… ja, dat vonden ze oud! De gemiddelde levensverwachting in Tanzania is dan ook maar 67 jaar, en nog lager in de gebieden als degene waar Ine was.

In de Tanzaniaanse scholen zijn er ook verschillende leerjaren, maar stroom je sowieso in in de eerste klas, hoe oud je ook bent als je start. De kinderen hebben daardoor heel verschillende leeftijden in één klas.

Ine bezocht ook de eerste klas (kleuterklassen). Daar draaide alles vooral om spelenderwijs leren. De continenten lagen er bijvoorbeeld als puzzels… maar tussen Frankrijk en Denemarken lag enkel Duitsland… van de BeNeLux was er geen sprake ;-)

Voor het speerwerpen en alle activiteiten nadien waren er (gelukkig) veel meer geïnteresseerden. We kregen eerst uitleg over waarom speerwerpen zo belangrijk is voor de Maasai: het is het enige verdedigingsmiddel dat ze hebben om vrouw(en), kinderen en kudde te beschermen. Ze moeten dus “een leeuw kunnen doden met hun speer”. Dit oefenen de “morans” regelmatig. Deze morans zijn de Maasai-krijgers.

Jongens worden in hun vroege tienerjaren ingewijd tot moran na een besnijdenisritueel. Als ze dan één krimp laten of laten zien, worden ze verbannen, want dat betekent zwakte. Als krijger leven ze, in groep, een aantal jaren afgezonderd in de bosrijke omgeving om te trainen. Als ze sterkt genoeg zijn om hun familie te beschermen, kunnen ze naar de stam terugkeren.

Dat speerwerpen moet dus blijvend getraind worden, maar dient ook om de andere morans te laten zien hoeveel kracht ze hebben.

Er werd in eerste instantie, vanop verschillende afstanden, met de speer naar een hangende rotsblok geworpen. Iedereen zat steeds goed in de buurt, maar als iemand in de rotsblok gooide werd dit op veel gejuich en ontzag onthaald. Het leken net kleine kinderen hoe ze daar zaten spelen met die speren onder elkaar.

En dan waren natuurlijk de toeristen aan de beurt… niemand kon het natuurlijk, ook niet vanop korte afstand. Ine hield zich stil en ging niet gooien… waarom?

Het speerwerpen duurde tot tegen zonsondergang (18:20u). Iedereen ‘verhuisde’ toen naar een heuveltje waar een grote oppervlakte was vrijgehouden om te dansen. Erg veel nummers werd gezongen, ingeleid door steeds andere mannen; Gaandeweg werd het steeds ‘doller’ en werd overgegaan tot de “adumu”, de springdans. Hierbij springen de krijgers recht omhoog om hun kracht, moed en uithoudingsvermogen te tonen. Degenen die het hoogst en het langst na elkaar kunnen springen worden met veel lof bezongen. In eerste instantie zongen de dames ter plekke steeds mee, maar toen er begonnen werd met het springen en naar de dames toestappen, gingen zij schoudertrekkende bewegingen maken terwijl ook zij voor de groep gingen staan… best interessant en leuk om te zien. Het duurde wel lang. Naar de fitness hoeven die krijgers in ieder geval niet meer te doen als die iedere avond voor een hoop toeristen moeten speerwerpen en dansen.

Toen het al helemaal donker was, gingen we allemaal rond een kampvuur zitten. Daar vertelde één Maasai-krijger allerlei tradities. Ine kon niet alles horen, maar enkele zaken waren dat de mannen verantwoordelijk zijn voor hun familie en voor een inkomen. Daarom trekken ze van graasplaats naar graasplaats met hun kuddes om deze in leven te houden, te kweken en te kunnen verkopen. De vrouwen zijn verantwoordelijk voor de rest: de kinderen, het naar markten gaan voor groenten (want Maasai telen niets), koken, poetsen enz. Ze zijn zelfs verantwoordelijk voor het bouwen van de kleien woningen.

Hij vertelde ook dat vroeger Maasaikrijgers dierenvellen droegen die met het bloed van dieren rood geverfd werd. Sinds gekleurde katoenen stoffen ook toegankelijk werden tot de Maasai gebruiken ze gewoon stof in plaats van dierenhuiden. Hun favoriete kleur blijft rood omdat dit kracht uitstraalt en anderen en dieren afschrikt, vinden ze.Tegenwoordig hebben ook andere kleuren succes. Ze droegen verschillende, wat oudere mannen, blauwen gewaden… De dames zijn heel kleurig gekleed. Zowel mannen als vrouwen dragen verschillende juwelen met vaak witte met kleurige kraaltjes rondom polsen, enkels en hals en ook dragen ze allen metalen heupkettingen.

Vanaf 40 ben je bij de Maasai ‘oud en wijs’. Je taak binnen de familie is dan voornamelijk nog het zorgen dat de familieband harmonieus blijft bestaan en dat ze adviseren bij problemen.

Na het weer lekkere avondeten werd Ine naar haar hut gebracht. Er leven geen roofdieren in de buurt, maar omdat er geen goed aangelegde en verlichte paden zijn, gaat een krijger mee met een pitslamp.

Shira Plateau

Het had bijna heel de nacht geregend, maar rond 7u was het gestopt op de derde dag van onze reis… en ondanks de voorspellingen bleef het de rest van de dag, althans waar Ine was, droog.

Om 8u van onze derde reisdag was Ine helemaal klaar voor vertrek: gedoucht, ontbeten en Johans paspoort lag klaar aan de receptie… hoe kon ons dat toch overkomen!?

We reden verder op de slechte rode zandweg waarlangs de lodge lag en moesten al snel weer stoppen bij een toegangspoort, de toegang van het “West Kili Forest”. Dit bos bestaat in hoofdzaak uit dennen en wat regenwoud. De dennen worden gepland en afgezaagd voor het hout voor schrijnwerkerij, voornamelijk voor het dak van de huizen. Tegenwoordig wordt er ook geëxperimenteerd welke groenten er goed groeien om, als de boompjes klein zijn, rondom de bomen te planten. Gezien de hoogte waarop het bos ligt, groeit vooral de aardappelplant er goed.

Als we het regenwoud inrijden, komen we ook aan in het ”National Park Kilimanjaro”. Nadat we de Londorosi toegangspoort van het park binnenrijden, moest ik mij registreren… dat was even spannend aangezien ik enkel die kopie van mijn paspoort had… maar mijn paspoort werd zelfs niet gevraagd! Ik moest gewoon zelf het paspoortnummer invullen!

Het was nog een uurtje rijden over een nog slechtere weg dan voordien: het geld dat gevraagd wordt aan de twee toegangspoorten wordt duidelijk niet voor wegenonderhoud gebruikt!

Gaandeweg veranderde het landschap opnieuw: het regenwoud met gigantische bomen werden dichte struiken en tegen dat we stopten, waren die struiken nog maar zo’n halve meter hoog en bremachtig. Er hing mist die over het ‘heideachtig’ landschap voorbij dreef. Bij de start van de wandeling hadden we de wind, soms fel, in de rug.

We waren in het Shira Plateau aangekomen: het plateau is hetgeen miljoenen jaren gelden ontstaan is uit een vulkaan. De ondergrond is lava met daarop zwarte assen en zand. Ondanks de mist die er meestal hangt en de regen die er regelmatig valt, is het er droog, kurkdroog. Ine wandelde in een niet al te dik maar wel windproof truitje met een T-shirtje en dat was, om te wandelen ideaal.

De 12km lange wandeling op het plateau (6 heen, 6 terug) was glooiend met een uiteindelijk hoogteverschil van zo’n 200 meter. Op een eerste ‘uitkijkpunt’ zou de Kilimanjaro goed te zien zijn… moest het niet zo mistig en bewolkt te zijn. Maar verder en verder, hoger en hoger, was er geen mist meer en trokken de wolken ook meer en meer weg. Onderweg kregen we dan de Kilimanjaro wél te zien. De wolken lagen enkel nog bovenop de berg.

Er volgden drie riviertjes waarvan er enkel water in het eerste stroomde. Ine kreeg, uit het rivierbed naar boven ‘klimmend’ steeds meer last van kortademigheid… en ze besloot dat het een héél wijze beslissing was om die beklimming van de Kilimanjaro niet te maken!

 Eens voorbij het riviertje kwamen we steeds meer tegenliggers tegen die met emmers op weg waren naar dat riviertje om water te halen.

Terwijl Ine vriendelijk dag zei aan zo’n drager - en even niet uitkeek - viel ze door een dikke steen in het pad… even schrikken, maar niks aan de hand! waarschijnlijk wel wat blauwe plekken…

Ondertussen was Johan ook gestart aan zijn eerste etappe van zijn trektocht. Waar Ine aan het wandelen was, zou Johan niet langs wandelen. Hij zou, ’s anderendaags, over een andere route over het Shira Plateau. De bestemming was wel dezelfde, namelijk Shira Camp One. Het kamp ligt op een open vlakte waarover de wind raasde. Dragers van groepen die de Lemosho route de dag voor Johan startten, waren er tenten op aan het zetten en al alles klaar aan het zetten voor de kampkeukens. Ine vond het wel bijzonder om dit ook te zien. Eens in het kamp was de Kilimanjaro goed te zien, al trok er vanuit één richting een soort van wolkengordijn voor.

Na even te rusten en wat foto’s te maken, startte Ine en haar wandelgids met de terugweg, dezelfde als de heenweg… maar nu niet meer met wind in de rug, maar tegen de wind in… en in die wind zat regelmatig, zeker hoe meer we afdaalden, zand in.

Na de drie riviertjes overgestoken te hebben, rustte Ine even en kon nu nog maar de helft van Kilimanjaro zien…

Terug bij de jeep zag Ine dat ze echt vuil was, zwart van die zand. De chauffeur stond ons op te wachten met ons lunchpakket. Nadat we dat op hadden, reden we weer terug naar de lodge. Onderweg hadden we veel tegenliggers en werd duidelijk dat de zandweg ook wel wat breden mocht zijn. In de bomen van het regenwoud zag Ine nog twee franjeapen zitten. Hun lange witte haar viel erg op.

In het registratieboek van de trekkers, want dat was een ander dan dat waar Ine in stond, vond ze Johan niet terug. De wandelgids zei dat Johan ook niet aan die, maar aan een andere gate zou vertrokken zijn. Johan zelf had al verschillende uren niet meer gereageerd op Ine haar apps, dus die zat zonder internet… en was aan het wandelen natuurlijk.

Om 14:20 uur waren we terug op de lodge en Ine kreeg meteen haar paspoort in de handen gedrukt. Onze ruil was compleet! Ine kroop meteen in de douche om dat zwarte stof van zich af te wassen en ging nadien wat rusten.

Tegen de zonsondergang (18:20 uur) zat Ine met haar laptop en foto’s in de zetel bij het restaurant. Terwijl de zon onderging genoot zij van een cola en van een hele mand popcorn. De chauffeur kwam nog langs voor een briefing voor de dag nadien.

Na het lekkere eten ging Ine weer naar haar huisje en maakte ze haar koffer. ’s Anderendaags zou ze immers ‘verhuizen’.

24 jaar en gescheiden

Op 20 september gingen we rond half 9 ontbijten. Het was een zeer uitgebreid ontbijtbuffet met véél lekkers zowel voor Johan als voor Ine. Alvorens uit te checken liepen we door de tuin van het hotel waar het gonsde van de activiteit van de vele kleurige vogeltjes. Ook van op ons terras konden we er nog verschillende bekijken.

Om 10u stonden er twee voertuigen, één busje en één safarijeep, op de parkeerplaats van het hotel. Het was even verwarrend welke voor wie was gezien beide chauffeurs zeiden dat ze naar de Kilimanjaro gingen voor ‘de wandeltocht’… Ine zat bijna in het busje naar de lodge vanwaaruit de beklimming van de Kilimanjaro startte en Johan zat al in de jeep die ’s anderendaags de dagtrip met zicht op de Kilimanjaro zou maken… snel wisselen, dus!
En dan werden we, op onze 24e huwelijksverjaardag, gescheiden…

Onderweg bleek dat we beiden ook aan een gedaanteverwisseling gedaan hadden: toen Johan, die veel eerder bij zijn lodge was dan Ine, incheckte, kwam hij er achter dat hij Ine haar paspoort had. Het inchecken was gelukt omdat hij een kopie van zijn paspoort kon voorleggen.

Ine was twee uur onderweg tot aan de Simba Farm lodge. Ze passeerde verschillende dorpen/stadjes, maar reed ook langs velden vol maïs en andere gewassen. Het werd steeds heuvelachtiger en ze kreeg steeds meer bergen te zien. Ze zag ook een giraf, maar was niet snel genoeg om hier een foto van te nemen.

Na steeds op verharde wegen te hebben gereden, sloegen we opeens af om een tijdje op een slechte rode zandweg te gaan rijden. Langs die zandweg, wat ook de weg naar Nationaal Park Kilimanjaro bleek te zijn, lag Ine haar lodge: een grote boerderij met in de grote tuin allemaal huisjes als hotelkamers. Mooi!

Meteen na aankomst en na het inchecken met de kopie van haar paspoort (wat, net zoals bij Johan, geen probleem was) werd Ine gebrieft door haar twee begeleiders: één chauffeur en de wandelgids voor ’s anderendaags. Ine kreeg uitleg over de dagwandeling die ze zou gaan doen en kreeg vooral instructies over hetgeen ze moest meenemen aan gezien er regen voorspeld was.

Een klein uurtje nadat Ine aangekomen was, kon ze gaan lunchen: jawel, een volledige maaltijd met soep, hoofd- en nagerecht. De lodge staat er prat op dat ze steeds verse groenten uit eigen moestuin gebruiken.
Na het eten wandelde Ine rond in de grote tuin en moestuin, waar inderdaad heel veel soorten groenten stonden. In de mooie tuin met bomen en struiken met veel vruchten en bloemen vlogen vogels en vogeltjes af en aan, meestal kleurig maar ook saai grijs. Ze hadden allemaal gemeen dat ze erg snel van het ene naar het andere vlogen… en dus moeilijk te fotograferen waren, maar Ine kreeg, met veel geduld, toch nog wat mooie foto’s gemaakt. Nadat Ine een werkman terug zag komen lopen met een hele kudde koeien, vond Ine het ook tijd om terug naar haar huisje te gaan, om een middag dutje te doen. Vooraleer ze dat kon gaan doen, hadden we nog een heel appverkeer heen en weer over hoe het paspoortenprobleem op te lossen… Johan wist dat hij zich moest registreren alvorens aan zijn tocht te starten… en daarbij was het paspoort nodig…

Aangezien Johan ’s anderendaags ook die slechte rode zandweg opmoest om naar Nationaal Park Kilimanjaro te gaan, was de simpelste oplossing dat Ine zou proberen om met haar kopie binnen te geraken, maar Johan zijn paspoort aan haar receptie af te geven zodat Johan dat zou kunnen gaan halen en verwisselen met dat van Ine…

Na Ine haar dutje was het al 17u en kreeg ze, tijdens dat Johan gebrieft werd, info door over zijn groepssamenstelling, de luxe een eigen tent te hebben omdat die drie Londense dames ieders een tent wilde en de hoop dat hij het privétoilet van de dames ook mocht gaan gebruiken.

Ondertussen had Ine haar foto’s ook uitgezocht en ging ze alvast naar de bar-restaurant om daar gebruik te maken van de wifi om op Polarsteps en op Facebook wat foto’s te zetten voor de thuisblijvers.

Na het avondeten ging Ine naar haar huisje en legde ze alles klaar om ’s anderendaags goed voorbereid op pad te kunnen gaan.

Lemosho route

Johan start vandaag aan zijn beklimming van de Kilimanjaro! Spannnnend!

Gisteren heeft Johan kennis gemaakt met zijn gidsen en zijn medewandelaars. Dit zijn drie dames uit Londen. Er gaan nog een kok en 14 dragers mee… 14!? De dames wilden allemaal een eigen tent en hebben een toilet met tent gehuurd… die extra luxe moet natuurlijk die berg op gedragen worden… vandaar 14… en Johan kan van diezelfde luxe genieten maar betaalt niks extra ;-)

Hier nog eens de dag-tot-dag afstanden van de 8-daagse Lemosho route met de overnachtingsplekken van Johan:

Dag 1, maandag 21/9: twee uur over 5 kilometer naar Mti Mkubwa Camp (2790 m), 400 m stijgen;

Dag 2, dinsdag 22/9: vijf uur over 8 kilometer naar Shira Camp One (3505 m), 715m stijgen;
Dag 3, woensdag 23/9: vier uur stappen over 10 km tot Shira Camp Two (3890 m), 385 m stijgen;
Dag 4, donderdag 24/9: zeven à acht uur over 10 kilometer tot Barranco Camp (3975 m), 85m stijgen;
Dag 5, vrijdag 25/9: zes uur over 6 kilometer naar Karanga Camp (4040 m), 65m stijgen;
Dag 6, zaterdag 26/9: vier uur stappen over 4 kilometer tot Barafu Camp (4681 m), 641 m stijgen;
Dag 7, zondag 27/9: 12à14 uur (12 km) tot Uhuru peak (5895 m) en naar Mweka Camp (3070 m), 1235m stijgen en 2790 dalen;
Dag 8, maandag 28/9: drie à vier uur over 10 kilometer naar Mweka Gate (1630 m), 1450m dalen.

Deze link brengt je naar een pagina waar je het weer, de neerslag en de wind op verschillende hoogtes van de Kilimanjaro kan bekijken. 

Het lijkt er naar uit te zien dat het regelmatig gaat regenen in het gebied en op de berg. Het is dan natuurlijk ook regenwoud... Waarschijnlijk zal Johan sneeuw hebben op de Uhuru peak, het hoogste punt van de Kilimanjaro. Vroeger was er steevast sneeuw, maar met de opwarming is dat niet meer altijd zo.
Johan bereikt die top rond zonsopgang van zondag 27 september... het zal er sowieso vriezen... Johan is in ieder geval óók voorbereid op regen en koude!

Dag 1 : Onderweg (gisteren)

Het voordeel van het vliegen met een lijnvlucht, ditmaal weer eens SN Brussels, is dat ze meestal niet ’s morgens vroeg vertrekken. Onze vlucht, naar Nairobi via Kilimanjaro International airport, vertrok pas om 10:20 uur… en ze deed dat mooi op tijd. De acht uren in de lucht kregen we goed om. Eerst kregen we ons eten. We hadden een vegetarisch menu besteld… en dat was een lekkere! een rijstschotel met dahl. De andere economyklanten konden kiezen tussen pasta kip of pasta vegetarisch… grappig dat we dan toch nog iets speciaals kregen.

Enfin, verder hielden ons wat bezig met dutten, lezen, puzzelen en films en series kijken. Ine keek, voor de eerste keer, naar ‘The Lion King’. Johan vond dat er toch wat over, maar Ine wist dat de rots waar die Leeuwenkoning vaak staat, echt bestaat… in Tanzania… dat kon ze toch niet laten passeren… en het doodde meteen 88 minuten in het vliegtuig.

Eens geland op Kilimanjaro airport, het was rond half 9 plaatselijke tijd, moest het vliegtuig ver rijden vooraleer er een luchthavengebouw te zien was. Het stopte en iedereen, die niet doorvloog naar Kenia, mocht uitstappen. We hebben al regelmatig belachelijk kleine afstanden met een bus van het vliegtuig tot het luchthavengebouw gedaan. Die Tanzanianen vinden dat duidelijk ook onzin. We moesten te voet. Het was 24°C dus best een aangename temperatuur voor een avondwandelingetje.
Toen we aan het gebouw aankwamen, moest iedereen eerst zijn boardingpass laten zien en werd je de juiste richting uitgestuurd naar de douane. We hadden op voorhand een online visum geregeld. Dit hadden de meesten op de KLM-vlucht die even voor ons geland was en onze vlucht met bestemming Kilimanjaro gedaan… ferme wachtrijen dus voor de zeven douanebeambten… en de weinigen die zich toch ter plekke een visum regelden, hadden gelijk: dat bleek (toen toch) erg vlot te gaan….

Wat wel een geluk is, bij lang wachten aan de douane, is dat de bagage al van de band is gehaald en gewoon op je ligt te wachten. Zoals beloofd, stond er bij de uitgang van de luchthaven iemand met een Jokerbordje en Johan zijn naam. Om 21:50 uur reden we de poort van ons hotel, Airport Planet Lodge, door. Daar kregen we een welkomstdrankje en moesten we wat paspoortgegevens invullen alvorens we naar ons huisje gebracht te worden… Daarvoor moesten we een stukje lopen doorheen de tuin van het hotel.Ons huisje was een groot huisje met een grote badkamer, een grote slaapkamer met een groot bed en een terrasje… van een soort luxe dat we uit onszelf niet gauw zouden uitkiezen…

Vakantie!

 Ons 'groot verlof' van 2026 is gestart, onze reis ook!