Godspeed You! Black Emperor

Het was alweer van oktober 2024 (blogbericht) geleden dat we hen zagen, maar gisteren was het weer zo ver dat we naar een concert van Godspeed You! Black Emperor gingen... het énige jammere daaraan was dat we naar Antwerpen moesten tijdens de meest-vervelende-periode-om-naar-Antwerpen-te-gaan, namelijk tijdens de vijfdaagse dat de E313 van Wommelgem tot aan de Antwerpse Ring afgesloten was (info)... alhoewel, zóveel langer waren we niet eens onderweg.

Voor we naar het volledig uitverkochte Trix gingen, gingen we nog eten in de buurt. We kwamen in een brasserie op de Turnhoutsebaan in Borgerhout terecht en aten best goed.

Toen we bij de concertzaal aankwamen was voorprogramma "One Leg One Eye" uit Ierland nog niet zo lang gestart. Doordat ook deze band muziek brengt waar moeilijk een genre op te plakken valt, lees je op allerlei websites vanalles over hun genre muziek... is ook niet belangrijk... het paste goed als voorprogramma. 

Stipt om half 9 startte Godspeed. Fijn, die stiptheid! Iets wat bij reggae-concerten nauwelijks lukt...

Trix schrijft op zijn website overigens het volgende over de band: "De status van de Canadese post-rockband Godspeed You! Black Emperor is stilaan mythisch. Promo doen ze niet, ze spelen in het halfduister en een frontman of -vrouw hebben ze niet. Maar hun concerten zijn een intense beleving met zorgvuldig opgebouwde epische composities, rijke arrangementen en vulkanische uitbarstingen..." 

 

... en dat is erg goed omschreven... De belangrijkste muziekinstrumenten die Godspeed gebruikt, zijn gitaren, basgitaren, snaarinstrumenten (onder andere viool en cello), en percussie. Godspeed gebruikt nauwelijks zang in hun composities, wel wordt gebruikgemaakt van samples met gesproken tekst. In de bezetting sinds 2010 bestaat de band uit twee drummers, twee bassisten, drie gitaristen en een violist. Eén van de gitaristen speelt ook contrabas en één drummer houdt zich ook bezig met allerlei snufjes om stukken te herhalen en te vervormen.

Tijdens liveoptredens wordt de muziek aangevuld met filmbeelden. Over het algemeen zijn dit live geprojecteerde 8mm-films in zwart-wit die steeds stukken uit dezelfde scènes herhalen. Godspeed uit zich niet politiek, maar deze projecties vertellen veel over hun gedachtengoed: het geeft een aanklacht tegen oorlog, onrecht enz. weer.

In filmpje 1 en filmpje 2 dat Johan maakte, kan je zien en luisteren hoe het eraan toeging. We vonden de band gisteren, als altijd, erg goed. Hun nieuwe muziek is nog steeds niet 'vrolijk' maar veel minder 'duister' dan op de voorgaande platen. Omdat we de nieuwe muziek nog niet goed kennen, maakte het deze show ook weer helemaal anders dan voorgaande jaren dat we hen aan het werk zagen.

De chimansees van Kibale Forest National Park

In september 2015 residen we door Oeganda (blogberichten). Op 24 september gingen we er naar Kibale Forest National Park in het zuidwesten van het land.  In dit blogbericht schrijven we er over.

We namen hierna wat stukken van het blogbericht over:

Na een briefing over wat we mochten doen en wat niet, vertrokken op "chimp-tracking": een wandelsafari dus die specifiek gericht was op het zoeken van chimpansees.

Verschillende groepjes (van zes personen en één gids/tracker) vertrokken tegelijkertijd, maar steeds vanuit een andere locatie. Er was walkietalkie-contact tussen de trackers om elkaar in te lichten over de situatie van het gebied waardoor zij wandelden.

We zagen onze gids, naarmate de tijd verstreek, steeds wanhopiger worden. Iedere ranger/tracker had problemen om de groep die het dichtst bij het hoofdgebouw geslapen had te vinden...

... en dan uiteindelijk, na vier uur tevergeefs zoeken, werden ze gespot: een groepje van vijf "achterblijvers": drie volwassen vrouwtjes die aan het babysitten waren over twee baby's. Ze zaten erg hoog in de bomen en hielden zich heel erg stil om zichzelf niet te verraden. De babysitters waren voornamelijk bladeren en vruchten aan het eten. De baby's hielden zich voornamelijk bezig met spelen en dollen met elkaar.

Tijdens de briefing werd ons gezegd dat we hoogstwaarschijnlijk geen chimpansees op de grond zouden zien. De dieren komen wel tot op de grond, maar vertoeven toch het vaakst in de bomen... maar het volgende exemplaar, een jong mannetje, die we tegen kwamen, zát op de grond!

Het dier zat er van te genieten dat hij zo veel aandacht kregen van al die mensen voor hem (achter hem moesten we weg blijven omdat hij zich dan bedreigd zou voelen en agressief zou kunnen worden). Hij leek vrolijk te poseren voor iedereen, maar hij zag er ook moe uit.
Onze ranger/tracker vertelde dat de groep een uitzonderlijk lange afstand hadden afgelegd op die korte tijd dat ze hun "nest" (slaapplek) verlaten hadden... en die afstand (zo'n 10 km) hadden wij dus ook allemaal afgelegd.

Terwijl de chimpansee zat te poseren, zoefde er nog een andere chimpansee tussen de takken door. Hij riep naar diegene die voor ons op de grond zat. Deze gaf echter geen gehoor aan die oproep.

De ranger/tracker wilde nog een stukje verder met ons gaan. Hier vonden we ook erg verse sporen van chimpansees... en jawel, hoor... daar zaten er weer op de grond! Ditmaal waren twee keer twee mannetjes elkaar aan het "vlooien" (en ondertussen wat aan het dutten) en lag even verder één mannetje te rusten.

Op een gegeven moment begonnen vanuit de toppen van de bomen chimpansees te roepen, schreeuwen en tieren naar elkaar. De exemplaren waar we voor stonden, net als bij het vorige exemplaar op zo'n 4 à 5 meter afstand, reageerden heftig terug... dat was even schrikken... maar er was niets aan de hand. Het was hun normale luidruchtige gedrag stelde de ranger/tracker Ine gerust...

Het had vier uren geduurd eer we iets van de chimpansees te zien kregen, maar dan kregen we ze ook echt héél goed te zien!

En dan lazen we gisteren in dit vrt-nws-artikel het volgende over diezelfde chimpansees die we elf jaar geleden zagen:

De chimpansees leefden jarenlang samen in het nationaal park Kibale in Oeganda. Ze vormden een hechte gemeenschap, droegen zorg voor elkaar en voerden samen taken uit zoals het verdedigen van het territorium. Maar vanaf 2015 begon het allemaal te keren

De groep viel uit elkaar en 3 jaar later waren er 2 aparte gemeenschappen ontstaan. Sinds 2018 vonden er in totaal 24 aanvallen plaats van de ene groep tegen de andere, vaak in goed georganiseerde raids. Daarbij zijn zeker 28 chimpansees gedood, waaronder 19 jonge exemplaren. De onderzoekers maken zelfs de vergelijking met een burgeroorlog bij de mens.

De aanvallen waren wreed en gemeen. Baby-chimpansees werden uit de armen van hun moeders gerukt en doodgeslagen. Wanneer volwassen mannetjes werden aangevallen, is er sprake van collectieve agressie tegenover een weerloos, enkel individu. Daarbij werden soms de testikels afgerukt. 

De hamvraag die wetenschappers zich stellen is nu "hoe dit is kunnen gebeuren?"...

De hoofdtheorie is dat de groep te groot was geworden. Chimpansees leven meestal samen in groepen van ongeveer 50 dieren, terwijl de groep in kwestie er ongeveer 200 telde. Dat kan de sociale samenhang onder druk hebben gezet. 

Vóór de groep uiteenviel, stierven er 5 volwassen mannetjes, mogelijk door ziekte, wat ook enkele cruciale sociale connecties kan hebben verbroken. Bovendien kwam er in 2015 een nieuw alfamannetje bij, een dominante figuur extra dus. "Dat kan een groot verschil maken, want het verstoort de zaken redelijk hard. Er kan meer agressie optreden, en vriendschappen kunnen veranderen."

Óf ze waren zó van de kaart van ons te zien dat ze een burgeroorlog zijn begonnen?? ;-)

In het BBC-artikel hierover lazen we ook nog dat dit soort 'oorlogen onder chimpansees' om de 500 jaar voorkomen. De studie ondersteunt het idee dat groepsidentiteiten zelfs diepe sociale banden kunnen verschuiven en opheffen zonder enige van de etnische, religieuze of ideologische kenmerken waarvan doorgaans wordt gedacht dat ze ten grondslag liggen aan het meeste collectieve geweld.

Het laat in ieder geval weer zien dat een chimpansee niet veel verschilt met een mens... helaas...

en ja, het zijn onze foto's die in dit bericht staan

Omdenken

meer

Paasmaandag 2026

Afgelopen maandag, paasmaandag, werden we na onze laatste nacht in Wardonia Hotel voor de wekker wakker. Zoals steeds op een laatste dag Londen zetten we onze koffertjes nog in de bagagekamer en gingen we nog een paar uurtjes iets doen. Heel veel tijd hadden we wel niet, want we hadden al de Eurostar van 13:01 uur (GMT).

Ontbijten deden we in Soho, in een zaakje waar we zo goed als ieder bezoek aan Londen gaan ontbijten of brunchen. Van daaruit wandelden we, een kilometer naar het zuiden, naar het plein Trafalgar Square.

Trafalgar Square is genoemd naar de slag bij Trafalgar van 1805. Op het midden van het plein staat Nelson's Column. Deze zuil is ongeveer 50 meter hoog. Het beeld erop is nog eens 5,5 km. Er staan verder nog beelden, leeuwen, fonteinen en trappen op het plein. In de vier hoeken van het plein staan grote sokkels. Op drie ervan staan grote beelden van menselijke figuren. De vierde sokkel bleef, om financiële redenen leeg. Dit wordt sinds 1999 gebruikt om tijdelijke kunstobjecten op te zetten. Ditmaal stond er een wit rechthoekig werk met 726 gezichten van trans-, non-binaire en gender non-conforme mensen. Best mooi.

Aan dit Trafalgar Square ligt de "National Gallery", de plek waar we naar toe waren. Deze National Gallery is een gratis museum over schilderkunst doorheen heel de geschiedenis. We hadden niet de tijd om de hele collectie te gaan bekijken, dat zouden we ook nooit doen. We zijn wat dat betreft niet zo'n fan van de hele schilderkunst. We vinden schilderkunst pas de moeite vanaf de periode van het impressionisme en later. Van die echt waarheidsgetrouwe, overgedetailleerde werken zijn niks voor ons.

We bezochten daarom enkel de zalen met (post-)impressionistische schilderijen, zoals werken van Monet, Renoir, Manet, Degas, Cézanne, van Gogh, Gauguin enz. 

De gebouwen van de National Gallery op zich zijn al erg mooi: glazen koepels, marmeren trappen en zuilen, bladgoud, weelderige plafonds en meer pracht, praal en kitsch.

Na ons bezoek namen we weer de metro en gingen we onze koffertjes ophalen in ons hotel. Zoals steeds in Station London St Pancras International ergerden we ons aan het feit dat er te veel reizigers in een veel te kleine wachtruimte moeten wachten... en in de Eurostar was het continue, veel te hard getater en geschater van twee kleine Spaanstalige jongetjes echt niet leuk... twéé uur aan één stuk, de hele rit dus... en de ouders vonden het maar al te leuk en leken zelfs niet te beseffen dat velen rondom hen dit lawaai niet op prijs stelden...

Vooraleer we terug naar huis reden, reden we nog langs de frituur om daar een goed Belgisch frietje te eten... en zo sloten we een weeral een geslaagd weekendje Londen af!

Over vijf weken trekken we opnieuw naar Engeland, maar dan met het vliegtuig.

Pasen '26

Op Paaszondag gingen we naar Hackney. We namen hiervoor de metro en daarna de 'overground' / bovengrondse om naar Dalston Square te gaan... waarom daarheen? We waren in de loop van het afgelopen half jaar op een, dachten we, herdenkingsplaatje van Jah Shaka op dat plein gestoten...

Zoals we in dit blogbericht schreven over 11 november '22 draaide deze (grote naam in de reggaewereld) Jah Shaka op een feestje van "Roots & Culture". Een terugkerend feestje dat Johan, als Brukout vzw, samen met anderen organiseert. Het was toen al een hele tijd geleden dat de Londenaar nog in Europa was geweest... en nadien is hij enkel nog in Parijs geweest, voordat hij op 12 april '23 stierf.

Het 'herdenkingsplaatje' zoals wij dachten, zijn in totaal tien 'tegels' van evenveel Londenaars die van betekenis zijn voor de muziekwereld, voornamelijk reggae. En verschillenden van hen leven nog gewoon.

Aan dat Dalston Square gingen we ook brunchen... lekker brunchen! Nadien wandelden we, in het zonnetje, van de "rijkere" buurt naar het minder fortuinlijke 'centrum' van het district Hackney. Toen we London Fields passeerden, maakten we een ommetje door dat parkje... spijtig van het frisse en strakke windje maar die (vele) groene plekjes in Londen zijn toch steeds fijn om even op een bankje te zitten. We konden ons zo voorstellen dat er op warmere dagen veel mensen op het grote grasveld zitten, liggen en spelen. 

In het centrum van Hackney kochten we eerst wat blikjes ackee/aki in een winkel met Aziatische en Afrikaanse voeding. Die kan je immers niet in alle warenhuizen kopen. 

De ackee komt oorspronkelijk uit tropisch West-Afrika en westelijk Centraal-Afrika en is daar een populair gewas. De plant werd naar Jamaica gebracht om als voedsel voor de slaven te dienen. Men kweekt de plant veel in het Caribisch gebied en op Jamaica is het de nationale vrucht... en het is ook van de Jamaicaanse keuken dat wij de vrucht kennen. Eenmaal rijp en gekookt,  lijkt ackee, qua textuur, op roerei en ook een eetje qua smaak. We eten niet heel vaak ackee, maar zo wel eens af en toe in een curry of zo. In Hackney gingen we ook nog een tas koffie drinken... en stiekem had Ine gehoopt in een stukje cake of zo, maar in het zaakje hadden ze geen desserts... ;-)

We verlieten Hackney met de bus en reden naar het treinstation in de buurt van "Finsbury Park"... hoe een station, een buurt en ook een echt park heet. Tegenover het trein- en metrostation moesten we, in een klein zaaltje, zijn voor de maandelijkse "Reggae Cookout", een reggaefeestje. We waren vroeg, maar dat was niet erg omdat Johan het soundsystem kent. Ook was de organisator van the International Ska Festival, Sean, er. Er kon dus wat nagepraat en -gelachen worden over de dagen voordien en als "festivalorganisatoren onderling". Gaandeweg kwam er steeds meer volk dat voor het skafestival in Londen was ook op dit feestje binnen... iedereen waarvan de dag voordien afscheid genomen was, werd weer enthousiast begroet... toch een klein wereldje ;-)

Youri was er ook. Hij is van de Vlaamse Ardennen, dus een grote Ronde van Vlaanderen-fan... en toen het daar spannend werd of leek, zaten ze 'vast' aan Youri's telefoon in plaats van met de muziek op het feestje bezig te zijn... Ine vond het wel grappig...

Voor het avondeten van die Paasdag hadden we gereserveerd bij het Nigeriaans restaurant "Chuku's". De dagen voordien waren we steeds gaan eten in de buurt waar we op dat moment waren. Dit restaurant hadden we al op voorhand uitgezocht en lag, eigenlijk toevallig, niet ver van Finsbury Park. 

De Nigeriaanse keuken was helemaal nieuw voor ons. We waren dus benieuwd! Het concept van Chuku's zijn eigenlijk kleine porties / tapas om te delen. We vonden het moeilijk kiezen omdat we geen idee hadden, wat te verwachten. Maar omdat gesteld werd dat er 3 à 4 gerechtjes per persoon gekozen diende te zorden voor een volledige maaltijd, was het kiezen al veel gemakkelijker: van de 15 gerechtjes kozen we er 11... bijna heel de kaart, dus :-D En wat was het lekker! Wowww! Youri en Johan aten de potjes leeg, Ine had nog wat plaats gelaten voor een wafel van bakbanaan met ijs... mmmmm!

Johan en Youri sloten hun skaweekend af in de pub King Charles I. Ine maakte alvast de koffertjes.

naar de maan

Lang wachten

Wat duurt wachten lang als je op een blogbericht van Johan en Ine wacht...

Stille zaterdag '26

Onze Paaszaterdag startte in Brixton. Tenminste, van daaruit wandelden we te voet naar platenwinkel Dash the Henge... wat een half uur wandelen van het metrostation van Brixton lag. Onderweg gingen we ontbijten. En passeerden we 'Denmark Road', waarvan we nog zeiden dat we de weg naar Denemarken nog niet zouden nemen, maar pas in juni.

Die platenwinkel waar we heen stapten, is gespecialiseerd in verschillende genres muziek en platenlabels, maar voor Johan was vooral zijn On-U-Sound-collectie interessant. In plaats van weer terug te stappen, namen we ditmaal de bus tot een metrostation onderweg terug naar het centrum van Londen. Ditmaal moest Ine het eerste van de metro af en reisde Johan verder. Johan ging naar een middagevenement van het Skafestival.

Ine nam de metro naar Liverpool Street en trok Spitalfields in. Ze neusde wat rond in Old Spitalfields Market, die van Oliver Twist, maar nu met marktstalletjes van kleine ontwerpers, prullaria e.a. Zoals steeds trok ze ook naar en rond de straat Brick Lane en Shoreditch in voor de streetart.

Nadien wandelde Ine nog over een gedeelte van het Thames pad (zuiderlijke oever)... maar het was haar daar véél te druk... wat een druk paasweekend in Londen! Langs die Theems moest ze wel zijn, dus die drukte moest ze door...

Net als bijna ieder bezoek aan Londen hoort immers een bezoek aan het museum Tate Modern erbij. Nadat Ine in de bar van het museum warme scones met boter en gelei snoepte, ging ze nieuwsgierig kijken welke kunstwerken er in de grote hal van het voormalige electriciteitscentrale 'Bankside Power Station'... ze vielen tegen ditmaal. Het waren werken met hout en rendiervellen om het leven en leed van de Samen (Lappen) in beeld te brengen... en natúúrlijk ging Ine ook in de kamer vol werken van Mark Rothko zitten... en nóg maar eens kijken naar de vele lagen van de, in eerste opzicht, eenvoudige rechthoeken op zijn werken. Prachtig!

We spraken, na Johan zijn eerste feestje van die dag, af in de buurt van het treinstation in Camden Town. Daar gingen we, in Inverness Street, lekker eten in het Jamaicaans restaurant Ma Petite Jamaica. Johan ging voor Jerk Pork, met véél vlees, Ine voor de Ital Curry, zonder vlees.

Voor Johan en Youri was het daarna alweer tijd voor het laatste evenement én de after party van The London International Ska Festival 2026... Het was weer een goede editie, vonden ze... maar dat wil niet zeggen dat dit de laatste reggaefeestjes van ons weekendje Londen waren...

Dag 2, Goede Vrijdag 2026

Zoals steeds gingen we ook dit jaar op Goede Vrijdag ontbijten in een pub in de buurt van de Tower of Londen... en zoals bijna altijd nam Johan het volledige Engelse ontbijt en Ine de warme havermoutpap, ook typisch Engels. We gaan steeds op die dag op die plek eten omdat er op de vrijdag van The London International Ska Festival een Thames cruise is... en de Theems ligt bij die Tower of London.

Omdat aan de pier waar de boot normaal gezien aanmeert renovatiewerken zijn, moesten we iets verder wandelen dan anders naar het vertrekpunt van de boottocht. Zo moesten we wel weer eens over de Tower Bridge wandelen. De boot lag aangemeerd aan de pier bij de oude havengebouwen van de Canaray Wharf. Door deze locatie dacht Johan dat de Thames cruise niet, zoals steeds, onder de openstaande Tower Bridge zou varen. De boot waarin de cruise doorgaat is immers te hoog voor de volgende bruggen op de Theems naar die kant te bevaren... maar de boottocht startte tóch met een tochtje onder de open Tower Bridge door... en even later, na het draaien, weer terug... toch altijd speciaal.

Terwijl Johan op de cruise feest vierde, maakte Ine haar vaste winkel- en chai latte-stops in de wijken Covent Garden en Soho. Nadien ging ze Johan weer van de boot halen en gingen we, samen met Youri, eten in een typisch Engelse pub.

We namen nog samen de metro, maar de heren stapten eerder uit om over te stappen om naar hun volgende evenement van het Ska festival te gaan, terwijl Ine weer fijn vroeg ging lezen en slapen...

Dag 1, Witte donderdag '26

Afgelopen donderdag reisden we, zoals vele Witte donderdagen voordien, weer met de Eurostar naar Londen. Aangezien er geen middagprogramma van the London International Ska Festival was, brachten we samen de middag in Londen door.

Nadat we onze koffertjes bij ons vaste hotel in Londen afgezet hadden, gingen we eerst wat eten. Nadien wandelden we nog eens langs Regent's Canal tot aan de sluis Camden lock. Dit traject is zo'n 2,5 km. We wandelden expres eens wat langzamer dan anders omdat het nu eenmaal wat rustiger mocht en kon! Na een half uurtje stappen, waren we op onze 'bestemming'. 

Bij deze sluis liggen de verschillende "marktjes" van Camden. Dat zijn geen marktjes zoals de wekelijkse dorpsmarkten, maar op verschillende locaties in de wijk liggen, kleine handelszaakjes vol gestouwd met allerlei spullen. Vaak zijn dit kleding, juwelen, souvenirs van Londen, GSM-hoesjes ed. We komen er ieder jaar wel een keertje, maar doen niet meer alle markten aan... vaak zijn de collecties van de winkeltjes al jarenlang hetzelfde en niet (meer) interessant.

Waar we wel steeds binnen gaan is Modfather in de voormalige stallen van de sluis van Camden, nu Camden stables market. Modfather is een winkel waar ze de typische kleding voor liefhebbers van ska en de subcultuur MOD verkopen. Johan vond er twee bloesjes. Sindskort ligt er bóven de winkel nog een winkel van Modfather met outlet en solden... daar vond Johan nog een mooi bloesje. Om naar die winkel 'boven' te gaan moesten we "the Clash Steps" nemen. het is de exacte locatie waar de punkband The Clash zich liet fotograferen voor de cover van hun debuutalbum uit 1977... best wel een historische plek voor muziekliefhebbers... en met schaamrood op onze wangen wisten we niet van zijn bestaan... tot we koopjes gingen jagen op de eerste etage van Stables Market... ach kijk, zo hebben we weer een nieuwe ontdekking gedaan.

Nadien gingen we nog iets drinken in een pub en namen we de metro terug naar ons hotel. Daar was ondertussen onze gebruikelijk kamer klaar. Nadat we alles weer zijn vaste plekje gaven en wat gerust te hebben, stapten we naar een pub in de buurt van het hotel om er te gaan eten. We zijn er al vaker gaan eten: het is er goed én ze hebben sticky toffee pudding with custard!

Na het eten ging Ine naar het hotel en Johan ging naar het eerste evenement van het Skafestival.

Eitjes

Worden eitjes nog thuis geverfd?

Of koopt iedereen die in de supermarkt?

Weg...

Oproep

Groen!

 

Eind november - begin december '25 bezochten we Zuid-Cyprus. We hebben toen redelijk wat buien over ons heen gekregen... en dat was niet de enige periode dat het goed nat was op het eiland... dat is ook zichtbaar op de satellietbeelden.