Vorige week maandag, 18 mei, lukte het Johan opnieuw om gewoon te eten. Hij vond zijn zelfgemaakt ontbijt van omelet met bacon lekker... wat dan toch duidde op het feit dat hij weer wat beter was... Johan kreeg het wel nog niet helemaal op. Zijn ademhaling was ietsjes minder 'hoog', maar zijn hoge pols had hij nog... allebei hadden we best heel wat uren geslapen, maar we waren allebei nog erg moe.
Ine had de dag voordien al alles ingepakt en klaargezet, dus na de afwas konden we richting de luchthaven vertrekken. Omdat we zouden uitslapen, wisten dat we niet heel veel tijd zouden hebben en we geen wandeling moesten gaan maken, hadden we er voor gekozen om gewoon een bezoekje te brengen aan een stad onderweg naar het noorden. Dat was Southampton geworden, op drie kwartier van Parkstone.
We hadden geen echte goede toeristische informatie over de stad gevonden waardoor we besloten om er gewoon heen te rijden. Wel hadden we gelezen dat er in een bepaalde straat nog twee oude gebouwen uit de 12e eeuw stonden, dus besloten we om daar in de buurt te parkeren en daar wat gaan rond te wandelen... op goed geluk...
Eerder toevallig hadden we vlakbij de oude stadsmuren, uit de 14e eeuw, geparkeerd. Nadat we die voorbij waren, kwamen we in het oude stadscentrum terecht. Tenminste, dit stond zo op bordjes. Er stonden wel wat oude gebouwen, maar tussen heel veel moderne, lelijke en niet-zo-oude huizen... we hadden al snel door dat we geen grote pareltjes zouden gaan ontdekken in Southampton, zeker niet op het uurtje tijd dat we er hadden.
Hetgeen vandaag de dag 'het kasteel' genoemd wordt, is een ouder, lelijk flatgebouw met blauwe balkonplaten dat op de plek staat waar ooit het kasteel / burcht van Southampton stond. We zagen zelfs geen spoor van het kasteel uit de 11e-12e eeuw. Blijkbaar werd het al in het begin van de 19e eeuw met de grond gelijk gemaakt en zijn enkel hetgeen van het kasteel aan de stadsmuren gebouwd was, deels bewaard gebleven.
Eén van de twee pubs uit de 12e eeuw waarover we lazen, vonden we wel. De gevel was nog erg mooi, goed authentiek gerestaureerd. Helaas waren er vlak voor de deur wegenwerken waardoor er een foto van maken onmogelijk was.
We passeerden het Tudor House en andere zogenaamde "vakwerkhuizen". Vooral dat Tudor House was toch bijzonder omdat het wat meer uitbouw en verdiepingen heeft dan andere vakwerkhuizen. Vanaf de 12e eeuw is men gestart aan een gebouw op deze plek, maar het huidige statige gebouw werd tussen 1491 en 1518 gebouwd en was eigendom van, zoals de naam zegt, eigendom van Huis Tudor... een grote Engelse adelijke familie die drie koningen en twee -innen voortbracht voor Engeland, Wales en Ierland.
Het vervolg van onze lukrake wandeling bracht ons nog bij een stadspoort in de stadsmuur... en weer terug naar onze huurauto. We vonden Southampton vooral vreemd. We wandelden er best wat vond, oké, wel maar wat lukraak, maar kwamen geen enkel winkeltje of supermarkt tegen, énkel een mastodont van een shoppingcenter en idem keten-restaurantbuilding... maar geen enkel winkeltje om een flesje sprite te kopen... Johan, die overigens goed stapte, maar nog snel buiten adem was, had hier erg veel zin in.
Vanuit Southampton moesten we nog een dik uur een hondertal kilometers rijden. Die reden we grotendeels over de saaie M3. We hebben zelf onze eindkilometers niet genoteerd en vanuit de huurmaatschappij hebben we die ook (nog?) niet gekregen, dus we weten eigenlijk niet hoeveel we weer gereden hebben. In ieder geval, we brachten weer een huurwagen zonder nieuwe schade binnen bij een autoverhuurbedrijf... en we waren letterlijk nog nét op tijd voor een bus naar Heathrow airport. We hadden gepland om die van een uur later te gaan nemen, maar waren dus wat eerder met het inleveren en afhandelen van de huurauto. Natuurlijk waren we daardoor wel erg vroeg op Heathrow, maar dan konden we het daar rustigaan doen... en die limonade drinken waar Johan zo'n zin in had ;-)
Ondertussen zijn we alweer een week verder, maar moeten we het 'verhaal' van Johan zijn 100 km van de 'Jurassic Coast Ultra Challenge' en hetgeen Ine ondertussen deed, nog vertellen... en zoals jullie weten (of niet) heeft Johan deze zéér zware langeafstandstocht uitgewandeld!
Zaterdag 16 mei waren we al om 6u (GMT) uit de veren. Vanaf Parkstone, waar we een appartementje hadden, was het een half uurtje rijden tot het startpunt van de wandeltocht in het dorpje Corfe Castle, aan de voet van... Corfe Castle... waarvan enkel nog ruïnes over zijn, maar dit moet een immens groot kasteel geweest zijn!
Alle vorige langeafstandswandeltochten waar Johan aan deelnam, begonnen 's morgens heel vroeg, of (zoals de Dodentocht) de avond voordien, waardoor Ine nooit bij de start van een dergelijk evenement was geweest... tot nu dus: deze tocht startte, voor Johan, om half 9. Johan had zich bij de startboog goed van voor opgesteld zodat hij meteen zijn eigen tempo kon beginnen wandelen en niet al vanaf minuut 1 opgehouden te worden door tragere stappers... Ine had een foto willen maken van de startende Johan, maar omdat hij zo snel weg was, is dat niet gelukt...
Tussen start en finish waren zeven rustposten voor de deelnemers aan de 100 km voorzien. Supporters konden bij rustpost 5 en 7 niet parkeren, maar voor de andere rustposten hadden we voor Ine een parkeerkaart gekocht zodat ze Johan steeds kon zien. Ine parkeerde wel bij rustpost 3, maar wandelde al meteen zelf verder. Op die manier konden we samen een selfie maken aan de prachtige natuurlijke brug Durdle Door in Het Kanaal, waar Ine Johan opwachtte.
Zolang het licht was, maakte Ine gebruik van de 3 à 4 uur die ze steeds had totdat Johan de volgende rustpost bereikte, om zelf ook wat meer van de omgeving van de Jurakust te kunnen bekijken. Zo bezocht ze mooie uitkijkpunten, een steencirkel, het voormalig dorpje Tyneham dat nu in een militair oefengebied ligt, baaien als Lulworth Cove en dus de omgeving bij Durdle Door, krijttekening Osmington White Horse, het kiezelstrand van Weymouth en at ze natuurlijk ook ergens onderweg een sticky toffee pudding! Verder werd ze trouwens, qua snoepsels en eten, goed voorzien door Johan die uit iedere rustpost wat voor Ine meenam.
Eigenlijk al vanaf de tweede rustpost gaf Johan aan dat het heel mooi, maar heel zwaar was... en toen moesten er nog heel wat steile hellingen komen... waar Johan normaal gezien niet zo heel veel moeite mee heeft... Johan gaf nadien verschillende keren aan dat hij onderweg had moeten rusten... wat hij ander niet doet.
Gaandeweg begon eten moeilijker te worden voor Johan en smaakte het hem niet, waardoor hij vooral veel dronk. Dit heeft Johan al vaker tijdens lange wandelingen gehad. Dit veranderde in een misselijk gevoel waardoor hij onderweg twee keer is gaan liggen om wat op positieven te komen... maar echt helpen deed dit niet. Johan heeft ook drie keer overgegeven. Als Ine Johan vroeg op rustpost 4 en 6 of hij wel nog verder kon, gaf hij aan dat er buiten dat misselijke gevoel en kort van adem zijn, eigenlijk niks aan de hand was...
Op rustpost 7, de laatste rustpost en waar Ine niet bij kon, gaf Johan de medewerkers aan dat hij zich niet helemaal goed voelde. Hij werd naar de EHBO-post gestuurd, waar ze hem onderwierpen aan een spervuur aan vragen, namen zijn polsslag en, net als Ine al eerder geobserveerd had, gaven za aan dat Johan zo versneld en 'hoog' ademde. Johan besloot, omdat hij geen noemenswaardige last had van voeten, benen en moraal, dat hij de laatste vijf kilometers met maar één heuvel die na post 7 nog volgden, zou gaan verder wandelen. Volgens het Engelse protocol moest er dan wel, "voor het geval dat", een EHBO-medewerker met hem meewandelen. Toen Ine dit alles in whatsapp kreeg, was ze net wakker van haar tweede 'slaapje' op de achterbank in de huurauto.
En dan kwam Johan, samen met die EHBO'er, ineens toch nog veel sneller dan Ine verwacht had aan bij de finish. Het was 10:50 uur, zondag 17 mei. Johan had 26 uur 20 minuten over de Jurassic Coast Ultra Challenge gedaan. Hij had op voorhand gedacht en gehoopt de tocht binnen 24 uur af te leggen, maar werd verrast door de zwaarte van de tocht én vooral het ziek worden. Hij is toch nog erg trots op zichzelf... en Ine ook op hem!
Nadat Johan zijn medaille en T-shirt in ontvangst genomen had, kwam een arts naar hem toe. Ine was ook in de deelnemersruimte gevraagd door de EHBO'er die met Johan meegestapt had. Samen werden we naar de EHBO-tent geleid en voerde de arts een gesprekje met Johan om hem te observeren en e.e.a. uit te sluiten. Daar besloten we met zijn allen dat, ondanks wat de arts van het donorcentrum van het Rode Kruis in Genk aan Johan gezegd had, dat bloedplaatjes doneren twee weken voor een dergelijke intensieve inspanning géén goed idee was geweest!... We zijn ervan overtuigd dat het feit dat Johan door die donatie toch nog niet helemaal fit genoeg was geweest en zich daardoor zo ziek is gaan voelen...
Johan heeft met deze tocht, naast zijn inschrijvingsgeld, nog € 500 opgehaald bij familie, vrienden en collega's voor de Amy Winehouse Foundation. Deze organisatie hadden vóór de tocht al contact met Johan gezocht om hem te bedanken en hem te laten weten dat ze met dat geld heel wat konden betekenen voor jongeren in moeilijke situaties.
De in totaal 3.300 deelnemers aan deze editie van de Jurassic Coast Ultra Challenge verzamelden maar liefst £ 1,300,000 (meer dan anderhalf miljoen euro) voor de verschillende goede doelen... die deelnemers wandelden niet allemaal 100 km, hè. Wandelen, lopen of een combinatie daarvan kon over afstanden van 10, 25, 42, 50, 75 en 100 km... en erg veel van hen gaven onderweg op.
Om een idee te geven van wat voor moois, maar ook zwaars, Johan allemaal tegenkwam onderweg hebben we onderstaand filmpje toegevoegd. Deze man, ons verder onbekend, is vroeger dan Johan vertrokken en heeft in hoofdzaak gelopen/gerend. Dit maakt dat hij uren vroeger gefinisht is dan Johan:
Johan had, bij aankomst, geen zin in een buffetmaaltijd die wel voor hem voorzien was. Hij zei dat hij vooral zin had in roomijs... maar dat was er niet... maar gelukkig was de supermarkt naast onze deur in Parkstone open... en kon Johan (en Ine natuurlijk ook) tóch ijs eten!
Toen Johan zijn schoenen en sokken uitgingen en hij gedoucht had, waren er geen enkele blaar of blaartje te zien... Hij had wel enkele schuurwondjes van wrijving en zweet. Zijn polsslag en ademhaling bleef nog wat versneld.
Nadat we die zondagmiddag allebei een middagdutje deden, bleven we die dag nog gewoon op het appartement. We waren, vóór dit weekendje weg, van plan geweest om nog een wandeling te maken op die zondagmiddag, maar daarvoor was Johan écht te diep gegaan... en had Ine eigenlijk ook niet genoeg geslapen die nacht...
Op vrijdag 15 mei jl. sliepen we een beetje uit. Ine had op voorhand enkele bezienswaardigheden achter elkaar gezet om te gaan bezoeken.
We startten onze verkenning van Dorset in het dorpje Worth Matravers. Nadat we parkeerden, startten we halverwege de wandeling die Priest's Way genoemd wordt. Daar wandelden we in het gebied dat Spyway genoemd wordt. Daar bezochten we, in een gedeelte van een steengroeve die ondertussen beschermd gebied is geworden, de site "Dinosaur Footprints". Hier kregen we, het zouden er een 100-tal zijn, brachiosaurus-pootafdrukken te zien. Waarschijnlijk was die plek, zo'n 145 miljoen jaar geleden, een verzamelplaats van die soort gigantische dinosaurussen. De plantenetende soort die hier op zijn vier poten had staan trippelen zou zo'n twintigtal meter (van het kleine kopje over lange nek, grote lijf en staart) zijn... en toch vond Ine de voetstapjes wat klein voor zo'n mastodonten van ieders dertig ton...
Nadien wandelden we richting kust waar het heel erg heuvelachtig en groen was. De zon die er in eerste instantie was geweest trok weg achter erg donkere wolken, waardoor het ineens best fris werd. Terwijl Ine bovenaan de heuvel bleef wachten, wandelde hij naar 'Dancing Ledge'... de heuvel af, tot aan de klif. In die klif ligt ook een oude steengroeve, die dus Dancing Ledge genoemd.
Terwijl we terug naar de auto liepen, begon het te druppelen, maar dat was ook weer snel voorbij.
Terwijl we naar Dorchester reden, op 45 minuten tijd, veranderde het weer nog een paar keer, maar tegen dat we geparkeerd hadden, was het weer zonnig en best warm.
Dorchester heeft een lange geschiedenis. De stad werd gesticht door de Romeinen rond het jaar 70 onder de naam Durnovaria. Momenteel is het de hoofdstad van het graafschap Dorset.
Het toeristisch infokantoor van Dorchester bestaat niet meer, dus gingen we een zaakje binnen waar een sticker aan de deur hing dat ze een stadsinfo hadden. Zij gaven Ine een stadsplannetje mee. Aan de overkant van dat zaakje lag platenzaak Vinyl Van. Terwijl Ine in die platenzaak het stadsplannetje met vooral veel winkel- en horecazaken op, bestudeerde, zocht Johan wat plaatjes uit... de zaak bleek een goede collectie reggae te hebben!
Onderweg naar de weinige bezienswaardigheden die Dorchester rijk is, gingen we nog middageten. Gelukkig was er, naast de verschillende ketens, ook nog een échte bakkerszaak waar Ine een koffiekoek nam en Johan een typisch 'stevig' Engels worstenbroodje om "u" tegen te zeggen... en jawel, beide waren erg lekker.
Na het eten startte onze stadswandeling waarbij we, typisch voor de Engelse stadjes, enkele kerken passeerden. In de (soort van) hoofdstraat lagen verder ook nog verschillende nog authentieke, eeuwenoude huizen.
We wandelden, aan de rand van het compacte centrum, tot aan opgravingen van een huis uit de Romeinse tijd en 'The Keep'. The Keep is onderdeel van de voormalige militaire kazerne de regio. De kazerne en The Keep werd omstreeks 1880 gebouwd. The Keep werd gebruikt voor allerlei opslag maar ook, vandaar de naam en de forsheid van het gebouw, als gevangenis. Het gebouw staat nu een beetje op een rare plaats, op een kruispunt, dicht bij een drukke rotonde.
Van aan The Keep wandelden we nog door de Borough Gardens, een mooi park met veel bloemen, pergola, fontein, een kleurige klokkentoren... en... beetje raar op die locatie... enkele tennispleinen. Het park werd al in de 19e eeuw aangelegd.
Op een drietal kilometer buiten Dorchester, waar we toch maar de auto voor namen in verband de rest van onze bezoeken van de dag, ligt het zogenaamde Maiden Castle. Het Maiden Castle, althans wat er ooit lag, was een heuvelfort uit de ijzertijd. Heuvelforten waren versterkte nederzettingen op een heuveltop die tijdens de ijzertijd in heel Groot-Brittannië werden gebouwd. Rond 1800 vóór Christus, tijdens de eerdere bronstijd, werd het terrein al gebruikt voor het verbouwen van gewassen. Het eigenlijke Maiden Castle zelf werd rond 600 voor Christus gebouwd... van het fort is eigenlijk niks meer over en te zien. Aan de heuvel zijn wel nog de verschillende hogere barrières te zien die, voor bescherming van het kasteel/fort en de omliggende huizen en gebouwen die ook bij het fort lagen, ooit aangelegd zijn.
Op dit moment is de heuvel een grote weide voor schapen, waartussen we de lange heuvel op gingen en volledig overstaken.
Op 15 km van het Maiden Castle, in Cerne Abbas, stopten we aan een uitkijkplaats waar "de Reus van Cerne Abbas" goed te zien was. Deze "reus van Cerne Abbas" is een 55-meter grote krijttekening van een naakte man tegen een bergheuvel. Hij is er al eeuwen, maar het is niet exact geweten hoe lang.
In Engeland zijn wel meer grote krijttekeningen te vinden, met name in het zuiden van het land. Een aantal daarvan werd in de afgelopen eeuwen gemaakt als symbool voor een stad of regiment, maar sommige zijn zelfs prehistorisch: zo is het Witte Paard van Uffington meer dan 3000 jaar oud. Verschillende van deze krijttekeningen hebben we al gezien tijdens onze eerdere bezoeken aan Zuid-Engeland. We vinden ze steeds heel bijzonder.
De Reus van Cerne Abbas is volgens literatuur het meest mysterieuze exemplaar van allemaal. Volgens sommigen gaat het om een oude afbeelding van een heidense god. Anderen geloven dat de figuur een verzamelplaats markeerde voor christelijke bedevaarten. Of, nog anders, dat deze stamt uit de tijd van de Engelse Burgeroorlog (1642-’51) en een vorm van politieke satire was: de naakte figuur zou wellicht een obscene spotprent zijn van een staatsman...? Een nieuwe studie uit 2024, stelt dat de tekening meer dan 1000 jaar geleden werd gemaakt om de plek te markeren waar Saksen zich verzamelden om hun boerderijen en huizen te verdedigen tegen binnenvallende Vikingen. Bovendien stellen de onderzoekers dat de heuvelfiguur oorspronkelijk Hercules uitbeeldde, de Grieks-Romeinse halfgod die werd vereerd als held in het vroegmiddeleeuwse Engeland.
Wat spijtig was, was dat het gras op de heuvel wat lang was en/of de kalk wat onder de vuiligheid lag waardoor niet alle witte lijnen (banen) even goed te zien waren... maar wel echt een bijzondere "tekening"!
Ine had nog ergens op een website gevonden dat de wijk Shitterton van Bere Regis erg de moeite was om te bezoeken vanwege de authentieke woningen. Het lag op de terugweg naar Poole-Parkstone, dus stopten we er... even... want heel veel was er niet te zien. In de twee straten die de wijk groot is, liggen enkele grote witte huizen met bijzondere rieten daken die dateren uit de 18e eeuw en eerder. De naam 'Shitterton' dateert tenminste uit de elfde eeuw en betekent "boerderij aan de beek die als open riool wordt gebruikt"... shit, dus...
Als laatste bezochten we nog het oude centrum van Poole, dat aan de haven ligt. Terwijl we door de straatjes met diverse oude gebouwen/gevels liepen, waren we ook op zoek naar een restaurant. We konden namelijk niet gelijk waar binnenstappen omdat Johan graag pasta wilde eten. Hij zou immers de dag nadien 100 km gaan wandelen... en dan de dag voordien een te vette maaltijd eten, is ook geen goed idee.
Gistermiddag nam Johan vrij van het werk omdat hij uitgenodigd was om samen met Youri, Wim en Nyira naar mevr. Diedre Mills te gaan, de ambassadeur van Jamaica in Brussel. Zij is sinds september '25 de nieuwe ambassadeur voor/van dat land.
Deze Jamaicaanse ambassade vertegenwoordtigt Jamaica niet enkel voor België, maar ook voor Nederland, Luxemburg, Frankrijk, Monaco, Spanje en Portugal.
Tijdens het gezellige gesprek werd er vooral gesproken over reggae, -concerten en -festivals in België... en er gaat onderling nog contact gehouden worden, werd beloofd...
Adil El Arbi en Bilall Fallahregisseerden de nieuwe video met de veiligheidsinstructies die passagiers op de langeafstandsvluchten van Brussels Airlines vanaf juli '26 te zien krijgen. In de video "Safety Heist" worden passagiers meegenomen in een zogeheten 'heist'-scène (filmgenre) waarbij de veiligheidsinstructies de belangrijkste missie zijn", zegt Brussels Airlines in een persbericht...
Alles om de passagiers toch maar naar de instructies te doen kijken. We hebben hier ook al ooit de prachtige veiligheidsinstructie van Icelandair (hier te zien) neergezet. Dáár kijk je naar!
Hieronder kan je het instructiefilmpje, wel volledig in het Engels, al eens zien:
Oké dus... we zijn weer terug van een weekendje weggeweest. Ditmaal verbleven we 5 dagen en 4 nachten in Parkstone, onderdeel van de stad Poole. We vlogen afgelopen donderdag naar Heathrow en huurden een auto van een bedrijfje buiten de luchthaven. Dit betekende dat we een lijnbus moesten nemen er naar toe... en maakte dat we toch later aan het rijden waren dan we gedacht hadden... zeker omdat onze auto ook nog niet klaar stond... De man van het verhuurbedrijf vond het wel heel wat toen we vertelden dat Johan zijn deelname aan de Jurassic Coast Ultra Challenge ons doel van ons weekendje weg was. Of dit ook aanleiding was van de auto-upgrade? Geen idee, maar we kregen een Renault Clio met automatische versnellingsbak mee... wat groter was dan we boekten... en Ine hoopt altijd op "een automaat", maar boekt die nooit omdat die zoveel duurder zijn...
Enfin, we hadden vooraf bedacht dat we een tussenstop zouden maken in een havenstad meer naar het oosten en om naar New Forest National Park te gaan. We besloten dat we enkel naar New Forest gingen. Als bestemming kozen we de 'hoofdstad' van het gebied, namelijk Lyndhurst.
In New Forest waren we in augustus 2011 al geweest. We bezochten toen een bloeiend heidegebied waar een hele kudde wilde paarden stonden te grazen.
Hoewel 'forest' meestal wordt vertaald met 'bos' is het begrip 'forest' in het Engels veel breder: Het betreft in dit geval namelijk een bosweide met stukken natuurbos. We reden dus door mooie, groene bosrijke gebieden met veel heide, maar die stond nu nog lang niet in bloei.
Onderweg hadden we al verschillende weersfenomenen gehad: zon, regen, buien, zwaar bewolkt, licht bewolkt. Toen we in Lyndhurst stopten was het er heel zonnig en was de ongeveer 14°C erg aangenaam. Waar we parkeerden, lag ook het informatiecentrum van New Forest. We hadden er twee wandelingetjes in het stadje gevonden. Ideaal om er wat rond te wandelen én ook iets te zien in het stadje. Lyndhurst was blijkbaar eens de verblijfsplaats van Alice waar 'Alice in Wonderland', met heel veel fantasie erbij, gebaseerd is. Ze ligt er begraven en ergens buiten het dorp ligt haar landhuis... maar omdat we eigenlijk weinig tot niks weten over Alice in Wonderland hebben we enkel, toevallig, haar graf gezien en zijn we er verder niet mee bezig geweest.
Het centrum van Lyndhurst is klein en heeft vele oude gebouwen. We vonden het er gezellig, zéker op het zonnige terras waar we iets dronken en lekker sappige appeltaart aten.
Na onze rustpauze wandelden we het dorp uit naar "Bolton's Bench", onderdeel van het voormalige (sinds 1079) koninklijke jachtgebied. Koningen en koninginnen hebben er door de eeuwen heen in het koninklijk landhuis dat er ergens ligt verbleven. 'Bolton's Bench' is de bank van een boswachter (genaamd Bolton) uit de 18e eeuw die onder een grote boom boven op een heuvel staat. Het was een mooi gebied, waar we even rondwandelden. Er liepen wilde pony's en ezels te grazen. Vooral aan die ezels was te zien dat ze wild waren: ze waren erg behaard, meer dan ezels die we al in weien zagen staan.
Tegen dat we klaar waren met ons wandelingetje was het weer opnieuw helemaal omgeslagen en was het zwaar bewolkt geworden en beginnen regenen.
Vanuit Lyndhurst was het dan nog zo'n drie kwartier rijden tot aan ons appartement in Parkstone.nMeteen nadat we er alles neergezet hadden, gingen we naar de supermarkt die vlak naast ons appartement lag. We moesten niet veel kopen: maar genoeg voor twee keer ontbijt, maar wel véél water. Avondeten zouden we namelijk niet zelf gaan maken, Johan eet voor een lange wandeltocht maar weinig en zondagochtend zou hij ontbijt krijgen tijdens de Jurassic Coast Ultra Challenge... en Ine kon onderweg ontbijten.
's Avonds gingen we nog eten in een pub ietsje van ons appartement. Johan had, al voordat we er waren, gezien dat ze er sticky toffee pudding mét custard hadden! Ine nam dus dessert!
Natuuuuurlijk denkt Ine haar fantasy-brein daarbij meteen aan Hobbits van J.R.R. Tolkien... maar deze 'varenhobbit' heeft geen veel te grote harige voeten en handen. De varenhobbit is een grasmot.
En de naam "varenhobbit"? "Hobbit" refereert uiteraard en inderdaad naar het bekende verhaal 'De Hobbit'. Net zoals Hobbits zijn deze varenhobbits maar klein. De motten hebben maar een spanwijdte 2 cm. De verfilming van de hobbitverhalen gebeurde in Nieuw-Zeeland, vanwaar ook de varenhobbit afkomstig is. Tenslotte verwijst de naam naar de voedselplant van de rupsen: varens.
In ónze regio gaan we'm (voorlopig?) wel nog niet zien: hij wordt voornamelijk in het westen van België waargenomen. De rups van de nachtvlinder is felgroen en ziet er maar slijmerig uit...
We wachten (on)geduldig en enthousiast af tot wij hobbits in onze tuin hebben!
Precies over één week wandelt Johan de 100 km van de Jurassic Coast Ultra Challenge langs de Jurakust in Engeland. Hieronder zie je twee (versnelde) filmpjes van de route van 35 km van vorig jaar. Johan passeert deze ook, maar heeft voor- en nadien nog heel wat kilometers te doen. In de filmpjes zie je goed waar de ongeveer 2300 hoogtemeters van die 100 km-tocht vandaan komen...
Ine heeft ondertussen een heel lijstje van bezienswaardigheden die ze, met de huurauto, kan bezoeken terwijl ze Johan 'volgt'. In de regio liggen verschillende typische Engelse dorpjes, maar ook steencirkels, uitkijkpunten over de mooie kliffen, oude kastelen en resten uit WOII... anders dan tijdens sommige andere langeafstandswandelingen zal Ine zich ook niet vervelen... met 'maar' ongeveer anderhalf uur tijd tussen de verschillende rustposten van Johan moet ze zich misschien zelfs nog gaan haasten ;oD
