10 november 1619

Op 10 november 1619 ’s nachts kreeg René Descartes (filosoof en wiskundige) bij de Duitse plaats Ulm drie visioenen. Naar eigen zeggen had Descartes drie maanden niets gedronken – wat fysisch vrij onmogelijk is – en ontdekte hij door de visioenen de basis van een nieuwe, ‘wonderbaarlijke’ wetenschap... de moderne filosofie.

De 3 dromen en hun betekenis:

1. De eerste droom, "De storm en het college": Descartes droomde dat hij door spookachtige verschijningen en een hevige wervelwind naar een openstaand college werd gedreven, waarbij hij moeilijk liep en naar links helde. Een onbekende man wilde hem een meloen geven uit een vreemd land. Descartes zag de storm en zijn zwakte als waarschuwingen voor zijn fouten uit het verleden en de verleidingen van de wereld.
2. Na de tweede droom, "De donderslag en de vonken", werd hij wakker door een oorverdovend geluid dat klonk als een donderslag. Toen hij zijn ogen opende, zag hij overal in de donkere kamer heldere vuurvonken zweven. Hij interpreteerde de knal als de stem van zijn geweten en de vonken als de Geest van de Waarheid die zijn geest verlichtte.
3. In zijn laatste droom vond Descartes twee boeken op zijn tafel, een woordenboek en een dichtbundel (Corpus Poetarum). Hij opende de dichtbundel op het Latijnse vers "Quod vitae sectabor iter?" ("Welke weg zal ik in het leven volgen?"). Een onbekende wees hem op een gedicht met de woorden "Est et Non" ("Ja en Nee"), waarna zowel de man als de boeken verdwenen.

Gevolgen voor de filosofie:
Volgens de eigen uitleg van Descartes verwees het woordenboek uit de derde droom naar alle wetenschappen samen en stond de dichtbundel symbool voor filosofie en wijsheid. De woorden "Ja en Nee" vertegenwoordigden het onderscheid tussen waarheid en onwaarheid. 

Deze drie visioenen overtuigden hem ervan dat hij alle wetenschappen met één enkele rationele methode moest verenigen, wat achttien jaar later leidde tot zijn beroemde werk "Discours de la méthode". De belangrijkste thema's hierin zijn:

• Methodische twijfel: Twijfel is geen eindeloos scepticisme, maar een instrument om tot onbetwijfelbare kennis te komen.
• Lichaam-geest-dualisme: De radicale scheiding tussen de denkende ziel (res cogitans) en de uitgebreide materie (res extensa).
• Breuk met traditie: Kennis is niet gebaseerd op wat Aristoteles of de kerk zeggen, maar op de autonome rede van het individuele subject.

Slaap vooral rustig vandaag...

Frietje

Trouwens! 

Van 6 tot 15 november 2026 is het opnieuw Week van de Friet!

Bij Johan en Ine is het iedere zondag frietjes-van-de-frituur-dag! 

Voor Johan is dat meestal met stoofvleessaus in een apart bakje en nog een snack (bv. bitterballen/boulet/saté/curryworst special). Ine neemt meestal een viandel... en met mayonaise van thuis!

Mmmmm, ook gisteren was het weer geslaagd!

Treintickets? Check!

En we blijven ondertussen verder plannen voor 2027 natuurlijk...

Ook eind augustus '27 zullen we een lang weekend naar Londen trekken voor Notting Hill Carnival. Gisteren hebben we de Eurostartickets hiervoor geboekt... Dit gaat pas sinds deze week. Ine had een reminder in de agenda geschreven...  Aaah ja, de eerste zitjes zijn de goedkoopste! iedere euro telt!

De zitjes waren voor ons nóg iets goedkoper omdat we compensatievouchers hadden... die hadden we dan weer gekregen omdat we, toen we op de terugweg van Notting Hill Carnival 2026, té lang onderweg waren geweest... Zo, nog 293 tot we die Eurostar naar Londen kunnen pakken... maar over 137dagen treinen we er ook al eens heen...

'Woonstbetredingen'

"Gisterochtend, na tien uur debatteren keurde een meerderheid van N-VA, Vooruit, CD&V, MR en Les Engagés, met de steun van Anders, de wet op de "woonstbetredingen goed.

Vanaf nu mag de overheid een woning binnenvallen om mensen zonder papieren op te pakken. Buiten elk strafonderzoek. Ook als die persoon bij familie of vrienden onderdak vindt. Ook bij u, als u iemand helpt.

Onschendbaarheid van de woning. Eén van de oudste garanties van onze rechtsstaat. Magistraten, Advokatenorganisaties, Myria, Amnesty, de Gegevensbeschermingsautoriteit, allen waarschuwden ze tegen het gevaar van deze wet.

De Arizona-meerderheid legde ze naast zich neer. 

In de nacht. Hopend dat niemand keek...

De oppositie verwees terecht naar de “ICE-toestanden” in de Verenigde Staten. 

Wie die beelden kent, ingetrapte deuren, buren die elkaar verdedigen, steden in opstand, activisten die op straat worden neergeschoten, weet hoe dit eindigt. 

Eerst is het “de gevaarlijke vreemdeling”. Daarna de buur die onderdak verleent. Daarna bent u het.

Een rechtsstaat wordt niet in één keer afgebroken. 

Hij wordt uitgehold, maatregel na maatregel, nacht na nacht... 

Vooruit noemt zich socialistisch. CD&V christendemocratisch. 

Les Engagés progressief. Woorden. Woorden. Woorden... (bron)"

meer info

ICE inderdaad, de SS en de Gestapo deden het ook met de Joden en degenen die hen hielpen... 

Misselijke wet! Die Anneleen Van Bossuyt is al even misselijk als meneertje oorlog Theo Francken... beiden N-VA... BAH! BAH! BAH!

Motivatie

DRIE weken tot...

Spreken en zwijgen

Meer Tanzania

... en voor wie dacht dat we helemaal uitgepraat waren over onze Tanzaniareis nadat ook het verhaal van Johan zijn tocht op de Kilimanjaro verteld was, heeft het mis...

... maar eerst willen we jullie ook nog verwijzen naar onze vele video's en 'shorts' die we maakten en op ons YouTubekanaal plaatsten. Deze kan je HIER allemaal (en meer) bekijken.

 

Net als in Europa (en de rest van de wereld) zijn de brandstofprijzen in Tanzania flink duur geworden. De literprijs van benzine en diesel lag er, toen wij er waren, rond € 1,35. Dat lijkt goedkoop, maar met niet de meest zuinige auto's, motoren en tuktuks en een gemiddeld maandloon van zo'n $ 300 is dat natuurlijk een fortuin!

----------

Ine is er niet in geslaagd om er een foto van te maken, maar ze zag wel, onderweg, enkele keren groepjes "ilmuran". Dit is toch een erg speciale levensfase binnen de Maasaicultuur die Ine jullie nog wil vertellen:

Ilmuran zijn Maasai-jongens die in de fase ná hun "emorata" (de traditionele besnijdenis bij de Maasai) en vóór het Moran (krijger) zijn, zitten. 

 

 Tijdens deze cruciale herstel- en transformatieperiode vindt de fysieke genezing na de besnijdenis plaats en worden specifieke rituelen uitgevoerd en gedragsregels nageleefd. De jongens leven tijdens deze overgangsperiode van 4 à 8 maanden buiten, maar wel in de buurt, van hun dorp.

De jongens zijn meteen te herkennen omdat ze specifieke, donkere en zwarte doeken dragen, in plaats van de anders erg kleurrijke doeken. Ze beschilderen hun voorhoofd en wangen met witte, geometrische patronen van kalk. 

Nadat ze deze overgangsperiode voltooid hebben, ontvangen ze geschenken van hun familie en de gemeenschap. Deze geschenken zijn vaak in de vorm van koeien en schapen. Dit bouwt hun nieuwe status als Moran en rijkdom op. Hierna verhuizen de jongens naar het "Emanyatta". Dit is een speciaal krijgerskamp buiten het hoofddorp waar ze tot wel tien jaar lang samenwonen, trainen en de plichten van een volwaardige Maasai-krijger leren vervullen.

----------

In Tanzania vindt men beleefdheid en tradities belangrijk...

Er werd al vroeg van ons verblijf uitgelegd dat, als iemand "Karibu" tegen je zegt, dat je "Asante" terug dient te zeggen.

Het swahili woord "Karibu" betekent "je bent welkom".

"Asante" betekent "dank u wel".

Steeds als je ergens aan kwam, je ontmoette, als iemand iets voor je gedaan had, je geholpen had enz. enz. werd dit gezegd... enkele keren per dag dus.

 

"Pole pole" is nog zo een veel gebruikt zinnetje. Het betekent "rustig rustig", "doe het rustigaan"... en dan wist je bij het wandelen dat je niet te snel moest gaan en energie moest sparen...

Kilimanjaro... dag 8

Op 28 september '26 was de achtste en laatste dag van de Lemoshoroute aangebroken... en de groep zat nog steeds op 3.950 meter hoogte. In plaats van nog 1.450 meter dalen tot aan de Mweka Gate moest de groep nog 2.320 meter dalen... en twee dames waren nog slechter in het dalen dan in het stijgen...

De hele afdaling is steil, maar doordat de afdaling naar de Mweka Gate (1.630 m) zo lang is, is er wel veel variatie in het landschap. Starten doet de groep in het vreemde alpiene woestijnlandschap met prehistorisch ogende planten. Nadien volgt heide- en bremachtige vegetatie om vervolgens, zoals in het begin van de tocht, door het tropisch regenwoud te wandelen. Qua weersomstandigheden is er dus op deze laatste dag ook veel variatie, namelijk van fris en droog naar warm en vochtig. Het regende ook even.

Johan kwam onderweg nog een hele groep diadeemmeerkatten tegen die zich ophielden in de bomen van het regenwoud.

Aangekomen aan de Mweka Gate was het voor Johan nog 2,5 uur wachten op de laatste twee voordat alle formaliteiten in orde gebracht werden voor het beëindigen van de trektocht.

Bij de lunch, door de trage stappers pas rond half 5, ontving Johan zijn 'Mountain Climbing Certificate' van het Kilimanjaro National Park voor zijn succesvolle beklimming van de Kilimanjaro. "De hoogste vrijstaande berg van de wereld" staat er nog bij. Ook kreeg hij van reisorganisatie 'Shahtours', die onze volledige reis organiseerden, een certificaat én een medaille voor zijn prestatie.

Normaal gezien is het nadien nog een klein uurtje wandelen tot aan het dorpje Mweka. De groep werd echter al aan die Mweka Gate opgehaald door een busje. Het was dan nog een 15-tal km rijden tot in Moshi centrum... waar de dames langs een bankautomaat moesten omdat ze in eerste instantie belachelijk weinig fooi wilden geven... en dan was het nog een kwartier rijden naar Chanya lodge waar Ine ongeduldig op Johan zat te wachten... maar daarover schreven we al dit blogbericht.

Kilimanjaro... dag 7

De zevende dag van de Lemoshoroute begint voor de meesten rond middernacht van dag zes naar dag zeven. Gids Noel had beslist, omdat de dames van Johan zijn groep zo traag waren, dat ze al om 23u zouden vertrekken. De reden van dit nachtelijk vertrekken is dat men dan, op een 'normaal' tempo, rond zonsopgang (6:13u) op de rand van de Kibo-krater van de Kilimanjaro is...

Rond 22u werd iedereen gewekt. Johan had niet meer echt kunnen slapen maar had wel gerust. Er werd nog iets kleins gegeten en vertrokken. Het kamp en de bagage bleef achter in het Barafu Camp. Enkel de dagrugzak ging mee.

Op twee na, bleven de dragers in het kamp. Zij sliepen ditmaal in de tenten van Johan en de dames omdat er in het verleden al eens diefstallen gepleegd werden uit lege toeristententen.

Met z'n achten (3 dames, Johan, 2 gidsen en 2 dragers die nu ondersteuners waren) werd eerst richting Stella Point gewandeld.

Omdat Noel al snel besloot dat het tempo van de groep te laag was, werd de groep gesplitst. Johan ging vooruit met twee dames, één gids en één drager. Maar onderweg naar Stella Point bleek dat, naar inschatting van de gids, één van de twee dames toch niet op eigen kracht mee naar de top kon. Zij was het er absoluut niet mee eens. Er werd dan een video-opname gemaakt waarin ze aangaf dat ze wel naar boven zou gaan en dit volledig op eigen risico zou doen.

Helaas voor Johan, want hij zou wel een normaal tempo aangekund hebben, was de zonsopgang zelfs nog vóór Stella Point. 

"Stella Point" ligt op 5.756 meter. Het is de rand van de hoogste krater van de Kilimanjaro. Als je dit punt gehaald hebt, wordt dit gezien als een succesvolle klim. Je hoeft hiervoor dus niet op Peak Uhuru, het échte hoogste punt van Kilimanjaro, geweest te zijn.

Vanaf Stella Point is het nog 139 meter tot de top. De grootste uitdaging van die 139 meters zijn de hoogte en de weersomstandigheden. Op dergelijke hoogte is de luchtdruk veel lager. Hierdoor is het zuurstofgehalte dat je op kan nemen gehalveerd in vergelijking met zeeniveau: stappen is dus gewoonweg zwaar.

Deze 139 meter zijn, technisch gezien, minder zwaar dan de tocht van het kamp naar Stella Point.

Zoals de meesten wandelde Johan er, samen met één van de dames en een gids, ook ongeveer een uur over. Johan had gelukkig nog steeds maar lichte last van de hoogte. Hij had enkel lichte hoofdpijn, waarvan hij wist dat die over zou gaan bij het dalen.

Rond 9u stond Johan met de leukste en 'beste' dame en gids Noel aan het bord van Uhuru Peak! Johan had zijn doel bereikt! 

Er lag geen sneeuw. Het vroor er wel en gelukkig viel er geen sneeuw. De felle wind maakte het er ijzig koud... die Uhuru Peak is geen plek waar je uren gaat zitten om van het uitzicht te genieten!

Rond hetzelfde tijdstip als Johan op de top stond, stond Ine foto's van de, op dat moment nog goed zichtbare, Kibokrater en top te maken... maar Ine stond zo'n 4.500 meter lager in Materuni. 

Uiteindelijk heeft het hele groepje de top bereikt... al werden er twee eigenlijk door een gids en een drager, onder de oksels, de top op gedragen/gesleept... 

De meesten die deze laatste tocht van Barafu Camp naar Uhuru Peak wandelen, doen dit in 6 à 8 uur. Johan heeft er, door de traagheid, het gekibbel en vele oponthoud van de dames, tien uur over gedaan... dit bleek uiteindelijk nog zijn grootste uitdaging tijdens deze hele trektocht... jammer...

Na een kwartiertje op Uhuru Peak startte Johan de afdaling. De hele afdaling van de berg is moeilijk. Dit komt doordat afdalen via steile, instabiele hellingen vol losse vulkanische as en puin verloopt. Op dit moment van de tocht, vergt de afdaling enorm veel van vermoeide knieën, bovenbeenspieren en het mentale concentratievermogen. Concentreren is niet gemakkelijk na een nachtje overgeslagen te hebben en al tien uur stappen...

Er werd 1.222 meter gedaald tot men terug in Barafu Camp (4.673m) was. Daar kroop Johan, na een maaltijd, terug zijn tent in om even te slapen... maar ook dat werd gewoon rusten.

Met z'n vieren vertrokken ze voor de verdere afdaling. Het hele kamp ging weer op de schouders van de dragers mee. Ditmaal ging het steeds steil naar beneden.

Op de planning stond dat er afgedaald werd tot in het Mweka Camp (3.100 m) maar het werd High Camp op 3.950 meter. Gezien de tijd, het megatrage dalen van twee dames en het al pikkedonker zijn rond half 7 kon er niet verder naar beneden gewandeld worden... maar dat betekende wel dat de dag nadien 800 meter verder gedaald moest worden dan gepland...

Kilimanjaro... dag 6

Op zaterdag 26 september werd Johan wakker in het Karanga Kamp.

Na het ontbijt stelden alle dragers zichzelf voor en zongen ze "Jambo Bwana (Hakuna Matata)". Het liedje werd gedurende onze reis regelmatig voor ons gezongen. Via deze link kan je het filmpje van Johan zijn dragers zien.

De tekst van het liedje in Swahili:

Jambo! Jambo bwana!

Habari gani? Mzuri sana!

Wageni, mwakaribishwa!

Kilimanjaro? Hakuna matata!

Tembea pole pole. Hakuna matata!

Utafika salama. Hakuna matata!

Kunywa maji mengi. Hakuna matata!

Kilimanjaro, Kilimanjaro,

Kilimanjaro, mlima mrefu sana.

Na Mawenzi, na Mawenzi,

Na Mawenzi, mlima mrefu sana.

Ewe nyoka, ewe nyoka!

Ewe nyoka, mbona waninzunguka.

Wanizunguka, wanizunguka

Wanizunguka wataka kunila nyama

En de vertaling in het Nederlands:

Hallo! Hallo, meneer! 

Hoe gaat het? Heel goed! 

Bezoekers, jullie zijn welkom! 

Kilimanjaro? Geen zorgen! 

Loop langzaam. Geen zorgen! 

Jullie zullen veilig aankomen. Geen zorgen! 

Drink voldoende water. Geen zorgen!  

Kilimanjaro, Kilimanjaro, 

Kilimanjaro, een erg hoge berg. 

En vrienden, en vrienden, 

En vrienden, een erg hoge berg. 

Oh, slang! Oh, slang! 

Oh, slang, waarom cirkel je om me heen? 

Je cirkelt om me heen, je cirkelt om me heen, 

Je cirkelt om me heen. Je wilt mijn vlees eten.

Nadien startte de tocht van die zesde dag van de Lemoshoroute. Er was maar zo'n 4 km af te leggen, maar er moest zo'n 700 meter gestegen worden. De meesten doen er zo'n vier uur over. Johan en de trage dames waren langer onderweg.

Hun bestemming van de namiddag was het Barafu camp. "Barafu" is het Swahili woord voor "ijs"... en het was er die dag ook tegen het vriespunt aan. Gelukkig viel de wind die er stond mee.

In dit kamp zou Johan de nacht niet doorbrengen. Hij zou er wel veel rust nemen... om vervolgens om 23u 's avonds naar de top van de Kilimanjaro te vertrekken!

Kilimanjaro.... dag 5

Iedere ochtend werd Johan in zijn tent gewekt met een theetje om al een beetje op te warmen. Iets na de thee was het warm water om zich te wassen ook klaar. Dat wassen gebeurde in de tent met een bakje/kommetje warm water.

Al snel na het vertrek uit het Barranco kamp moeten alle wandelaars de Barranco-muur over. Deze "muur" is een 250 meter hoge steile heuvel van vulkanische oorsprong. Hij kan gewoon overgewandeld worden. Er is geen klimmateriaal voor nodig. Het is vooral klauteren en goed kijken waar je stapt. Het pad slingert omhoog via richels en korte rotsstukjes. Op een paar plekken loopt het pad dicht langs de rand en kijkt men de vallei in. Als het nodig is, wijzen de gidsen precies waar men best de voeten neerzet... en inderdaad, Johan trok goed zijn plan.

"Kissing Rock" of "Jiwe la Kubusu" is een bekend, smal stukje van de route. Hier moet men zich dicht tegen de rots aandrukken om langs te lopen. Om erlangs te komen, moeten de klimmers zich met beide handen aan de rots vasthouden en hun lichaam er tegenaan drukken alsof ze de rots omhelzen.

De beklimming duurt sowieso één à twee uren. Johan en zijn medeklimmers deden er langer over, al hadden de dames een betere dag.

Die nacht overnachtte de groep in het Karanga kamp, op zo'n 4.000 meter hoogte. Het ligt al ver boven de wolken. De gletsjers van de Kilimanjaro zijn van vrij dichtbij te zien.

Deze dag moesten twee dragers eerst een uur naar beneden om water uit een riviertje te halen en dit water dan vervolgens naar het volgende kamp te brengen. Daar was immers geen water in de buurt. Deze twee zijn dus acht uur onderweg geweest! Een andere drager was deze dag in dit kamp aangekomen met nieuwe verse voedingsmiddelen. Hij was hier twee dagen mee onderweg geweest!

De dag was gestart met een warme thee en eindigde ook met iets warm... een hete warmwaterfles voor in de slaapzak, want 's avonds en 's nachts was het behoorlijk koud.

Kilimanjaro... dag 4

Vanuit Shira Two Camp, op 3.950m hoogte, begon Johan op 24 september aan zijn vierde dag van de Lemoshoroute. Johan voelde zich goed, maar één van de dames, net de leukste, was erg ziek en dacht aan opgeven. Ze raakte dus niet vooruit... maar die andere twee ook weer niet... Johan wond zich erin op... Opnieuw stuurde hoofdgids Noel Johan met de tweede gids, Goodchance, voorop... 

Deze vierde dag stond in het teken van acclimatiseren en "climb high, sleep low". In deze etappe van de tocht lag namelijk de "Lava Tower". Dit is een 90 à 100 meter hoge en 150.000-200.000-oude rots van vulkanische oorsprong. De lavablok ligt op de helling van de 'Kibo'-krater, de hoogste krater van de Kilimanjaro. De rots zelf is niet te beklimmen, maar wordt als herkenningspunt gezien. 

Om bij die Lava Tower te geraken, klom Johan tijdens de tocht naar 4.600m hoogte, dus "climb high". Er naartoe maakte hij kennis met de ijle lucht van deze hoogte en wandelde hij in zogenaamd 'hooggebergte/alpiene woestijngebied'. Deze regio kenmerkt zich door schaarse, maar bijzondere vegetatie, extreme temperatuurschommelingen, harde wind en droge omstandigheden. Het landschap is rotsachtig en kaal, waarbij een groot deel van de bodem bedekt is met los grind en stenen. Door de barre omstandigheden is het gebied onherbergzaam voor de meeste planten en dieren.

Tijdens de rustpauze bij de Lava Tower wordt er door de passerende wandelaars ook gegeten, dus ook Johan. Goodchance zorgde ervoor dat Johan een lekkere warme maaltijd kon eten als lunch. Hiervoor ging hij langs bij dragers en collega-gidsen die hij er kende... en Johan genoot van het extraatje dat zijn groepsleden niet zouden hebben.

Na de Lava Tower en de lunch wandelde Johan, weer fijn op zijn eigen tempo, met Goodchance naar beneden. Hij overnachtte lager, dus "sleep low", in Barranco Camp terug op 3,960 m. 

De tocht van deze vierde dag was best pittig en tien kilometer lang. Johan kwam rond half 4 aan zijn nieuwe slaapplek aan. Pas rond 16:45 uur was de rest er weer en blijkbaar hadden zij een stuk van de tocht afgesneden. Zij waren niet bij de Lava Tower geweest... gelukkig had Johan vooruit kunnen gaan.

Het enige dat Johan die dag ervaren had van de hoogte was lichte hoofdpijn... een geruststelling voor hetgeen nog zou komen de dagen nadien!

Johan had het idee "vetgemest" te worden door de kok... en in feite was dit ook zo: als hij genoeg gegeten had, moest hij toch nog wat extra eten. Dit was, zo werd hem gezegd, om energiereserves aan te leggen voor de 'summit night', de nacht dat ze naar de top zouden trekken. Johan vond het eten zeker goed, zeker als je bedenkt dat het in een kampkeuken op die hoogte gemaakt werd. De dames zeurden óók over het eten...

Op deze 24e september hadden wij geen appcontact. Er was wel verbinding, maar ver van Johan zijn tent en om op die plek te geraken moest Johan over moeilijk terrein... in het donker... dus Johan had besloten om maar geen risico's te nemen.

Kilimanjaro... dag 3

Op woensdag 23 september '26 startte de dag met een blauwe hemel en mooi zicht op de volledige open top van de Kilimanjaro in het Shira One Camp, maar al snel doken er steeds meer dikke en steeds donkerdere wolken op.

Twee van de drie dames, die geen medicatie tegen hoogteziekte hadden om te nemen, waren ziek geworden. Dit maakte dat het tempo belachelijk traag vooruit ging, vond Johan. Gelukkig werd Johan een paar keer met de tweede gids vooruit gestuurd. Die gidsen hadden natuurlijk ook gemerkt dat het te traag ging voor Johan.

Onderweg was het erg bewolkt geworden en was het gaan regenen. Het lavaveld met de heidevegetatie en vetplanten waardoor de groep wandelde, zat in de mist. Ook de Shira Peak, een oude krater van de Kilimanjaro, bood op dat moment geen uitzicht op de hoogste top van de Kilimanjaro. Deze krater is overigens al zo'n 2 miljoen jaar geleden gestopt met actief zijn.

's Middags, rond half 4, kwam de groep (uiteindelijk) aan in Shira Two Camp. Hier werd Johan weer ontvangen met een warm theetje in een volledig opgebouwd kamp. Terwijl Ine op wandel was in de buurt van de berg Meru, kreeg ze weer een appje van Johan, die ze toen al bijna twee dagen niet 'gehoord' had.  Die Meru is een actieve vulkaan van 4.566 meter die Johan, zonder bewolking, ook steeds zag liggen vanop zijn tocht. De vulkanen liggen maar zo'n 70 km van elkaar.

Het kamp Shira Two Camp staat bekend om zijn adembenemende panoramische uitzicht op de Kilimanjaro-vallei. Gelukkig trokken mist en wolken toch even weg zodat Johan een prachtige zonsondergang had. 

Verder staat het kamp en de ligging bekend als een van de eerste kampen waar klimmers mogelijk last krijgen van hoogteziekte... maar dat was dus in Johan zijn wandelgroep al eerder gebeurd...

Rond 19u hadden Johan en Ine terug appcontact. Johan gaf toen aan dat het er koud was in dat Shira Two Camp, tegen het vriespunt aan. Hij liet Ine nog weten dat hij geen last van hoogte had, behalve dat hij vermoeid was door de hoogte... Ine was dus weer even gerust gesteld.