Als een Maasai

Op dinsdag 22-9 was het, na twee nachten, weer tijd om de Simba Farm Lodge te verlaten. We waren al vroeg, vóór half 9, op weg. We lieten de Kilimanjaro wat meer achter ons en reden richting Meru, ook zo’n oude, slapende en gigantische vulkaan. We reden eens door een klein gebied waar, vanwege de vele acacia’s, regelmatig giraffen te zien waren. Die kregen we niet te zien. We zagen wel verschillende kleurige vogels, een paar vervetaapjes, enkele herders onderweg met hun vee (een klein aantal koeien, geiten en schapen) én we zagen Kilimanjaro zonder wolken bovenop! Ine dacht dat ze de berg de dag voordien maar half gezien had en dat wolken veel van de top bedelen, maar eigenlijk had ze hem al bijna helemaal gezien: een grote, hoge en vooral brede berg. Meru kregen we ook goed te zien, maar die is kegelvormig en 4.566 m hoog, dus nog 1329 meter lager dan Kilimanjaro (5.895 m).

Het was na een tijdje duidelijk te zien dat we Maasaigebied inreden: er liepen steeds meer mannen en vrouwen in traditionele klederdracht en we kwamen steeds meer herders meer kleine kuddes tegen. Over het algemeen gaan kinderen al jong naar school, maar op vrije dagen moeten Maasai-jongens vanaf 4 jaar een kleine kudde leren controleren.

Er doken ook meer en meer kleien huizen op en weien, met rondom takken en doornen, om de kudde te beschermen tegen roofdieren… die er in dat gebied eigenlijk niet zijn.

Toen we de asfaltweg moesten verlaten, was het nog een lang stuk rijden over heel slechte keien- en zandweg.
Aangekomen bij Original Maasai Lodge stond een groep van Maasaimensen ons op te wachten en zongen ze ons toe… beetje ongemakkelijk om daar zo alleen naar te staan kijken, maar enfin. Na de zang, kregen we doekjes om onze handen te wassen en kregen we een welkomstdrank. Traditioneel zou dit koeienbloed zijn, maar gelukkig kiezen ze voor toeristen voor een lekker (donkerrood) drankje met hibiscus, gember en limoen. Er werd door een Maasaiman verteld dat de drank in, door vrouwen, uitgeholde calabassen bewaard worden. Omdat er ook één Maasaivrouw bijstond, vroeg Ine haar iets over het uithollen van de calabas. Ze bleef heel serieus kijken en de Maasaiman antwoordde… later zou Ine leren dat, als er mannen bij zijn, deze altijd voor de vrouw(en) spreken… tja, traditie en cultuur…

De Original Maasai Lodge wordt volledig uitgebaat door de Maasaistam van dat gebied, maar is eigendom van een ngo van twee Oostenrijkse dames, ‘Africa Amini Alama’. Deze ngo staat voor duurzaam toerisme en wil met verschillende projecten, waaronder scholen en lodges, de levensstandaard van de Maasai- en Wameru-stammen verhogen en vooral de tradities bewaren.

Nadat Ine rondgeleid was in de gemeenschappelijke gebouwen van de lodge, nam ze plaats op het terras met zicht op Kilimanjaro… maar die lag volledig in de wolken. Ine kreeg thee en kreeg uitleg over het programma. In het reisschema dat we ontvangen hadden, stond dat Ine moest kiezen uit drie activiteiten, maar alle activiteiten waren gewoon inbegrepen… wat maakte dat Ine nog een drukke namiddag tegemoet ging: 13u: lunch, 15u: schoolbezoek, 17:30u: speerwerpen met aaneensluitend traditionele zang en dans, verhalen over tradities aan het kampvuur en avondeten.

Doordat Ine een hut had dicht bij het zwembad had ze ook wifi op haar kamer. Die was er eigenlijk enkel in gemeenschappelijke ruimten. Wat wél alle kamers hadden, was zicht op Kilimanjaro… maar die bleef gedurende Ine haar hele verblijf verstopt achter wolken.

Ine was de enige geïnteresseerde voor het schoolbezoek. Het was een stukje wandelen naar de school waardoor Ine vanalles kon vragen aan de gids die Ine mee naar de school nam: over zijn schoenen die van motorbanden gemaakt waren, over schoolverzuim, over de projecten van de ngo die ervoor zorgden dat jongere mensen in de buurt bleven en niet naar de steden trokken voor geld enz.

Aan het schooltje werd Ine opgewacht door een leerkracht. Hij was niet van de omgeving maar was met zijn hele gezin naar de school verhuisd waar hij kon inwonen om het lerarentekort op te lossen. We zagen de iets oudere lagere schoolkinderen, enfin, de meisjes, de klaslokalen poetsen. De leraar legde uit dat dit onderdeel van hun scholing was. Eén klas was na schooltijd nog even gebleven om voor Ine Engelse liedjes te zingen, haar vragen te laten beantwoorden én ook vragen aan haar te stellen. Voor één keer loog Ine niet over haar leeftijd en zorgde dit voor een héél verbaasde blik van de kinderen… ja, dat vonden ze oud! De gemiddelde levensverwachting in Tanzania is dan ook maar 67 jaar, en nog lager in de gebieden als degene waar Ine was.

In de Tanzaniaanse scholen zijn er ook verschillende leerjaren, maar stroom je sowieso in in de eerste klas, hoe oud je ook bent als je start. De kinderen hebben daardoor heel verschillende leeftijden in één klas.

Ine bezocht ook de eerste klas (kleuterklassen). Daar draaide alles vooral om spelenderwijs leren. De continenten lagen er bijvoorbeeld als puzzels… maar tussen Frankrijk en Denemarken lag enkel Duitsland… van de BeNeLux was er geen sprake ;-)

Voor het speerwerpen en alle activiteiten nadien waren er (gelukkig) veel meer geïnteresseerden. We kregen eerst uitleg over waarom speerwerpen zo belangrijk is voor de Maasai: het is het enige verdedigingsmiddel dat ze hebben om vrouw(en), kinderen en kudde te beschermen. Ze moeten dus “een leeuw kunnen doden met hun speer”. Dit oefenen de “morans” regelmatig. Deze morans zijn de Maasai-krijgers.

Jongens worden in hun vroege tienerjaren ingewijd tot moran na een besnijdenisritueel. Als ze dan één krimp laten of laten zien, worden ze verbannen, want dat betekent zwakte. Als krijger leven ze, in groep, een aantal jaren afgezonderd in de bosrijke omgeving om te trainen. Als ze sterkt genoeg zijn om hun familie te beschermen, kunnen ze naar de stam terugkeren.

Dat speerwerpen moet dus blijvend getraind worden, maar dient ook om de andere morans te laten zien hoeveel kracht ze hebben.

Er werd in eerste instantie, vanop verschillende afstanden, met de speer naar een hangende rotsblok geworpen. Iedereen zat steeds goed in de buurt, maar als iemand in de rotsblok gooide werd dit op veel gejuich en ontzag onthaald. Het leken net kleine kinderen hoe ze daar zaten spelen met die speren onder elkaar.

En dan waren natuurlijk de toeristen aan de beurt… niemand kon het natuurlijk, ook niet vanop korte afstand. Ine hield zich stil en ging niet gooien… waarom?

Het speerwerpen duurde tot tegen zonsondergang (18:20u). Iedereen ‘verhuisde’ toen naar een heuveltje waar een grote oppervlakte was vrijgehouden om te dansen. Erg veel nummers werd gezongen, ingeleid door steeds andere mannen; Gaandeweg werd het steeds ‘doller’ en werd overgegaan tot de “adumu”, de springdans. Hierbij springen de krijgers recht omhoog om hun kracht, moed en uithoudingsvermogen te tonen. Degenen die het hoogst en het langst na elkaar kunnen springen worden met veel lof bezongen. In eerste instantie zongen de dames ter plekke steeds mee, maar toen er begonnen werd met het springen en naar de dames toestappen, gingen zij schoudertrekkende bewegingen maken terwijl ook zij voor de groep gingen staan… best interessant en leuk om te zien. Het duurde wel lang. Naar de fitness hoeven die krijgers in ieder geval niet meer te doen als die iedere avond voor een hoop toeristen moeten speerwerpen en dansen.

Toen het al helemaal donker was, gingen we allemaal rond een kampvuur zitten. Daar vertelde één Maasai-krijger allerlei tradities. Ine kon niet alles horen, maar enkele zaken waren dat de mannen verantwoordelijk zijn voor hun familie en voor een inkomen. Daarom trekken ze van graasplaats naar graasplaats met hun kuddes om deze in leven te houden, te kweken en te kunnen verkopen. De vrouwen zijn verantwoordelijk voor de rest: de kinderen, het naar markten gaan voor groenten (want Maasai telen niets), koken, poetsen enz. Ze zijn zelfs verantwoordelijk voor het bouwen van de kleien woningen.

Hij vertelde ook dat vroeger Maasaikrijgers dierenvellen droegen die met het bloed van dieren rood geverfd werd. Sinds gekleurde katoenen stoffen ook toegankelijk werden tot de Maasai gebruiken ze gewoon stof in plaats van dierenhuiden. Hun favoriete kleur blijft rood omdat dit kracht uitstraalt en anderen en dieren afschrikt, vinden ze.Tegenwoordig hebben ook andere kleuren succes. Ze droegen verschillende, wat oudere mannen, blauwen gewaden… De dames zijn heel kleurig gekleed. Zowel mannen als vrouwen dragen verschillende juwelen met vaak witte met kleurige kraaltjes rondom polsen, enkels en hals en ook dragen ze allen metalen heupkettingen.

Vanaf 40 ben je bij de Maasai ‘oud en wijs’. Je taak binnen de familie is dan voornamelijk nog het zorgen dat de familieband harmonieus blijft bestaan en dat ze adviseren bij problemen.

Na het weer lekkere avondeten werd Ine naar haar hut gebracht. Er leven geen roofdieren in de buurt, maar omdat er geen goed aangelegde en verlichte paden zijn, gaat een krijger mee met een pitslamp.

Shira Plateau

Het had bijna heel de nacht geregend, maar rond 7u was het gestopt op de derde dag van onze reis… en ondanks de voorspellingen bleef het de rest van de dag, althans waar Ine was, droog.

Om 8u van onze derde reisdag was Ine helemaal klaar voor vertrek: gedoucht, ontbeten en Johans paspoort lag klaar aan de receptie… hoe kon ons dat toch overkomen!?

We reden verder op de slechte rode zandweg waarlangs de lodge lag en moesten al snel weer stoppen bij een toegangspoort, de toegang van het “West Kili Forest”. Dit bos bestaat in hoofdzaak uit dennen en wat regenwoud. De dennen worden gepland en afgezaagd voor het hout voor schrijnwerkerij, voornamelijk voor het dak van de huizen. Tegenwoordig wordt er ook geëxperimenteerd welke groenten er goed groeien om, als de boompjes klein zijn, rondom de bomen te planten. Gezien de hoogte waarop het bos ligt, groeit vooral de aardappelplant er goed.

Als we het regenwoud inrijden, komen we ook aan in het ”National Park Kilimanjaro”. Nadat we de Londorosi toegangspoort van het park binnenrijden, moest ik mij registreren… dat was even spannend aangezien ik enkel die kopie van mijn paspoort had… maar mijn paspoort werd zelfs niet gevraagd! Ik moest gewoon zelf het paspoortnummer invullen!

Het was nog een uurtje rijden over een nog slechtere weg dan voordien: het geld dat gevraagd wordt aan de twee toegangspoorten wordt duidelijk niet voor wegenonderhoud gebruikt!

Gaandeweg veranderde het landschap opnieuw: het regenwoud met gigantische bomen werden dichte struiken en tegen dat we stopten, waren die struiken nog maar zo’n halve meter hoog en bremachtig. Er hing mist die over het ‘heideachtig’ landschap voorbij dreef. Bij de start van de wandeling hadden we de wind, soms fel, in de rug.

We waren in het Shira Plateau aangekomen: het plateau is hetgeen miljoenen jaren gelden ontstaan is uit een vulkaan. De ondergrond is lava met daarop zwarte assen en zand. Ondanks de mist die er meestal hangt en de regen die er regelmatig valt, is het er droog, kurkdroog. Ine wandelde in een niet al te dik maar wel windproof truitje met een T-shirtje en dat was, om te wandelen ideaal.

De 12km lange wandeling op het plateau (6 heen, 6 terug) was glooiend met een uiteindelijk hoogteverschil van zo’n 200 meter. Op een eerste ‘uitkijkpunt’ zou de Kilimanjaro goed te zien zijn… moest het niet zo mistig en bewolkt te zijn. Maar verder en verder, hoger en hoger, was er geen mist meer en trokken de wolken ook meer en meer weg. Onderweg kregen we dan de Kilimanjaro wél te zien. De wolken lagen enkel nog bovenop de berg.

Er volgden drie riviertjes waarvan er enkel water in het eerste stroomde. Ine kreeg, uit het rivierbed naar boven ‘klimmend’ steeds meer last van kortademigheid… en ze besloot dat het een héél wijze beslissing was om die beklimming van de Kilimanjaro niet te maken!

 Eens voorbij het riviertje kwamen we steeds meer tegenliggers tegen die met emmers op weg waren naar dat riviertje om water te halen.

Terwijl Ine vriendelijk dag zei aan zo’n drager - en even niet uitkeek - viel ze door een dikke steen in het pad… even schrikken, maar niks aan de hand! waarschijnlijk wel wat blauwe plekken…

Ondertussen was Johan ook gestart aan zijn eerste etappe van zijn trektocht. Waar Ine aan het wandelen was, zou Johan niet langs wandelen. Hij zou, ’s anderendaags, over een andere route over het Shira Plateau. De bestemming was wel dezelfde, namelijk Shira Camp One. Het kamp ligt op een open vlakte waarover de wind raasde. Dragers van groepen die de Lemosho route de dag voor Johan startten, waren er tenten op aan het zetten en al alles klaar aan het zetten voor de kampkeukens. Ine vond het wel bijzonder om dit ook te zien. Eens in het kamp was de Kilimanjaro goed te zien, al trok er vanuit één richting een soort van wolkengordijn voor.

Na even te rusten en wat foto’s te maken, startte Ine en haar wandelgids met de terugweg, dezelfde als de heenweg… maar nu niet meer met wind in de rug, maar tegen de wind in… en in die wind zat regelmatig, zeker hoe meer we afdaalden, zand in.

Na de drie riviertjes overgestoken te hebben, rustte Ine even en kon nu nog maar de helft van Kilimanjaro zien…

Terug bij de jeep zag Ine dat ze echt vuil was, zwart van die zand. De chauffeur stond ons op te wachten met ons lunchpakket. Nadat we dat op hadden, reden we weer terug naar de lodge. Onderweg hadden we veel tegenliggers en werd duidelijk dat de zandweg ook wel wat breden mocht zijn. In de bomen van het regenwoud zag Ine nog twee franjeapen zitten. Hun lange witte haar viel erg op.

In het registratieboek van de trekkers, want dat was een ander dan dat waar Ine in stond, vond ze Johan niet terug. De wandelgids zei dat Johan ook niet aan die, maar aan een andere gate zou vertrokken zijn. Johan zelf had al verschillende uren niet meer gereageerd op Ine haar apps, dus die zat zonder internet… en was aan het wandelen natuurlijk.

Om 14:20 uur waren we terug op de lodge en Ine kreeg meteen haar paspoort in de handen gedrukt. Onze ruil was compleet! Ine kroop meteen in de douche om dat zwarte stof van zich af te wassen en ging nadien wat rusten.

Tegen de zonsondergang (18:20 uur) zat Ine met haar laptop en foto’s in de zetel bij het restaurant. Terwijl de zon onderging genoot zij van een cola en van een hele mand popcorn. De chauffeur kwam nog langs voor een briefing voor de dag nadien.

Na het lekkere eten ging Ine weer naar haar huisje en maakte ze haar koffer. ’s Anderendaags zou ze immers ‘verhuizen’.

24 jaar en gescheiden

Op 20 september gingen we rond half 9 ontbijten. Het was een zeer uitgebreid ontbijtbuffet met véél lekkers zowel voor Johan als voor Ine. Alvorens uit te checken liepen we door de tuin van het hotel waar het gonsde van de activiteit van de vele kleurige vogeltjes. Ook van op ons terras konden we er nog verschillende bekijken.

Om 10u stonden er twee voertuigen, één busje en één safarijeep, op de parkeerplaats van het hotel. Het was even verwarrend welke voor wie was gezien beide chauffeurs zeiden dat ze naar de Kilimanjaro gingen voor ‘de wandeltocht’… Ine zat bijna in het busje naar de lodge vanwaaruit de beklimming van de Kilimanjaro startte en Johan zat al in de jeep die ’s anderendaags de dagtrip met zicht op de Kilimanjaro zou maken… snel wisselen, dus!
En dan werden we, op onze 24e huwelijksverjaardag, gescheiden…

Onderweg bleek dat we beiden ook aan een gedaanteverwisseling gedaan hadden: toen Johan, die veel eerder bij zijn lodge was dan Ine, incheckte, kwam hij er achter dat hij Ine haar paspoort had. Het inchecken was gelukt omdat hij een kopie van zijn paspoort kon voorleggen.

Ine was twee uur onderweg tot aan de Simba Farm lodge. Ze passeerde verschillende dorpen/stadjes, maar reed ook langs velden vol maïs en andere gewassen. Het werd steeds heuvelachtiger en ze kreeg steeds meer bergen te zien. Ze zag ook een giraf, maar was niet snel genoeg om hier een foto van te nemen.

Na steeds op verharde wegen te hebben gereden, sloegen we opeens af om een tijdje op een slechte rode zandweg te gaan rijden. Langs die zandweg, wat ook de weg naar Nationaal Park Kilimanjaro bleek te zijn, lag Ine haar lodge: een grote boerderij met in de grote tuin allemaal huisjes als hotelkamers. Mooi!

Meteen na aankomst en na het inchecken met de kopie van haar paspoort (wat, net zoals bij Johan, geen probleem was) werd Ine gebrieft door haar twee begeleiders: één chauffeur en de wandelgids voor ’s anderendaags. Ine kreeg uitleg over de dagwandeling die ze zou gaan doen en kreeg vooral instructies over hetgeen ze moest meenemen aan gezien er regen voorspeld was.

Een klein uurtje nadat Ine aangekomen was, kon ze gaan lunchen: jawel, een volledige maaltijd met soep, hoofd- en nagerecht. De lodge staat er prat op dat ze steeds verse groenten uit eigen moestuin gebruiken.
Na het eten wandelde Ine rond in de grote tuin en moestuin, waar inderdaad heel veel soorten groenten stonden. In de mooie tuin met bomen en struiken met veel vruchten en bloemen vlogen vogels en vogeltjes af en aan, meestal kleurig maar ook saai grijs. Ze hadden allemaal gemeen dat ze erg snel van het ene naar het andere vlogen… en dus moeilijk te fotograferen waren, maar Ine kreeg, met veel geduld, toch nog wat mooie foto’s gemaakt. Nadat Ine een werkman terug zag komen lopen met een hele kudde koeien, vond Ine het ook tijd om terug naar haar huisje te gaan, om een middag dutje te doen. Vooraleer ze dat kon gaan doen, hadden we nog een heel appverkeer heen en weer over hoe het paspoortenprobleem op te lossen… Johan wist dat hij zich moest registreren alvorens aan zijn tocht te starten… en daarbij was het paspoort nodig…

Aangezien Johan ’s anderendaags ook die slechte rode zandweg opmoest om naar Nationaal Park Kilimanjaro te gaan, was de simpelste oplossing dat Ine zou proberen om met haar kopie binnen te geraken, maar Johan zijn paspoort aan haar receptie af te geven zodat Johan dat zou kunnen gaan halen en verwisselen met dat van Ine…

Na Ine haar dutje was het al 17u en kreeg ze, tijdens dat Johan gebrieft werd, info door over zijn groepssamenstelling, de luxe een eigen tent te hebben omdat die drie Londense dames ieders een tent wilde en de hoop dat hij het privétoilet van de dames ook mocht gaan gebruiken.

Ondertussen had Ine haar foto’s ook uitgezocht en ging ze alvast naar de bar-restaurant om daar gebruik te maken van de wifi om op Polarsteps en op Facebook wat foto’s te zetten voor de thuisblijvers.

Na het avondeten ging Ine naar haar huisje en legde ze alles klaar om ’s anderendaags goed voorbereid op pad te kunnen gaan.

Lemosho route

Johan start vandaag aan zijn beklimming van de Kilimanjaro! Spannnnend!

Gisteren heeft Johan kennis gemaakt met zijn gidsen en zijn medewandelaars. Dit zijn drie dames uit Londen. Er gaan nog een kok en 14 dragers mee… 14!? De dames wilden allemaal een eigen tent en hebben een toilet met tent gehuurd… die extra luxe moet natuurlijk die berg op gedragen worden… vandaar 14… en Johan kan van diezelfde luxe genieten maar betaalt niks extra ;-)

Hier nog eens de dag-tot-dag afstanden van de 8-daagse Lemosho route met de overnachtingsplekken van Johan:

Dag 1, maandag 21/9: twee uur over 5 kilometer naar Mti Mkubwa Camp (2790 m), 400 m stijgen;

Dag 2, dinsdag 22/9: vijf uur over 8 kilometer naar Shira Camp One (3505 m), 715m stijgen;
Dag 3, woensdag 23/9: vier uur stappen over 10 km tot Shira Camp Two (3890 m), 385 m stijgen;
Dag 4, donderdag 24/9: zeven à acht uur over 10 kilometer tot Barranco Camp (3975 m), 85m stijgen;
Dag 5, vrijdag 25/9: zes uur over 6 kilometer naar Karanga Camp (4040 m), 65m stijgen;
Dag 6, zaterdag 26/9: vier uur stappen over 4 kilometer tot Barafu Camp (4681 m), 641 m stijgen;
Dag 7, zondag 27/9: 12à14 uur (12 km) tot Uhuru peak (5895 m) en naar Mweka Camp (3070 m), 1235m stijgen en 2790 dalen;
Dag 8, maandag 28/9: drie à vier uur over 10 kilometer naar Mweka Gate (1630 m), 1450m dalen.

Deze link brengt je naar een pagina waar je het weer, de neerslag en de wind op verschillende hoogtes van de Kilimanjaro kan bekijken. 

Het lijkt er naar uit te zien dat het regelmatig gaat regenen in het gebied en op de berg. Het is dan natuurlijk ook regenwoud... Waarschijnlijk zal Johan sneeuw hebben op de Uhuru peak, het hoogste punt van de Kilimanjaro. Vroeger was er steevast sneeuw, maar met de opwarming is dat niet meer altijd zo.
Johan bereikt die top rond zonsopgang van zondag 27 september... het zal er sowieso vriezen... Johan is in ieder geval óók voorbereid op regen en koude!

Dag 1 : Onderweg (gisteren)

Het voordeel van het vliegen met een lijnvlucht, ditmaal weer eens SN Brussels, is dat ze meestal niet ’s morgens vroeg vertrekken. Onze vlucht, naar Nairobi via Kilimanjaro International airport, vertrok pas om 10:20 uur… en ze deed dat mooi op tijd. De acht uren in de lucht kregen we goed om. Eerst kregen we ons eten. We hadden een vegetarisch menu besteld… en dat was een lekkere! een rijstschotel met dahl. De andere economyklanten konden kiezen tussen pasta kip of pasta vegetarisch… grappig dat we dan toch nog iets speciaals kregen.

Enfin, verder hielden ons wat bezig met dutten, lezen, puzzelen en films en series kijken. Ine keek, voor de eerste keer, naar ‘The Lion King’. Johan vond dat er toch wat over, maar Ine wist dat de rots waar die Leeuwenkoning vaak staat, echt bestaat… in Tanzania… dat kon ze toch niet laten passeren… en het doodde meteen 88 minuten in het vliegtuig.

Eens geland op Kilimanjaro airport, het was rond half 9 plaatselijke tijd, moest het vliegtuig ver rijden vooraleer er een luchthavengebouw te zien was. Het stopte en iedereen, die niet doorvloog naar Kenia, mocht uitstappen. We hebben al regelmatig belachelijk kleine afstanden met een bus van het vliegtuig tot het luchthavengebouw gedaan. Die Tanzanianen vinden dat duidelijk ook onzin. We moesten te voet. Het was 24°C dus best een aangename temperatuur voor een avondwandelingetje.
Toen we aan het gebouw aankwamen, moest iedereen eerst zijn boardingpass laten zien en werd je de juiste richting uitgestuurd naar de douane. We hadden op voorhand een online visum geregeld. Dit hadden de meesten op de KLM-vlucht die even voor ons geland was en onze vlucht met bestemming Kilimanjaro gedaan… ferme wachtrijen dus voor de zeven douanebeambten… en de weinigen die zich toch ter plekke een visum regelden, hadden gelijk: dat bleek (toen toch) erg vlot te gaan….

Wat wel een geluk is, bij lang wachten aan de douane, is dat de bagage al van de band is gehaald en gewoon op je ligt te wachten. Zoals beloofd, stond er bij de uitgang van de luchthaven iemand met een Jokerbordje en Johan zijn naam. Om 21:50 uur reden we de poort van ons hotel, Airport Planet Lodge, door. Daar kregen we een welkomstdrankje en moesten we wat paspoortgegevens invullen alvorens we naar ons huisje gebracht te worden… Daarvoor moesten we een stukje lopen doorheen de tuin van het hotel.Ons huisje was een groot huisje met een grote badkamer, een grote slaapkamer met een groot bed en een terrasje… van een soort luxe dat we uit onszelf niet gauw zouden uitkiezen…

Vakantie!

 Ons 'groot verlof' van 2026 is gestart, onze reis ook!

Nog één!

We moeten vandaag, allebei, nog werken... 

en dan kunnen we, morgen, eindelijk naar Tanzania vertrekken!

17-09-1931

Vandaag, 17 september, is het 95 jaar geleden dat de eerste LP, "Long Play" / langspeelplaat, door platenmaatschappij RCA gedemonstreerd werd. Het zou wel nog tot in 1948 duren totdat de LP officieel geïntroduceerd en op de markt gebracht werd. Dit was door Columbia Records.

Vóór 1948 waren platen geen "LP's" maar grammofoonplaten. Ze waren gemaakt van schellac en draaiden met 78 toeren per minuut. Dat materiaal was kwetsbaar en de geluidskwaliteit had beperkingen. LP's waren gemaakt van vinyl en bood twee voordelen: duurzaamheid en een hogere kwaliteit.

Een LP is een 12-inch schijf die draait op 33⅓ toeren per minuut. Dankzij het fijne microgroefprofiel konden er plots veel langere opnames op één kant worden vastgelegd. Waar oudere grammofoonplaten doorgaans maar enkele minuten per kant boden, maakte de langspeelplaat voor het eerst volledige albums op één drager mogelijk.

Johan zijn LP-collectie telt ondertussen, zo ongeveer, 1.500 exemplaren, denkt hij...

De coyote heeft 'm!

Herinner je 'Road Runner' waarin een coyote ein-de-loos veel moeite doet om een renkoekoek te vangen!?

Het is'm gelukt! 

en er zijn (niet erg goede) beelden van! 

 bron

"Dat een grote renkoekoek als prooi van een coyote eindigt, komt volgens experts zelden voor. Niet alleen zijn topsnelheid (37 km/uur), maar ook zijn behendigheid speelt in het voordeel van de renkoekoek. Dankzij zijn lange staart kan hij scherpe bochten nemen en bliksemsnel van richting veranderen. De vogel kan ook razendsnel in bomen klimmen. Een coyote haalt dan wel een hogere topsnelheid (tot 65 kilometer per uur), maar is lang niet zo wendbaar.

Hoe deze coyote de vogel precies te pakken kreeg, is niet bekend. Coyotes zijn opportunistische jagers en passen hun menu aan aan wat voorhanden is. Mogelijk was de renkoekoek gewond, verzwakt of zelfs al gestorven."

Wij zagen beide dieren ook al tijdens onze vakanties. En neen, dat was niet sámen, zelfs niet tijdens dezelfde reis, zelfs tien jaar van elkaar. Een renkoekoek liep in New Mexico, toen we in 2009 door de Rocky Mountains in de Verenigde Staten reden, ineens de weg over... en dat was inderdaad heel snel... miep miep... We hebben het beestje helaas dus niet goed kunnen zien. We zijn er ook maar één tegengekomen (blogbericht). 

Coyotes zijn we in '19 regelmatig tegengekomen in West-Canada... meestal waren ze in gedumpt afval eten aan het zoeken, dicht bij dorpen. Een plaag noemde een bewoner met wie we onze waarneming bespraken (blogbericht)... misschien had hij het, over die 'plaag', ook wel over de dumpende medemens...?

Reisvoorbereidingen (2)

In dit blogbericht van 8 september somden we een hele reeks van voorbereidingen die we al namen om naar Tanzania te reizen...

...een zogenaamde "e-SIM" moesten we ook nog regelen! Zo kunnen we allebei in Tanzania met onze telefoons op internet en kost dit geen kapitalen. Johan had dit tijdens onze wandelrondreis in Tunesië eerder dit jaar al eens gebruikt... en aangezien hij dit o-ve-ral kon gebruiken, zélfs tijdens onze drie dagen in de woestijn, en verbinding toch echt slecht kan zijn op reis, hebben we dit nu voor onze beide telefoons geregeld... voor op de laptop moet Ine wél nog gebruik gaan maken van de (slechte) Wi-Fi-verbindingen, maar dat is dan maar zo.

Wat we ook nog als "reisvoorbereiding" hebben ondernomen, is een kappersbezoek... wat is dát tegenwoordig toch duur, zeg!

Ganesh Chaturthi

Afhankelijk van de hindoeïstische kalender, die rekent in maanjaren, wordt Ganesh Chaturthi in augustus of september gevierd. Dit jaar start het tien-dagen-durende feest vandaag, op 14 september. En die/dat "Ganesh Chaturthi" is de verering van de god Ganesha.

Ganesha is de olifanthoofdige hindoeïstische god van de wijsheid, welvaart en goed geluk. Hij neemt hindernissen weg en is de beschermheilige van reizigers. Hindoes bidden tot Ganesha voor ze aan iets nieuws beginnen, zoals een nieuwe baan of wanneer ze verhuizen.

Ine kent Ganesha omdat ze 'zot' is van olifanten. Ze heeft ook enkele, mooie en niet-kitscherige, beeldjes van deze half-olifant-half-mens...

Meer info over Ganesh Chaturthi: Op de eerste dag van de viering wordt er door de aanbidders eerst ter reiniging een bad genomen en koopt men vervolgens een beeld van Ganesha. Dit neemt men dan in een processie mee naar huis, alwaar het beeld op een altaar wordt neergezet en versierd. Het beeld laat men voor de duur van het feest staan. Het wordt 's ochtends en 's avonds aanbeden en voorzien van offergaven (vooral zoetigheid). Op de laatste dag van het feest wordt het beeld weer meegenomen en in het water van de dichtstbijzijnde rivier, meer of zee gegooid.

Meer over Ganesha: Hij is de zoon van god Shiva en godin Parvati, maar is 'onbevlekt' verwekt. Hij rijdt op een rat die Mashika heet, soms ook wel op een rund. Al toen Ganesha nog zeer jong was, wou hij met rust gelaten worden en het liefst was hij alleen. Shiva onthooft op een gegeven moment Ganesha omdat hij dacht dat het een indringer was. Shiva beval zijn dienaren om op zoek te gaan naar het eerste het beste dier dat men kon vinden en ze keerden terug met de afgehakte kop van een olifant. Shiva bevestigde de olifantenkop op het levenloze lichaam van zijn zoon die terug tot leven komt en de geschiedenis zou ingaan als de god met de olifantenkop.

Ganesha wordt meestal afgebeeld met een dikke blote buik, vier handen, een roze-oranje (of rode) huid, rode kleding, een rat aan zijn voeten en natuurlijk een olifantenkop vaak met maar één slagtand. De rat (die steeds opvallend klein afgebeeld wordt) is zijn persoonlijk vervoersmiddel. Soms heeft hij tussen zijn ogen (boven zijn slurf) een symbool dat op een "3" lijkt, het symbool voor Om of Aum: de klank (vibratie) waaruit het heelal is ontstaan...

Dat hindoeïsme blijft ons ook wel boeien, maar wat een complexiteit aan goden, dienaren enz. enz. 

Met Pasen '23 bezochten we in Londen een hinoeïstische tempel (blogbericht). 

We moeten toch ook eens naar India (e.o.) gaan!

Dromen over safari...

 De laatste keer dat we op (wandel-)safari gingen, was in Ethiopië (2017) en Oeganda (2015). Wie weet, is er wel vanalles veranderd!?

Waarom zeggen we "gezondheid"?

"Al in het oude Griekenland werd een nies als een voorteken van de goden gezien. In Homerus’ Odyssee is een nies bijvoorbeeld een teken dat iets wat gezegd is, zal uitkomen.

Het idee van de nies als voorteken werd overgenomen door de Romeinen. Zij zagen een niesbui als een teken van ziekte of dood en zeiden onder andere ‘Moge Jupiter je beschermen’ als iemand niesde.

De link tussen niezen en de dood werd versterkt toen paus Pelagius II in 590 n.Chr. besmet raakte met de pest en stierf, naar verluidt toen hij niesde.

Dat voedde de angst voor de nies, en zijn opvolger Gregorius I beval zijn onderdanen om voor iedereen die niesde te bidden met ‘God zegene u’. Destijds dacht men namelijk dat alleen gebeden allerlei ziekten konden genezen en voorkomen.

De reden dat niezen als iets bijzonders werd beschouwd, was dat veel oude culturen de ademhaling in verband brachten met de levenskracht of de ziel.

Als het lichaam plotseling uitbarstte in een ongecontroleerde uitademing, kon dat daarom worden gezien als een moment waarop de mens extra kwetsbaar was."

Bron

Momenteel zijn we allebei verkouden... niet erg,

maar Johan zijn saturatie is hierdoor lager... en deze wordt

voor en tijdens zijn trekking op de Kilimanjaro iedere dag gemeten

om te checken of hij (verder) mee kan in de steeds ijlere lucht op de berg...

Johan wil dus zo snel mogelijk van die verkoudheid af!

Over één week vliegen we naar Tanzania, over 9 dagen start Johan aan zijn klim...

25 jaar

 

Waar was jij op 11 september 2001 rond 15u?

Johan was aan het werk (nog op de oude locatie van Katarsis in Genk centrum) en Ine reed rond op zoek naar een feestlocatie voor ons trouwfeest een jaar later...

naar info over aanslagen op "9/11"