3e x

Vandaag is het de derde keer dit jaar vrijdag de dertiende... 13 februari, maart en november zijn dit jaar een vrijdag.

... dat het drie keer in één jaar gebeurt, komt alleen voor in gewone jaren (geen schrikkeljaren) die op een donderdag beginnen, zoals 2026. De vorige keer dat dit gebeurde was in 2015.
Een kalenderjaar telt altijd minstens één en maximaal drie vrijdagen die op de dertiende vallen.

Waarom we bang zijn voor vrijdag de dertiende kan je hier beluisteren.

Plasma geven

28 dagen moest Johan wachten totdat hij, na onze reis naar Tanzania, weer plasma mocht geven. 

We zijn terug thuis sinds 11 oktober... 

Vandaag gaat hij weer plasma geven!

HIER kan jij ook een afspraak maken.

Bloedplaatjes mag Johan pas na 11 april 2027 weer geven. Dat kan pas een half jaar na een reis naar malariagebied.

Wapenstilstand WOI

De wapenstilstand van 11 november 1918 maakte officieel een einde aan de gevechten van de Eerste Wereldoorlog. 

Belangrijke feiten

De wapenstilstand werd ondertekend op 11 november 1918 tussen 5:12 en 5:20 uur 's ochtends; 

het staakt-het-vuren ging in om 11:00 uur. 

Waar: 

In een treinwagon van de geallieerde opperbevelhebber in het Bos van Compiègne (Rethondes) in Frankrijk. 

Belangrijkste ondertekenaars:

Geallieerden: De Franse maarschalk Ferdinand Foch en de Britse admiraal Rosslyn Wemyss.

Duitsland: Staatssecretaris Matthias Erzberger en een Duitse delegatie. 

"Nooit meer oorlog" (oorspronkelijk "Geen oorlog meer") is een bekende vredesleuze en titel van verschillende culturele en historische uitingen in Vlaanderen en daarbuiten. 

De spreuk werd rond 1930/1931 aangebracht op de voet van de eerste IJzertoren en vertaald in verschillende talen (No more war, Nie wieder Krieg, Plus jamais de guerre).

Ze zijn goed bezig geweest de afgelopen eeuw... :-(

In december '19 waren we overigens in die treinwagon (blogbericht), 

waar die wapenstilstand getekend werd.

10 november 1619

Op 10 november 1619 ’s nachts kreeg René Descartes (filosoof en wiskundige) bij de Duitse plaats Ulm drie visioenen. Naar eigen zeggen had Descartes drie maanden niets gedronken – wat fysisch vrij onmogelijk is – en ontdekte hij door de visioenen de basis van een nieuwe, ‘wonderbaarlijke’ wetenschap... de moderne filosofie.

De 3 dromen en hun betekenis:

1. De eerste droom, "De storm en het college": Descartes droomde dat hij door spookachtige verschijningen en een hevige wervelwind naar een openstaand college werd gedreven, waarbij hij moeilijk liep en naar links helde. Een onbekende man wilde hem een meloen geven uit een vreemd land. Descartes zag de storm en zijn zwakte als waarschuwingen voor zijn fouten uit het verleden en de verleidingen van de wereld.
2. Na de tweede droom, "De donderslag en de vonken", werd hij wakker door een oorverdovend geluid dat klonk als een donderslag. Toen hij zijn ogen opende, zag hij overal in de donkere kamer heldere vuurvonken zweven. Hij interpreteerde de knal als de stem van zijn geweten en de vonken als de Geest van de Waarheid die zijn geest verlichtte.
3. In zijn laatste droom vond Descartes twee boeken op zijn tafel, een woordenboek en een dichtbundel (Corpus Poetarum). Hij opende de dichtbundel op het Latijnse vers "Quod vitae sectabor iter?" ("Welke weg zal ik in het leven volgen?"). Een onbekende wees hem op een gedicht met de woorden "Est et Non" ("Ja en Nee"), waarna zowel de man als de boeken verdwenen.

Gevolgen voor de filosofie:
Volgens de eigen uitleg van Descartes verwees het woordenboek uit de derde droom naar alle wetenschappen samen en stond de dichtbundel symbool voor filosofie en wijsheid. De woorden "Ja en Nee" vertegenwoordigden het onderscheid tussen waarheid en onwaarheid. 

Deze drie visioenen overtuigden hem ervan dat hij alle wetenschappen met één enkele rationele methode moest verenigen, wat achttien jaar later leidde tot zijn beroemde werk "Discours de la méthode". De belangrijkste thema's hierin zijn:

• Methodische twijfel: Twijfel is geen eindeloos scepticisme, maar een instrument om tot onbetwijfelbare kennis te komen.
• Lichaam-geest-dualisme: De radicale scheiding tussen de denkende ziel (res cogitans) en de uitgebreide materie (res extensa).
• Breuk met traditie: Kennis is niet gebaseerd op wat Aristoteles of de kerk zeggen, maar op de autonome rede van het individuele subject.

Slaap vooral rustig vandaag...

Frietje

Trouwens! 

Van 6 tot 15 november 2026 is het opnieuw Week van de Friet!

Bij Johan en Ine is het iedere zondag frietjes-van-de-frituur-dag! 

Voor Johan is dat meestal met stoofvleessaus in een apart bakje en nog een snack (bv. bitterballen/boulet/saté/curryworst special). Ine neemt meestal een viandel... en met mayonaise van thuis!

Mmmmm, ook gisteren was het weer geslaagd!

Treintickets? Check!

En we blijven ondertussen verder plannen voor 2027 natuurlijk...

Ook eind augustus '27 zullen we een lang weekend naar Londen trekken voor Notting Hill Carnival. Gisteren hebben we de Eurostartickets hiervoor geboekt... Dit gaat pas sinds deze week. Ine had een reminder in de agenda geschreven...  Aaah ja, de eerste zitjes zijn de goedkoopste! iedere euro telt!

De zitjes waren voor ons nóg iets goedkoper omdat we compensatievouchers hadden... die hadden we dan weer gekregen omdat we, toen we op de terugweg van Notting Hill Carnival 2026, té lang onderweg waren geweest... Zo, nog 293 tot we die Eurostar naar Londen kunnen pakken... maar over 137dagen treinen we er ook al eens heen...

'Woonstbetredingen'

"Gisterochtend, na tien uur debatteren keurde een meerderheid van N-VA, Vooruit, CD&V, MR en Les Engagés, met de steun van Anders, de wet op de "woonstbetredingen goed.

Vanaf nu mag de overheid een woning binnenvallen om mensen zonder papieren op te pakken. Buiten elk strafonderzoek. Ook als die persoon bij familie of vrienden onderdak vindt. Ook bij u, als u iemand helpt.

Onschendbaarheid van de woning. Eén van de oudste garanties van onze rechtsstaat. Magistraten, Advokatenorganisaties, Myria, Amnesty, de Gegevensbeschermingsautoriteit, allen waarschuwden ze tegen het gevaar van deze wet.

De Arizona-meerderheid legde ze naast zich neer. 

In de nacht. Hopend dat niemand keek...

De oppositie verwees terecht naar de “ICE-toestanden” in de Verenigde Staten. 

Wie die beelden kent, ingetrapte deuren, buren die elkaar verdedigen, steden in opstand, activisten die op straat worden neergeschoten, weet hoe dit eindigt. 

Eerst is het “de gevaarlijke vreemdeling”. Daarna de buur die onderdak verleent. Daarna bent u het.

Een rechtsstaat wordt niet in één keer afgebroken. 

Hij wordt uitgehold, maatregel na maatregel, nacht na nacht... 

Vooruit noemt zich socialistisch. CD&V christendemocratisch. 

Les Engagés progressief. Woorden. Woorden. Woorden... (bron)"

meer info

ICE inderdaad, de SS en de Gestapo deden het ook met de Joden en degenen die hen hielpen... 

Misselijke wet! Die Anneleen Van Bossuyt is al even misselijk als meneertje oorlog Theo Francken... beiden N-VA... BAH! BAH! BAH!

Motivatie

DRIE weken tot...

Spreken en zwijgen

Meer Tanzania

... en voor wie dacht dat we helemaal uitgepraat waren over onze Tanzaniareis nadat ook het verhaal van Johan zijn tocht op de Kilimanjaro verteld was, heeft het mis...

... maar eerst willen we jullie ook nog verwijzen naar onze vele video's en 'shorts' die we maakten en op ons YouTubekanaal plaatsten. Deze kan je HIER allemaal (en meer) bekijken.

 

Net als in Europa (en de rest van de wereld) zijn de brandstofprijzen in Tanzania flink duur geworden. De literprijs van benzine en diesel lag er, toen wij er waren, rond € 1,35. Dat lijkt goedkoop, maar met niet de meest zuinige auto's, motoren en tuktuks en een gemiddeld maandloon van zo'n $ 300 is dat natuurlijk een fortuin!

----------

Ine is er niet in geslaagd om er een foto van te maken, maar ze zag wel, onderweg, enkele keren groepjes "ilmuran". Dit is toch een erg speciale levensfase binnen de Maasaicultuur die Ine jullie nog wil vertellen:

Ilmuran zijn Maasai-jongens die in de fase ná hun "emorata" (de traditionele besnijdenis bij de Maasai) en vóór het Moran (krijger) zijn, zitten. 

 

 Tijdens deze cruciale herstel- en transformatieperiode vindt de fysieke genezing na de besnijdenis plaats en worden specifieke rituelen uitgevoerd en gedragsregels nageleefd. De jongens leven tijdens deze overgangsperiode van 4 à 8 maanden buiten, maar wel in de buurt, van hun dorp.

De jongens zijn meteen te herkennen omdat ze specifieke, donkere en zwarte doeken dragen, in plaats van de anders erg kleurrijke doeken. Ze beschilderen hun voorhoofd en wangen met witte, geometrische patronen van kalk. 

Nadat ze deze overgangsperiode voltooid hebben, ontvangen ze geschenken van hun familie en de gemeenschap. Deze geschenken zijn vaak in de vorm van koeien en schapen. Dit bouwt hun nieuwe status als Moran en rijkdom op. Hierna verhuizen de jongens naar het "Emanyatta". Dit is een speciaal krijgerskamp buiten het hoofddorp waar ze tot wel tien jaar lang samenwonen, trainen en de plichten van een volwaardige Maasai-krijger leren vervullen.

----------

In Tanzania vindt men beleefdheid en tradities belangrijk...

Er werd al vroeg van ons verblijf uitgelegd dat, als iemand "Karibu" tegen je zegt, dat je "Asante" terug dient te zeggen.

Het swahili woord "Karibu" betekent "je bent welkom".

"Asante" betekent "dank u wel".

Steeds als je ergens aan kwam, je ontmoette, als iemand iets voor je gedaan had, je geholpen had enz. enz. werd dit gezegd... enkele keren per dag dus.

 

"Pole pole" is nog zo een veel gebruikt zinnetje. Het betekent "rustig rustig", "doe het rustigaan"... en dan wist je bij het wandelen dat je niet te snel moest gaan en energie moest sparen...

Kilimanjaro... dag 8

Op 28 september '26 was de achtste en laatste dag van de Lemoshoroute aangebroken... en de groep zat nog steeds op 3.950 meter hoogte. In plaats van nog 1.450 meter dalen tot aan de Mweka Gate moest de groep nog 2.320 meter dalen... en twee dames waren nog slechter in het dalen dan in het stijgen...

De hele afdaling is steil, maar doordat de afdaling naar de Mweka Gate (1.630 m) zo lang is, is er wel veel variatie in het landschap. Starten doet de groep in het vreemde alpiene woestijnlandschap met prehistorisch ogende planten. Nadien volgt heide- en bremachtige vegetatie om vervolgens, zoals in het begin van de tocht, door het tropisch regenwoud te wandelen. Qua weersomstandigheden is er dus op deze laatste dag ook veel variatie, namelijk van fris en droog naar warm en vochtig. Het regende ook even.

Johan kwam onderweg nog een hele groep diadeemmeerkatten tegen die zich ophielden in de bomen van het regenwoud.

Aangekomen aan de Mweka Gate was het voor Johan nog 2,5 uur wachten op de laatste twee voordat alle formaliteiten in orde gebracht werden voor het beëindigen van de trektocht.

Bij de lunch, door de trage stappers pas rond half 5, ontving Johan zijn 'Mountain Climbing Certificate' van het Kilimanjaro National Park voor zijn succesvolle beklimming van de Kilimanjaro. "De hoogste vrijstaande berg van de wereld" staat er nog bij. Ook kreeg hij van reisorganisatie 'Shahtours', die onze volledige reis organiseerden, een certificaat én een medaille voor zijn prestatie.

Normaal gezien is het nadien nog een klein uurtje wandelen tot aan het dorpje Mweka. De groep werd echter al aan die Mweka Gate opgehaald door een busje. Het was dan nog een 15-tal km rijden tot in Moshi centrum... waar de dames langs een bankautomaat moesten omdat ze in eerste instantie belachelijk weinig fooi wilden geven... en dan was het nog een kwartier rijden naar Chanya lodge waar Ine ongeduldig op Johan zat te wachten... maar daarover schreven we al dit blogbericht.

Kilimanjaro... dag 7

De zevende dag van de Lemoshoroute begint voor de meesten rond middernacht van dag zes naar dag zeven. Gids Noel had beslist, omdat de dames van Johan zijn groep zo traag waren, dat ze al om 23u zouden vertrekken. De reden van dit nachtelijk vertrekken is dat men dan, op een 'normaal' tempo, rond zonsopgang (6:13u) op de rand van de Kibo-krater van de Kilimanjaro is...

Rond 22u werd iedereen gewekt. Johan had niet meer echt kunnen slapen maar had wel gerust. Er werd nog iets kleins gegeten en vertrokken. Het kamp en de bagage bleef achter in het Barafu Camp. Enkel de dagrugzak ging mee.

Op twee na, bleven de dragers in het kamp. Zij sliepen ditmaal in de tenten van Johan en de dames omdat er in het verleden al eens diefstallen gepleegd werden uit lege toeristententen.

Met z'n achten (3 dames, Johan, 2 gidsen en 2 dragers die nu ondersteuners waren) werd eerst richting Stella Point gewandeld.

Omdat Noel al snel besloot dat het tempo van de groep te laag was, werd de groep gesplitst. Johan ging vooruit met twee dames, één gids en één drager. Maar onderweg naar Stella Point bleek dat, naar inschatting van de gids, één van de twee dames toch niet op eigen kracht mee naar de top kon. Zij was het er absoluut niet mee eens. Er werd dan een video-opname gemaakt waarin ze aangaf dat ze wel naar boven zou gaan en dit volledig op eigen risico zou doen.

Helaas voor Johan, want hij zou wel een normaal tempo aangekund hebben, was de zonsopgang zelfs nog vóór Stella Point. 

"Stella Point" ligt op 5.756 meter. Het is de rand van de hoogste krater van de Kilimanjaro. Als je dit punt gehaald hebt, wordt dit gezien als een succesvolle klim. Je hoeft hiervoor dus niet op Peak Uhuru, het échte hoogste punt van Kilimanjaro, geweest te zijn.

Vanaf Stella Point is het nog 139 meter tot de top. De grootste uitdaging van die 139 meters zijn de hoogte en de weersomstandigheden. Op dergelijke hoogte is de luchtdruk veel lager. Hierdoor is het zuurstofgehalte dat je op kan nemen gehalveerd in vergelijking met zeeniveau: stappen is dus gewoonweg zwaar.

Deze 139 meter zijn, technisch gezien, minder zwaar dan de tocht van het kamp naar Stella Point.

Zoals de meesten wandelde Johan er, samen met één van de dames en een gids, ook ongeveer een uur over. Johan had gelukkig nog steeds maar lichte last van de hoogte. Hij had enkel lichte hoofdpijn, waarvan hij wist dat die over zou gaan bij het dalen.

Rond 9u stond Johan met de leukste en 'beste' dame en gids Noel aan het bord van Uhuru Peak! Johan had zijn doel bereikt! 

Er lag geen sneeuw. Het vroor er wel en gelukkig viel er geen sneeuw. De felle wind maakte het er ijzig koud... die Uhuru Peak is geen plek waar je uren gaat zitten om van het uitzicht te genieten!

Rond hetzelfde tijdstip als Johan op de top stond, stond Ine foto's van de, op dat moment nog goed zichtbare, Kibokrater en top te maken... maar Ine stond zo'n 4.500 meter lager in Materuni. 

Uiteindelijk heeft het hele groepje de top bereikt... al werden er twee eigenlijk door een gids en een drager, onder de oksels, de top op gedragen/gesleept... 

De meesten die deze laatste tocht van Barafu Camp naar Uhuru Peak wandelen, doen dit in 6 à 8 uur. Johan heeft er, door de traagheid, het gekibbel en vele oponthoud van de dames, tien uur over gedaan... dit bleek uiteindelijk nog zijn grootste uitdaging tijdens deze hele trektocht... jammer...

Na een kwartiertje op Uhuru Peak startte Johan de afdaling. De hele afdaling van de berg is moeilijk. Dit komt doordat afdalen via steile, instabiele hellingen vol losse vulkanische as en puin verloopt. Op dit moment van de tocht, vergt de afdaling enorm veel van vermoeide knieën, bovenbeenspieren en het mentale concentratievermogen. Concentreren is niet gemakkelijk na een nachtje overgeslagen te hebben en al tien uur stappen...

Er werd 1.222 meter gedaald tot men terug in Barafu Camp (4.673m) was. Daar kroop Johan, na een maaltijd, terug zijn tent in om even te slapen... maar ook dat werd gewoon rusten.

Met z'n vieren vertrokken ze voor de verdere afdaling. Het hele kamp ging weer op de schouders van de dragers mee. Ditmaal ging het steeds steil naar beneden.

Op de planning stond dat er afgedaald werd tot in het Mweka Camp (3.100 m) maar het werd High Camp op 3.950 meter. Gezien de tijd, het megatrage dalen van twee dames en het al pikkedonker zijn rond half 7 kon er niet verder naar beneden gewandeld worden... maar dat betekende wel dat de dag nadien 800 meter verder gedaald moest worden dan gepland...

Kilimanjaro... dag 6

Op zaterdag 26 september werd Johan wakker in het Karanga Kamp.

Na het ontbijt stelden alle dragers zichzelf voor en zongen ze "Jambo Bwana (Hakuna Matata)". Het liedje werd gedurende onze reis regelmatig voor ons gezongen. Via deze link kan je het filmpje van Johan zijn dragers zien.

De tekst van het liedje in Swahili:

Jambo! Jambo bwana!

Habari gani? Mzuri sana!

Wageni, mwakaribishwa!

Kilimanjaro? Hakuna matata!

Tembea pole pole. Hakuna matata!

Utafika salama. Hakuna matata!

Kunywa maji mengi. Hakuna matata!

Kilimanjaro, Kilimanjaro,

Kilimanjaro, mlima mrefu sana.

Na Mawenzi, na Mawenzi,

Na Mawenzi, mlima mrefu sana.

Ewe nyoka, ewe nyoka!

Ewe nyoka, mbona waninzunguka.

Wanizunguka, wanizunguka

Wanizunguka wataka kunila nyama

En de vertaling in het Nederlands:

Hallo! Hallo, meneer! 

Hoe gaat het? Heel goed! 

Bezoekers, jullie zijn welkom! 

Kilimanjaro? Geen zorgen! 

Loop langzaam. Geen zorgen! 

Jullie zullen veilig aankomen. Geen zorgen! 

Drink voldoende water. Geen zorgen!  

Kilimanjaro, Kilimanjaro, 

Kilimanjaro, een erg hoge berg. 

En vrienden, en vrienden, 

En vrienden, een erg hoge berg. 

Oh, slang! Oh, slang! 

Oh, slang, waarom cirkel je om me heen? 

Je cirkelt om me heen, je cirkelt om me heen, 

Je cirkelt om me heen. Je wilt mijn vlees eten.

Nadien startte de tocht van die zesde dag van de Lemoshoroute. Er was maar zo'n 4 km af te leggen, maar er moest zo'n 700 meter gestegen worden. De meesten doen er zo'n vier uur over. Johan en de trage dames waren langer onderweg.

Hun bestemming van de namiddag was het Barafu camp. "Barafu" is het Swahili woord voor "ijs"... en het was er die dag ook tegen het vriespunt aan. Gelukkig viel de wind die er stond mee.

In dit kamp zou Johan de nacht niet doorbrengen. Hij zou er wel veel rust nemen... om vervolgens om 23u 's avonds naar de top van de Kilimanjaro te vertrekken!