De afgelopen jaren wandelden we steeds door "the City" voor de openlucht tentoonstelling "Sculpture in the City". In 2026 kwam er van het jaarlijkse evenement geen editie... dus ging Ine op zoek naar 'vervanging'.
Na een ontbijt in een pub startte onze zelf-uitgestippelde beeldenroute (in de regen) op Trafalgar Square. Op de vierde beeldensokkel op het plein heeft nooit een 'vast' beeld gestaan. Op deze sokkel worden wisselende kunstwerken geplaatst. Ditmaal stond er ... niks... op de sokkel... een slecht begin van de beeldenroute, dus ;-)
Op
Leicester Square vonden we de eerste twee beelden van de tijdelijke "
Mr Doodle's Doodle Discovery".
Mr Doodle zijn werk staat bekend om de figuren met dikke lijnen die hij zelf omschrijft als ‘grafitti spaghetti’. Het zijn drukke, willekeurige patronen en composities. Meestal zijn zijn doodles gewoon zwart op een witte achtergrond. De Mr-Doodle's-Doodle-Discovery-beelden zijn figuurtjes uit hetgeen Mr Doodle tekent. De beelden zijn ook wit met 'doodles' maar in hele 'flashy' kleuren... Mooi? Nee, niet echt...
Op
Piccadilly Circus stonden ook twee Mr Doodle-beelden. Net na de selfie bij de ' Pink Shmug' nam Johan de metro naar een pop-up dub- en platen-evenement van
Dub Vendor.
Ine ging verder met haar beeldenroute. Die bracht haar nog langs één beeld van Mr Doodle en ook een grote 'mural' : op een groot gedeelte van een, anders lege, meer werden witte borden aangebracht en heeft Mr Doodle, gewoon in het zwart, zijn gebruikelijke street art-ding gedaan. Dát was echt wel de moeite!
Na al die droedels was het tijd voor wat 'klassiekere beelden'. Op Waterloo Place, een korte maar brede straat met allerlei imposante en statische gebouwen, staan vooral op een strook in het midden van de straat grote, statige bronzen beelden. De meeste ervan zijn van heren met aanzien door hun rol in allerlei oorlogen. Er staat één beeld van een vrouw, ook eentje met verdiensten voor het Engelse leger, namelijk Florence Nightingale
... de grondlegger van het moderne verpleegkunde... eigenlijk schandalig dat Ine, (o.a.) een psychiatrisch verpleegkundige, het beeld nog nooit zag... tot zaterdag, dus.
... maar eigenlijk bezocht Ine Waterloo Place eigenlijk voor een ander beeld, een beeld dat er eind april '26 ineens stond... en er gelukkig mocht blijven staan : het zogenaamde "Banksybeeld" of "Blinded by the Flag"... een beeld van in een man in een kostuum die, verblind door de vlag die hij draagt, de dieperik in gaat vallen (aangezien hij van de sokkel stapt)... een satirische kritiek op giftig nationalisme, kritiekloos patriottisme en de manier waarop stamloyaliteit mensen blind maakt voor reëel gevaar, wordt het geïnterpreteerd (blogbericht over de ontdekking van het beeld)... en wát een prachtig beeld! Waaauw!
Bij Waterloo Place, en de rest van de "West end" komt Ine eigenlijk nooit: het is de chique buurt waar al die belachelijk dure modehuizen hun boetieken hebben, waar een metrohalte niet nodig is omdat iedereen toch met de taxi of zijn/haar chauffeur komt, waar restaurants maaltijden serveren aan prijzen waarmee ze al de daklozen in heel Londen even vooruit zouden kunnen helpen enz. enz. enfin, een buurt waar Ine niet graag loopt en overal boos van wordt... maar haar beeldenroute bracht haar naar een gevel van een gebouw waarin Brits beeldhouwer Henry Moore vier werken verwerkte. Mooi!
En dit gedeelte van haar beeldenroute eindigde zoals ze begon: het laatste beeld was er ook niet meer. Maar na een lang stuk metro kwam ze bij het tweede gedeelte van haar route: gemoderniseerd oud-havengebied
Canary Wharf. Vorig jaar tijdens de zaterdag van het Carnivalweekend had Johan 's ochtendsvroeg hier door gewandeld tijdens de
London Summer Walk 2025, maar Ine was er nog nooit geweest. Ine had ook dit gedeelte van haar beeldenroute voorbereid, zij het iets minder 'strak'. Er was één constructie die ze écht móest zien en eentje die ze persé wilde zien en al de rest was extra... Het oud-havengebied is namelijk een wirwar van kades, oude-verbouwde-havengebouwen, nieuwe kantoor buildings, parkjes, restaurants en, op verschillende niveaus, winkelcentra.
Hetgeen Ine persé wilde zien, was "Whale on the Wharf", een gigantische walvis gemaakt van samengehangen hard plastieken afval... inderdaad, als aanklacht tegen de hoeveelheid aan plastics er in de zeeën en oceanen 'zwemt'... Wow!
Het andere beeld dat Ine wilde zien, "Minotaur and Hare on Bench" (Minotaurus en haas op bank), zagen we al eerder tijdens een tripje, namelijk in Cheltenham, in maart '24 (blogbericht). Toen stond het beeld daar tijdelijk, in Canary Wharf hoort het bij de vaste kunstcollectie. Ook dit beeld hangt samen met allerlei afval, maar dan van metaal in dit geval. Knap! Het heeft er ook een mooie plek, in een parkje, gekregen.
Het druppelde in eerste instantie continu op Canary Wharf, maar op een gegeven moment moest Ine toch echt gaan schuilen, want zelfs met paraplu was het geen doen. Ine slaagde er, ondanks het weer, in om vele beelden te 'spotten' en te bewonderen.
Terwijl Ine dus haar lange beeldenroute aan het afwerken was, was Johan van het pop-up-evenement eens naar het voormalige
Battersea Power Station. Dit gigantische gebouw dat ooit dienst deed als
kolencentrale om elektriciteit op te wekken, is een appartementen- en winkelcentrum geworden, maar zowel aan de buitenkant als binnenkant zijn heel wat elementen bewaard gebleven. Het gigantische gebouw heeft twee gigantische schoorstenen en is gebouwd in een combinatie van
art deco en
modernisme.
Johan wandelde nadien, langs de Theems, terug naar het centrum van Londen. Ine tipte hem nog om ook langs het Banksybeeld te gaan. En nadien troffen we elkaar weer op ons hotel... met allebei flink wat kilometers in de benen.
Met Youri en de drie dames hadden we afgesproken om te gaan eten in de pub bij ons hotel in de buurt... daarvan weten we dat ze sticky toffee pudding with custard hebben! ... en verder goed pub-eten: altijd lekker, niet verfijnd, maar gewoon lekker.
