Dat het gebruik van huisnummers, en zelfs straatnamen, niet overal ingeburgerd is, merkten we al tijdens onze reis door Ghana, in 2003. Als we naar een straat vroegen, werden we alle kanten uitgestuurd omdat de mensen ons niet wilden bruuskeren, maar het eigenlijk gewoonweg niet wisten. Vroegen we dan bijvoorbeeld naar een bepaald gebouw, museum of andere bezienswaardigheid, werden we steevast wél naar de juiste locatie gestuurd. Straatnamen en huisnummers werden in Ghana wel gebruikt, door instanties, maar niet door de gewone mensen. In reisgidsen wordt dan netjes het adres geschreven, maar eigenlijk heb je daar zelf weinig aan... tenzij ze er een kaartje bijzetten en je zelf op zoek gaat... maar dan moet het kaartje natuurlijk wel juist zijn... wat bijvoorbeeld in Ghana niet het geval was... en je het alsnog moest vragen...
Oké, 2003 is al lang geleden, maar in vele landen hebben mensen, ook nu nog, bij het postkantoor wel een postbusje, maar komt er geen postbode langs om de post bij hun woonplek in een brievenbus te droppen... in feite is dat een luxe waar wij gebruik van maken... voorlopig dan toch nog...
Dus het gebruik van huisnummers is nog steeds niet overal alledaags... Op HistoriaNet lazen we waar huisnummers eigenlijk vandaan komen:
In de 18e eeuw kwamen overal in Europa huisnummers op – niet voor de postbode, maar voor de generaal. De eerste huisnummers waren, begin 18e eeuw, voor het bijhouden van waar slaapplaatsen voor soldaten waren in steden. Dit vergemakkelijkte het huisvesten en mobiliseren van soldaten.
Huisnummers bleken echter al snel ook effectief te zijn voor belastinginning en volkstellingen. Eerst werden huisnummers gebruikelijk in alle grote(re) steden. Tegen het einde van de 18e eeuw werden ze, in Europa, gebruikelijk over heel het grondgebied, ook op het platteland.
Toch weer een leuk weetje, niet?
