Al van de eerste keer dat Ine over de film "The Voice of Hind Rajab" hoorde, toen die werd voorgesteld op het Filmfestival van Venetië 2025, wilde Ine er heen. Het was wachten tot de film deze week in de zalen kwam... en gisterochtend zaten we om 11u klaar in filmzaal Pathé (vroeger Euroscoop) in Genk C-Mine.
Het verhaal van de film: Op 29 januari 2024 vlucht een familie in hun auto Gaza-stad uit tijdens de Israëlische invasie van de Gazastrook. Vrijwilligers van de Internationale Rode Kruis- en Rode Halve Maanbeweging ontvangen een noodoproep: Eerst spreken ze de Palestijnse Layan, die met haar nichtje Hind Rajab een eerste aanval op hun auto overleefde. Als Layan bij weer een volgende aanval gedood wordt, neemt de vijfjarige Hind de telefoon op. Hind praat gedurende drie uur met de hulpverleners die hulp voor haar proberen te regelen. Dat moet via het Internationale Rode kruis ofwel de Israëlische overheid die een vrijgeleide moeten vragen aan het Israëlisch defensieleger. De twee ambulanciers die haar uiteindelijk te hulp kunnen komen, worden onderweg, met zwaailichten aan, gebombardeerd door het leger. Even later wordt definitief het contact met Hind verbroken.
Ná de gebeurtenis waarover de film gaat, beweerde Israël dat er geen troepen in de buurt aanwezig waren geweest en ontkende het de aanval te hebben uitgevoerd. Dit werd echter ontkracht door onderzoeken van The Washington Post en Sky News, die zich baseerden op satellietbeelden en visueel bewijs. Hieruit bleek dat er inderdaad een aantal Israëlische tanks aanwezig waren en dat één ervan waarschijnlijk 335 kogels had afgevuurd op de auto waarin Hind en haar familie zaten. De tankbestuurders hadden kunnen zien dat er burgers, waaronder kinderen, in de auto zaten. Uit het onderzoek van Forensic Architecture bleek verder dat een Israëlische tank waarschijnlijk ook de ambulance had aangevallen die het meisje ter hulp wilde komen. Pas op 10 februari '24 was het veilig genoeg om het gebied in te gaan en werden Hind, haar familie en de twee ambulanciers dood teruggevonden in kapotgeschoten wrakken. Hind haar grootvader vertelde later aan verslaggevers dat Hind gewond was geweest aan haar rug, hand en voet.
De échte stem van de kleine Hind en ook die van de mensen van het callcenter van de Rode Halve Maan van de geluidsopnames van die dag worden in de film gebruikt, vandaar ook de titel van de film "de stem van Hind Rajab". De rest is nagespeeld en brengt het verhaal van de hulpverleners. Op het einde komt de moeder van Hind ook aan het woord en worden beelden getoond van toen ze de ambulance en de auto vonden.
De film was, zoals verwacht, heel erg aangrijpend... door de echte geluidsopnames met Hind kwam haar hulpeloosheid en angst duidelijk over, maar vooral de grote machteloosheid van de hulpverleners en de frustraties die zij voelden door hoe een eenvoudige ambulance voor Gaza geregeld moet worden, maakte grote indruk op ons... Beiden waren we na de film best lang sprakeloos en Ine was letterlijk misselijk geworden van de film...
De trailer:
Hind en haar familie waren op de vlucht. Ze vormden geen enkel gevaar. De ambulanciers deden hun job en zouden, volgens internationale oorlogsregels, beschermd moeten zijn tijdens het uitvoeren van hun job, ze zouden zelfs vrije doorgang moeten gekregen hebben omdat alle voorschriften hiervoor nagekomen waren...
Dit was een bewuste en pure afslachting van onschuldige burgers en hulpverleners... waaraan de Israëli zich veelvuldig schuldig hebben gemaakt... een genocide, een etnische zuivering... On-ge-loof-lijk dat mensen achter hen blijven staan!
In eerste instantie werd geen partij gevonden om The Voice of Hind Rajab in de Verenigde Staten uit te brengen... wegens té controversieel... Ondertussen is een kleine distributeur bereid.
Blijkbaar zijn er plannen om een nieuwe film over Knight Rider te maken...
We zijn beiden opgegroeid met de Knight Rider en zijn KITT... als kinderen vonden we het een ge-wel-dige serie!
De serie Knight Rider startte in 1982 en ging over Michael Knight die samen met zijn technisch zeer geavanceerde kunstmatig intelligente auto, genaamd KITT, de misdaad bestrijdt.
Michael en KITT hadden meestal elke aflevering een andere tegenstander. Michael focuste zich niet op één soort crimineel en vocht in de serie onder anderen tegen moordenaars, terroristen, saboteurs, psychopaten en een militaire groep.
Computer KITT heeft duidelijk een eigen karakter. Michael en hij bekvechten regelmatig zodat ze soms zelfs een getrouwd stel lijken wat tot komische situaties leidt. Zo hebben ze vaak conflicten omdat KITT de muziek waar Michael naar luistert vreselijk vindt. Het werd nooit echt duidelijk of KITT daadwerkelijk over emoties beschikt of dat zijn reacties simpelweg erg goed geprogrammeerd zijn.
Michael en KITT hebben wel een emotionele band met elkaar en kijken goed naar elkaar om. Een terugkerende grap is dat KITT wanneer hij alleen is, contact legt met voorbijgangers of lastiggevallen wordt door bijvoorbeeld autodieven of plassende honden. Verder reageren passagiers en voorbijgangers regelmatig verbaasd als ze KITT uit zichzelf zien rijden. Soms gaat het mis met KITT doordat hij door criminelen nieuwe chips heeft gekregen en 'de goeden' moet vermoorden of zijn geheugen kwijtraakt. Ook moet KITT zich regelmatig bewijzen tegen andere voertuigen, graafmachines en bommen. Hier kan je nog lezen welke snufjes KITT allemaal heeft...
In 2008 was er ook al een nieuwe serie van dit format en in 2000 zelfs al eens een film.
Nu nog eens een nieuwe film kan gewoon niet werken... ondertussen is alles zo achterhaald, maar kan er waarschijnlijk ook maar weinig méér geavanceerd aan een auto bedacht worden om nog indruk te maken... En de Knight Rider terughalen zonder KITT is ook weer niet mogelijk, toch?
Enfin, we hebben in ieder geval geen interesse om naar een dergelijke nieuwe film te gaan kijken... we houden het op jeugdsentiment!
Vanavond zijn we opnieuw van huis. We gaan in het CC van Dilsen-Stokkem naar een filmvoorstelling. De film "Zondebokken" wordt er afgespeeld. Eigenlijk hadden we die vorig jaar al willen gaan zien, maar was die film veel minder lang en op veel minder plaatsen te zien als we gedacht hadden... dus namen we de kans om de film alsnog te zien.
Over de film:
"1789, Maeseyck. In dit grensstadje zijn er op het einde van de 18de eeuw overvallen van de Bokkenrijders, een beruchte dievenbende die met bokken door de lucht zou vliegen. In een wereld die getroffen is door pest en honger, proberen twee gerechtsdienaars op de vooravond van de Franse Revolutie het mysterie van deze Bokkenrijders te ontrafelen, terwijl ze geconfronteerd worden met corruptie, verraad en zelfs de duivel.
Zondebokken vertelt het verhaal over gewone mensen, die geconfronteerd worden met de brutaliteit van sociale ongelijkheid, waarin ze proberen te overleven.
Het is een rauwe maar realistische film, enkel op Limburgse plekjes gefilmd!"
"IJsblauwe gletsjers, klaterende watervallen en knisperend groene loofbomen. Daaronder het zachte getik van de wandelstokken van de 84-jarige Jørgen, waarmee hij voorzichtig de keien op zijn pad trotseert. Zijn dochter, regisseurMargreth Olin, filmt hem een jaar lang als gids door de spectaculaire Noorse vallei Oldedalen, die hij op zijn duimpje kent.
Margreth verliet het gebied jaren geleden; haar (voor)ouders zijn een stuk honkvaster. Die groeiden er op, werden er verliefd en stichtten er meerdere gezinnen – incidentele aardverschuivingen en overstromingen met het verlies van geliefden tot gevolg horen ook bij het leven in de grillige natuur. Met dit soort familieverhalen, wetenswaardigheden over het dorp en anekdotes uit zijn eigen kindertijd is vader scheutig, zoals ouderen dat kunnen zijn. Maar als hij wandelt, omringd door rotsen, dieren én drones, is er rust.
Het adembenemende landschap wordt bijna uitsluitend begeleid door de geluiden van de natuur, die het London Contemporary Orchestra vertaalde in melodieën. Een groots natuurspektakel, gebouwd op een persoonlijke geschiedenis."
Maar het is zeker geen documentaire over een stukje West-Noorwegen. Er is ook geen echt verhaal, maar toch worden er vele verhalen verteld.
Echt de moeite!
al hadden we bij verschillende beelden toch graag gehad dat de filmster méér beeld had laten zien, had uitgezoomd of naar achter of hogerop was gegaan om te filmen: nu leek het regelmatig of het onderste gedeelte van het beeld er niet was, maar ach... we zouden het niet beter doen ;)
"In THE ZONE OF INTEREST wonen de commandant van Auschwitz, Rudolf Höß, en zijn vrouw Hedwig met hun gezin naast het concentratiekamp. Daar proberen ze hun gezinsleven vorm te geven en een ideale wereld te creëren tijdens de Tweede Wereldoorlog."
Filmrecensie De Morgen: Het essentiële ‘The Zone of Interest’ toont de banaliteit van het kwade zoals nooit tevoren ★★★★★
"Een ongemakkelijkere filmervaring dan The Zone of Interest zal u dit jaar niet meer tegenkomen. Nochtans toont Jonathan Glazer nooit wat er zich binnen de muren van vernietigingskamp Auschwitz afspeelt. Maar via uw gehoorbuizen druipt de horror van de Holocaust ongenadig uw systeem binnen.
In het ijzingwekkende The Zone of Interest houdt regisseur Jonathan Glazer (Under the Skin) de onnoemelijke gruwel van Auschwitz hardnekkig buiten beeld. Dat is namelijk ook wat kampcommandant Rudolf Höss (Christian Friedel) en zijn vrouw Hedwig (ijskoude rol van Sandra Hüller) in hun dagelijkse leven doen.
Een hoge muur scheidt hun “paradijsje”, een keurige villa met een weelderige tuin en een tros kinderen, van de hel op aarde. Alles wat daarachter gebeurt, negeren ze compleet. De rookpluimen van aankomende treinen. De stank van verbrande lijken. De kreten die door merg en been gaan, de geweerschoten.
The Zone of Interest gaat over misselijkmakende onverschilligheid en extreme cognitieve dissonantie. Op het nulpunt van de menselijke beschaving proberen deze personages een schijn van normaliteit te bewaren. Toch vindt de weggedrukte werkelijkheid haar weg naar buiten. Ze manifesteert zich in de rusteloze slaapwandelingen van een kind. In het ontroostbare gekrijs van een huilbaby. In een plotse zure oprisping.
Er zijn films die zich op het netvlies branden, maar The Zone of Interest zet zich vooral op het trommelvlies vast. Glazer maakt twee verschillende films: het ordinaire, huiselijke drama dat je ziet, en de onverdunde horrorfilm die je hoort. Door die twee radicaal bovenop elkaar te plaatsen, creëert hij een van de meest fysiek ongemakkelijke filmervaringen ooit.
Glazer filmt met meerdere verborgen camera’s, en volgt de personages door het huis via klinische cuts die de geautomatiseerde, afstandelijke slachthuislogica van de nazi’s weerspiegelt. De haarscherpe fotografie brengt de geschiedenis angstaanjagend dichtbij het heden.
Het idee van de banaliteit van het kwaad, zoals de joodse filosofe Hannah Arendt het benoemde, is intussen gemeengoed, maar nooit eerder zette iemand het zo treffend om in beeld en geluid. Je blijft verpletterd in je stoel achter met de vraag: zouden wij ook in staat zijn om een obsceen normaal leven te leiden in de schaduw van deze gruwel?"
Tijdens onze septemberreis 2016 naar Polen zijn we, natuurlijk anders zouden we onszelf niet geweest zijn, naar Auschwitz en Birkenau geweest (blogbericht). We hebben ook al andere concentratiekampen bezocht, in verschillende landen. Hoe een mens in staat kan zijn tot een dergelijke gruwelijke werkelijkheid interesseert ons. Tijdens onze rondreis door Midden-Duitsland (september 2020) bezochten we het concentratiekamp Buchenwald (blogbericht). Daar zagen we de resten van een dierenpark vlak buiten de poorten van het kamp: dat was er ook "ter entertainment" van de nazi's en hun familieleden... We denken daarom dat "The Zone of Interest" wel eens een écht beeld zou kunnen schetsen van hoe nazi's leefden rond hun werkplek... hoe misselijkmakend dat ook is!
Eindelijk konden we, gisteravond, tijd vrijmaken om naar de film "WIL" te gaan kijken. Johan heeft het boek enige tijd geleden al gelezen, maar de film zou aangepaste verhaallijnen hebben... Onze verwachtingen waren hooggespannen... Het gaat over thema's dat we erg interessant vinden én er werd beloofd dat het de kijker doet nadenken over menselijk gedrag...
Het verhaal: "Wil is hulppolitieagent in Antwerpen aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. In de stad heerst wantrouwen. Wilfried doet wat hij kan voor zichzelf en vermijdt te gladde paden. Hij krijgt aandacht en steun van "Nijdig Baardje", een man die de kant van de Duitse bezetter kiest, maar hij geniet ook het vertrouwen van zijn antinazi-collega Lode, de broer van Wilfrieds lief Yvette. Wilfried doet zijn best om te overleven terwijl de Jodenvervolging onverminderd doorgaat. Jaren later vertelt hij zijn verhaal aan een van zijn nakomelingen."
Het boek WIL is het derde uit een trilogie van Jeroen Olyslaegers uit 2016. De film WIL is gebaseerd op het boek, maar verwerkt door Tim Mielants. De film verscheen in september 2023 en zal waarschijnlijk niet meer zo heel lang in de filmzalen te zien zijn.
Trailer:
Wat we er van vonden:
De film is rauw en héél hard. Het laat het leven zien van hoe het is als je vanuit je functie zaken moet doen en zaken ziet waar je tegen bent. Wil en Lode moeten, als hulpagenten van Antwerpen, maar dus op dat moment van de Duitse heersers, de executies van verzetstrijders, het ophalen van de joden voor deportatie ed. bijwonen. Daarnaast wordt het leven en de idealen van Wil en Lode getoond die ze zelf hebben, als ze niet aan het werk zijn dus... Deze zijn onverenigbaar, maar om te overleven moeten keuzes gemaakt worden... maar het geweten knaagt ondertussen... kies je voor blijven leven of voor je idealen? Wat WIL je dan?... hard... maar reëel in tijden van bezetting...
Gisteravond is het ons eindelijk (want we wilden al veel eerder gaan) gelukt om naar "de 8 bergen" te gaan kijken.
Verhaal: Pietro, een stadsjongen, en Bruno, een bergjongen, sluiten vriendschap als ze elf jaar oud zijn, levend in de Italiaanse Alpen. Terwijl Bruno trouw blijft aan zijn berg, trekt Pietro de wereld rond : Een film over liefde tussen mensen, eenzaamheid, houvast, familierelaties en verknochtheid aan een streek.
Onze verwachtingen waren hoog, maar eigenlijk wisten we niet wat te verwachten... in de 2 uur 27 minuten die de film duurt... en we lazen het boek niet, dus het was een 'verrassing'.
We gingen naar Kinepolis in Hasselt omdat de film daar om 19:30u draaide en Johan dan ook al halverwege was om na die 2,5 uur nog door te rijden naar Geel. Johan wilde namelijk naar RISE UP#1 in Jeugdhuis De Vonk gaan. Als we naar Euroscoop Maasmechelen zouden gegaan zijn, zouden we pas om 21u kunnen gaan en dan zou het al erg laat zijn om daarna nog naar Geel te rijden...
Wat we ervan vonden:
De tweeënhalf uur vlogen om. De film was dus geen moment langdradig. De getoonde panorama’s van de bergen waar gefilmd werd, waren prachtig. Ook het verhaal is mooi en goed… maar dat was daarvoor al in boekvorm verschenen, hè. Wat ook mooi was in de film was dat ieder, in eerste instantie detail een betekenis heeft en/of later in de film terug komt. Op zich gebeurt er niet veel in de film, maar eigenlijk ook wel weer heel veel.
Aanrader!
"Detail" : Bij Kinepolis kost deze film € 3,15 p.p. méér dan bij Euroscoop...
Vroeger gingen we bijna wekelijks een film zien. We waren grote fan van Zebracinema. Dat bestaat nog steeds, maar om de een of andere reden, waren we al een hele tijd niet meer naar de cinema gegaan. De afgelopen weken zijn we wel weer wat 'achterstand' aan het goed maken ;-)
In Lumière cinema in Maastricht gingen we 'Dealer' zien. Deze film is alweer een jaar oud, maar we hadden 'm "gemist" toen hij in de 'grote' zalen draaide. Hij draaide daar ook maar heel kort. Gezien het thema, drugsverslaving, vond Johan het wel jammer dat we'm niet gezien hadden... maar nu dus wel.
"DEALER vertelt het verhaal van Johnny (14), een drugsrunnertje die droomt van een ander leven en van erkenning, weg van de drugs en de jeugdinstelling. Hij vindt troost en hoop bij zijn vaste klant Antony, een internationaal succesvolle acteur, die als een vader voor hem is. Beiden proberen ze een nieuwe wending aan hun leven te geven, maar zullen ze daar in slagen?"
In Euroscoop Maasmechelen gingen we naar 'Onze Natuur, de Film'... daar hadden we wel de pech dat de 'band' vanaf halfweg de film, en steeds erger, bleef 'hangen'. We zagen daardoor de film niet helemaal, maar (door tussenkomst van Ine) kregen alle aanwezigen wel vrijkaartjes.
"Onze Natuur, De Film is een ambitieuze natuurdocumentaire over de natuur in onze achtertuin. Prachtige verhalen over bekende en onbekende dieren die verwondering opwekken en de liefde en het respect voor onze natuur vergroten. Dit is het verhaal van de overwinnaars, de opportunisten, de uitvreters, de vechters, de slimmeriken, de bazen. Maar ook dat van de verliezers, de soorten die we over een paar jaar misschien niet meer tegenkomen... Survival of the fittest, in zijn meest wrede en fascinerende vorm, in een land waar op het eerste zicht geen ruimte lijkt te zijn voor die wilde natuur."
Afgelopen zondag gingen we, met onze vrijkaartjes, naar 'Rebel'. Toen we hoorden dat die film er aan zat te komen, wisten we dat we die zéker niet wilden missen.
"REBEL is de meest explosieve en tevens meest persoonlijke film van het Belgische regisseursduo Adil en Bilall, bekend van Bad Boys for Life en Patser. Het indringende verhaal over twee broers die vanuit België in de oorlog in Syrië terechtkomen, laat een verpletterende indruk achter. Kamal, die opgroeit in de beruchte Belgische wijk Molenbeek wil zijn leven als drugshandelaar beteren en besluit om oorlogsslachtoffers in Syrië te gaan helpen. Hij wordt echter al snel opgepakt en gedwongen om zich aan te sluiten bij een militie met als standplaats Raqqa. Zijn leven verandert in een nachtmerrie. Hij moet aanslagen die worden gepleegd filmen. Als hij zelf in een video te zien is die viral gaat, heeft dit grote invloed op het leven van zijn familie in België. Zijn broertje Nassim is een gemakkelijke prooi voor ronselaars die beloven hem met zijn broer te herenigen, maar eigenlijk jonge strijders rekruteren. Dit betekent dat hun moeder Leila niet alleen haar oudste, maar ook haar jongste zoon dreigt te verliezen. Ze zet alles op alles om hem terug te krijgen."
'Onze Natuur' vonden we allebei mooi en interessant omdat er ook dieren in beeld komen die je anders niet ziet en tóch in ons eigen land voorkomen. Het is wel niet van de kwaliteit van een National Geographic documentaire, maar dat hoeft natuurlijk ook niet.
'Rebel' was schitterend! Hij is heel gewelddadig, maar laat een ander beeld zien als dat je eigenlijk hebt van een Syriëstrijder... en dat op een originele manier: met rap en zang. Aanrader!!!
(let op! link niet lezen als je de film nog gaat zien!)
AANRADER!
Afgelopen zondag zijn wij "1917" gaan kijken...
écht goed! geen "typische" oorlogsfilm, maar een verhaal over twee militairen op een dringende, belangrijke, onmogelijke missie... Het laat ook goed zien wat voor smart en schade oorlog met zich meebrengt...
De film werd opgenomen en gemonteerd op een manier die de indruk wekt dat de film uit slechts één lange opname bestaat die de personages onafgebroken volgt tijdens hun tocht door oorlogsgebied. Dat "zuigt" je, 119 minuten lang, helemaal mee in het verhaal.
Het verhaal speelt zich af in Noordwest-Frankrijk in april 1917. De Duitsers waren zich al maandenlang stiekem aan het terugtrekken om plaats te nemen achter de "Hindenburglinie".
Zaterdagmiddag vertrokken we, met onderweg een snack en drankje op een terrasje in de zon, richting Ieper. Aangezien we iets te vroeg waren om in te checken aan onze B&B, "B&B Pottenbreker", in de Ieperse deelgemeente Vlamertinge, reden we eerst even door naar Poperinge. In Poperinge dronken we iets op het terras van café "Oud Vlaenderen", dat leek ons, gezien de rijke geschiedenis van de hele streek, gepast.
De eigenares van B&B Pottenbreker, een kleine maar erg goede B&B!, bleek een enthousiaste Westvlaamse spraakwaterval. Ze vertelde dat er tijdens dit weekend in de omgeving vanalles te doen was: in Vleteren was er het "Vleteren Craft Beer Festival", in Ieper waren het "Dolle Dagen" en op de grens van Heuvelland en Mesen was er de herdenking van de Mijnenslag: Zero Hour & Kraterfront... en daar waren wij voor gekomen... De eigenares vertelde dat ze vrijdagavond al had staan kijken, want het is in de verre omtrek te zien, naar de repetitie van de lichtshow van 'Kraterfront'. Ze was van mening dat het mooi ging worden...
Na een drankje van het huis werd ons "onze kamer van één nacht" toegewezen... en die was dik in orde, zeker voor die prijs in die regio! (en dan te bedenken dat we, als we niet via Booking.com geboekt hadden, waarschijnlijk nog minder hadden moeten betalen)
We kleedden ons snel om, namen onze plooistoeltjes en warme laagjes voor later op de avond mee en vertrokken richting een parkeerweide van Zero Hour & Kraterfront. De twee parkeerweides gingen open om half zes. Wij waren al voor half 7 ter plaatse en er was al veel volk. Omdat we redelijk vroeg waren, konden we nog een toegangssticker voor de zittribune (met 4.000 zitplaatsen) bemachtigen. Reserveren hiervoor ging niet, op tijd zijn was dus de boodschap... en dat waren wij dus! Er werd sowieso veel volk verwacht op deze twee (volledig gratis) evenementen: de voorziene 8.000 parkeerplaatsen waren allemaal gereserveerd.
De plaatselijke traiteur baatte de eetstanden uit. Deze was niet echt ingespeeld op het bedienen van grote aantallen, waardoor het lang aanschuiven was bij de eetstanden. Nadat we, fijn gezeten op onze lichtgewicht plooistoeltjes, gegeten hadden, was het al bijna 20 uur. We wandelden de gemeentegrens Heuvelland (meer specifiek Wijtschate)-Mesen over om te gaan zien wat het slotevenement van 'Zero Hour' precies te bieden had.
"Zero Hour" had de dagen voordien al enkele evenementen georganiseerd ter nagedachtenis van de Mijnenslag. Het organiseerde op deze zaterdagavond, als laatste evenement, een internationale concertavond. Tijdens dit evenement traden artiesten uit Nieuw Zeeland (foto, een filmpje van hun optreden kan je hier bekijken), Ierland, Australië en België (meer specifiek: West-Vlaanderen) op. Na een dik uurtje vertrokken we al richting zittribune, voor "Kraterfront".
De Mijnenslag in het kort: Tijdens de Mijnenslag liet het Britse leger 19 dieptemijnen ontploffen onder de heuvelrug om en rond Mesen/Wijtschate, vanaf Hill 60 tot The Birdcage, ten oosten van Ploegsteert. De ‘Tweede Slag bij Mesen’ (7 tot 14 juni 1917) ging de geschiedenis in als de zwaarste militaire ontploffing tot de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki in 1945 en veranderde het landschap in de omgeving van Heuvelland en Mesen definitief. 19 kraters zijn de stille getuigen van een enorm slagveld dat het begin betekende van wat men later ‘de waanzin van Passendale’ zou gaan noemen.
Lees HIER nog meer over de Mijnenslag, wat er aan vooraf ging, wat het resultaat was ed.
"Kraterfront" was het openingsevenement van editie ’17 van 'GoneWest' ter herdenking van de Mijnenslag. Het was een artistieke beeld- en geluidshappening langs elf kraters (ontstaan door de Mijnenslag) in het landschap waarbij kunstenares Shelbatra Jashari, een Syrische die in Brussel studeerde, instond voor het beeldende luik en de Canadese formatie 'Godspeed You! Black Emperor' voor de live soundtrack. Er werden 2100 kaarsen geïntegreerd die gemaakt werden door de kinderen van de lagere scholen van West-Vlaanderen die de afgelopen weken gewijd hadden aan de Mijnenslag.
Kraterfront startte met projecties van namen van slachtoffers, foto's ed. van de Mijnenslag en het landschap van vandaag geprojecteerd op een 100-tal mensen in witte chemische pakken die in de stellingen naast het podium stonden. De witte pakken waren nodig om het projecteren mogelijk te maken, maar dienden ook als symbolische verwijzing naar de chemische stof yperiet/mosterdgas die, vanaf 1917, tijdens WOI vaak gebruikt werd.
Nadat de aandacht gevestigd werd op de duizenden kaarsen door de uitgeblazen kaarsen opnieuw aan te steken, startten zowel 'Godspeed You! Black Emperor' als de lichtshow vanaf verschillende mijnen in het achtergelegen landschap. Doordat het deels bewolkt was, in mooie wolkenslierten, verdook de net-niet-meer-volle maan zich regelmatig achter de wolken.
De dramatische, meesleurende, donkere muziek van Godspeed paste heel mooi bij het decor en de sfeer die men wilde creëren. Zij hadden, zoals steeds, achteraan op het podium een projectiescherm waarop ze donkere, obscure beelden toonden. Tijdens hun, speciaal voor dit evenement, gecomponeerde nieuwe nummers waren beelden te zien van tijdens WOI en de Mijnenslag. Voor zij die Godspeed niet kennen, kan het geleken hebben alsof die beelden ook van de kunstenares Jashari waren, maar dat is niet zo. Godspeed heeft ieder optreden een eigen medewerker mee die steeds live de projecties projecteert met 'old-scool' filmbanden.
De lichtshow op zich was mooi, maar eigenlijk weinig bijzonder. Eigenlijk waren het steeds laserstralen die op het ritme van de muziek meebewogen... niet echt origineel... Wij hadden verwacht dat, door middel van lichteffecten, de Mijnenslag nagebootst zou worden, met explosies en dergelijke... maar dat was niet zo...
Ach ja, we amuseerden ons, het wás sowieso bijzonder om dit meegemaakt te hebben én we hebben opnieuw (en zelfs gratis) een supergoed concert van Godspeed You! Black Emperor mogen bijwonen! Laat die nieuwe CD/plaat met materiaal dat ze dus speciaal voor zaterdagavond componeerden, maar komen! Lees HIER een recensie over het concert.
Iets voor half één was het evenement afgelopen. Van de parkeerweide afgeraken, was niet simpel! Als halve gekken wilden sommigen iedereen voorbij steken... en als je dan bedenkt dat de meeste aanwezigen echt wel 55-plus was, was het écht niet weer de jeugd van tegenwoordig! ... die zijn dit immers al gewoon van na festivals en weten dat je best heel goed oplet bij et verlaten van die parkeerweides in het donker!
Gistermiddag kwamen we om 16u aan aan Kunstencentrum STUK in Leuven. Het was de slotdag van het Artefact Music Festival. Dit is een onderdeel van "Artefact". Naast een muziekfestival is dat ook een thematentoonstelling waarin hedendaagse kunst, actualiteit en maatschappelijke uitdagingen centraal staan. In 2017 stond "Artefact" in het teken van magie.
Het muziekgedeelte van het festival heeft ieder jaar een aantal concerten die een ruim publiek aanspreekt, maar ook weer niet alledaagse muzikanten zijn. De slotdag was opnieuw, net als twee jaar geleden (Blogbericht) een dag met vijf artiesten en band van het genre post-rock/neo-klassiek/melancholische/experimentele/... muziek... Ja, een beetje moeilijk te omschrijven... maar het is het genre waar Ine gek van is en ook Johan vindt het erg goed, maar die zijn muzieksmaak is wat breder dan die van Ine ;o)
Om 16u opende de Leuvense "Maris". Zij verbleef o.a. een tijdje in IJsland en deed daar inspiratie op voor haar muziek en zang. We vonden haar show best goed. Er zaten erg goede nummers in, maar ook minder goede.
Nadien was het tijd voor "amiina". Ja, vaste lezers van deze blog, het zou best kunnen dat jullie die naam wat zegt. We hebben deze IJslanders al vaker aan het werk gezien. Ook ditmaal waren zij de reden waarom we naar Leuven afzakten (begin 2011 zagen we ze op exact dezelfde locatie: blogbericht; of dit toen ook tijdens Artefact (of een voorloper) was, weten we niet meer precies, al doet de periode vermoeden van wel).
Toen we in december '16 in Reykjavík waren, kocht Ine er hun nieuwste CD"Fantômas". Dit nieuwe project is niet 'zomaar' een CD. amiina raakte gebiologeerd door de Franse, stomme films over/van "Fantômas" van 1913. Ze componeerden voor één zo'n film, van 60 minuten, muziek.
Tijdens de show van gisteren speelden ze live terwijl de film gedraaid werd. De timing, de expressies, de spanningsopbouw en dergelijke waren zo goed onder de film gespeeld dat je er helemaal mee in gezogen werd.
Ine heeft de CD ondertussen al heel vaak gehoord en kende de (volledig instrumentale) muziek dus al goed. Om nu het beeld er bij te zien, was echt uniek, echt af! amine was, opnieuw, weer héél erg goed!
De inhoud van de film was niet helemaal duidelijk, maar ja, de film is dan ook meer dan 100 jaar oud!
Hieronder, in het filmpje, zie je een stukje van Fantômas en hoor je werk van amiina:
Nadien gingen we naar "MIAUX" luisteren. Op YouTube-filmpjes klonk ze heel belovend... maar op het podium was het gewoon een jonge vrouw (uit Antwerpen met Joegoslavische roots) die op een synthesizer/keyboard stond te spelen, zonder meer.
Omdat de nummers die Ine op voorhand hoorde van de volgende artiest, Jan Swerts, haar niet overtuigden, wilden we sowieso na MIAUX vertrekken. Omdat we ze niet goed vonden, vertrokken we vroeger en waren we, na nog iets te gaan eten, op tijd thuis om de ontknoping van "Beau Séjour", waar Ine toch wel erg mee bezig geweest was de afgelopen weken, te zien.
Het Artefact Music Festival werd gisteren afgesloten door "Helm". Op zich wel jammer dat we die niet zagen, want die beoogden wel goed te zijn. Zij begonnen echter pas om 22u en dat vond Ine sowieso laat en Johan, die al weinig sliep zaterdagnacht, zag dat ook niet zo zitten... Ook van hen hadden we op voorhand gezegd dat we hen zouden skippen.
10 jaar lang was er "Nordic Night" in het Cultureel Centrum van Hasselt. Dit jaar werd er "Nordic Night(s)" van gemaakt en blijkbaar is enkel dan verandering van concept mogelijk... Enfin, ons maakt het niet uit dat er nu ook debatten, kindervoorstellingen, dans en andere 'acts' en locaties gevoegd werden bij de muziekoptredens van bands uit Scandinavië die er nog steeds geprogrammeerd staan...
Onze liefde voor IJsland en muziekbands uit IJsland maakt dat we evenementen als deze "in 't oog houden". Niet ieder jaar zijn er IJslanders geprogrammeerd, maar vele Scandinavische bands maken vergelijkbare muziek zoals de IJslandse muziek die wij goed vinden, dus laten we ons nog als eens verleiden om kaartjes te bestellen voor dit evenement...
...ook dit jaar dus...
Wel INTRIEST dat ze nét een foto van Strokkur kiezen toen hij/zij vervuild was met dat bessengoedje van die "kunstenaar" (meer info)... Pure milieuvervuiling was het! al was het een "natuurlijk" goedje, het komt niet voor in de geiser dus is het onnatuurlijk!
Enfin,
Oddarrang
Afgelopen vrijdag zagen we, in het CC van Hasselt, twee Finse bands, namelijk "Verneri Pohjola Kwartet" en "Oddarrang". Beide bands worden Jazz-bands genoemd... Johan houdt van Jazz, Ine niet! Het eerste optreden was dus niks voor Ine. Johan vond het goed. "Oddarrang" wordt naast jazzband gelukkig ook postrock-band genoemd... en dat vindt Ine dan weer su-per muziek. Het optreden van de tweede band van de avond vonden we beiden dan ook érg goed... zo goed dat we meteen weer drie CD's rijker zijn ;o) Wil je hen ook horen? Luister dan hier.
Ook zaterdag bezochten we het 'festival' "Nordic Night(s)". De eerste voorstelling, "Poolnacht", die we zagen startte al om 16:00u. Het was een film / documentaire van vijf Belgische kunstenaars die het leven zonder "tijd" wilden ervaren. Ze gingen daarvoor drie weken zonder horloge, wekker e.a. naar het enorm afgelegen, woeste en desolate Noorse eiland Sørøya. Ze gingen er de laatste weken van 2014 naar toe: volop tijdens de donkere poolnachten, waarbij het in die regio nooit licht wordt.
De film duurde zo'n uurtje en was heel vreemd, mooi, akelig zelfs... Ze gebruiken voornamelijk héél donkere beelden met veel contrasten (bv. de zwarte stranden en de sneeuw) en onscherpe beelden:
Het maken van 'Poolnacht'
Tijdens het filmpje vertelde een deelnemer hoe het lukte om zonder "tijd" te leven... Blijkbaar slaat de verveling dan keihard toe... Omdat je niet weet hoe laat het is en daarbovenop het steeds donker is, heb je geen honger en ben je steeds moe. Je weet niet of je lang genoeg geslapen hebt als je wakker wordt, je weet niet hoe lang je al met iets bezig bent, dus wordt het al snel saai... op een gegeven moment kom je tot niks meer en wordt je bijna 'gek' van je gedachten... Interessant... en mooie beelden! zelfs zónder dat ze het kleurige noorderlicht zagen...
Nadien liepen we van het CC naar het centrum van Hasselt om te gaan eten, na een bezoekje aan Standaard Boekhandel (mét succes natuurlijk). We aten heel erg lekker bij 'Taste of India'... wat natuurlijk wel iets héél anders en niet passend is bij de 'Nordic Night(s)' ;oP
Liima
Na het eten gingen we naar de 'Muziekodroom' waar we naar het slotevenement van de 'Nordic Night(s)' gingen. Hiervoor hadden ze zeven Denen en een Fin (en hun entourage) laten afkomen.
"Exec" en "Søren Juul" konden ons niet bekoren, uitgezonderd één nummer van die laatste...
De afsluiters, "Liima", is samengesteld uit de drie Denen van het gestopte 'Efterklang' en de enige Fin van de avond... Wat ons betreft hadden ze die Fin thuis kunnen laten... Deze percussionist verpestte eigenlijk de muziek...
Jammer maar helaas, onze concertavond was dus niet geslaagd... maar ach, we waren nog eens "uit" en we ontdekten welke Scandinavische bands we niet willen volgen ;o)
Gisteren gingen we nog eens naar de bioscoop... dat was alweer erg lang geleden! We gingen naar "the hateful eight". Dat is de achtste film van Quentin Tarantino, volgens ons een geweldig regisseur.
Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in Wyoming vlak na de Amerikaanse burgeroorlog. Acht mensen worden door een sneeuwstorm gedwongen om samen in een hut te schuilen. Maar de 'hateful eight' raken al snel verwikkeld in een verhaal van verraad en bedrog.
Hier is een link naar de trailer. Hier lees je een recensie van Knack.be
We genoten van de film. Het verhaal was, à la Tarantino, erg verrassend. We vonden de film goed. Het is zeker niet de sterkste van de acht Tarantino-films, maar ook niet de slechtste!
1841: Solomon en zijn gezin wonen, als vrije burgers, in New York. Als zijn vrouw en kinderen de stad uit zijn, laat hij zich overhalen om als violist te gaan werken...
Deze ontvoeren hem en Solomon wordt verkocht aan een slavenhandelaar (meer over slavernij hier) in Louisiana. Deze verkoopt Solomon, die ondertussen de naam "Pratt" kreeg. Hij komt terecht op het landgoed van 'meester Ford' (gespeeld door 'Sherlock') waar de slaven het vrij goed hebben. Solomon krijgt het echter aan de stok met een opzichter en wordt door meester Ford naar meester Epps gestuurd uit eigen veiligheid. Meester Epps is een erg wrede man...
...en wie meer wil weten, moet maar naar de film gaan zien ;o) Hij is zeker een bezoekje waard!
Wij gingen er gistermiddag naar toe en zijn het eens met de vele prijzen en nominaties die verschillende acteurs, maar ook de film zelf, in de wacht sleepten! De vertolkingen zijn erg goed en de film is heel aangrijpend! Er zijn al verschillende films en series gemaakt over de tijd van de slavernij in het zuiden van de Verenigde Staten, maar '12 Years a Slave' geeft absoluut niet het gevoel dat je weer meer van hetzelfde ziet!
Deel 2 van 'The Hobbit' kreeg de titel "The Hobbit: The Desolation of Smaug", wat eigenlijk niet zo eenduidig te vertalen is...
Smaug' (meer info) is de draak waar Bilbo en een aantal dwergen ( waaronder Thorin Eikenschild, de leider van de dwergen) het moeten opnemen.
"Desolation" is te vertalen als eenzaamheid... maar ook als verslagenheid...
Ine las ondertussen zo'n 15 jaar geleden het boek "De Hobbit". Ze kan zich dus niet meer het hele verhaal herinneren, maar wel de grote verhaallijnen en hier en daar nog wat details...
en, waar ze, na het zien van deel 1, al opmerkte dat er nieuwe verhaallijnen en -wendingen werden geïntroduceerd, heeft ze nu het gevoel dat ze naar een nieuw verhaal gekeken heeft, waarin enkele 'oude' verhaallijnen behouden bleven.
Hiermee wil Ine helemaal geen kritiek geven op de film, zeker niet op dit tweede deel! Maar "De Hobbit" is eigenlijk geen boek om te vertalen naar een trilogie... Waarschijnlijk is het hele verhaal zelfs in één film te vertellen.
De toevoegingen zijn erg goed! Ze maken het nooit saai! De hele film is een aaneenschakeling van verschillende actiescènes... en dat 161 minuten (2 uur 41 min. dus) lang!
De genomen beelden, zéker van de landschappen van het zogenaamde "Midden-Aarde" (die in Nieuw-Zeeland gefilmd zijn), zijn mooi, prachtig zelfs!
Wat Ine wel erg vervelend vond, maar dat ligt aan haar gevoeligheid voor 'prikkels' door haar fibromyalgie, was dat het geluid zo hard stond! Ine had spijt dat ze haar oordoppen niet bij had! ;o)
Samenvattend:
Beiden vonden we 'The Hobbit: The Desolation of Smaug' erg goed... en beiden kijken we uit naar het derde deel, die in december 2014 verwacht wordt.
"The Doors" Live at The Bowl '68 :
Op 5 juli 1968 traden The Doors op in de legendarische Hollywood Bowl. 18 000 toeschouwers hadden een ticket gekocht. Het was een magisch moment voor hen... en voor Jim Morrison en zijn maats...
Gisteren ging Ine dit concert bekijken... in de bioscoop...
Dit is het enige van The Doors dat volledig op film werd vastgelegd. Er is ook een CD van het concert.
Setlist :
1. Show Start/Intro
2. "When The Music's Over"
3. "Alabama Song (Whisky Bar)"
4. "Back Door Man"
5. "Five To One"
6. "Back Door Man" (Reprise)
7. "The WASP (Texas Radio And The Big Beat)"
8. "Hello, I Love You"
9. "Moonlight Drive"
10. "Horse Latitudes"
11. "A Little Game"
12. "The Hill Dwellers"
13. "Spanish Caravan"
14. Hey, What Would You Guys Like To Hear?
15. "Wake Up!"
16. "Light My Fire"
17. Light My Fire (Segue)
18. "The Unknown Soldier"
19. The End (Segue)
20. "The End"
Twintig nummers en één uur en twintig minuten jeugdsentiment voor Ine!
En nee, natuurlijk leefde Ine nog helemaal niet toen The Doors "hot" waren... maar Ine dweepte als 16-jarige wel met hen, maar voornamelijk met Jim Morrison... Dit deed ze gisteravoéér even ;-) ... Toen Ine 16 was, waren The Doors weer helemaal 'terug' omdat toen in die tijd "The Doors, the movie" van Oliver Stone uitgebracht werd...
en als fan kon Ine deze eenmalige kans toch niet laten schieten om dit concert op groot doek te zien... Ookal was ze al vanaf 5u op omdat ze ook een lesdag had gisteren... en vóór de film eigenlijk al bekaf... een échte fan ! ;oP
De film / Het concert was goed, maar op zich was er niet écht iets nieuw te zien... maar als Ine niet was gegaan, had ze waarschijnlijk spijt gehad...
en Johan!?
Die had cursus Digitale Fotografie, he...
en hij is ook geen echte fan...
toch niet in díe mate dat hij deze film zou willen zien...
Gistermiddag gingen we hem kijken...
en we waren weer erg tevreden!
Tarantino staat bekend om zijn vreemde en zwartgallige humor en om zijn uiterst gewelddadige filmscènes... zó gewelddadig dat het banaal, absurd en grappig wordt!
Ook 'Django Unchained' is erg geweldadig. Er wordt heel wat in het rond geschoten en er vallen vele doden... maar er is óók een verhaal én zelfs onderliggende ethische thema's (ook eigen aan Tarantino, eigenlijk).
Tarantino haalde z'n inspiratie voor deze film bij de film "Django" uit 1966. Net als die film is 'Django Unchained' een western... maar geen týpische western, natuurlijk!
'Django unchained' speelt zich af in Texas, twee jaar voor de Amerikaanse Burgeroorlog... in de tijd dat slavenhandel dus nog heel gewoon was... Django, een slaaf, reist samen met Dr. Schultz, een voormalig tandarts die nu als premiejager werkt. Deze heeft Django's hulp nodig...
Wat hierna volgt is eigenlijk een zoektocht naar gerechtigheid...
Leukste scène: de Ku Klux Klan-scène... als blijkt dat ze niks door de gaatjes van hun 'mutsen' zien...
Zéker gaan kijken!
Enne, als jullie geen Tarantinokenners zijn: Het is normaal dat de film overdreven is! Dat is net de humor ;oP
Het heeft nog lang geduurd, een maand ongeveer, eer WIJ naar het eerste deel van drie van The Hobbit gingen... maar gistermiddag gingen we 'm toch nog kijken.
In dit eerste deel "An Unexpected Journey" start Bilbo Balings (Eng: Baggins) met het neerschrijven van hetgeen hij zo'n 60 jaar vóór het hele 'The Lord of the Rings'-verhaal meemaakte...
Johan las nog niks van J.R.R. Tolkien. Ine las er zowat alles van... maar is ermee gestopt sinds zijn zoon allerlei onafgewerkte verhalen afgewerkt heeft... Die boeken vindt Ine saai, langdradig en niet goed... De zoon kan niet hetzelfde als vader kon...
Maar enfin, Ine las dus ook 'De Hobbit', waar deze film op gebaseerd is... dat moet alweer zo'n 13 à 14 jaar geleden zijn geweest. De grote verhaallijnen kende Ine nog uit het boek... Hierdoor was ze er niet zo van de film overtuigd toen ze hoorde dat ze van 'The Hobbit' opnieuw een trilogie zouden maken. Ine verwachtte een langdradige en saaie film, maar wel met mooie beelden (uit Nieuw-Zeeland, dat 'model' staat voor "Midden-Aarde")...
... maar deze woorden heeft ze terug ingetrokken! Het eerste deel van 'The Hobbit' is wél goed! Ook Johan vond 'm goed... en de beelden zijn inderdaad heel erg mooi! Allé, in de 2D-versie die wij zagen toch (we waren niet geïnteresseerd in die extra dimensie die je kan zien in de 3D-versie).
Het verhaal is natuurlijk vergelijkbaar met het origineel, uit de roman, maar werd verder uitgebreid en er werden andere accenten gelegd... Het is dus nooit saai en langdradig ;o)
Eind 2013, als deel 2 'The Hobbit: The Desolation of Smaug' uitkomt, gaan we zeker weer kijken!
Zoals 'beloofd' was het een heel erg aangrijpende film. We vonden 'm allebei erg goed! De acteerprestaties van de drie hoofdpersonages waren erg sterk! We zagen pure emoties...
Inderdaad! Het gebeurt niet vaak dat we enthousiast zijn over de hele lijn ;oP maar dit is echt kwaliteit!
Voor wie het verhaal van 'The Broken Circle Breakdown' nog niet kent: "De film vertelt de "love story" tussen Elise en Didier. Zij heeft haar eigen tattooshop, hij speelt banjo in een bandje. Het is liefde op het eerste gezicht, al zijn de verschillen groot. Hij praat, zij luistert. Hij is overtuigd atheïst, tegelijk ook een naïeve romanticus. Wanneer dochtertje Maybelle geboren wordt, is hun geluk compleet. Maar als Maybelle zes is, wordt ze ernstig ziek. Didier en Elise reageren totaal verschillend, Maybelle laat hen echter geen keuze: Didier en Elise moeten samen voor haar vechten. Ook het verwerkingsproces, na de dood van hun dochtertje, verloopt voor beiden erg moeilijk en helemaal anders..."
Wat ook "mooi" en sterk is aan de film is, dat hevig emotionele scènes van verdriet en slecht nieuws afgewisseld worden met scènes uit het verleden, van toen Elise en Didier elkaar pas leerden kennen, van de eerste stapjes van Maybelle, de optredens van de band waar ze sinds hun relatie allebei deel van uit maken enz. Dit maakt 'm toch nog "hanteerbaar"...
Wie de film nog wil zien, zal snel moeten zijn! Hij draait immers nog maar beperkt en niet meer in alle zalen.
... en oh ja, neem een zakdoek of twee mee!
