23 juli

23 juli is het de verjaardag van Haile Selassie. Dit was de keizer van Ethiopië van 1930 tot 1974. Selassie wordt door de Rastafaribeweging gezien als de reïncarnatie van Jezus. Vanaf de jaren zeventig wordt muziek gemaakt die een sterke relatie heeft met die rastacultuur. In die muziek wordt over Selassie, Jah, het beloofde land van de rasta's "Zion" (Ethiopië) en de westerse wereld als het ooit ten onder gaand "Babylon", gezongen... en die muziek is... reggae... 

en laat daarvan, nét op de verjaardag van Haile Selassie, nu nét vandaag een festival van start gaan, namelijk Irie Vibes Roots Festival...

Johan, de mede-organisatoren en de andere vrijwilligers zijn er helemaal klaar voor: 

Om 18u opent de festivalpoort voor "Kortemark Congé"

en neen, Johan is, ondanks zijn liefde voor reggae, geen aanhanger van de Rastafaricultuur en hij dweept ook niet met Haile Selassie. We durven zelfs stellen dat we het eens zijn met wat over Haile Selassie geschreven wordt, namelijk dat het enerzijds een keizer was die ijverde voor onafhankelijkheid, vooruitgang en vrede, maar anderzijds ook dat hij de mensenrechten schond, waarschijnlijk zijn land etnisch zuiverde en verder nog e.e.a. op zijn kerfstok had...

In Ethiopië zijn we zelfs op de plek geweest waar Selassie op 23 juli 1892 geboren werd... althans dat werd ons verteld (blogbericht).

Fentale (ET)

De vulkaan Fentale in "de Grote Slenk" in Ethiopië spuwt ongewoon grote hoeveelheden methaan uit haar krater. Er werden de afgelopen maanden ook al honderden aardbevingen in de regio waargenomen. Tienduizenden mensen moesten evacueren voordat er een mogelijke uitbarsting komt.

Toen wij in 2017 in Ethiopië waren, bezochten we het Awash National Park (foto). In dit nationaal park ligt de Fentale... ook deze vulkaan volgen we op...

Nieuwjaar

In de Juliaanse kalender wordt het pas op 14 januari nieuwjaar. Dit maakt het vandaag (Russisch) Orthodox Nieuwjaar... toch gebruiken de Russen enkel die Juliaanse kalender voor dit soort evenementen. Ze gebruiken verder, net als ons, de Gregoriaanse kalender.

In Ethiopië, waar we in september-oktober 2017 waren, gebruiken ze de Gregoriaanse kalender in de economie en het toerisme, maar verder, in het dagelijkse leven, wordt de Ethiopische kalender gebruikt... heel moeilijk allemaal om te vatten, eigenlijk... Gelukkig dat men zich - uit noodzaak natuurlijk - wel aanpassen aan de rest van de wereld... In Ethiopië is het vandaag 6 mei 2017... bizar, hè...

Koffie

Wij zijn koffiedrinkers, al drinkt Ine ook vaak, buitenshuis, thai latte... Ine drinkt haar koffie met veel warme melk en suiker, Johan drinkt 'm zwart.

Beetje geschiedenis:

De koffieboon werd ontdekt in de Ethiopische regio Kaffa, vandaar de naam. De drank koffie werd zo'n 1.200 jaar geleden, ontwikkeld in Ethiopië, brak door in Mokka en werd in China aangelengd met melk.

In de eerste eeuwen had koffie de vorm van een extract van de bonen dat werd overgoten met kokend water. Maar in de jaren 1650 kreeg men een idee doordat men in China melk in hun thee deden. Men deed hetzelfde met koffie en ging op zoek naar de juiste verhouding tussen melk en koffie. De melk nam de bittere smaak van de koffie weg.

De koffie kwam naar Europa toen de Ottomanen in 1526 Hongarije veroverden. In de decennia daarna verspreidde koffie zich langs de handelsroutes van het Ottomaanse Rijk naar Europa.

Koffie was zo goedkoop dat koffiehuizen toegankelijk waren voor rijk en arm. Er werd levendig gesproken aan de tafels, vooral over actualiteiten en politiek.

Varianten:
Koffie bestaat in drie varianten: arabica, robusta en liberica. Deze smaken verschillen en worden gebruikt voor verschillende vormen van koffie.

• Arabica is de meest voorkomende variëteit en is goed voor 60 procent van de wereldwijde koffieproductie. De bonen worden nu in veel landen geteeld. Brazilië is de grootste producent. Arabica is licht en zoet en leent zich goed voor filterkoffie.
• De op een na meest voorkomende variant is robusta, die bijna 40 procent van de wereldwijde productie vormt. Robusta bevat twee keer zoveel cafeïne als arabica. In cafeïnevrije koffie wordt vooral robusta verwerkt. Het verwijderen van de cafeïne dempt ook de sterke smaak van deze boon. Robusta werd in de 19e eeuw ontdekt in zuidelijk Afrika en in de jaren 1890 erkend als variant. Hij wordt nu voornamelijk in Azië verbouwd.
• De minst voorkomende soort is liberica uit Liberia in West-Afrika. Deze plant is kwetsbaar en moeilijk te telen, dus het aanbod is beperkt.

véél meer te lezen in dit artikel (bron)

Als we iets lezen over koffie denken we altijd aan de koffie die we in Ethiopië (oktober 2017) dronken. We dronken daar koffie in koffiebars, bij mensen thuis en "langs de weg". Koffie drinken in Ethiopië is een heel ritueel. De gedroogde koffiebonen worden vers geroosterd, het water wordt op een bepaalde manier én een vast aantal keren opgegoten enz. Als je bij mensen op bezoek bent, is het zelfs een ceremonie... snel een kop koffie gaan drinken, zit er daar niet in...

Op Jamaica, waar we drie keer waren, wordt ook koffie geteeld en gebrand. Op de Blue Mountains, het hoogste gebergte van het eiland wordt de exclusieve Jamaica Blue Mountain koffie geteeld. Johan is fan, Ine eigenlijk niet.

Thuis drinken we meestal de, 100% arabica, "Meestermengeling" van Maes Koffie. Hun koffies zijn erkend Vlaams streekproduct en hebben als benaming “Koffie uit het land van Loon”. Ze beschrijven hun Meestermengeling als pittige koffie met een typisch Limburgs accent.

De foto's in dit bericht zijn tijdens onze rondreis in Ethiopië genomen.

Ethiopië

"Ethiopië is blut, ontvangt VN-hulp, er zijn strijdende milities en strubbelingen met de buurlanden... maar premier Abiy Ahmed (47) wil een duur monument voor zichzelf oprichten: een nationaal paleis en luxevilla’s voor zijn topambetaren. Kostprijs: 10 miljard dollar (ruim 9 miljard euro), gefinancierd door particuliere en internationale donaties... en voor de bouw van het paleis en de aanleg van nieuwe wegen moeten de huizen van plaatselijke bewoners wijken... Het project zou de toekomstige trots van Ethiopië moeten zijn." 

Bron

Tjaaa, en zo lijkt die premier Ahmed ook niet meer zo begaan te zijn met zijn volk...

Het is alweer van oktober 2017 geleden dat wij er waren!

Lalibela, begin 2023

Zaterdagavond zagen we op Vranckx op canvas de reportage "Het verdriet van de rotskerken". Dit ging over de rotskerken van Lalibela, in de Amhara-regio in Ethiopië. In deze regio was er, net als in Tigray, recent nog een oorlog tussen rebellen en het leger.

Wij waren in Lalibela in oktober 2017, gôh, alweer even geleden! De meeste inwoners van het dorpje leven van het binnen- en buitenlandse toerisme dat de prachtige en bijzondere, in de grond liggende rotskerken met zich meebrengt. Door Corona en nadien de burgeroorlog zijn de toeristen er nu al het vierde jaar niet meer. Inkomsten zijn er dus niet meer, enkel nog van wat men aan elkaar verkoopt en betaalt...

Over de reportage:

"De rotskerken van Lalibela in het noorden van Ethiopië zijn werelderfgoed. Maar tijdens de burgeroorlog werd het dorp bezet door burgermilities van het Tigray-leger (TPLF) die streden tegen het regeringsleger. De soldaten lieten Lalibela achter als een spookdorp. Nomade Laura Zuallaert gaat kijken hoe het leven er nu is."

Met je vrt-profiel, als je dat (gemakkelijk en gratis) aangemaakt hebt, kijk je de aflevering HIER terug.

In dit blogbericht van eind 2021 schreven we ook over de burgeroorlog en de gevolgen in Lalibela. Het bijgevoegde filmpje kregen we doorgestuurd door iemand die we tijdens onze reis doorheen Ethiopië leerde kennen.

Ondertussen in Ethiopië

Zo héél af en toe gaat het er in het Journaal over : de onrust in Ethiopië...

Maar er gebeuren ondertussen verschrikkelijke dingen... Er is echt een vreselijke stammenoorlog gaande tussen de Tigrinya en de Amharen... de voormalige 'heersers' over Ethiopië en de huidige...

Wat begon in de Tigray-regio tussen het TPLF / Volksbevrijdingsfront van Tigray en het Ethiopische leger, samen met strijders uit de Amhara-regio heeft zich verder uitgebreid. Het TPLF rukt, via de Amhara-regio, op richting de hoofdstad Addis Abeba. Onderweg verwoesten en plunderen ze alles en (groeps-)verkrachten ze ieder meisje en vrouw die ze tegen komen...

Onderstaand filmpje laat zien wat ze in de stad Lalibela aanrichtten:

In het filmpje wordt gesproken en worden beelden getoond van het (geroofde) Panoramic View Hotel. Toen we in 2017 in de prachtige historische stad (met de rotskerken) waren, verbleven we in dat hotel.

Tigray

In oktober 2017 reisden we door Ethiopië. In de regio Tigray bezochten we de steden Mek'ele en Aksum (blogberichten). 

Het blijft er blijkbaar onrustig en het gaat er hevig aan toe...

Zondagmiddag lazen we het volgende op DeMorgen.be:

"‘Alles is weer normaal’, zegt Ethiopische regering. Maar uit Tigray komen steeds gruwelijker verhalen
De Ethiopische regering bezwoer stafmedewerkers van de nieuwe Amerikaanse president Joe Biden dat alles in orde is. Dat staat haaks op wat de leider van de Tigreeërs, Debretsion Gebremichael, zaterdagavond heeft gezegd. De gevluchte Gebremichael liet voor het eerst in drie maanden weer van zich horen en heeft de internationale gemeenschap opgeroepen de “genocide en andere misdaden door strijdkrachten, waaronder die van Eritrea” te onderzoeken. Volgens Gebremichael maken zij zich op grote schaal schuldig aan moord, verkrachting, marteling en uithongering. 

Wat in november zogenaamd begon als een gerichte actie van de regering van premier Abiy Ahmed tegen het opstandige bestuur van Tigray, komt neer op een wrede geweldscampagne waarvan de 6 miljoen inwoners van de regio massaal het slachtoffer lijken te worden. Ondanks de voortdurende blokkade van communicatielijnen komen steeds meer berichten naar buiten over verwoeste gewassen, stukgeschoten ziekenhuizen en leeggeroofde banken. Hulpverleners, die het getroffen gebied amper in mogen, schatten dat 4,5 miljoen mensen in Tigray dringend hulp nodig hebben...

Abiy lijkt gemene zaak te hebben gemaakt met de dictatoriale president van Eritrea Isaias Afewerki, wat pijnlijk is voor de internationale gemeenschap. In 2019 kreeg Abiy nog de Nobelprijs voor de Vrede omdat hij samen met zijn collega het oude grensdispuut zou hebben opgelost. Nu lijkt het erop dat de twee leiders met hun toenadering de basis legden voor hun aanval tegen Tigray...

Zorgwekkend zijn ook de aanwijzingen dat de Eritrese soldaten het gemunt hebben op Eritreeërs die ooit als vluchteling naar Tigray zijn gekomen. Uit satellietbeelden blijkt dat twee van de vier opvangkampen voor Eritreeërs in de as zijn gelegd. Duizenden vluchtelingen zouden terug naar Eritrea zijn gedwongen, waar een deel van hen ooit was vertrokken om te ontkomen aan de erbarmelijke economische omstandigheden en de repressie. Het terugsturen van vluchtelingen naar een plek waar ze gevaar lopen, is een schending van het internationale recht.

Pogingen van de internationale gemeenschap om Ethiopië en Eritrea zover te krijgen dat ze de gewelddadigheden staken, zijn tot nu toe vruchteloos gebleken. Premier Abiy en president Afewerki lijken eerst korte metten te willen maken met de leiders van Tigray."

Verder in het artikel:
"Erfgoeddeskundigen maken zich grote zorgen over de effecten van de oorlog op de eeuwenoude kerken en kloosters in Tigray, een regio met een rijke, orthodox-christelijke (koptische) traditie. Berichten uit Tigray duiden erop dat prominente historische locaties het toneel zijn van gewelddadigheden en vernielingen en dat manuscripten worden gestolen...

In Tigray bevindt zich volgens de lokale bevolking de Ark des Verbonds, de houten draagkist met daarin de stenen tafelen met de Tien Geboden. De Ark zou bijna 1.500 jaar geleden zijn meegebracht door Menelik, de zoon van de koningin van Sheba en koning Salomo van Israël. Hoewel de aanwezigheid van de Ark nooit werkelijk is bewezen, hechten orthodoxe christenen veel belang aan het verhaal en aan de kathedraal van de Heilige Maria van Zion in Aksum, waar de Ark zou staan. Op deze vermaarde plek – die op de werelderfgoedlijst van Unesco staat – zou recent een massamoord hebben plaatsgevonden. Ook is melding gemaakt van een overval op Debre Damo, een beroemd kloosten van vijftien eeuwen oud ten oosten van Aksum."

Ondertussen in Ethiopië...

Het gaat van kwaad naar erger in Tigray, Ethiopië ...

lees meer

Onrust in Ethiopië

Het is erg onrustig in het noordoosten van Ethiopië, lazen we hier. Het gaat dan over de deelstaat Tigre/Tigray, met Mek'ele als hoofdstad. De premier riep voor zes maanden de noodtoestand uit over de regio (lees meer). 

Vlak voor onze vierdaagse door de Danakil-depressie, in oktober 2017, verbleven we even in Mek'ele. We waren er vanuit Aksum (ook in de regio Tigray) met het openbaar vervoer, de lange afstandsbus, heen gegaan. We deden niet veel in Mek'ele, op uitrusten na.

Hier kan je de berichten lezen die wij over Mek'ele en ons korte verblijf in de stad schreven.

Ethiopië is een groot land waarin zo'n tachtig verschillende volken wonen, verdeeld over negen deelstaten. Er zijn 110 miljoen inwoners. Er zijn regelmatig etnische conflicten. Abiy Ahmed Ali, sinds 2018 premier, heeft zijn handen vol aan al die etnische ruzies en eisen. Toch wist hij het jaren slepende conflict tussen de twee volken Oromo en etnische Somaliërs, dat grenst aan het land Somalië en dat actueel was toen wij in 2017 in Harar waren, te schikken. Ook deed zijn beleid het aantal interne vluchtelingen slinken van 3 miljoen naar 1,4 miljoen. Maar met elk resultaat volgt er weer een nieuw oplaaiend etnisch conflict ergens in Ethiopië.
Abiy won in 2019 de Nobelprijs voor Vrede doordat hij vrede sloot met buurland Eritrea.

Van 1991 tot 2018 was in Ethiopië de macht in handen van het Tigray-volk. De huidig premier is Oromo, waar de Tigray het steeds moeilijk mee hebben gehad.
Dit jaar moesten er landelijke en federale verkiezingen worden gehouden, maar de premier heeft die uitgesteld naar 2021 vanwege de coronapandemie. De deelstaat Tigray vindt dat uitstel ongrondwettelijk. Afgelopen zomer wilden ze de verkiezingen er toch houden. De regering in Addis Abeba liet op haar beurt weten dat die verkiezingen ongrondwettelijk zouden zijn en dat ze haar gezag zou handhaven. De regionale verkiezingen zijn doorgaan op 9 september '20 en daarmee leek de toon gezet. Abiy erkent de uitslag niet.

Geweldsescalatie in Tigray kan er zelfs toe leiden dat de Ethiopische staat ‘uiteenscheurt’. Ethiopië staat toch al onder hoogspanning: op veel plekken in het etnisch verdeelde land vinden er met zorgwekkende regelmaat gewelddadige confrontaties plaats. 

Als het Ethiopische bestuur komt te wankelen, dan zou dat ook flinke gevolgen kunnen hebben voor de buurlanden. Zo levert Ethiopië troepen in de strijd tegen moslimextremisten in Somalië, en treedt het in Soedan op als vredesonderhandelaar.

wordt vervolgd

of het het nieuws haalt, is iets anders... Afrika is zo belangrijk niet als Amerika, he... Tsss...

Erta Ale

Op het einde van onze reis naar Ethiopië, in oktober 2017, brachten we een aantal dagen door in de Danakil-woestijn. Wat we daar allemaal zagen en meemaakten, was werkelijk prachtig... zéker de nacht op vulkaan Erta Ale, waar we het actieve lavameer in de caldera/kratermond konden zien (foto 1 d.d. 19/20-10-'17)... dat blijft toch echt wel het meest indrukwekkende dat we, tot nogtoe, ooit gezien hebben!

We maakten deze reis toen via Jos en zijn reisorganisatie "Rastafari Travel". Jos is afkomstig uit Nederland en Johan komt hem wel eens tegen op reggaefestivals. Zo zagen ze elkaar pas nog op Rastaplas en zal Jos ook naar Reggae Geel gaan.
Johan en Jos hadden het o.a. over ons bezoek aan de Erta Ale. Jos is er nadien nog geweest en is van mening dat wij heel veel geluk hebben gehad... Toen we er waren, was het lavameer erg actief, maar ondertussen zou het niet meer zo actief zijn, vertelde Jos.

We gingen op onderzoek uit...

Een half jaar voor wij op de Erta Ale waren, was er een uitbarsting geweest. Langs de caldera lag nog erg "kraakverse" lava toen wij er waren. Deze was afkomstig van het "overlopen" van de caldera. We zagen toen ook, in de verte, drie andere kleinere lavameren liggen. Deze waren ook ontstaan bij die laatste uitbarsting. Deze lavameertjes stonden, via een scheur in de zijkant van de vulkaan, in verbinding met het grote lavameer van de caldera van de Erta Ale, vertelde onze gids Fish ons toen.

Uit hetgeen we gevonden hebben op internet over hoe het er nu op de Erta Ale aan toe gaat, blijkt dat de situatie nu inderdaad wel heel anders is: Het grote kratermeer in de caldera bestaat nog, maar verderop is er één lavameer véél actiever. Op foto 2 zie je een satellietbeeld. Je ziet er enkel het verderop gelegen lavameer (oranje vlekje) op. De rest lijkt "afgekoelde" lava... Het zal er dus, op de plek waar wij geweest zijn, inderdaad véél rustiger aan toe gaan... en hoogstwaarschijnlijk is de lava aan het andere lavameer, dat uit de zijkant van de vulkaan die richting uitstroomt, nog te "vers", heet, instabiel en onbetrouwbaar om met een bende toeristen heen te wandelen.

We hebben dus weer eens geluk gehad!

BRON

Grote Slenk

Enkele weken geleden, eind maart, ontstond er bij Mai-Mahiu in Kenia een erg grote scheur in de aarde. De scheur heeft huizen en wegen beschadigd.

Deze reusachtige scheur, kilometers lang en op sommige plekken vijftien meter diep en twintig meter breed, ontstond na een periode van zware regenval. Waarschijnlijk, een eerste theorie, is dat de spleet er al véél langer is, maar die werd in het verleden opgevuld met as uit de naburige vulkaan Longonot. Door de zware regenval zou het as, razendsnel,  zijn weggespoeld. 

Een tweede theorie spreekt dit tegen omdat de scheur heel kronkelig, als een rivier, is. Een breuk door platen die uit elkaar zouden zijn bewogen, zou rechter zijn, menen de aanhangers van deze theorie. De twee helften zouden dan in elkaar passen als puzzelstukken. Een ander argument om de eerste theorie tegen te spreken is dat bij een aardverschuiving een beving hoort. En die is niet gevoeld.

Wat er ook van zij. De scheur ontstond in de "Grote Slenk" of de "Oost-Afrikaanse Riftvallei", een riftvallei. Een riftvallei is een gebied waar twee of meer tektonische platen uit elkaar worden gestuwd. 

De grote scheur die nu in Kenia zichtbaar is geworden, is maar een minuscuul onderdeel van de zesduizend kilometer lange Oost-Afrikaanse Riftvallei, waarlangs talloze vulkanen oprijzen, evenals langs de verder naar het westen gelegen "Westelijke Riftvallei". In feite is nu slechts een kleine breuk te zien. Waarschijnlijk is de scheur zo'n 70 kilometer diep. Naarmate de twee tektonische platen aan weerszijden van de Oost-Afrikaanse Riftvallei – de Somalische plaat in het oosten en de Nubische plaat in het westen – zich van elkaar af bewegen, wordt de slenk steeds breder. Momenteel wordt de Somalische plaat met 45 millimeter per jaar van de Nubische plaat afgedreven.

Uiteindelijk zal de Somalische plaat zich volledig van de Nubische plaat losmaken en wordt er een aparte landmassa ter grootte van Madagaskar of Nieuw-Zeeland, bestaand uit de landen Kenia, Tanzania, Somalië en een deel van Ethiopië, gevormd.

Maar de mensen in het gebied van de Grote Slenk hoeven zich voorlopig geen zorgen te maken, want die afscheiding doet zich pas over vijftig miljoen jaar voor. In het hele gebied zullen de geologische uitwerkingen van het langzaam uiteen drijven van de beide platen wel voortdurend voelbaar zijn.

Hoewel de Grote Slenk het omvangrijkste riftstelsel op aarde is, zijn er meer van dit soort geologische formaties. Zo ligt in het oosten van Rusland de Baikal-riftzone en wordt de Zuidpool door de West-Antarctische Riftvallei gesplitst in Oost- en West-Antarctica. In het zuidwesten van de VS strekt de Rio Grande-riftvallei zich uit van Chihuahua in Mexico tot de Amerikaanse staat Colorado. Deze slenk vormde zich zo’n dertig miljoen jaar geleden en leidde ook tot het ontstaan van de rivier de Rio Grande, die de zuidgrens van de VS vormt.

Het ontstaan van zulke scheuren is ook niet zo heel uniek. In 2018 ontstonden er al zulke scheuren in de Amerikaanse staat Washington (januari), in de woestijn van Saoedi Arabië (eind februari) en begin maart verschenen er scheuren in de aarde in Peru en in Macedonië. Begin mei ontstond er nog enorm zinkgat van 300 meter lang en 20 tot 30 meter diep op het vulkanische Noordereiland van Nieuw-Zeeland.

Bronnen: Artikels 1, 2, 3 en 4

... en waarom posten we deze informatie hier!?
We zijn erg geïnteresseerd in vulkanisme... en laat nu net in de riftvalleien veel vulkanische activiteit voorkomen! Daarnaast zijn we ook al in de "Grote Slenk" geweest. Dit was in oktober 2017, toen we in Ethiopië waren. Een groot gedeelte van dit land ligt in die Grote Slenk en is om die reden onder andere zo vruchtbaar. De Danakil ligt ook in de Grote Slenk. Daar zagen we verschillende vulkanische fenomenen, waaronder de steeds actieve vulkaan Erta Ale.

De foto's van Ethiopië

Erta Ale

Inderdaad,
't is alweer met wat vertraging...
maar we hebben een fotoalbum van onze Ethiopië-reis (naar de dagverslagen) gemaakt.

Hij is "voor altijd" terug te vinden in de linkerbalk van de blog, maar je kan ook HIER even klikken.
Let op: Er zijn verschillende pagina's

Dag 22, de laatste

Zaterdag 21 oktober '17 werden we voor de laatste keer wakker op Ethiopische bodem. Later op de dag, vlak voor middernacht, vertrokken we immers terug naar huis...

Op deze laatste dag 

• zouden we hetgeen we tijdens onze tweede reisdag, 1-10-'17, gemist hadden, wegens te weinig tijd als gevolg van het bijzondere St.-Maria-festival (blogbericht), gaan bezoeken, 
• wilden we nog enkele "souvenirs" kopen én 
• kregen we de workshop die oorspronkelijk ook voor 1-10 gepland stond.

Ook Shelly, de Australische die de eerste week met ons meereisde, kwam weer een dag met ons mee.
We wilden naar de "mercato" gaan om kruiden ed. te gaan kopen. Ras Sam, die opnieuw de hele dag onze gids zou zijn, stelde echter voor om hiervoor naar een supermarkt te gaan. We waren meteen overtuigd aangezien je op zo'n markt toch nooit helemaal zeker bent dat je niet bedot wordt (dat er stenen tussen zitten ed.), maar we wisten helemaal niet dat er in Addis moderne supermarkten waren. We kochten er berbere, twee soorten shiro-mix en tiff-meel.

 Nadien reden we naar de basiliek met het mausoleum van Menelik II (Te'eka Negist Mausoleum). Hier hadden we het geluk dat we de kerk binnen konden. Dit was ons enkel nog maar, drie weken voordien, bij de Trinity Church gelukt (Blogbericht). Net zoals overal werd de ruimte voor de kopie van de Ark van het Verbond, die in iedere kerk in Ethiopië ligt, afgeschermd met fluwelen gordijnen. In deze kerk bevond deze zich in een vierkantige 'kapel' in het midden van de kerk.

Ónder de kerk bevond zich het mausoleum. Naast de tombes van Menelik II, zijn vrouw/keizerin Taytu, zijn dochter en zijn nicht hingen/stonden/lagen er verschillende bijzondere kunstwerken.

Groot was onze verbazing, maar voor Ras Sam was dit blijkbaar het normaalste dat er was, dat er enkele schildpadden rond de kerk rondtreuzelden!

"The Lion of Judah" (of de "leeuw van Jud(e)a") wordt vaak bezongen in reggaenummers en is heel belangrijk in het rastafarisme. Keizer Haile Selassie voerde immers "de leeuw van Juda" als een van zijn vele officiële koninklijke titels.

Na de val van de Ethiopische monarchie verdwenen de verwijzingen naar de Leeuw van Juda uit de vlag en het wapen van Ethiopië. De leeuw verdween ook van de munten. Er mag nu ook niet meer met de vlag op straat gekomen worden... maar in het straatbeeld zijn er wél nog veel verwijzingen naar deze "Lion of Judah". We bezochten het "Leeuw van Juda-monument" (rechts) en dit werk van Calka die in opdracht van Haile Selassie deze 'leeuw van Juda' maakte. Ras Sam vertelde dat de keizer er niet al te tevreden mee was. Hij vond het niet op een leeuw lijken, maar omdat het zoveel gekost had, vond hij het dan tóch weer waardig genoeg. De prijs was duur genoeg voor een dier waardig als de leeuw.

Zoals jullie misschien nog wel weten, koopt Johan steeds een kookboekje van het land of de streek waardoor we gereisd hebben als souvenir. Hij had gehoopt dit ook in Ethiopië te vinden, maar dacht dat hij ditmaal misschien niet zou slagen... maar in de boekenwinkel die Ras Sam uitgezocht had, had hij meteen prijs! Johan kan binnenkort dus zélf Ethiopisch koken!

We bezochten ook nog de oudste koffiewinkel van Addis Abeba, het oude station van Addis naar Djibouti en een andere kerk. Daarnaast dronken we ook nog een laatste "juice-mix" en een Ethiopische koffie.

We kregen van een enthousiaste groep heren met een auditieve beperking van DIRES / Dires een workshop over hoe te communiceren met hen.
De heren hadden een heel afwisselend programma in elkaar gestoken waarbij we aan het werk gezet werden, maar waarbij we ook anekdotes hoorden en naar enkele "toneeltjes" konden kijken... en konden ontdekken dat we, ondanks dat er niks gezegd werd, toch gecommuniceerd werd en we begrepen wat er gebeurde...
Het was echt een erg interessante workshop!

Na de workshop restte ons enkel nog een laatste injera op Ethiopische bodem te eten
en te gaan wachten tot we weer naar huis konden vertrekken...

21. en weer terug...

Rond 1u waren we dus in de nacht van 19 op 20 oktober '17 op de top van de Erta Ale gaan slapen. Of er daar die nacht íemand gesnurkt heeft, weet waarschijnlijk niemand... Diegenen die wij spraken, waren in ieder geval als een blok in slaap gevallen...

Om 4u, na drie uur slaap - en op onze 21e dag in Ethiopië -, werden we alweer gewekt. We hadden voor het slapengaan in groep afgesproken dat we om 4u nogmaals naar de caldera zouden gaan en dan aan onze afdaling van de vulkaan zouden beginnen.

Het nogmaals in de caldera en naar het lavameer kijken, bleef even onwezenlijk als de uren voordien... a-dem-be-ne-mend!

De magma leek iets rustiger en de warmte uit de caldera iets warmer te zijn, maar nog steeds was het een kolkende massa... 

Het beeld van Frodo die dé Ring in het lavameer van Doemberg in Mordor wil gooien en Sméagol/Gollem die nog net naar die vinger/ring dook, kwam toch even in gedachten op... ;oD

Op een gegeven moment riep de gids diegenen die verder weg als ons stonden terug. De wind was aan het draaien. Aan het hoesten te horen, pakte de lucht diegenen achter ons op de adem. We moesten snel van de caldera vandaan gaan omdat de giftige (dodelijke) gassen uit de caldera onze richting uit begonnen komen... Het was dus nog even spannend op het laatste! 

De Erta Ale liet ons dus zélf weten dat we er lang genoeg waren geweest!

Toen we aan de afdaling van de vulkaan startte, was het nog steeds donker en moesten we de 'hoofdlampjes' gebruiken om te kijken waar we liepen. Het hoogste topje van de vulkan is 613m hoog. Dit moesten we dus nog volledig dalen, en nog wat extra omdat basecamp onder de zeespiegel, net als de rest van de Danakildepressie, lag.

Opnieuw lag het wandeltempo weer erg hoog. Voor Ine was dit ditmaal niet erg want bergaf en (vals-)platte stukken tegen een stevig tempo stappen kan ze goed!
Tijdens een eerste rustpauze, die iedereen nog gezamenlijk nam, kwam de zon op. De Erta Ale deed zijn naam weer alle eer aan! Het betekent immers "rokende berg" (zie links).

Nadat het licht geworden was en de "setting" niet meer zo akelig en onvoorspelbaar was, liep Johan in zijn tempo verder de vulkaan af. Hij kon de eerste groep, ondertussen uitgedund tot zo'n achttal, goed volgen. Ine kon ook nog lang een goed tempo aanhouden, maar liep vrij lang tussen de eerste en tweede groep in. Toen het duidelijk werd dat er toch nog enkele kilometers gestapt moesten worden en het echt al flink begon op te warmen, besloot Ine een rust- en drinkpauze te nemen waardoor ze door de meesten voorbijgelopen werd.
Uiteindelijk kwam Ine op maar 25 minuten van Johan aan aan het basecamp in Askoma. Daar is ze best trots op! Toen de allerlaatsten aangekomen waren, werd met het ontbijt gestart... en dat smaakte enorm goed!

Al snel na het ontbijt waren we weer op weg, langs dezelfde lava- en zandwegen waarlangs we de dag voordien gekomen waren.

We zijn meestal niet te vinden voor "een duik in een meer" maar omdat we die ochtend nog niet gewassen waren (er waren geen sanitaire voorzieningen op de vulkaan... lo-gisch, maar ook niet in het basecamp) en nog lang zonder douche zouden zitten, wilden we toch een uitzondering maken...
 Johan dreef voor de derde keer op een zoutmeer (de eerste keer was in de Dode Zee in Jordanië en de tweede keer op Sal, Cabo Verde). Ine had weinig zin in het "plakkende" zout op haar lijf. Het
water van het Afrerameer was de eerste meters, van op de plek waar wij gestopt waren, erg warm. Dit kwam omdat er een natuurlijke warme bron met zuiver (niet-gezouten) water in uitmondde. In deze (erg) warme bron gingen we allebei in. Nadien hadden we tenminste toch het gevoel alsof we ons gewassen hadden, al waren we enkel maar afgespoeld...

Het meer ligt overigens op 100m onder de zeespiegel. 

Tijdens het middageten, waarbij opnieuw rijst of pasta geserveerd werd voor ons, toeristen, was het ondertussen al een gewoonte geworden dat er, steeds op aanzet van Johan, injera besteld werd. Ine ging ditmaal voor de pasta. Ze had een beetje genoeg van al die injera.

Na de lunch vertrokken we al snel weer verder, enfin, "terug". We waren immers de Danakildepressie uit aan het rijden en reden terug richting Mek'ele, vanwaar we dinsdagochtend, drie dagen voordien, vertrokken waren.

Nadat we aangekomen waren aan het kantoor van de organisatie die deze Danakilexpeditie had georganiseerd, hadden we nog iets meer dan een uur de tijd alvorens we naar de luchthaven gebracht zouden worden. Avondeten hoefden we niet echt, maar een "juice-mix" zagen we wel zitten... nu het nog kon... onze reis kortte nu immers wel erg af. Op goed geluk liepen we een richting uit... en jawel, we konden een "juice-mix" drinken/oplepelen!... zelfs eentje met mango (en avocado), dat sap hadden we nog niet gehad!

Onze vlucht van Mek'ele naar Addis Ababa was vertraagd doordat de vlucht vanuit Addis te laat was... géén fijn moment: we waren zóóó moe! 

20. Erta Ale

Het was de bedoeling dat we deze dag, 19-10-'17 jl., om half 11 zouden vertrekken richting de vulkaan Erta Ale. Doordat er voor dit gedeelte van de excursie nog anderen, dan wij zestienen, aansloten, moesten we op hen wachten... en zij zaten vast achter een gekantelde vrachtwagen (We zagen zelf ook verschillende serieuze, gelukkig niet meteen nadat ze gebeurden, verkeersongevallen. De Ethiopiërs rijden als gekken!)... Het was al iets over twaalf toen we uiteindelijk het guesthouse konden verlaten. 

Tijdens de autorit dutten we serieus wat: Iedereen had slecht geslapen, zelfs wij met ons drietjes in onze afzonderlijke kamer. In de beide andere slaapkamers lagen serieuze snurkers!... en de muren waren, net als de matrassen, dun.

Hoe verder we reden, hoe bewolkter het er uit begon te zien. Op een gegeven moment regende het zelfs even! Wat wel positief was hieraan was dat de temperatuur op zich meeviel, namelijk 34°C.

Na kilometers asfaltweg door de woestijn doken er steeds vaker gitzwarte lavavelden op. We naderden duidelijk het gebied waar de meeste vulkanen van de Danakildepressie lagen! De gids vertelde ons dat er in totaal 34 vulkanen liggen in de Danakil. Vele zijn stil of slapend, maar onder andere de Erta Ale is (super-)actief. In januari 2017 barstte ze de laatste keer uit. Dit was na een periode dat de caldera zich steeds hogerop gevuld had met magma en het lavameer zelfs een tijdje "overliep".

Nadat we de asfaltweg verlaten hadden, moesten we kilometers lang door de woestijn rijden. Ongelooflijk wat de combinatie zand en 4x4 jeeps met het testosteronwaarden van de chauffeurs deed... Tsss, net kinderen!

Toen er terug weer meer lava tussen het zand opdook, reden we ook langs verschillende moestuinen/plantages! Ook passeerden we een enorm grote kudde runderen. De Afar die hier wonen, hebben zich ongelooflijk goed aangepast aan de barre natuuromstandigheden! Ze wonen in erbarmelijke hutjes van opgestapelde lavastenen/-brokken en rieten daken, maar komen van voedsel blijkbaar niets te kort! (Water halen ze uit waterpompen en er stroomde ook een riviertje op een wel heel verrassende plek!).

Nadat we iets meer dan 30 km over lavabrokken gehobbeld hadden en geschud werden, wees onze chauffeur ons de Erta Ale aan. Díe zouden we dus gaan beklimmen! Heel bijzonder en bizar want we zagen zelfs een rookpluim! 

Uiteindelijk kwamen we aan in het "basecamp". Van hieruit zouden we ons avontuur naar de top en het lavameer van de Erta Ale starten... maar eerst moesten we nog eten...

Terwijl we wachtten op het eten, kwamen de drie dromedarissen aangelopen die ons voorop zouden lopen. Zij zouden onze matrassen en ons water mee naar de top van de vulkaan nemen.
De avond voordien hadden we moeten beslissen of we een dromedaris meewilden om ons te dragen in het geval de wandeltocht te zwaar zou blijken. Ine had het even overwogen, maar besloot om het erop te wagen dat ze de tocht naar boven kon wandelen... bovendien zou ze het helemaal niet durven om op zo'n beest te gaan zitten!

Toen de zon onder was gegaan, wees onze chauffeur ons opnieuw naar de Erta Ale: Vanop heel die afstand was nu zelfs al de rozige/oranje gloed van het lavameer te zien! Dát was vreemd!

Tegen 20u waren we allemaal klaar om te vertrekken. We moesten zo'n 12 km wandelen, in de pikkedonker, dus met "hoofdlampjes" op, alvorens we de top van de vulkaan bereikt hadden. Er werd ons gezegd dat we daar zo'n drie uur over zouden wandelen. Onderweg zouden we vier keer stoppen. De eerste stop zouden we na één uur houden.
Al van in het begin vond Ine dat er snel gestapt werd, maar ze kon volgen. Door de hitte (het zal nog zo'n 30° geweest zijn) was het wel serieus zweten geblazen! Na een tijdje lopen in los zand werd de ondergrond steeds meer lava. De lava was wel vrij goed begaanbaar omdat het allemaal gladde-/touwlava was.
Na het eerste uur lopen, gaf Ine aan de gids aan dat het wel snel ging (en dat ze gehoord had van de andere 40-plussers, uitgezonderd Johan, dat ze dit ook vonden). Dit zorgde ervoor dat er langzamer gestart werd... maar al snel ging het weer erg snel... Vooraan liepen ook allemaal twintigers...
Vanaf dan ging het ook steeds steiler omhoog, iets waar Ine het sowieso altijd moeilijk mee heeft bij het wandelen... en dus moest Ine zich helemaal tot één-na-laatste laten afzakken om op haar eigen, veel tragere, tempo omhoog te wandelen. Johan en twee Ethiopiërs vergezelden Ine. (De laatste was de Chinees.)

Onderweg leek de rozige/oranje gloed maar niet dichterbij te komen...
...en dan uiteindelijk kwamen we aan de top van de Erta Ale aan!

Maar toen waren we er nog niet! We moesten dan weer een stukje naar beneden. Het lavaveld waar we dan nog over moesten was nog "kraakvers". Het voelde en klonk alsof we over toast liepen! Op enkele plaatsen voelde je nog warmte van de onderliggende lava afkomen en op andere plaatsen hingen gassen die je op je adem namen....

...en zo kwamen we aan waar we heel die tocht voor gemaakt hadden... We werden door onze gids langs elkaar gezet op veilige afstand van de kraterrand... en toen... en toen, toen we over de kraterrand keken, zagen we het meest fantastische wat we ooit in ons leven gezien hadden! Hoe bizar was dat! De kolkende, spetsende en verschuivende magma zag er echt onwerkelijk uit!

Eigenlijk lukt het niet om op foto vast te leggen wat we er zagen. Ine maakte ook wat filmpjes maar moet nog even uitzoeken hoe ze die verwerkt krijgt (met deze camera gaat dat niet zo simpel als met de vorige). Dit filmpje werd door een van de aanwezige Finnen gemaakt. We weten wel niet of het toegankelijk is voor iedereen. Dit filmpje werd recent op Youtube gezet en laat een stuk van het lavameer zien. Of het recent gefilmd is, weten we niet.

Op een gegeven moment werden we door de gids verder op het kraakverse lavaveld meegenomen. Van op het punt waar we halt hielden, zagen we nog drie rozige/oranje gloeden van lavameren! Wetenschappers hebben ontdekt dat deze drie lavameren ondergronds in contact staan met het grote van de Erta Ale. Als het ene lavameer actiever wordt, neemt de activiteit in de andere drie af. De gids vertelde dat het lavameer van de Erta Ale op dit moment erg actief was. Wat de vulkaan in de toekomst gaat doen is onmogelijk te voorspelen. Het kan zelfs zijn dat het grote lavameer "verhard" en de andere, recent gevormde, blijven bestaan of andersom.

Nadat we nogmaals op de rand van de caldera waren gaan kijken, was het tijd om terug naar de top van de vulkaan te gaan. Ine haar bovenbenen stribbelden nog steeds tegen, maar gelukkig was het maar een kleine, steile klim.

Terwijl wij ons aan het vergapen waren aan het lavameer, waren er "slaapkamers" gemaakt in het kamp op de top van de Erta Ale: in "ruimtes" van zo'n drie lavabrokken hoog waren onze matrassen gelegd. 

Even dacht Ine nog dat ze niet zou kunnen slapen van de oranje/rozige gloed afkomstig van het lavameer, maar dat was maar even...

19. Dallol en de zoutmijn

Na best een goede, maar toch wel korte nacht onder de blote sterrenhemel stonden we vroeg op. Bij zonsopgang viel de wind weg. Hierdoor doken er ineens van overal vliegen op en warmde het al erg snel op. Op aanraden van de gids ruimden we zo snel als mogelijk alles op en vertrokken we richting het gedeelte van de Danakilwoestijn dat "Dallol" genoemd wordt. Deze plek is een van de heetste plekken op aarde.

Daar waar de omgeving gisteren van zandkleur overging in de witte kleur van zout, veranderde het landschap nu van zandkleur, over wit van zout, naar oker en rode kleuren van verschillende mineralen...

Op een gegeven moment moesten we te voet verder omdat we een heuvel van versteende, gemineraliseerde, zouten brokken en platen - of iets dergelijks - over moesten. De gids vertelde dat momenteel dit gedeelte helemaal droog was, maar dit was ooit anders. Het kan zomaar zijn dat dit zo weer veranderd. De actieve geothermische velden veranderen regelmatig van plaats, aldus de gids.

We hebben al heel veel geothermische velden gezien, maar dít was... vreemd... interessant... bijzonder...

De op dit moment actieve "velden" hebben fel contrasterende kleuren en pruttelen langs alle kanten. Er hing een geur van zwavel, maar niet zo heel fel, zéker niet zo erg als we verwacht hadden. 

Tijdens de Italiaanse bezetting van Ethiopië hebben de Italianen hier een fabriek gebouwd om de aanwezige mineralen te gebruiken om lucifers te maken. Na hun vertrek bleef de fabriek verder ongebruikt achter... en ligt er nu een hoop verroest materiaal.

Tussen de vele felle kleuren waren ook veel verschillende lila-paars gekleurde mineraal-afzettingen. Deze zagen we nog niet vaak, zeker niet in deze hoeveelheid.

In de Danakil spelen zich verschillende geologische verschijnselen af: 

Deze plek is vulkanisch en er komen drie tektonische platen samen: de Afrikaanse, Oost-Afrikaanse en Arabische Plaat. De rifts onder de Rode Zee, de Golf van Aden en de Grote Slenk, die de grenzen tussen deze platen vormen, komen onder de driehoek bij elkaar. De Danakildepressie is een van twee plaatsen op Aarde waar een mid-oceanische rug op het land kan worden bestudeerd (De andere locatie is IJsland).

We bezochten ook een pruttelend meertje. In eerste instantie dachten we dat het een warme bron was. De gids vertelde echter dat het een aardolie-achtige bron was. Het water was niet echt warm en was olie-achtig van textuur. Het was geel van kleur en vormde een glibberige afzetting aan de rand van de bron. Vreemd...

Bij een gat in het zout hielden we ook even halt. De gids vertelde ons dat er op de meeste plaatsen zo'n halve meter zout op het zoutmeer lag. In het meer zelf bevindt zich nog meer zout.

De zoutmijn van de Afar verandert steeds van plaats. Ze winnen immers steeds maar één laag zout en trekken dan verder. Op die manier heeft het zout steeds de tijd om zich terug op te hopen.

Het werk in de zoutmijn is ongelooflijk zwaar en ongezond. De Afar drinken zo goed als niets tijdens hun werkdag en het zout is slecht voor ogen, huid e.a.  Het was onwerkelijk wat de Afar aan arbeid aan het verzetten waren in die hete temperaturen... Het was 45°C volgens de buitenthermometer van de jeep.

Na het uitkappen en uitsteken van grote stukken zout worden zouttegels van zo'n 5 kg uitgekapt. Deze worden samen gebonden en op de dromedarissen, ezels en/of paarden gehangen. Als alle zouttegels verdeeld zijn over de dieren vertrekt de karavaan. Acht dagen later komen ze aan in Mek'ele, waar het zout verkocht wordt. Dit zout wordt bijna niet meer verkocht voor consumptie. Het wordt nog voornamelijk gebruikt om onder het voedsel van de dieren te mengen. Hierdoor geven koeien meer melk en zouden lammetjes sneller spieren ontwikkelen (doordat ze meer gaan drinken door de dorst die ze krijgen van het zout)...

Bijna 1200 km² van de Danakildepressie wordt bedekt door zout.

De Afar gaan, al is het verplicht, niet naar school. De jongens beginnen al jong in de zoutmijn te werken. De overheid probeert dit te doorbreken door dorpen te bouwen met gratis water, elektriciteit, onderwijs enz. voor de Afar. Het nomadische leven opgeven en het dicht bij elkaar gaan wonen van verschillende Afar-families blijkt niet gemakkelijk te zijn...

...maar dat het huidige leven van de Afar zo niet kan blijven duren, is duidelijk...

We waren echt zwaar onder de indruk!

Nadien gingen we lunchen en reden we met z'n allen naar een guesthouse... We keken al uit naar de douche, de WC... en het beetje luxe... Dat bleek toch enigszins tegen te vallen: De douches hadden enkel koud/lauw/buitentemperatuur water en waren primitief. De WC waren "Franse WC's" en de slaapplekken... waren matrassen op de grond... David en wij hadden nog geluk dat wij als eerst aankwamen en we naar de kleinste slaapkamer gestuurd werden. De anderen werden verdeeld over twee grotere slaapkamers...

Dag 18: Op naar de Danakildepressie!

Eén ding was zeker: we konden uitgerust aan onze Danakil-vierdaagse starten! We hadden er heel veel zin in! Dit om wat we er te zien zouden gaan krijgen, maar ook omdat we hunkerden om wat in de natuur te doen. Op dat moment hadden we 't even gehad met cultuur.

We werden afgehaald aan ons hotel en aan het kantoor van de organisator van de vierdaagse - de Danakildepressie móet je georganiseerd bezoeken - namen we plaats in een 4x4 jeep waarin ook David van (in de buurt van) Manchester zat.

Al snel stopten we even voor een kopje koffie en na nog wat meer bergpassen, waarbij het ons toch al opviel dat de natuur steeds droger en droger werd, stopten we om te lunchen. Onze groep bleek uit zestien mensen te bestaan: Een Brit, een Chinees, een Japanse, twee Fransen, twee Finnen, twee Israëli, drie Slovenen en vier Belgen.

Na het eten (rijst met groenten: toeristeneten dus) gebeurde er weinig. We moesten wachten op onze gids die enkele politie-agenten halen was (die móesten mee omwille van mogelijke problemen in het grensgebied Ethiopië-Eritrea) en tot het heetste van de dag over was... Het was ook wel écht beduidend warmer dan in de rest van Ethiopië waar we voordien waren.

Rond drie uur vertrokken we dan écht richting de Danakil-woestijn. Het landschap werd nu niet alleen droger en droger, maar werd ook vlakker en vlakker. De jeep gaf als buitentemperatuur 42°C aan. Onderweg kwamen we enkele kleine karavanen dromedarissen tegen. Zij waren onderweg naar Mek'ele naar de zoutmarkt om het zout dat de dromedarissen en een aantal ezels op hun rug droegen te verkopen.

Op een gegeven moment staken verschillende karavanen de weg over: honderden dromedarissen, ezels en hier en daar een paard staken, allemaal achter elkaar lopend, de asfalt weg over. Bij iedere groep liepen enkele mensen mee. Deze mensen waren Afar, een nomadisch volk dat voornamelijk in de Danakil woont en zich voornamelijk bezighoudt met de handel in zout.

De karavanen die we zagen, kwamen terug van Mek'ele en waren weer op weg naar de zoutmijnen... erg indrukwekkend, zóveel dieren...

In een dorpje stopten we even. Al het kookmateriaal, matrassen en ander materiaal werden uit en van het dak van de jeeps gehaald: Dit zou onze overnachtingsplek worden. David en wij kregen alvast ieders een bed toegewezen.

Terwijl de kookploeg alvast alles klaar ging maken voor het avondeten, reden wij verder de woestijn in. Hoe verder we reden hoe witter de ondergrond werd. In eerste instantie was het een zanderige ondergrond geweest, maar die veranderde in een zouten ondergrond.

We trokken onze "doucheslippers" aan en stapten de jeep uit. Op het zout waar we gestopt waren, stond water. De gids vertelde dat de warme wind die blies het water deed verdampen, waarna ook het zout zou drogen en klaar zou zijn om "gewonnen" te worden.

Overal waar we keken was het wit!

...maar daar heel in de verte bewoog de horizon...

Dit bleken opnieuw verschillende karavanen te zijn! Nadat we het zout goed bekeken en gefotografeerd hadden, werden we allemaal naar de karavanen "getrokken"... Opnieuw zagen we weer honderden dieren passeren. Deze dieren kwamen van de zoutmijn af. Zij waren onderweg naar Mek'ele. In totaal zouden ze acht dagen lopen eer ze de zoutmarkt bereikt zouden hebben...

De Afar waren ditmaal niet al te vriendelijk. Ze waren zelfs nogal agressief. Ze wilden geld voor de foto's die gemaakt werden enz. Ine raakte zo in een vervelende discussie... die plotsklaps eindigde toen er een politie-agent opdook... en natuuuuuuuurlijk hebben wij het veel beter dan deze mensen! maar dat wil helemaal niet zeggen dat we hen zomaar geld moeten geven! Naar Ethiopische maatstaven zijn de Afar zelfs vrij rijk: ze hebben grote kuddes dieren en verdienen goed hun brood met het zout...

Als avondeten kregen we spaghetti. De woestijn maakt dat niet alles bereid kan worden, maar er wordt ook gekozen voor maaltijden die toeristen sowieso lusten, verduidelijkte de gids. Niet iedere toerist eet de lokale maaltijden.

Vlak langs het dorp waar we overnachtten, was een legerkazerne. In die kazerne was er ook een café. Daar kon alcohol gedronken worden. In het dorp kon dit niet omdat hier moslims woonden. Johan en de Brit David hadden wel zin in een frisse pint en trokken naar het café. Ine besloot om zich al te installeren in onze openlucht slaapkamer en hield zich bezig met het kijken naar vallende sterren...

De hele nacht was het warm, maar de warme bries maakte het nog aangenaam om te slapen én daardoor waren er geen vliegen, muggen en andere vliegende insecten!

Ine ondervond dat naar toilet gaan best avontuurlijk was! Er waren geen sanitaire voorzieningen. We kregen een bepaalde richting aangewezen om "als toilet" te gebruiken. Toen Ine onderweg was en haar zaklampje aandeed, schrok ze zich rot omdat ze zich oog in oog met een ezel bevond! Toen ze zich een plekje gezocht had, was blijkbaar een zwerfhond dat vreemde bewegende lichtje ook achterna gelopen... en wilde deze vooral met Ine spelen i.p.v. Ine te laten doen wat ze daar wilde doen... Je maakt wat mee! ;oD

17. naar Mek'ele (maandag 16 oktober '17)

De dag voordien waren we info gaan vragen, met hulp van onze gids die ons door Aksum leidde want Engels wordt nog maar weinig gesproken door mensen die niet in de toeristische sector werken, aan het busstation van Aksum. We gingen namelijk de bus, het openbaar vervoer, van Aksum naar Mek'ele nemen. Kwestie van het "échte Ethiopische leven eens te voelen". Er werd ons gezegd dat we zéker om 5u present moesten zijn aan het busstation omdat de bus om 6u vertrok en er geen kaartjes op voorhand verkocht werden. We hadden daarom de avond voordien een "ontbijtpakket" laten maken en checkten al om 4u45 uit.

Om naar het busstation te gaan, hielden we een "bajaj", een driewiel-wagentje, tegen. Die zijn gemakkelijk, betrouwbaar (want het zijn échte taxi's) en spotgoedkoop. Voor het ritje van toch zo'n vijf minuten moesten we 10 birr (= € 0,31) per persoon betalen... we hebben ook maar voor onze bagage betaald, als fooi ;o)

Aan de poorten van het busstation was nog niks te zien... dus wachtten we maar... Er kwamen wel steeds meer mensen aan, maar er gebeurde weinig... Op een gegeven moment wandelden de bewakers naar elkaar en dachten we dat er schot in de zaak kwam, maar dat was mis gedacht... Rond half zes werden de motoren van een bus aangezet, maar de poorten bleven dicht... We denken echt dat de Ethiopiërs niet door hebben dat ze benzine opmaken door de motor te laten draaien... Iets na half zes kwamen er heel wat minibusjes aangereden. Nadat deze binnen gelaten werden, mochten wij, maar énkel wij, ook naar binnen en werden we naar de al even bollende bus verwezen. Een kaartje kopen!? Er werd ons duidelijk gemaakt dat dat moest wachten... oké, wachten dan maar... We zochten een goed plekje uit op de tweede rij (van een bank van drie). Op die manier zouden we niet door het raam gekatapulteerd kunnen worden bij bruusk remmen... Tja, je gaat toch anders denken, hoor ;oP

Precies om klokslag zes uur, het was ook licht geworden, gingen beide poorten van het busstation open en stormden de mensen het open veld binnen... Kostelijk om zien!... maar gelukkig dat wij niet mee moesten hollen! We zouden niet weten naar waar!

Iedereen stormde naar de bus of het minibusje dat ze nodig hadden. In onze bus leek iedereen vooraan te willen zitten. De meesten bleven dan ook vooraan recht staan... om af te dwingen dat een ander zijn plaats afgaf??

Op een gegeven moment kwam een man met een blauwe stoffen jas de bus op om de kaartjes/ticketjes te controleren... maar die hadden we niet... Er werd wat heen en weer geroepen door de man met de blauwe stoffen jas en die met de bruine stoffen jas... en we werden met rust gelaten... Blijkbaar waren er dus wél op voorhand, ergens, kaartjes te kopen!? Hm, toch wel chaotisch en vreemd allemaal! Op andere plekken in Afrika waar we al met het openbaar vervoer reisden, was het toch allemaal veel beter geregeld... dat is dan misschien een voordeel van kolonisatie!? En het feit dat Ethiopië nooit gekoloniseerd werd (enkel maar belegerd door de Italianen), maakt dat het nog steeds wat minder georganiseerd is??!! We mochten in ieder geval blijven zitten...

We hadden het absoluut niet verwacht, maar al om 6u15 reed de bus het busstation uit!

Het betalen van een busticketje kwam uiteindelijk ook nog goed. Toen de man met de blauwe stoffen jas weg was, kwam de man met de bruine jas, die ook de hele rit meeging, ons een ticket verkopen. Voor de afstand Aksum-Mek'ele (250 km, over Adigrat) betaalden we 90 birr (= € 2,83) per persoon. Onze bagage mocht gratis mee... Hierover had Johan vooraf vanalles gelezen: bagageprijzen waren nogal "variabel".

Tijdens de busrit werd rustig en veilig gereden: gelukkig! We reden langs verschillende bergkammen met prachtige kloven en plateaus! We hadden geen last van de bochten, haarspeldbochten en dergelijke... anderen duidelijk wel... menig plastieken zakje werd naar achteren doorgegeven...

Regelmatig stapte er eens een verkoper de bus op met voornamelijk drank en eten. Wij kochten, na een proevertje, een zakje geroosterde granen: lekker!

In de stad Adigrat, waar we rond 9u waren, stopte de bus voor "20 minuten" (in realiteit was dit bijna een uur doordat de chauffeur en de man in de bruine stoffen jas wat achter bleven, maar ook doordat één passagier "20 minuten" niet zo nauw nam).

We sliepen allebei nog vrij goed bij op die bus! Voor we het wisten, werd ons ook gezegd dat we in Mek'ele waren. Dit hadden we niet echt door omdat we niet in een busstation stopten. De meeste passagiers bleven nog zitten. De meesten gingen mee tot dekeindbestemming van de bus: Addis Ababa... Bwôh, dat is een lange busrit!

Het was bijna 13u toen we opnieuw een "bajaj" aanhielden om ons naar ons volgende hotel, Desta Hotel, te brengen. Dit bleek nog een serieus stukje rijden te zijn!

De rest van de dag rustten en sliepen we vooral. We waren blijkbaar toe aan een rustdag!

We gingen wel nog een "juice" drinken... wat ook wel weer grappig was, eigenlijk! We bestelden een juice. De "ober" vroeg ons of we een papaja- of een avocado-sap wilden. Op onze vraag om een "juice-mix" antwoordde hij dat dit niet kon omdat er énkel avocado was... :oD

Ine stond ondertussen helemaal vol beetjes, bedluizen-beetjes... en jeeeuuuken dat die deden! DEET voorkwam die beten helemaal niet. Gelukkig hielpen de cortisonenzalf die Ine bij had en de anti-allergiepilletjes een klein beetje tegen de jeuk... Vermoedelijk nam Ine ze, via haar pyjama, mee vanuit Dorze Lodge... Nadien doken de eerste beetjes namelijk op... Tot vandaag, 28-10, jeuken die ellendige beetjes nog altijd! Al zijn er gelukkig al verschillende verdwenen ondertussen...