'Game of Thrones' in Extremadura

We vinden het altijd leuk om onze verschillende reizen, tripjes en uitstapjes aan elkaar te "linken"... en we zijn best wel enthousiast als we een "onverwachte" link ontdekken...

...net zoals toen we ontdekten dat ook enkele scènes van Game of Thrones in Extremadura, op plekken waar we heen plannen te gaan, zijn opgenomen!

We zijn Game of Thrones-fans en zagen in Dubrovnik en omgeving (September-Oktober 2018) verschillende filmlocaties van de serie, ook in IJsland waren we al op locaties waar nadien voor Game of Thrones gefilmd werd... dat er ook gefilmd werd op plekken waar we in Extremadura komen, betekent dus dat we weer een "link" kunnen leggen tussen onze reizen:

• de smalle straatjes en pleinen van het historische centrum van Cáceres (prentje 2) werden in seizoen 7, aflevering 3 "gebruikt" als decor voor het moment dat Euron Greyjoy's triomfmars met zijn gevangenen;
• in Malpartida de Cáceres was Los Barruecos de locatie voor het grote strijdveld  tussen de Lannister- en de Daenerys Targaryen-legers in seizoen 7 (prentje 3);
• het Trujillo-kasteel speelde ook een rol in het 7e seizoen van Game of Thrones. Het deed dienst als één van de stadsmuren van King's Landing. In die scène zijn Jaime Lannister and Bronn of the Blackwater hun rivalen aan het gadeslaan van op die muur (prentje 4).

Bron

Nog één week voor ons vertrek!

Fotoalbum reis naar Montenegro, Bosnië & Herzegovina en Dubrovnik

We waren het al bijna vergeten!

...maar nu is er eindelijk ook een fotoalbum van onze reis naar Montenegro, Bosnië & Herzegovina en Dubrovnik van september 2018

LINK

Cavtat - Sokol Grad - Brussel (17/17)

Op maandag 1 oktober jl. was het de 17e en laatste reisdag van onze reis door een klein stukje van ex-Joegoslavië. We verlieten rond half 10 Dubrovnik en reden, een kleine 20 km verder zuidwaarts, naar het kuststadje Cavtat.

Aan de haven van Cavtat (foto 1) aten we een lekker ontbijt... De prijzen waren hier al veel "schappelijker" in vergelijking met Dubrovnik ... en nadien maakten we een wandeling langs het klooster, het mausoleum, langs het strand (foto 2 - We weten het niet helemaal zeker, maar zandstranden zijn er o.i. niet in Kroatië), door de straatjes van het stadje en aan de Sinterklaaskerk dronken we nog iets. Veel was er niet te zien in het stadje, maar we deden het rustig aan en genoten nog wat van de warmte en zon.

Onderweg hadden we bordjes, van die bruine voor bezienswaardigheden, gezien naar "Sokol Grad". Er stond een tekening van een burcht op. We vonden hier niets over in ons reisgidsje over de regio Dubrovnik en daarrond, maar besloten de bordjes te volgen en er naar toe te rijden.

Ineens, uit het niets, zagen we de oude burcht op een rots/heuvel liggen... en het was de moeite! 't Was best een gigantische burcht!... maar niet zo zeer in grootte maar in grootsheid.

Tijdens ons bezoek leerden we dat er al in 2300 vóór Christus nederzettingen waren op deze locatie. Deze en latere vondsten lagen tentoongesteld in kamers van de burcht. De burcht, een militair fort slechts bewoond door 10 à 15 militairen (max. 20), is bewoond geweest tot de tweede helft van de 17e eeuw.

Na ons burchtbezoek was het tijd om te gaan eten en nadien naar de luchthaven te rijden.

Aan de luchthaven leverden we de huurauto zonder blutsen of builen in en daarna gingen we wachten op onze vlucht richting Brussel...

...en zo eindigde onze mooie septemberreis 2018...

Dubrovnik (dag 16)

Ook op zondag 30 september '18 stonden we vroeg op. Ditmaal was dat omdat we kort na opening van de stadsmuren van Dubrovnik (8 uur) ook al op die muren wilden rondlopen. We lazen namelijk (en dat was ook zo) dat, eens de groepen van de cruiseschepen de stad bereiken, de stadsmuren heel druk worden... en daar hadden we geen zin in!

Twee uur deden we er over om de stadsmuren, 1940 meter lang, rond te wandelen. Natuurlijk staken we veel tijd in rondkijken en fotograferen, maar we ontbeten/picknickten er ook en dronken ook een koffietje op de stadsmuur. Van op die stadsmuur kreeg je een goed zicht op de oude stad " Stari Grad"), maar ook een inzicht in de stad en zag je bijvoorbeeld ook de binnenpleinen van abdijen/kloosters, die je als je in de oude stad rondloopt niet te zien krijgt.

Dubrovnik is ook niet onbeschadigd uit de burgeroorlog gekomen, maar is ondertussen wel (met veel buitenlands geld) volledig weer opgebouwd. Aan de daken is te zien of een huis/gebouw nog recent is gerenoveerd: de dakpannen zijn nog niet verkleurd van de zon...

Het bezoeken van de stadsmuren kostte flink wat geld (150 Kroatische kuna of zo'n € 20 p.p.), maar wat dat betreft zijn alle prijzen in Dubrovnik hoog, zelfs vergelijkbaar met West-Europese steden... niet vergelijkbaar met de plaatsen die we de weken voordien bezochten... maar door het drukke toerisme van de cruiseschepen "kan" dat, he... Het jaagt ook de prijzen van de stadsbewoners de hoogte in natuurlijk... :-(

Enfin, het kostte ons dus flink wat geld, maar we zijn héél blij dat we deze wandeling maakten en niet gierig waren... We zijn zeker ook blij dat we dit als eerste activiteit van de dag deden... om die grote hordes aan toeristen voor te zijn, om inzicht te krijgen in de stad én om de hitte voor te zijn! Voor deze dag hadden ze 'maar' 22°C voorspeld, vandaar dat Ine een broek en T-shirtje aan had... maar het werd opnieuw die 27°C van de dag voordien, hoor... 

Na de stadsmuren gingen we de "Stradun" of "Placa", de hoofdstraat, verkennen. Aan één kant begint die 300-meter-lange kaarsrechte weg met een groot drinkfontein uit de 15e eeuw, de Onofrio fontein. (De bron van waar de fontein zijn water haalt, ligt 20 km verderop) en een Franciscaans klooster. Op het einde van de Stradun liggen het Sponza paleis, de klokkentoren en de kerk van patroonheilige Sveti Vlaho / Sint Blasius (foto 3)... met alle gebouwen die daar tussen liggen... Ine hoorde een gids vertellen dat, omwille van het toerisme, niet zomaar iedere winkel kan openen op de Stradun. De huizen die op de Stradun staan, zijn bijna allemaal omgevormd tot appartementen voor toeristen. Dit maakte dat, zo vertelde de gids, dat het in de winter heel rustig was in de hoofdstraat van de oude binnenstad.

Vervolgens liepen we langs het 'paleis van de rector' / "Palača Ranjina" richting de kathedraal van Dubrovnik. Kroatië is overwegend rooms-katholiek, he.
Nadien was de, St.-Ignatiuskerk, Jezuïeten-kerk, waar onder andere de opnames van 'the walk of shame' startten, aan de beurt en liepen we ook door verschillende straatjes met wat musea, barretjes ed. enz. enz. De oude stad is echt heel mooi... maar ook weer niet zo heel groot... en omdat we al vanaf ongeveer 8 uur de stad aan het bezichtigen waren, hadden we rond 15u het idee "alles" gezien te hebben.

Dit maakte dat we ook nog even langs het strand, namelijk "Banje" strand, liepen. Er waren die dag veel zonnekloppers. Het was zondag dus waarschijnlijk waren er ook veel lokale mensen aan het zonnen... Zonnen is echter niks voor ons...
We hadden nog de stoeltjeslift naar een heuvel rond de oude stad kunnen nemen. We zouden daar een mooi uitzicht hebben gehad en we zouden er een museum kunnen bezoeken... maar aangezien die lift enorm duur was, we al een mooi uitzicht hadden vanaf ons appartement en het museum een museum van moderne kunst was, deden we dit niet.
We hadden ook de boot/ferry kunnen nemen naar het eilandje Lokrum, vlak voor de kust van de oude stad, maar om daar iets te gaan doen (wandelen, één of twee kloosters bezoeken, drijven op een zout meertje, de ruïne oude botanische tuin bezoeken), was er echt niet meer genoeg tijd.
We besloten om toch al maar de beklimming naar ons appartement te maken, daar op het balkon te relaxen en anderhalf uur later weer af te dalen om te gaan eten.

naar Kroatië (dag 15)

Het heeft weer even geduurd vooraleer er weer een reisverhaal van onze reis door Montenegro, Bosnië & Herzegovina en Dubrovnik gepubliceerd werd... maar we hadden het ofwel te druk, kozen ervoor iets anders te doen, of hadden geen zin om het bericht (af) te maken... maar dan hier toch nog het verslag van dag vijftien (van zeventien):

Op zaterdag 29 september '18 verlieten we Neum en daarmee ook Bosnië en Herzegovina. Daarna zouden we nog twee dagen in Kroatië doorbrengen.

Ons eerste bezoek van die dag was aan het stadje Ston. Dit stadje is bekend om zijn oesters, zouthandel en de "Europese Chinese Muur".

In de 14e eeuw startte men aan een stadsmuur. Op z'n "langst" was deze 12 km lang. Momenteel is ze nog steeds, wel enkele keren gerenoveerd na aardbevingen, 5,5 km lang en zijn nog vele vestinggebouwen overgebleven. Tussen Ston en Mali-Ston (=Klein-Ston) ligt een heuvel (foto 1). Onder andere hierover lopen de oude stadsmuren, best indrukwekkend om zien! Johan beklom ze, Ine zat op dat moment op een terrasje. Ine had graag mee gegaan, maar aangezien ze wist dat ze later op de dag nog héél véél trappen zou moeten doen, paste ze toch maar...

Na Ston reden we nog verder, langs de Dalmatische kust, naar het zuiden. We stopten in Trsteno en gingen er naar het arboretum (info).
Het 'park' (eigenlijk is het de tuin van een zomerresidentie van een rijke familie patriciërs) werd rond 1500 n.Chr. ontworpen. In eerste instantie werd er een aquaduct geplaatst om de tuinen te irrigeren. Dit hoge bouwwerk is nog steeds in gebruik, maar is ondertussen uit het zicht verdwenen door al de hoge bomen die er ondertussen staan.

In het derde en vierde seizoen van de serie 'Game of Thrones' werd het arboretum als decor voor de tuinen van "King's Landing", de thuis van "Huis Lannister", gebruikt... en ja, we herinnerden ons enkele scènes die er opgenomen zijn. We zijn immers fans van de serie.

Eigenlijk buiten het arboretum, namelijk op de centrale markt van Trsteno, staat de trots van hun collectie: twee oriëntale platanen. Ze zijn meer dan 500 jaar oud, zijn unieke exemplaren in hun soort in Europa, zijn beide ongeveer 45/60 m hoog en hun stammen zijn 5 meter in diameter... Gi-gan-tisch!

...en dan was het tijd om naar onze slaapplek van de daaropvolgende twee nachten, en meteen laatste reis-/vakantienachten, te rijden... en dat was een appartement tegen één van de heuvels rondom Dubrovnik... en dat bleek een héél goede keuze te zijn! 

Het appartement had, vanop het balkon, zicht op de oude stad van Dubrovnik!

De oude stad lag op 10 minuten bergaf en op 20 à 25 minuten bergop wandelen van het appartement!

Voor deze middag in Dubrovnik hadden we besloten dat we de oude stad, de vestingstad Dubrovnik, nog niet zouden gaan verkennen. Daarvoor was te weinig tijd. Deze dag bezochten we het Gradac Park, Fort Lovrijenac en "Blackwater Bay", alle net buiten de oude stad.

Wat ons meteen opviel toen we snel door de oude stad snelden om naar onze bestemmingen te gaan, was steeds hetzelfde beeldje op verschillende muren van de stad, namelijk van de beschermheilige van Dubrovnik, "Sveti Vlaho" of in het Nederlands "Blasius van Sebaste", grappig "kereltje"...

Park Gradac viel eigenlijk wat tegen. Als park stelt het weinig voor. Het was de locatie voor de "Purple Wedding"/"Paarse Bruiloft" van Game of Thrones, die aflevering waarin Joffrey Baratheon trouwde met Margaery Tyrel en op zijn huwelijksfeest, na o.a. een optreden van Sigur Rós! (filmpje), vermoord wordt... enkel de grote lege plaats waar alles in scene gezet werd, is er te zien... zelfs de bloemen-en plantenperken zijn niet echt...

Fort Lovrijenac is een groot fort dat net buiten de "oude stad" ligt. Van op het fort zie je de hele oude stad met een groot gedeelte van de stadsmuren (foto 3)... Prachtig!
Veel meer is er in het fort eigenlijk niet te zien, maar het was zeker het bezoek waard!
Het fort is in Game of Thrones de verblijfplaats van de Baratheons "Red Keep"/"Rode Burcht". Het fort krijgt in de serie (digitaal bijgevoegd) extra torens, torentjes, gebouwen, ingerichte ruimtes ed. die er "in het echt" niet zijn.

Tussen Fort Lovrijenac en de oude stad ligt een klein haventje. In Game of Thrones wordt het "Blackwater Bay"/"Zwartwaterbaai" genoemd. In de serie komt het vaak in beeld maar is het, zoals alles "bijgewerkt". Onder andere Sanza vlucht van hier, maar het is ook de plaats waar Stannis Baratheon King's Landing binnendringt, met hulp van Tyrion Lannister (seizoen 2) in een poging om "zijn troon" op te eisen (info).

Na een terrasje, het zal zo'n 27° zijn geweest in Dubrovnik, kuierden we wat rond in het prachtige oude centrum zonder echt al uit te zoeken wat voor moois we zagen. Het was immers nog te vroeg om al gaan te eten en om op-en-neer naar het appartement te lopen, was dat écht te veel klimwerk ;o)
We gingen, eens etenstijd, suggesties van onze reisgids volgend, op zoek naar een plekje in een restaurant. Dat duurde even want 1, er waren nog veel toeristen en 2, die gingen natuurlijk ook op zoek naar een betaalbaar restaurantje. Enfin, uiteindelijk belandden we in een restaurantje waar we, na het zien van reclame ervan, meermaals met de naam gelachen hadden "Taj Mahal", een Bosnisch restaurantje...
ja, we aten Bosnisch in Kroatië... niet iedere Kroaat zou daar mee kunnen lachen... :-(

Eens terug op ons appartement hadden we gehoopt een prachtig verlichte oude stad te zien van op ons balkon... maar dat viel toch wat tegen...
...maar één ding was zeker: de volgende dag zou een héél mooie zijn want de oude stad van Dubrovnik is werkelijk prachtig!

Dag 1 & 2: Van Kroatië naar Montenegro...

Zaterdag 15 september vlogen we om 18:10 uur van Zaventem naar Dubrovnik. Daar zouden we na 1 uur en 55 minuten zijn geland, ware het niet dat de harde, lage wind daar een stokje voor stak. Die wind maakte dat de piloot besloot het vliegtuig nog niet te landen. Een kwartier later ging het wel, al voelde je nog steeds die harde wind die we bij de eerste landingspoging gevoeld hadden. 

Nadat we onze bagage hadden, gingen we naar de autoverhuurmaatschappij. Hier kregen we een SEAT Arona mee met 7000 km op de teller. Rond half 10 reden we de luchthaven af. Voor onze eerste nacht had Johan een hotelkamer gereserveerd in het dorpje naast de luchthaven. Lang moesten we dus niet rijden… om al snel in bed te kruipen… in een warm bed: Toen we landden (iets voor half negen) was het nog 28°C… 

Na ons ontbijt verlieten we het hotel, deden boodschappen (flessen water) en reden naar de grens van Kroatië met Montenegro. Het was voor ons beiden lang geleden dat we nog een grenscontrole meemaakten! Om Kroatië (en dus de EU) uit te geraken, moesten we even aanschuiven, maar al bij al viel dat wel mee. Om Montenegro binnen te geraken, moesten we langer wachten. Gelukkig waren we vroeg op de dag en hadden we water gekocht! Het was namelijk al goed warm! We hadden absoluut geen probleem om Montenegro binnen te geraken “Belgium” en “rental car” leken wel magische woorden! 

Al meteen van dat we Montenegro binnenreden, vonden we het een mooi land: mooie bergen met groene weelderige dalen, veel water en mooi weer! We reden Montenegro aan de “Kotorska-baai”, met de zee verbonden, binnen.

Het eerste dorpje dat we bezochten, was “Herceg Novi”. We bezochten er het oude stadscentrum, met gigantische stadsmuren, en de “Spaanse burcht”. Omdat onze Bradt-reisgids aangegeven had dat parkeren een hopeloze zaak was in het oude stadscentrum, parkeerden we vlak buiten dat stadsgedeelte. Het oude stadsgedeelte ligt tussen de kust en de hogerop gelegen doorgaande weg… en inderdaad “oude stad” betekent trapjes, véle trapjes… 

Wat ons meteen opviel, is dat dit oude stadje (en ook die daarna volgden) niet lijkt op Italiaanse of andere Zuid-Europese oude stadskernen, al waren de meeste gebouwen wit en daken rood. De bouwstijl is helemaal anders en dat is niet enkel zo bij de kerkjes (orthodox in plaats van katholiek), maar bij alle gebouwen. De gebouwen zijn wat logger, wat hoger en hebben wat minder krullen en praal. 

We liepen wat rond in het oude Herceg Novi en dronken er wat… “limonade” natuurlijk, maar dan verse, van verse citroenen, waaraan je zelf nog suiker moet toevoegen… In Roemenië dronken we er ook liters van! 

Herceg Novi kent een woelige geschiedenis en was in handen van de Bosniërs, de Turken, de Spanjaarden, de Turken opnieuw, de Maltese ridders, de Italianen, de Oostenrijkers, de Russen, de Fransen en de Britten… 

Vervolgens gingen we die oude trapjes weer naar boven en ‘klommen’ nog even verder naar de “Spaanse burcht”. Hieraan werd in 1538 gestart door de “Spanjaarden”, maar de Turken vervolledigden het fort… en toen wij er waren, waren ze wéér bezig ;o) 

Tijdens WO II, toen Montenegro onderdeel van Joegoslavië was, werd ook gebruik gemaakt van het fort. Er werden ook wat bunkers bijgebouwd. 

Onze volgende stopplaats was de orthodoxe abdij van Savina. Het kleine kerkje met daarnaast de abdij en er rond graven ligt op een bijna idyllische plek: aan de ene kant hebben ze zicht op zee en aan de andere kant op de bergen.

We bleven de hoofdweg langs de Kotorska-baai (baai van Kotor) volgen. Op de meeste plekken is het er gewoon mooi, maar op sommige plaatsen is de baai, met de ruige bergen, het blauwe water, de eilandjes en de typische dorpjes echt prachtig! …en daar hebben we inderdaad foto’s van (zie hiernaast)! 

In Risan, ook langs die baai, aten we en bezochten we mozaïeken uit de Romeinse tijd. Dat was meteen ook onze laatste stop alvorens onze eindbestemming van die zondag 16 september te bereiken, Kotor. 

We gingen eerst op zoek naar een slaapplek in het oude stadscentrum van Kotor. In onze reisgidsen werden verschillende suggesties gedaan voor hostels en hotels, maar aan de prijsindicaties (waarbij een “normale” prijs ontbrak) te zien, moesten we toch voor een hotel gaan. De eerste twee hotels die we langsgingen waren volzet. Bij het derde, “Hippocampus”, hadden we meer geluk. Terwijl we onze gratis welkomstdrank aan het drinken waren op het dakterras van het hotel kregen we de burcht en een kerk in het oog boven en tegen de berg waartegen de stad gebouwd was. Onze Bradt-reisgids leerde ons dat het zo’n 1342 treden tot boven aan de burcht waren… Ine paste meteen, maar Johan had er wel zin in! Omdat Ine absoluut wou dat Johan, ook zonder haar, die beklimming deed, besloot Johan de tocht te maken. We spraken een tijdstip en locatie af en gingen ieders onze eigen weg: Johan de trappen op, Ine de verkeersvrije, smalle straatjes van Kotor in.

In eerste instantie leek de stad een waar groot doolhof, maar na een tijdje ontdekte Ine dat de oude stad best overzichtelijk en compact was. Ze liep langs verschillende orthodoxe kerkjes, paleizen, kleine huisjes waarin nu souveniersshops zaten en liep op een gedeelte van de oude stadsmuren waar ze een mooi zicht had op de berg die Johan aan het beklimmen was. Ze bekeek zo 2/3 van de oude stad. 

Johan had verwacht dat hij drie kwartier aan het klimmen zou zijn. Dit bleek maar twintig minuten te zijn. Als terugweg koos hij een andere dan de heenweg, wat maakte dat hij ook nog een stuk door de oude stad moest struinen alvorens, veel te vroeg, op de afspraakplek aan te komen… Gelukkig is er dan “sms” en vonden we elkaar snel. Terwijl we op een terrasje van een cafeetje zaten, bekeken we elkaars foto’s en vertelden we wat we gezien hadden. We konden beiden besluiten dat Kotor een mooi stadje is!

Weersverwachtingen

Altijd fijn om te weten, om alvast over weg te dromen en ook een belangrijke kwestie in verband met het inpakken van de juiste kleding

- Moeten we de hele regentenue meenemen 

of volstaat een regenjasje? 

Laten we de korte mouwen thuis 

en moet de dikke trui mee? -

keken we alvast eens naar de weersvoorspellingen voor Montenegro, Bosnië & Herzegovina en Dubrovnik tijdens de laatste twee weken van september...

... en jawel hoor, Ine mag haar zomerjurkjes ook meenemen:

In Montenegro, in de regio van Mostar en in Dubrovnik gaan we (hoogstwaarschijnlijk) licht bewolkt weer hebben bij zo'n 27°C. Voor Sarajevo en Srebrenica voorspellen ze zo'n 22°.

Hopelijk vallen die hoge temperaturen toch wat mee in de bergen van Montenegro. We gaan er namelijk ook wandelingen maken... maar ach, we klagen niet, hoor! ;o)

... en om de vergelijking te maken, keken we natuurlijk ook naar welk weer jullie gaan krijgen... Jullie krijgen heel goede dagen, maar ook wisselvallig weer met "koude" dagen...

Dubrovnik (Kroatië)

Op het einde van onze reis...

Septemberreisvliegtickets

We waren al laat deze keer! 

Normaal gezien hebben we zo'n 340 à 360 dagen alvorens we op onze "septemberreis" vertrekken onze vliegtickets voor deze reis al geregeld. Dan hebben we namelijk de goedkoopste tickets van de heen- en terugvlucht 'beet'...

... maar ditmaal duurde het tot gisteren vooraleer we onze vluchten van onze septemberreis, naar Bosnië & Herzegovina en Montenegro, boekten... 

Het is ook even zoeken geweest op welke luchthaven we het best zouden vliegen: Montenegro lijkt bijna - door de lucht - niet bereikbaar en de vluchten naar de luchthavens van Bosnië en Herzegovina hadden steeds "slechte" vluchtdagen, maar vliegen vanuit Eindhoven...

Een collega van Johan tipte hem om eens te bekijken of vliegen naar/van Dubrovnik geen optie was...

...en jawel hoor! Vliegen op deze Kroatische stad is i-de-aal!

...én de prijs viel nog goed mee!

De gekke vorm van het voormalig Joegoslavische Kroatië, de vorm van een hoefijzer, maakt dat de stad Dubrovnik zowel superdicht bij Bosnië en Herzegovina als superdicht bij Montenegro ligt (zie kaartje hiernaast)! 

De vestingstad, die werelderfgoed is, is een ideale uitvalsbasis én geeft een erg mooi vertrek- en eindpunt om onze septemberreis te maken! 

We bezochten in 2011 een gedeelte van Kroatië (blogberichten & foto's), maar zover zuidelijk als Dubrovnik geraakten we nog niet.

Bovendien is Dubrovnik één van de schitterende decors van de serie 'Game of Thrones', een fantasyserie die we beiden graag zien... en yep, de 'Game of Thrones-stadsroute' hebben we al gevonden.

Onze septemberreis wordt dus ei-gen-lijk een een klein stukje Kroatië en een rondreis door Bosnië & Herzegovina en Montenegro.

ZO! En dan nu aftellen naar wat eerst komt: CUBA!

Nog 25 dagen tot aan het vertrek!

Het zal er zo'n 28° warm zijn... zálig.

'Grote waterval van de ondermeren'

'Grote waterval van de ondermeren' in "NP Plitvice Meren" :

In de zomer van 2011 bezochten we onder andere NP Plitvice Meren in Kroatië. In de winter ziet het er toch weer nét iets anders uit ;o)

Foto's & Plannen

Jawel!  Het is ondertussen gelukt!

Het verslag van onze vierde en laatste dag in Kroatië kunnen jullie hieronder lezen... en ons fotoboekje kan je via deze link bekijken...

We kijken echt met mooie herinneringen terug naar ons vakantietje in Kroatië!  Het waren maar vijf dagen, maar we hebben echt helemaal kunnen 'afschakelen' daar...  Nu kunnen we, of zouden we moeten kunnen althans, er weer tegen voor enkele weken...  Hahahaha.


Onze volgende tripjes:

• Weekendje Dour Festival over dertien dagen;
• over 28 dagen een weekendje festivallen in Amsterdam ;
• zes dagen Engeland en Nottinghill Carnival over 54 dagen en
• een weekendje weg in september naar de Vlaamse Ardennen om de wandelspieren te trainen voor onze grote reis naar China (over 99 dagen).

En daartussen valt natuurlijk ook nog Reggae Geel... over één maand en drie dagen!
Én niet te vergeten: Over 30 dagen start Ine met haar nieuwe functie als casemanager!
Nog vele mooie vooruitzichten dus !

Érg druk !

Yep,
Inderdaad!  Gisteren werd er géén blogbericht gepost...
en tóch zijn we terug thuis...
Maar het is meteen, na een mooi vakantietje, weer superdruk...

Ine tracht zo snel mogelijk de twee onderstaande berichten (van 29 juni) aan te vullen!  Scrol dus maar even naar beneden om te zien of het al gebeurd is ;o)

Ook het foto-album komt er nog aan...  Maar dat gaat zéker niet meer voor vandaag zijn...

Poeh poeh!

Samobor en... alweer naar huis...

Woensdag 29 juni, onze laatste dag in Kroatië:

We hadden niet héél veel tijd om nog iets extra te doen alvorens naar de luchthaven te rijden.  Het was ook zo'n 2 uur rijden vanaf House Janja tot Zagreb...  Maar tochwilden we nog IETS doen.

We reden daarom nog even, héél letterlijk, naar het mooie authentieke dorpje Samobor, in de buurt van Zagreb.  Jammer dat we er niet langer konden blijven, maar ja...

Ine had ook deze dag last van haar ongeconcentreerde-in-slaap-vallende-episodes achter het stuur... :-( ...  Écht gevaarlijk!  Maar Ine kan er écht niet aan doen...  ze voelt het ook totaal niet aankomen :-(  Ine wil het niet graag toegeven, maar zal toch gaan moeten, maar langere stukken rijden, lukt haar niet meer...  Alweer iets erbij door haar stomme fibromyalgie!  Bah!

Maar enfin, we reden dus naar de vlieghaven van Zagreb.  Heel duidelijk was het allemaal niet aangegeven waar we met onze huurwagen naar toe moesten... maar eigenlijk vinden we dat dat stééds het geval is aan vlieghavens!

Zonder schrammen en deuken brachten we onze knalrode Ford Focus, waar we toch zo'n 1150 km mee door Kroatië reden, terug naar zijn parkeerplaats.

Aangezien je, blijkbaar steeds, bij Lufthansa zélf moet inchecken aan van die computerschermen deden we dat ook maar meteen terwijl het autoverhuurbedrijf onze auto checkte.  Héél eenvoudig is dat toch allemaal niet hoor!  We kunnen ons goed voorstellen dat dit niet iedereen lukt!  Geweldig dan dat er, niet in Brussel en niet in Zagreb, geen hostess van Lufthansa in de buurt is!  Maaaaar voor de rest mogen we niet klagen over de Duitse luchtvaartmaatschappij hoor!

We vlogen al heel vaak maar wat we déze terugvluchten voor hadden, is ons nog nooit gebeurd...  In Spanje (2006)  geval...  Maar nu dus wel: We misten onze aansluitende vlucht !

Maar eerst het hele verhaal:

Op het uur dat we konden gaan boarden in Zagreb voor onze vlucht naar Frankfurt gingen we netjes aan de 'gate' staan.  In Zagreb moet je steeds per bus naar je vliegtuig, dus zie je niet of het toestel er is of niet...

Het bleek er niet te zijn, maar dat werd een eerste tijdje stilletjes verzwegen...  Toen we hoorden van een andere passagier dat er een vertraging was - en wij meteen aan onze aansluitende vlucht dachten - ging Ine eens horen wat er was. 

Ine kreeg te horen dat de vlucht inderdaad vertraagd was, maar dat er geen enkel probleem was voor haar aansluitende vlucht (die 50 minuten na ons landen in Frankfurt richting Brussel vertrok).  Toch had Ine het gevoel dat haar niet echt de waarheid / het juiste verhaal verteld werd...  Maar even later konden we dan toch op het, pas aangekomen, vliegtuig richting Frankfurt gaan.  Terwijl Ine haar boardingkaart gescand werd, zei de hostess, waar ine voordien mee sprak, dat de vlucht richting Brussel die we moesten hebben óók vetraagd was en dit met zo'n kwartier.  Enigszins gerustgesteld stapten we de bus naar het vliegtuig op.  Ondertussen sms'te Ine nog de laatste gegevens door aan Ma Lizette omdat zij en pa Sus ons in Zaventem zouden ophalen.

Eens ín het vliegtuig - en nadat wel érg nadrukkelijk gezegd werd "the boarding is completed" - hoorden we van de piloot dat we nog zo'n 40 minuten moesten wachten in het vliegtuig alvorens we in Zagreb konden opstijgen...  We hoorden nu ook wel, voor het eerst!, wat de oorzaak van deze vertragingen waren:  In Frankfurt had een serieus onweer gewoed en daardoor was de vlucht richting Zagreb vertraagd geweest.  De reden dat we nog zo'n 40 min. aan 'de grond' moesten blijven was omdat we natuurlijk moesten wachten totdat andere vluchten, die wél op tijd waren, opgestegen waren.

Als compensatie kregen we wel alvast een drankje aangeboden...  Oké, fijn!

Met een erg dik uur vertaging konden we dan uiteindelijk toch richting Frankfurt vertrekken.  Door de complete chaos in Frankfurt, zo werd ons verteld, konden de airhostessen ons geen informatie geven over aansluitende vluchten...  We bleven dus, een beetje ongerust over ons uur van thuiskomst, maar wachten totdat we in Frankfurt geland waren...

In Frankfurt zagen we dat de vlucht richting Brussel al weg was.  We moesten dus naar de balie van Lufthansa om nieuwe vliegtickets te regelen...  Gelukkig wordt er blijkbaar vaak gevolgen vanuit Frankfurt naar Brussel en hadden we drie kwartier later al een vlucht!

In Frankfurt moeten zelfs transferpassagiers opnieuw door de veiligheidscontrole!  Dit is écht de enige luchthaven waar we dát al meemaakten!  Zelfs in de V.S. is dat niet zo!  Door ons gehast zijn, waren we dan ook redelijk p*ssed dat we dit moesten doen...  Johan vroeg aan de domme beambte vóór de band of hij onze GPS uit zijn rugzak moest halen.  Deze zei dat dat nergens voor nodig was... maar Johans rugzak werd er wél tussenuit gehaald, net omdat daar een GPS in zat!  TOEN waren we pas P*SSED!  Als twee gangsters moesten we dan ook nog mee naar een of ander kantoortje.  De agent die ons meenam, weigerde ook gewoon om ons te vertellen wat er ging gebeuren!  Bah!  In het kleine kantoortje zaten twee mottig-kijkende mannen... die even met een detector over de GPS gingen en ons vervolgens weer weg stuurden.  We moesten zelf zélf vragen of alles in orde was!  Oké, Duitse grondigheid... maar de communicatie slaat werkelijk nérgens op!

Om naar onze aansluitende vlucht te gaan, moesten we van terminal veranderen.  Hiervoor moesten we een heel doolhoftraject volgen, waarbij we zelfs twee keer in een lift moesten stappen...  Geen idee meer hoe we gelopen zijn:  We waren namelijk nog altijd p*ssed en erg gehaast om onze vlucht te halen...

Toen we aan de juiste 'gate' kwamen, konden we meteen doorlopen naar het vliegtuig.

Hèhè, eindelijk wat rust...  We zouden tóch nog op een deftig uur aankomen in Brussel!

Maaaar... toen kwam een bericht van de piloot: Het vliegtuig was vertrekkensklaar maar dat gekke wagentje dat vliegtuigen naar de juiste vertrekbanen rijdt, was in panne gevallen vóór ons vliegtuig...  Het moest dus ofwel gemaakt worden ofwel moest het voor ons vliegtuig weggesleept worden...  Nou jaaaaa, dat kon er óók nog wel bij!  Gelukkig konden we hieral mee lachen!  Jezus, wat een pechdag zeg!

Rond half 7, uiteindelijk maar één uur later dan voorzien, landden we op Zaventem!  Hehe, wat een gedoe!  We vroegen ons nog even af of onze bagage het ook nog gehaald, had, maar deze kwam mooi als één van de eerste van onze vlucht op de bagageband!  Hehe...  wat een thuiskomst... ;o)

Dag 4 : Autoroute, NP Risnjak en Senj

Ook op onze vierde dag in Kroatië, 28 juni, zaten we om half 8 aan de rijkelijk gevulde ontbijttafel...  Honger hebben we zeker NIET geleden in Kroatië :o)

In onze 'Michelin'-gids over Kroatië staat vanuit de Plitvice Meren een autoroute beschreven naar het stadje Ogulin.  Deze route wilden we wel rijden, al had Ine toch wat vraagtekens bij wat de reisgids bedoelde met "de weg wordt bijzonder smal en daalt in haarspeldbochten af door het woud.  Het gebrek aan bermen en de aanwezigheid van een afgrond maken het passeren van tegenliggers vrij hachelijk"... maar dat bleek zwaar overdreven te zijn!  Ine is wel al wat meer gewoon dan dit/dat! 

Maar enfin, de route bracht ons langs veel groen, heuvels en ook door verschillende dorpjes.  Deze dorpjes waren ofwel gloednieuw, ofwel waren ze verlaten en stonden er nog (resten van) beschoten huizen van tijdens de voorbije oorlog... nog maar 16 jaar geleden.  Kroaten verschillen blijkbaar veel van andere Zuid-Europeanen:  Waar in Zuid-Frankrijk, Spanje, Italië en Portugal alles nogal blijft liggen en verkommert, is men in Kroatië druk bezig met alles te herstellen en te heropbouwen... 

In Ogulin liepen we door het kleine stadscentrum, waar we kasteel Frankopan zagen, de kloof van Đula (mét het hoofd van Milan in de rotsen) bekeken, over het dorpsplein slenterden, de bijna-droge Dobra (door de waterkrachtcentrales in de buurt) zagen en iets dronken op een terrasje.

Van hieruit reden we een stuk langs de grote berg 'Klek'.  Eén van de legendes zegt dat het een slapende reus is die versteende...

Onze volgende - en voor de inslaap-vallende-Ine zéér nodige - stop hielden we in Nationaal Park Risnjak.  Hier maakten we een wandeling van zo'n anderhalf uur door de bossen.  Ook deze vakantie(tje) hebben we pech met het zien van 'wild'.  Park Risnjak staat bekend om de aanwezigheid van lynx'en en beren...  maar niks hoor!  Ook de wolven en everzwijnen lieten zich niet zien...  We zagen er wel nog enkele soorten wilde orchideeën die we aan de Plitvice Meren, waar meer dan 50 verschillende soorten groeien, nog niet gezien hadden...

Na wat te eten, reden we weer verder... opnieuw door prachtige en erg groene heuvels over de ene nog bochtigere weg dan de andere!

De laatste plek die we bezochten tijdens onze vierde dag in Kroatië was het kuststadje Senj.  De moderne kant van Senj gunden we geen blik, we hadden enkel oog voor het oude stadsdeel.

Het oude Senj ademt geschiedenis uit:  De kleine, smalle straatjes doen denken aan de Middeleeuwen, maar ook de (nu helemaal gerestaureerde) burcht werd al in 1558 gebouwd.

Het marktplein en de oude stadspoort dateren dan weer van enkele eeuwen later.  Verschillende gebouwen dragen nog steeds tekenen van de voorbije oorlog, maar ook hier is het meeste hiervan al weggewerkt...  En hopelijk werken ze niet álle tekenen van de oorlog uit...  Het hoort immers ook bij de geschiedenis van Kroatië, he!

Na een mooie rit terug naar onze B&B aten we ons laatste Kroatisch avondmaal...  En zo zat ons vakantietje er weer bijna op...

Bij de Dalmatiërs

Gisteren maakten we een tochtje naar Dalmatië.  Onderweg reden we door erg mooie en gevarieerde landschappen.  Door bergpassen en door vlaktes naderden we steeds dichter de Adriatische kust:

We waren van plan om eerst naar Knin te rijden.  Knin, met zo’n 90% Servische inwoners, scheurde in 1991 van Kroatië af toen Kroatië onafhankelijk werd. Het werd de hoofdstad van de Servische republiek Krajina waar Mladić een etnische zuivering begon… Inderdaad dé Mladić die pas nog ‘gevonden’ werd en voor het Joegoslavië-Tribunaal komt…

Om Knin te bereiken moesten we door het mooie nationale park ‘Velebit’. Dit bergachtig en ruw gebied was heel erg mooi.

Omdat het toch al later in de voormiddag was en we een omleiding moesten volgen om in Knin te geraken, besloten we om dit stadje niet te bezoeken. We reden dan maar meteen naar de volgende / eerste bestemming van de dag: Nationaal Park Krka. In dit nationaal park is er vanalles te zien. Voor 2 bezienswaardigheden ben je 2 à 3 uur met een boot weg. Hier hadden we de tijd niet voor… en ook de zin niet in. Wij wilden waterval “Skradinski Buk” zien. Deze waterval valt in 17 natuurlijke ‘trappen’ naar beneden. Tussen helemaal van boven tot aan de plek waar het laatste druppeltje van de waterval het water raakt, bedraagt de afstand 45,7 meter.

Om tot aan de waterval te geraken namen we de boot in het authentieke dorpje Skradin. Het boottochtje duurde een kwartiertje en was best mooi.
Ook de Skradinski Buk was echt de moeite waard om zien! Om iedere ‘trap’ of ‘terras’, 17 dus, waar Skradinski Buk in valt te kunnen zien, moesten we opnieuw over houten vlonders gaan… Ine raakt nog van haar schrik af!?...Máár de talrijk aanwezige str*ntvervelende toeristen hielpen hierin niet mee: Ze bleven gewoon langs elkaar doorlopen, zonder één stap opzij te gaan of even achter elkaar te lopen… en als alles rond je water is kan je dus niet even van zo’n loopbrug af…
De Skradinski Buk is helemaal niet te vergelijken met de watervallen van de Plitvice meren! Deze laatste zijn lieflijk, mooi en komen voort uit meren die weer naar beneden ‘vallen’ in een ander meer… De Skradinski Buk is de rivier Krka die over verschillende terrassen zijn weg verder zet.
Na een pannenkoekje en een noodzakelijk drankje - het was 32° - wilden we het bootje terug naar Skradin nemen… maar dit wilden héél veel bezoekers op dat moment… Om niet nodeloos te staan wachten op een volgend bootje dat misschien/waarschijnlijk pas een uur later zou vertrekken, hadden we geen zin. We besloten daarom om het wandel- en fietspad langs de oevers van de Krka te nemen. Deze wandeling duurde een uurtje, ietsjes langer dan we zelf gedacht hadden… en bovendien was er wel nog een extra boot uit gevaren waarmee we ook in Skradin geraakt zouden zijn… Och ja, verkeerde keuze gemaakt dus…
Vanuit Skradin vervolgden we onze weg naar Zadar, een Dalmatisch stadje aan de Adriatische kust.
In Zadar lieten we het nieuwe stadsdeel voor wat het is en bezochten er enkel het oude stadsdeel.

We bekeken allerlei pleintjes, kerken en oude gebouwen. We wandelden langs de kustlijn, met o.a. een ‘zeeorgel’. Deze ‘orgel’ zijn allerlei pijpen die aangebracht werden in de dijk. Ze brengen allemaal een ander geluid voort als de zee er tegen beukt: Heel speciaal om te horen!

Na het bezoek aan Zadar reden we terug naar “huis”. Onderweg aten we nog in een restaurantje, waar we weer heel erg veel kregen voor weinig geld!

Dag 2 : Nacionalni Park Plitvička Jezera

… of te wel ‘Nationaal Park Plitvice meren’… dé reden waarom we naar Kroatië kwamen! Toen we foto’s in een boek met de allermooiste wandelingen, die Ine van schoonbroer Ronald kreeg voor Nieuwjaar, zagen, waren we meteen verkocht en werd meteen beslist dat we daar zo snel mogelijk ‘ns naar toe zouden gaan… En bij deze voegen we de daad bij het woord :o) !

Gisteren besloten we om meteen de langste wandeling rond de meren te maken. Volgens de borden met de verschillende (erg goed uitgestippelde en aangegeven) wandelwegen op, kozen we de wandeling van 6 tot 8 uur maar besloten meteen al dat we er een extra stuk, uit een andere wandeling, aan vast zouden ‘knopen’.
Om iets voor 9 betaalden we inkom aan de kassa van het nationaal park en begon onze tocht.

Onze tocht startte aan de ‘ondermeren’. Al bij het eerste meer waar we langs wandelden, was duidelijk dat het water écht zo blauw en zo helder was als de boekjes schrijven en de foto’s laten zien! Op ondiepe plaatsen, keek je gewoon tot op de bodem en zag je het ene visje naast het andere! De ondergrond van ondermeren bestaat uit kalk. Elk meer wordt door het andere gescheiden door een rand van tufsteen… waarover al dan niet het water naar beneden gutst in een lager gelegen meer… En ja, dit geeft erg mooie watervallen!

Het laatste gedeelte, aan de oevers aan de overkant van ons éérste meer, bracht ons niet enkel langs en op/boven het water… - Yep, het hele nationale park heeft kilometers vlonders… en inderdaad, Ine is daar NIET happig op, maar zet haar kranig gedragen! - ... maar ook in de bossen. Deze bossen zijn gekend voor beren, wolven en lynxen/wilde katten, maar deze dieren hielden hoogstwaarschijnlijk hun zondagsrust, want wij zagen er geen één…

Wat we wel zagen, waren scholen vissen, wat vogels, een hagedis, veel vlinders, vele kleurrijke libellen en een aantal soorten orchideeën… Er zouden meer dan 50 soorten van deze laatste groeien in het Nationaal Park.
Ook de randen van de bovenmeren bestaan uit tuf, maar hier zijn de ondergronden dolomietbodem. Aan de kleur, helblauw, verandert het niks hoor, maar wel aan het soort vis in het water: We hadden de indruk dat in de bovenmeren veel forel zat en in de ondermeren een andere soort vis, maar zoals geschreven: dat is een indruk…

In boekjes staat dat de bovenmeren nog mooier zijn dan de ondermeren. Dat kunnen we zeker bevestigen, al lijken de ondermeren meer toeristen aan te trekken… Misschien komt dit omdat er hier op een kleinere oppervlakte veel meer watervallen zijn??? ‘Waterval’ in het Kroatisch is trouwens ‘slap’.

Rond een uur of vijf beëindigden we onze lange maar erg mooie wandeling: acht uur dus later dan ons vertrek... Het ‘klimmen’ naar onze geparkeerde auto deed blijkbaar voor iedereen die deze weg aflegde erg veel pijn, al waren wij een van de weinigen die twintig kilometers in de benen hadden…

Na een verdiende douche wandelden we naar een restaurant op vijfhonderd meter van onze B&B. Ook hier was het goedkoop, maar toch al duurder dan gisteren (Nu 200 Kuna’s, of zo’n € 27). Johan koos trouwens voor forel… Een hele middag deze beesten zien zwemmen in het Nationaal Park deed Johan zin krijgen in eentje… lol

We kunnen nog een aantal wandelingen ondernemen in het Natonaal Park, maar deze lopen vooral door bossen… en omdat er nog vanalles méér te zien is in de ‘buurt’ besloten we om het bij één dag Plitvice Meren te houden… Hier zagen we immers sowieso álles wat we wilden zien!

Dag 1 Kroatië : Brussel – Frankfurt – Zagreb – Selište Drežničko

Afgelopen zaterdag verliep onze vlucht van Brussel naar Frankfurt prima! We moesten nog geen uur vliegen maar toch kregen we een ‘snack’ en drinken! Dank je wel, Lufthansa!

Onze tweede vlucht, zaterdag, verliep niet volgens de planning: We hadden weer vertraging! Het lijkt wel alsof de luchtvaart kuren van de Belgische Spoorwegen overneemt! Een uurtje later dan voorzien landden we in het Kroatische Zagreb.

Daar gingen we onze huurauto ophalen… maar we werden, middels een bordje, doorverwezen naar een ander loket (en dus andere maatschappij)… waar we vervolgens door een vrouw naar nóg een andere maatschappij gestuurd werden… Enfin, we zijn heel erg ‘onder ons uit’ maar gisteren liepen we dus ook even als domme toeristen van hot naar her :-)

Even later stapten we in een knalrode Ford Focus en reden we Zagreb uit. Gelukkig hadden we onze eigen GPS bij. Man man man, wat een genot om zo’n ding bij te hebben in steden waar je nog nooit reed/was!

Onderweg scheen de zon en was er een aangenaam temperatuurtje. Het landschap was heuvelachtig en vooral groen… verschillende tinten van hel/fel groen: Mooi! Het deed ons denken aan onze uitstap (vanuit Italië) naar Slovenië… Niet vreemd natuurlijk: Slovenië is een buurland van Kroatië… en tot twintig jaar geleden was het zelfs één land, namelijk Joegoslavië.

Iets na vijven, een uurtje later dan gepland en verwacht, reden we de oprit van ‘House Janja’ op. Het is een typisch huis, zoals er hier duizenden staan, net zoals er ook duizenden zijn die kamers verhuren!

Na onze koffer op de kamer te zetten en nadat onze ‘vrouw des huizes’ onze ID-kaarten overschreef… (Yep, dat moet in Kroatië, als je niet op hotel of B&B gaat, moet je jezelf kenbaar maken aan de politie… De Kroatische autoriteiten willen weten wie ze op hun landgoed hebben…)… reden we een stukje terug richting Zagreb, zo’n 25 km. In het dorpje ‘Slunj’ liepen we langs de oevers van de Korana, waarin rivier Slunjčica ‘valt’. Dorpsbewoners verlegde deze laatste rivier door allerlei kanaaltjes te graven. Op deze manier ontstonden er vijvertjes, wasplekken, kon er een waterrad draaien enz.

Het was sowieso mooi om te zien hoe de Slunjčica op verschillende afzonderlijke plaatsen, over een afstand van verschillende honderden meters, naar beneden ‘tuimelt’.

Nadien gingen we eten. Echte Kroatische gerechten wisten we nog niet te ontdekken. Wat we wel zagen was dat de Kroaten grote vleeseters zijn! Johan nam champignonsoep, een stoofpotje met frieten en een espresso. Ine nam kotelet (twéé dus) met frieten en een cappucino. Samen met de fooi waren we 150 Kroatische Kuna’s of € 20,26 kwijt… Inderdaad: spotgoedkoop!

Doordat we allebei serieus moe waren, lagen we al om 22u te slapen onder ons ‘wolken’-dekbedje…

Wat gaan we doen vandaag?

Vandaag om half 9 vliegen we naar Zagreb via Frankfurt!

Vandaaruit nemen we de huurwagen richting onze B&B aan de Plitvice meren...

...en dan!?

Dat kunnen jullie hier de komende dagen allemaal lezen!

Weer Kroatië

Natuurlijk houden we het weer in de buurt van de Plitvicemeren goed in het oog !  Voor ons hoeft het niet vreselijk warm en zonnig te zijn, maar droog weer hadden we toch wel fijn gevonden...  En het ziet er, voorlopig toch, naar uit dat de weergoden ons gunstig gestemd gaan zijn: op wat wolkjes na wordt het zonnig en droog in Kroatië.  De temperaturen, van zo'n 23 tot 28°, zijn ook goed.  Om te wandelen zijn ze misschien nog iets te warm, maar in de bossen en rond de meren valt dit vaak ook nogal mee, he! (Voorspellingen)
En oké, hier wordt het nog warmer... maar dat hebben we écht niet nodig hoor.  Wij vinden zeker niet dat het hier béter weer wordt ;o)

En nu we het dan alweer over Kroatië hebben, gaan we nog even door, he :-)
Ine was gisteren al de nodige reserveringen en zo voor deze reis nog eventjes aan het nakijken, toen haar oog viel op de inchecktijd in onze B&B (House Janja)...  Deze loopt maar, aldus de informatie, tot 16u30...  en dat is wel heel erg niptjes voor ons...  Ine mailde daarom om door te geven dat we misschien later gingen zijn en vroeg of dit een probleem zou zijn... 't Ís immers zaterdag ook Nationale Feestdag...
Gisteravond nog kegen we al een mailtje terug van Janja dat we ons géén zorgen moeten maken.  In de lieve en vriendelijke mail staat verder nog hun gsm-nummer om hen te bellen als er iets moest zijn...  Nou, dát is service!  Zó worden we graag ontvangen!  Bij de beoordelingen op Booking.com, vanwaar we deze B&B boekten, staat ook meermaals dat het erg vriendelijke en behulpzame eigenaars zijn.  Bij deze is dat dus al bevestigd!

En waarom er geen prentje in dit bericht staat!?  Dat weten wij ook niet!  Het lukt vandaag gewoonweg niet...  Ach ja...

Wat we zondagochtend ineens 'ontdekten'...

Johan was zondagochtend nog even in onze reisgids over Kroatië aan het neuzen en stuitte ineens op het rubriekje over de nationale feestdagen...
Blijkbaar is Kroatië zaterdag, onze vertrekdag naar het land, twintig jaar onafhankelijk !
Dat zal wel goed gevierd worden !  Misschien zien we er wel iets van !  Maar hopelijk hebben we er ook geen 'last' van...
We zijn benieuwd !  Zaterdagavond lezen jullie hier vast meer over.  Het laptopje gaat namelijk weer mee op vakantie, he ;-)

Toen Ine en haar familie in Kroatië (Vrsar) op vakantie gingen, was het nog niet onafhankelijk.  Toen was het land nog een onderdeel van Joegoslavië.  Dat was in 1990, één jaar voor de onafhankelijkheid dus.  Toen was het communistische regime nog duidelijk waarneembaar: obers die precies om 0:00uur stopten met werken en álles gewoon achter lieten in de bar zoals het op dat moment was; zo goed als lege rekken in "supermarktjes" enz.