Fotoalbum reis naar Montenegro, Bosnië & Herzegovina en Dubrovnik

We waren het al bijna vergeten!

...maar nu is er eindelijk ook een fotoalbum van onze reis naar Montenegro, Bosnië & Herzegovina en Dubrovnik van september 2018

LINK

Dag 12 Montenegro en Bosnië & Herzegovina

3°C was het de ochtend van 26 september jl. in Jajce... 3!!!! Gelukkig zagen we, met de blauwe zonnige lucht, die temperatuur snel stijgen.

We zouden ditmaal de hele dag (en de dagen nadien) in de "Federatie van Bosnië en Herzegovina" blijven. Dit betekende niet dat we er iets op de reclame- en andere borden zouden kunnen lezen - dat Slavisch is echt niet te begrijpen - maar het was wél met Latijnse letters, zoals die van "ons", geschreven. In het Servisch, gebruikt in de Servische Republiek, wordt namelijk het Cyrillisch alfabet, zoals het Russisch, gebruikt.

We vertrokken niet meteen uit Jajce. We reden eerst naar de stuwmeren, een beetje buiten Jajce. In rivier Pliva werd een stuwdam gecreëerd om elektriciteit op te wekken. 

In het verdere verloop van die Pliva-rivier, nog vóór de waterval die we de dag voordien bezochten, liggen de "Plivsko mlincici" of Pliva watermolens (foto 1). Het duurde even vooraleer we ze vonden, maar ze lagen dichter bij de stad dan we verwacht hadden.
Deze zwarte, houten watermolentjes staan al sinds de middeleeuwen tussen kleine watervalletjes in de Pliva. De huidige watermolentjes zijn van tussen 1867 en 1918. De watermolens zijn nu enkel nog een toeristische attractie. Ze zijn erg fotogeniek... maar zo 's morgens vroeg stond de felle zon niet helemaal "ideaal" om te fotograferen.
De molenaars van weleer waren steeds rijke burgers. Dit kwam omdat ze "gratis" maalden, maar wel 10% van het meel opeisten... De boeren gingen hiermee akkoord omdat ze wisten dat het meel dan wel goéd gemalen was.

Na het maken van heel veel foto's reden we richting Prusac. In dit kleine dorpje stopten we niet, maar het heeft jaarlijks een erg groot islamitisch evenement... waar je je niks bij voor kan stellen, zo klein is het...

Hierna reden we naar "Blidinje Nature Park". De weg er naar toe was best goed, op de laatste kilometers na. Die waren echt erg slecht. De weg ging daar ineens over van een asfaltweg naar een erg kapotte gravelweg.

Het natuurpark, dat pas in 1995 als dusdanig erkend werd, is een vallei en ligt op een hoogvlakte. In de winter kan je er skiën. Er zijn vier skipistes.

In onze eerste reisroute waren we van plan om hier één of twee nachten te overnachten. Nadat we onze route, tijdens onze reis, aanpasten, overwogen we om slechts één of mogelijk zelfs geen nacht te blijven. Terwijl we er waren, beslisten we al snel om het natuurpark enkel te bezoeken en niet te blijven overnachten. We beslisten immers er geen wandeling(en) te maken. Er was niet zo heel veel te doen en te zien en het waaide er zodanig hard dat Ine moeite moest doen om recht te blijven staan! Daarnaast was die wind ook erg koud. Aangenaam wandelen, zou er niet in zitten!

We aten er wel héél lekker en bijzonder! We kozen ieders een, vergelijkbaar, streekgerecht uit... en ook deze streek is/was - net zoals in NP Biogradska Gora in Montenegro (lees meer in blogberichten "Over Moraca naar Biogradska Gora" & "Montenegro dag 5") - een streek van herders... met hun eigen leef- en eetgewoonten. Johan nam "pura s lučnicom", Ine "uštipci s lučnicom". Van de Engelstalige uitleg op de menukaart wisten we dat de "pura" uit Johan zijn gerecht staat voor polenta. "Uštipci" waren gefrituurde deegrepen. Daarbij werd knoflooksaus geserveerd. Terwijl we aan het wachten waren op onze maaltijden hadden we ieders al een diepbord en een lepel gekregen. Even later volgden ook nog twee houten kommen en een bord met een vijftal gefrituurde ciabatta's zo leek het. In de houten kom die Johan kreeg, zat de polenta en in de gezamenlijke houten kom zat een witte 'saus' met een gelige, harde "korst" op. Een houten lepel zat vast in de "korst"... Ja, het is moeilijk te omschrijven... De witte saus bleek echter yoghurt te zijn met véél knoflook in. De gelige korst was, zo denken we, melkvet dat bovenop de yoghurt was komen te staan bij het verzuringsproces van de melk om yoghurt te maken. Deze 'saus' met polenta en/of opge"dipt" met het gefrituurde deeg was héérlijk! 

Na dat lekkere, maar zware en vele, eten trokken we terug het winderige natuurpark in.

Eerst gingen we op zoek naar de "Stećci" die er terug gevonden werden. We bezochten twee locaties met deze bijzondere, handgekerfde grafstenen voor overledenen van de Bosnische kerk uit de Middeleeuwen (foto 2).

We zochten ook naar woningen in de typische bouwstijl uit deze regio. Deze woningen hebben een typisch rieten dak, met hierboven op nog houten balken. De gevels zijn gemaakt van gestapelde stenen. Blijkbaar waren we er, toen we er op de heenweg langs reden, vele voorbij gereden! De bouwstijl is duidelijk aan het verdwijnen, maar er zijn nog vele typische woningen te zien. De recent gebouwde appartementen voor het skitoerisme zijn geen van allen in deze bouwstijl, wat eigenlijk echt wel jammer is! Op die manier zou er ook aandacht zijn voor de geschiedenis van de streek...

Omdat we dus niet zouden blijven overnachten, konden we alvast nog een bezoekje brengen aan Jablanica en al wat kilometers en veel tijd "winnen" voor 's anderendaags!

In Jablanica bezochten we de door Tito en de Joegoslavische partizanen in WO II (begin 1943) opgeblazen brug. Deze gebeurtenis was een onderdeel van wat de "Slag om de Neretva" genoemd wordt. De Neretva is de rivier waar de spoorwegbrug, maar ook verschillende andere bruggen, over gingen. Deze Slag was beslissend in het verdere verloop van WO II in deze regio.

In 1969 werd er ook een film gemaakt over deze Slag. Hiervoor werd de herstelde brug opgeblazen.

Zoals je op foto 3 ziet, hangt de brug er nog steeds bij zoals ze dat na het opblazen deed. De trein die naar beneden donderde, zou er ook nog liggen. Die hebben we niet gezien. Daarvoor waren er te veel bomen in de rivierbedding. 

Vanuit Jablanica was het nog zo'n 50 km tot Mostar, de belangrijkste toeristische trekpleister van heel Bosnië & Herzegovina. Bij het uitzoeken van welk hotel we zouden nemen, gaf de Bradt-reisgids verschillende opties aan. In de prijscategorie die we wilden nemen ("gewoon", niet te duur), werden ook een 4- en 5-sterren hotel voorgesteld. Deze lagen wel buiten het centrum van Mostar (maar echt niet ver, op wandelafstand)... Ine hakte de knoop door, door het 5-sterren hotel te kiezen. Haar redenering was "als we niet meer moeten betalen voor een 5-sterren hotel, waarom dan een 4-sterren hotel (of minder) nemen!?"... en dus checkten we in bij Mepas Hotel.

Het zwemmen, masseren en de spa-behandeling lieten we wel aan ons voorbij gaan ;o) maar van het gratis parkeren, maakten we graag gebruik!

's Avonds wandelden we naar het stadscentrum van Mostar en aten daar. We gingen er ook al even kijken naar de beroemde "Stari Most", de brug die je sowieso te zien krijgt in ieder promotiefilmpje voor Bosnië & Herzegovina.

naar Bosnië & Herzegovina (dag 8)

Zaterdag 22-9-'18, onze achtste reisdag, startte om 7u in Niksic in het noordwesten van Montenegro.

Om de route niet te langdradig / saai te maken, reden we via een omweg naar onze volgende bestemming, Sarajevo in Bosnië & Herzegovina. Na een klein uurtje rijden, kwamen we aan aan de Piva abdij. We stopten er even om wat rond te neuzen.

Op het moment dat wij er waren hadden de heren monniken de dames zusters op bezoek en zaten ze, op wat leek, te brunchen... Tja, 't was zaterdagochtend voor iedereen...

De abdijkerk was mooi gedecoreerd met grote fresco's en het typische interieur van een orthodoxe kerk. We hadden er de kans om foto's te maken. Dit hadden we voordien nog niet gehad... blijkbaar hebben de orthodoxen dat niet graag?... of willen ze graag hun postkaarten verkopen?...

Nadien reden we door de canyon van de Piva-rivier. Dit is ook een stuwmeer op een gegeven moment.

Nadien kwamen we aan de grens tussen Montenegro en Bosnië & Herzegovina. We gingen die aan de grenspost tussen Šćepan Polje (Montenegro) en Hum (Bosnië & Herzegovina) over. Waar we de grens overgingen is deze gelijk aan rivier Tara, die daar in de buurt samenvloeit met de Piva.

Het was erg rustig aan beide grensposten. We hoefden niet aan te schuiven.

Meteen toen we de grens over waren, viel ons een groot verschil op: Het wegdek in Bosnië & Herzegovina is in slechtere staat dan in Montenegro. Vooral déze weg, toch ook drukbereden, was écht slecht!

Vanaf de grens moesten we nog een kleine 100 km rijden tot we aankwamen aan onze bestemming, de hoofdstad Sarajevo.

We kozen een degelijk hotel uit, uit de Bradtgids en hadden - gelukkig is er gps - geen probleem om het te vinden. We hadden er ook geluk dat er een tweepersoonskamer beschikbaar was (We kregen de 'junior suite' aan "gewone" prijs) en dat we de auto goedkoop in de hotelparking konden parkeren.

De temperatuur was bijzonder aangenaam in Sarajevo. Het was er +25°C... Ine trok haar zomerkleedje dus aan alvorens de stad in te trekken. We trokken sowieso goed voorbereid de stad in: Op een gratis stadskaartje duidde Johan een route aan met de bezienswaardigheden die we zéker wilden zien... en zo gingen we dus op pad.

Het valt meteen op dat de verschillende culturen van de moslim-, orthodoxe- en joodse gemeenschappen met elkaar verweven zijn in het oude Sarajevo. Hun gebedsruimten (respectievelijk moskeeën, kerken en synagogen) liggen op wandelafstanden van elkaar. Wel is er een duidelijk verschil, van oudsher als gevolg van de bewogen geschiedenis van de regio, tussen het Arabische en Oostenrijks-Hongaars gedeelte van de stad.

Naast de zichtbare verschillende culturen, zagen we ook nog verschillende monumenten en "sporen" van de burgeroorlog. We besloten onderweg tijdens onze rondwandeling langs religieuze-, maar ook universiteits-, culturele en andere gebouwen en monumenten, dat we de volgende dag, een volledige dag in de hoofdstad, een tour wilden gaan doen gewijd aan de burgeroorlog... naar Bosnië & Herzegovina gaan en niets extra's over de oorlog van de jaren '90 doen, kan niet, he.

We informeerden naar prijzen voor tours en besloten een privé- "War tour Sarajevo" te boeken. Dit kostte niet zo heel veel meer, we zouden niet moeten wachten op treuzelende toeristen en we zouden tijdens de tour de vragen kunnen stellen die ons interesseerden...

's Avonds aten we traditionele gerechten (Montenegro en Bosnië & Herzegovina verschillen hierin niet zo heel veel) in een voormalige "caravanserai" in het Arabische gedeelte van Sarajevo.

21 september jl. (dag 7)

Op vrijdag 21 september jl. bleven we na ons ontbijt nog even in Zabljak en we zagen nadien nog veel meer van het nationaal park Durmitor.

Het duurde even vooraleer we het gevonden hadden, ookal is het immens groot, maar uiteindelijk stuitten we op het monument tegen fascisme van Zabljak. Het monument werd na wereldoorlog II opgericht als herinnering aan de vreselijke tijd van het fascisme (van nazi-Duitsland) en ter herdenking van de slachtoffers hiervan. 

Onder andere Montenegro besloot om, als antwoord tegen de dreiging van nazi-Duitsland, zich te verenigen tot Joegoslavië.

Na dit monument gingen we naar het "Crno Jezero" (foto 1), wat 'zwart meer' betekent. Dit gletsjermeer lijken twee meren maar er is een verbinding tussen, die wel droog kan staan. Het meer ligt op de berg Durmitor waar het nationaal park naar vernoemd is. Het ligt op 1.416 meter boven de zeespiegel.

We wandelden rondom het meer (zo'n 3,5 km) en gingen tussendoor ook zoeken naar "Tito's grot"... maar dat bleek geen echte grot te zijn, maar een overstekend gedeelte van een rots... in ieder geval zou Tito er tijdens WOII zijn wapens, spullen e.a. weggestopt hebben.

Onderweg, tijdens de wandeling rondom het meer, bespraken we wat het volgende was dat we zouden doen: met de stoeltjeslift een berg op gaan en daar wat wandelen of een volledige panoramatour gaan rijden... We besloten panoramatour 2, waarvan we in het centrum van Zabljak te weten waren gekomen dat deze een "ronde" was, te rijden.

Al snel dat we de panoramotour gestart waren, reden we onder de stoeltjeslift - waar we mee naar boven wilden gaan - door. Deze bleek niet te werken. Deze periode is natuurlijk ook laagseizoen.

Vanuit een eerste stopplaats liepen we een beetje over het glooiende landschap... en opeens kregen we Crno Jezero weer te zien (foto 2)!

We reden de panoramaroute in de omgekeerde richting als het korte stukje dat we de dag voordien al deden. Dit gedeelte was helemaal anders: we reden over heel smalle en best slechte wegen en dit gedeelte was veel meer begroeid. Doordat het, zeker 's nachts, al aardig begint af te koelen op deze hoogte, was de natuur al in herfstkleuren. We reden ook over groene (hoog-)vlaktes met veel "putten" in het landschap en net erg vlakke stukken.

Op een bepaald moment veranderde dat ook weer. Toen werden de bergen 'kaler' en 'ruwer' en kwamen we terecht in een regio van NP Durmitor waar het erg winderig en een pak kouder was... en al vrij snel reden we daarna ook in het landschap waardoor we de dag voordien even gereden hadden... Waauw! wat een divers nationaal park!

Na verschillende fotostops, een picnicpauze en véle prachtige landschappen kwamen we, 4 uur na het vertrek, uit op de weg naar onze volgende bestemming. We maakten onze route dus niet meer 'rond'.

We hebben geen routebeschrijving van deze 'panoramaroute 2' en weten daarom ook niet waar we allemaal gereden hebben. Met al die haarspeldbochten, continu dalen en stijgen, hebben we geen idee waar we overal zaten.

Om te overnachten reden we nog een stukje verder. Dit deden we voornamelijk om de route van de dag nadien wat te verkorten. We gingen op hotel in Niksic.

Vlak voor het donker werd, liepen we nog langs enkele bezienswaardigheden van dit stadje: een kerkje, een voormalig paleis en middeleeuwse graftombes.

Dag 6 - 16 jaar getrouwd

Donderdag 20 september 2018 was onze zesde dag van onze reis door Montenegro, Bosnië & Herzegovina en Dubrovnik en was onze 16e huwelijksverjaardag.

We vertrokken al vroeg uit het nationaal park Biogradska Gora. De hele, veel lager gelegen, vallei hing nog onder een dikke mist.

Onze eerste stopplaats van de dag was het Dobrilovina klooster (foto 1). We zagen er één non die op dat vrij vroege uur al hard aan het werken was in de tuin. Ze vond wel even de tijd om ons in hun kerkje binnen te laten (ze gaf Ine hiervoor eerst een rok om aan te doen. Met een broek mocht ze blijkbaar de kerk niet in). Het interieur was vergelijkbaar - althans door onze lekenogen - met de abdijkerken die we al bezochten in Montenegro.

Vervolgens reden we "lang" doorheen de canyon van de felblauwe Tararivier. We zagen onderweg enkele mooie locaties, maar om deze canyon nu gaan te bejubelen... neen, zo mooi was hij nu ook weer niet. We stopten voor een "wandeling" over de "Tara-brug" (foto 2) en dronken een koffie met deze brug als uitzicht. We hadden op die rivier en over die canyon ook allerlei "extreme sports" kunnen doen, maar dat is niks voor ons...

We reden nadien, als ommetje, naar het stadje Pljevlja. Hier bekeken we de oude Hussein Pasha moskee en Sv Trojka abdij. In Montenegro, net als in de rest van ex-Joegoslavië, leven alle godsdiensten op dit moment terug vredig naast elkaar. In Montenegro is men echter in hoofdzaak orthodox en zie je dus niet vaak moskee. In Pljevlja waren er verschillende. 

Om te overnachten, reden we naar skistadje (in de winter) Zaaljak in natuur park Durmitor. Hier vonden we een kamer in een familiehotelletje.

Onderweg naar Zabljak hadden we borden gezien met "panoramaroutes". Hiervan stond niets in onze Bradtreisgids, maar het leek ons wel iets om hier een gedeelte, want we hadden niet zo heel veel tijd meer, namelijk maar een dikke twee uur, vooraleer het donker zou worden... en jawel, hoor dát was een goede keuze! We kregen prachtige landschappen (foto 3 & 4) te zien!

Het waaide wel hard en het was, op deze hoogte, best fris, maar dat weerhield ons er niet van om vaak de auto uit te gaan voor foto's... waaaaaauw!

Gezien de onverlichte, smalle weggetjes reden we wel op tijd terug richting Zabljak... we hadden geen zin om dat prachtige landschap in te 'totteren'...

In de Bradtreisgids stond omschreven dat ons hotel, hotel Javor, erg goede, traditionele gerechten serveerde. We besloten dan ook om gewoon in ons hotel te eten die avond... en jawel hoor, het was er goed eten... maar véél en véél te veel!

Yep, onze 16e huwelijksverjaardag was een geslaagde!

Montenegro (dag 5)

Op woensdag 19 september 2018 liep, net als de dagen voordien, de wekker af om 7 uur. Ondanks de slechte matras, gammele lattenbodem en nachtelijke werkzaamheden van de zolderbewoner sliepen we beiden erg goed in "onze" hut in nationaal park Biogradska Gora. Het gedeelde sanitair was niet van al te beste kwaliteit, maar er was warm water in de douche én één overnachting kostte maar zo'n € 11 p.p. ...wat een luxe dus!

Om 8u20 gingen we op pad voor onze wandeling naar uitkijkpunt "Bendovac" en omgeving. De route was eenvoudig: de (rustige) 4x4-weg volgen... al zigzaggend, haarspeldbocht na haarspeldbocht, helemaal naar boven... 7,4 km continu stijgen.

Ontbijten deden we onderweg al picknickent langs de kant van de weg op een grote kei.
Na 2,5 uur waren we bijna boven en startten we aan een lus van 2,5 km met onderweg informatie over het herdersleven in de zomer.

De laatste honderden meters waren best pittig... maar onze inspanningen van de ochtend werden meer dan beloond met het prachtige uitzicht dat we te zien kregen! We keken op het meer en de wijde omgeving, "Bendovac" (foto 1) genaamd, neer... Mooi!

Op deze hoogte en vlak daar onder was het erg vochtig en daardoor erg groen. Hierdoor is het een ideale plek voor herdersfamilies. Nog steeds zijn er verschillende families die in de zomer samen met hun koeien, schapen en dergelijke naar hun zomerverblijf verhuizen. De mannen trekken er dagelijks op uit met de dieren zodat deze kunnen grazen. De vrouwen houden zich ondertussen bezig met het maken van kazen, jam, sapjes ed., het onderhouden van de moestuin, het huishouden... en bij verschillende boerderijen kan je ook overnachten (in matrasgrote (erg klein, dus) hutjes) en eten. Wij aten, na ondertussen 3,5 uur wandelen, bij zo'n boerderij. Ine hield het bij pannenkoeken met zelfgemaakte honing. Johan koos "cicvara". Dit is een traditioneel gerecht met schapenkaas, meel/polenta en olijfolie... Het vult enorm, maar is weinig voedzaam... echte "armenkost" eigenlijk...

De tocht naar beneden, we merkten toen eigenlijk pas hoe steil sommige stukken waren, duurde anderhalf uur.

Nadien wilden we nog naar een uitkijkpunt vanaf het meer wandelen, maar dat vonden we niet. We maakten dan maar opnieuw het rondje rond het meer en relaxte weer wat langs het meer (foto 2).

We wandelden die dag een goede 23 km.

De rest van die dag deden we, op avondeten, lezen, kruiswoordraadsels en onze foto's bekijken na, eigenlijk niet zo heel veel meer... 

We hadden wel nog geluk dat onze enige lamp in het hutje sprong nét voor het personeel van het nationaal park naar huis ging! Anders was het wel érg avontuurlijk en vroeg bedtijd geworden! 

We hadden wel kleine zaklampjes bij, hoor...

Over Moraca naar Biogradska Gora

Na onze veel te warme nacht in Podgorica startten we 18-9 opnieuw vroeg aan onze volgende reisdag... Ja, "vroeg" - 7 uur - want op reis houden we er een ander ritme op na als thuis... en aangezien het in het Joegoslavië van weleer in september maar licht is van 7 tot 19u willen we zo vroeg mogelijk op staan.

Na ons ontbijt reden we het broeierige Podgorica uit en reden we richting Moraca, 23 km verderop. Onderweg reden we bijna constant langs de canyon van rivier Moraca.
In het dorpje/stadje Moraca stopten we bij een abdij. Deze deed ons omwille van het interieur, maar ook omwille van de fresco's aan de buitenkant van de kerken denken aan de "Bucovina-kloosters-/abdijen" van Roemenië, waarvan we er in 2012 verschillende bezochten.
Nadat Johan een Turkse koffie dronk en Ine een lekker koude cola gekoeld in het bergbeekje (handige koelkast!) reden we weer verder.

Een kleine 100 km verderop kwamen we aan bij het bezoekerscentrum van nationaal park 'Biogradska Gora'. Hier regelden we eerst onze slaapplekken voor de komende twee nachten: een privéhutje in het oerbos met gedeeld sanitair.

We wandelden rond 'Biogradska Jezero' ("Jezero" is "meer"). Deze wandeling was best fijn. Ze was maar 3,4 km lang, maar erg divers en fotogeniek, al bleven we natuurlijk wel steeds in het oerbos en rond het meer. We deden het rustig aan de rest van de middag en genoten van de natuur en de zon.

We 'dokterden' ook al uit welke grotere wandeling we 's anderendaags zouden gaan maken en aten "herderskost" als avondeten.

Slapen deden we terwijl er een of ander diertje erg hard aan het werken was op de zolder van het hutje... 's nachts koelt het in het natuurpark al erg af... starten met de aanleg van een wintervoorraad is niet onverstandig van het beestje ;o)

Dag 3, Montenegro

En dan hebben we eindelijk tijd gevonden om over onze derde dag van onze reis in Montenegro, Bosnië & Herzegovina en Dubrovnik, maandag 17-9-'18, te schrijven...

Na een goed ontbijt tussen de daken van ontwakend Kotor, checkten we uit, brachten onze bagage naar de auto en gingen samen nog wat door de oude straatjes van Kotor wandelen.

We wandelden buiten de stadsmuren naar de derde toegangspoort van de stad. Dit stadsgedeelte hadden we allebei nog niet bezocht. We zijn blij dat we het ook nog gingen verkennen want in deze smalle straatjes was ook weer veel moois te zien! Verder toonde Ine Johan nog plekjes die hij zeker nog moest gezien hebben alvorens de stad te verlaten.

Tijdens het rijden naar onze volgende bestemming ontdekten we na een tijdje dat onze gps ons naar een andere locatie stuurde dan we wilde… altijd balen, maar ja… We zagen weer wat extra van Montenegro…

Toen we aan de laatste beklimming naar onze volgende bestemming, Nationaal Park Lovcen, startten, hadden we de pech dat er twee slakken voor ons reden: Tjonge jonge, hóé traag kan je een bergweg nemen! Oké, een haarspeldbocht moet je niet in vliegen, maar je moet toch minstens zorgen dat je er niet in stilvalt! Deze toeristen hadden blijkbaar ook nog nooit van de “regel” gehoord dat je snellere auto’s op een veilig stuk laat passeren… 

Enfin, we geraakten er ook op deze manier. Door onze omweg was het al middag en aten we eerst iets alvorens verder omhoog te rijden. Echt gaan wandelen, konden we sowieso niet in dit nationaal park. De enige wandelwegen gaan ofwel de bergen op ofwel weer af… en daar hadden we sowieso de tijd niet voor. 

Bovenop één van de bergtoppen van het nationaal park ligt een mausoleum, het mausoleum van Petar II Petrović Njegoš, ooit heerser van Montenegro. We reden er naar toe, maar bezochten het niet. Wij “beklommen” wél de bergtop waarin/-op het mausoleum ligt, om te genieten van het uitzicht… en wat een uitzicht!

Via Rijeka Crnojevica reden we vervolgens langs een kronkelig weggetje naar een volgend prachtige uitzicht, ditmaal op het Skadar-meer. 

We wilden op hotel gaan aan het mooiste panoramapunt… maar dat hotel was duidelijk al even niet meer in gebruik… dus besloten we door te rijden naar de hoofdstad van Montenegro, Podgorica… Dat deden we niet om deze stad uitgebreid te verkennen, want hier is eigenlijk niets te zien, maar het zorgde er voor dat we ’s anderendaags weer wat minder kilometers moesten rijden…

We wandelden, voor het donker werd en we gingen eten, nog snel even naar de "Milleniumbrug". Podgorica hing vol fijn stof! Het nam je erg op je adem en het was er ongelooflijk benauwd... zo benauwd dat gewoon "in slaap vallen" zelfs een zwetende kwestie werd... en ja, er was wel airco maar daar worden we enkel verkouden van...

Dag 1 & 2: Van Kroatië naar Montenegro...

Zaterdag 15 september vlogen we om 18:10 uur van Zaventem naar Dubrovnik. Daar zouden we na 1 uur en 55 minuten zijn geland, ware het niet dat de harde, lage wind daar een stokje voor stak. Die wind maakte dat de piloot besloot het vliegtuig nog niet te landen. Een kwartier later ging het wel, al voelde je nog steeds die harde wind die we bij de eerste landingspoging gevoeld hadden. 

Nadat we onze bagage hadden, gingen we naar de autoverhuurmaatschappij. Hier kregen we een SEAT Arona mee met 7000 km op de teller. Rond half 10 reden we de luchthaven af. Voor onze eerste nacht had Johan een hotelkamer gereserveerd in het dorpje naast de luchthaven. Lang moesten we dus niet rijden… om al snel in bed te kruipen… in een warm bed: Toen we landden (iets voor half negen) was het nog 28°C… 

Na ons ontbijt verlieten we het hotel, deden boodschappen (flessen water) en reden naar de grens van Kroatië met Montenegro. Het was voor ons beiden lang geleden dat we nog een grenscontrole meemaakten! Om Kroatië (en dus de EU) uit te geraken, moesten we even aanschuiven, maar al bij al viel dat wel mee. Om Montenegro binnen te geraken, moesten we langer wachten. Gelukkig waren we vroeg op de dag en hadden we water gekocht! Het was namelijk al goed warm! We hadden absoluut geen probleem om Montenegro binnen te geraken “Belgium” en “rental car” leken wel magische woorden! 

Al meteen van dat we Montenegro binnenreden, vonden we het een mooi land: mooie bergen met groene weelderige dalen, veel water en mooi weer! We reden Montenegro aan de “Kotorska-baai”, met de zee verbonden, binnen.

Het eerste dorpje dat we bezochten, was “Herceg Novi”. We bezochten er het oude stadscentrum, met gigantische stadsmuren, en de “Spaanse burcht”. Omdat onze Bradt-reisgids aangegeven had dat parkeren een hopeloze zaak was in het oude stadscentrum, parkeerden we vlak buiten dat stadsgedeelte. Het oude stadsgedeelte ligt tussen de kust en de hogerop gelegen doorgaande weg… en inderdaad “oude stad” betekent trapjes, véle trapjes… 

Wat ons meteen opviel, is dat dit oude stadje (en ook die daarna volgden) niet lijkt op Italiaanse of andere Zuid-Europese oude stadskernen, al waren de meeste gebouwen wit en daken rood. De bouwstijl is helemaal anders en dat is niet enkel zo bij de kerkjes (orthodox in plaats van katholiek), maar bij alle gebouwen. De gebouwen zijn wat logger, wat hoger en hebben wat minder krullen en praal. 

We liepen wat rond in het oude Herceg Novi en dronken er wat… “limonade” natuurlijk, maar dan verse, van verse citroenen, waaraan je zelf nog suiker moet toevoegen… In Roemenië dronken we er ook liters van! 

Herceg Novi kent een woelige geschiedenis en was in handen van de Bosniërs, de Turken, de Spanjaarden, de Turken opnieuw, de Maltese ridders, de Italianen, de Oostenrijkers, de Russen, de Fransen en de Britten… 

Vervolgens gingen we die oude trapjes weer naar boven en ‘klommen’ nog even verder naar de “Spaanse burcht”. Hieraan werd in 1538 gestart door de “Spanjaarden”, maar de Turken vervolledigden het fort… en toen wij er waren, waren ze wéér bezig ;o) 

Tijdens WO II, toen Montenegro onderdeel van Joegoslavië was, werd ook gebruik gemaakt van het fort. Er werden ook wat bunkers bijgebouwd. 

Onze volgende stopplaats was de orthodoxe abdij van Savina. Het kleine kerkje met daarnaast de abdij en er rond graven ligt op een bijna idyllische plek: aan de ene kant hebben ze zicht op zee en aan de andere kant op de bergen.

We bleven de hoofdweg langs de Kotorska-baai (baai van Kotor) volgen. Op de meeste plekken is het er gewoon mooi, maar op sommige plaatsen is de baai, met de ruige bergen, het blauwe water, de eilandjes en de typische dorpjes echt prachtig! …en daar hebben we inderdaad foto’s van (zie hiernaast)! 

In Risan, ook langs die baai, aten we en bezochten we mozaïeken uit de Romeinse tijd. Dat was meteen ook onze laatste stop alvorens onze eindbestemming van die zondag 16 september te bereiken, Kotor. 

We gingen eerst op zoek naar een slaapplek in het oude stadscentrum van Kotor. In onze reisgidsen werden verschillende suggesties gedaan voor hostels en hotels, maar aan de prijsindicaties (waarbij een “normale” prijs ontbrak) te zien, moesten we toch voor een hotel gaan. De eerste twee hotels die we langsgingen waren volzet. Bij het derde, “Hippocampus”, hadden we meer geluk. Terwijl we onze gratis welkomstdrank aan het drinken waren op het dakterras van het hotel kregen we de burcht en een kerk in het oog boven en tegen de berg waartegen de stad gebouwd was. Onze Bradt-reisgids leerde ons dat het zo’n 1342 treden tot boven aan de burcht waren… Ine paste meteen, maar Johan had er wel zin in! Omdat Ine absoluut wou dat Johan, ook zonder haar, die beklimming deed, besloot Johan de tocht te maken. We spraken een tijdstip en locatie af en gingen ieders onze eigen weg: Johan de trappen op, Ine de verkeersvrije, smalle straatjes van Kotor in.

In eerste instantie leek de stad een waar groot doolhof, maar na een tijdje ontdekte Ine dat de oude stad best overzichtelijk en compact was. Ze liep langs verschillende orthodoxe kerkjes, paleizen, kleine huisjes waarin nu souveniersshops zaten en liep op een gedeelte van de oude stadsmuren waar ze een mooi zicht had op de berg die Johan aan het beklimmen was. Ze bekeek zo 2/3 van de oude stad. 

Johan had verwacht dat hij drie kwartier aan het klimmen zou zijn. Dit bleek maar twintig minuten te zijn. Als terugweg koos hij een andere dan de heenweg, wat maakte dat hij ook nog een stuk door de oude stad moest struinen alvorens, veel te vroeg, op de afspraakplek aan te komen… Gelukkig is er dan “sms” en vonden we elkaar snel. Terwijl we op een terrasje van een cafeetje zaten, bekeken we elkaars foto’s en vertelden we wat we gezien hadden. We konden beiden besluiten dat Kotor een mooi stadje is!

Montenegrijnse groeten

Even snel...

Even snel de groeten uit Montenegro doen!

Weersverwachtingen

Altijd fijn om te weten, om alvast over weg te dromen en ook een belangrijke kwestie in verband met het inpakken van de juiste kleding

- Moeten we de hele regentenue meenemen 

of volstaat een regenjasje? 

Laten we de korte mouwen thuis 

en moet de dikke trui mee? -

keken we alvast eens naar de weersvoorspellingen voor Montenegro, Bosnië & Herzegovina en Dubrovnik tijdens de laatste twee weken van september...

... en jawel hoor, Ine mag haar zomerjurkjes ook meenemen:

In Montenegro, in de regio van Mostar en in Dubrovnik gaan we (hoogstwaarschijnlijk) licht bewolkt weer hebben bij zo'n 27°C. Voor Sarajevo en Srebrenica voorspellen ze zo'n 22°.

Hopelijk vallen die hoge temperaturen toch wat mee in de bergen van Montenegro. We gaan er namelijk ook wandelingen maken... maar ach, we klagen niet, hoor! ;o)

... en om de vergelijking te maken, keken we natuurlijk ook naar welk weer jullie gaan krijgen... Jullie krijgen heel goede dagen, maar ook wisselvallig weer met "koude" dagen...

Montenegro

Bijna is het zo ver...

Septemberreisvliegtickets

We waren al laat deze keer! 

Normaal gezien hebben we zo'n 340 à 360 dagen alvorens we op onze "septemberreis" vertrekken onze vliegtickets voor deze reis al geregeld. Dan hebben we namelijk de goedkoopste tickets van de heen- en terugvlucht 'beet'...

... maar ditmaal duurde het tot gisteren vooraleer we onze vluchten van onze septemberreis, naar Bosnië & Herzegovina en Montenegro, boekten... 

Het is ook even zoeken geweest op welke luchthaven we het best zouden vliegen: Montenegro lijkt bijna - door de lucht - niet bereikbaar en de vluchten naar de luchthavens van Bosnië en Herzegovina hadden steeds "slechte" vluchtdagen, maar vliegen vanuit Eindhoven...

Een collega van Johan tipte hem om eens te bekijken of vliegen naar/van Dubrovnik geen optie was...

...en jawel hoor! Vliegen op deze Kroatische stad is i-de-aal!

...én de prijs viel nog goed mee!

De gekke vorm van het voormalig Joegoslavische Kroatië, de vorm van een hoefijzer, maakt dat de stad Dubrovnik zowel superdicht bij Bosnië en Herzegovina als superdicht bij Montenegro ligt (zie kaartje hiernaast)! 

De vestingstad, die werelderfgoed is, is een ideale uitvalsbasis én geeft een erg mooi vertrek- en eindpunt om onze septemberreis te maken! 

We bezochten in 2011 een gedeelte van Kroatië (blogberichten & foto's), maar zover zuidelijk als Dubrovnik geraakten we nog niet.

Bovendien is Dubrovnik één van de schitterende decors van de serie 'Game of Thrones', een fantasyserie die we beiden graag zien... en yep, de 'Game of Thrones-stadsroute' hebben we al gevonden.

Onze septemberreis wordt dus ei-gen-lijk een een klein stukje Kroatië en een rondreis door Bosnië & Herzegovina en Montenegro.

ZO! En dan nu aftellen naar wat eerst komt: CUBA!

Nog 25 dagen tot aan het vertrek!

Het zal er zo'n 28° warm zijn... zálig.

Wat wordt de volgende "grote" bestemming!?

Wat wordt de bestemming van onze volgende "grote reis" van volgend jaar!?

Ja natuurlijk
weten we al waar we in september 2018 naar toe
zullen reizen! Wat had je gedacht!

We trekken opnieuw naar het oosten van Europa en
gaan Montenegro, Bosnië en Herzegovina verkennen!

info bezienswaardigheden Montenegro

bezienswaardigheden in Bosnië & Herzegovina