November - decemberreis '26 !

Vorige week lieten we jullie weten dat we besloten hadden om toch niet naar Egypte te gaan in november - december '26. We wisten toen nog niet wat we wél wilden gaan doen. Ondertussen is dat "probleem" natuurlijk al opgelost: we gaan een wandelreis doen op het Canarische La Gomera. Naar dit mooie wandeleiland wilden we al langer eens heen gaan... Ine moet dan wel weer die, in de winter regelmatig, woeste Atlantische Oceaan, op. Maar aangezien we nu op een grotere ferryboot gaan en de trip niet zo lang duurt als die van Los Christianos (Tenerife) naar Santa Cruz de La Palma (La Palma) waar Ine zo zeeziek op was geworden eind november '21 (blogbericht), is Ine gerust i.v.m. dat zeeziek worden, zeker als ze ook een pilletje neemt ;-)

We deden afgelopen weekend een boekingsaanvraag bij snp.nl, waar we al vaker een wandelreis bij boekten... of op hun website gingen neuzen voor ideeën. We gaan, als alles geregeld kan worden, de wandelreis "De groene parel van de Canaren" doen. Dit is best een pittige wandelrondreis, maar met bagagevervoer. We hebben daarom tijdens de reis twee rustdagen ingepland... voor Ine, hè, niet voor Johan... maar als we het binnenland, het nationale park Nationaal park Garajonay en omgeving, ooit helemaal door willen wandelen, zullen we het nú moeten doen, nu Ine nog langere afstanden kan wandelen.

Over 108 dagen vertrekken we! Het is dan donderdag 26 november.

Souveniers

Onze souveniertjes van de Canarische eilanden blijven ons verbazen en boeien.

Terwijl de ene allemaal kleine bloempjes is beginnen krijgen, is een andere (gelijkaardige) soort ook zo'n 'bloem' aan het groeien... bijzonder die vetplanten (maar eigenlijk is het op de Canarische eilanden gewoon onkruid)!

Hopelijk gaan de planten na deze bloei niet dood... we hebben ze al vijf jaar en ze waren ieniemiene klein toen we ze stiekem en compleet tegen de internationale regels in meegesmokkeld hebben...

We houden het verdere proces sowieso nauwgelet in 't oog.

In bloei!

Zoals jullie (wel/niet) weten, hebben we een collectie vetplantjes en cactussen meegepikt uit eerst La Palma (11-12/'21) nadien van Tenerife (11-12-'22)... laat het even duidelijk zijn dat dit niet mag...

...maar we zijn niet altijd even volgzaam...

Enfin, ondertussen zijn onze plantjes, die we als ieniemienie exemplaren meenamen, best groot geworden. En eentje staat sinds enkele weken mooi in bloei!

Het was lang een vrij 'plat' plantje tot het kegelvormig werd... en toen schoot er een stengel uit... en een bloem!

Info over ons bloeiend plantje:

Aeonium arboreum groeit op zonnige of licht beschaduwde plaatsen op verweerde vulkanische bodem.

De plant is endemisch op de westelijke Canarische Eilanden, waar deze voorkomt op Tenerife, La Palma, El Hierro, La Gomera en Gran Canaria.

Onze Canarische vensterbankplanten...

De miniplantjes die we vanuit La Palma (nov.-dec. '21) en Tenerife (nov.-dec. 2022) meegenomen hadden, doen het wel héél erg goed:

"De tomaten in Spanje zijn altijd lekkerder dan die van bij ons"

De meeste tomaten die je in de warenhuizen vindt, komen vanuit Spanje. Ze zijn niet zo lekker dan als je ze in Spanje zelf eet... ze gaan immers onrijp de vrachtwagen op en de tomaten die je in Zuid-Europa eet, zijn zongerijpt... 

maar blijkbaar was dat afgelopen zomer niet zo:

Het was te heet en te droog in Zuid-Europa voor een lokale tomatenoogst. Daardoor kochten distributeurs in Spanje, Griekenland en de Balkan Belgische tomaten die daar in de winkels zijn beland... Bizar!, toch?

Bron

Bosbranden

Verschrikkelijk zeg, die bosbranden deze zomer op Hawaii, de Griekse eilanden, Canada, Tenerife enz.

De Canadese regio waar er nu velen geëvacueerd werden, hebben we in september 2019 bezocht. In november/december vorig jaar reisden we naar Tenerife. De regio die daar nu in brand staat, grenst aan het stadje waar we ons appartementje daar hadden.

Artikel over Canada & Artikel over Tenerfife

We zijn echt benieuwd of we de wandelingen die we in Zweden plannen allemaal kunnen gaan doen. Daar zal het niet van een bosbrand afhangen, maar mogelijk wel door de waterstroom die orkaan Hans er door het land jaagde...

El Teide

Het nieuws duikt weer steeds meer op in berichten over vulkanisme : het rommelt onder de Teide op Tenerife. Er zou, op een oppervlakte van 10 km ondergronds, magma aan het stuwen zijn...

...maar dat zegt natuurlijk niks...

Het is ondertussen ook alweer vier maanden geleden dat wij nog op Tenerife waren! De tijd vliegt snel!

Hoe zou het zijn met...

Hoe zou het nog zijn met... de sneeuw op de Teide!?!

Klik op de foto om te vergroten! Foto is van 26-12-'22.

Cumbre Vieja

Vorig jaar, eind november-begin december, waren we op La Palma. De Cumbre Vieja was toen nét nog actief. 

Hieronder zie je een filmpje van hoe de krater en omgeving er nu uit ziet. Je kan de kleuren en de geothermische velden goed zien. 

Waaauw! We moeten toch ooit's terug gaan om in die krater te gaan 'piepen' ;oD

Sneeuw

Het was te verwachten dat het niet lang na ons vertrek uit Tenerife zou gaan gebeuren: Het heeft gesneeuwd op de Teide...

Gieren respecteren landsgrens Spanje-Portugal...

Uit onderzoek blijkt dat gieren de grens tussen Spanje en Portugal bijna steeds respecteren (zie onderstaand prentje).

Vanzelfsprekend hebben ze zelf geen idee van het bestaan van die grens. Maar waarom leven er zo veel in Spanje en zo weinig in Portugal? Beide streken hebben hetzelfde klimaat, dezelfde fauna en flora enz.

De reden is terug te brengen naar de uitbraak van de 'gekke-koeienziekte' in 2001. Beide landen moesten, naar EU-richtlijnen, kadavers van dieren meteen opruimen. Ondertussen is men daar in Spanje mee gestopt. In Portugal geldt deze wetgeving nog steeds: De reden van het hanteren van de grens door de gieren ligt dus, vanzelfsprekend, niet aan hun zelf, maar aan het feit dat er in Spanje eten te vinden is, maar in Portugal niet/minder... Gieren zijn namelijk aaseters.

Leuk weetje, niet?

Bron

Links op prentje: vale gier

Rechts op prentje: monniksgier

De lammer- en aasgier, die ook voorkomt in Spanje, werd niet meegenomen in het onderzoek.

Dag 8: richting het zuiden

Zaterdagochtend 3 december 2022 namen we afscheid van Estancia Lucía. Eventjes konden we de Teide nog zien liggen vanuit dit huisje... tussen twee serieuze buien door... maar de buien waren netjes voorspeld, dus geen verrassing en geen domper op onze reisvreugde.

Er was nog één verbindingsweg met de Teide die we nog niet afreden, namelijk die met de hoofdstad Santa Cruz... en die weg stond op de planning voor deze dag. Het regende en miezerde continu onderweg omhoog, maar eens boven de boomgrens en ook boven de wolken straalde de zon weer... maar het was er maar frisjes.

We maakten nog wat foto's van de Teide (foto 1) en van enkele andere vulkanen. Aan de uitzichtpunten die enkel de lager liggende omgeving lieten zien, stopten we niet : daar waren enkel dikke wolken te zien. Dit wolkeneffect was wel erg mooi in de steile, rode caldera de Pedro Gil (foto 2).

We daalden de 'bewolkte' weg verder af en reden naar San Cristóbal de La Laguna. We besloten dus niet naar de hoofdstad, Staat Cruz te gaan. Hetgeen we over de hoofdstad lazen, vonden we niet zo heel bijzonder, dus besloten we naar het interessantere (San Cristóbal de) La Laguna (foto 3) te gaan. Onderweg regende het nog maar eens, maar de tijd die we in het stadje doorbrachten, was het meestal droog, op wat minimaal gemiezer na.

In La Laguna volgden we een route uit ons reisgidsje. Hierbij liepen we langs verschillende pleinen, statige herenhuizen, kerken, kloosters en andere gebouwen. Er was niet heel veel te zien, maar het historisch centrum was toch weer nét ietsje anders dan in de andere dorpjes/stadjes waar we de week voordien al waren geweest.

Voor onze volgende bestemming reden we weer even terug het binnenland van Tenerife in. We reden namelijk naar Las Pirámides de Güímar (foto 4).

"De Piramides van Güímar liggen in het plaatsje Güímar aan de oostkust van Tenerife. Er staan bij Güímar nu nog zes piramiden met een rechthoekige plattegrond. Vroeger waren het er negen.

De heersende consensus onder onderzoekers is dat de piramides door boeren gevormd zijn door de stenen, die zij tijdens het ploegen gevonden hadden, naast hun veld op te stapelen. Dit gebeurde veel op de Canarische Eilanden. De lokale bevolking en oude afbeeldingen vertelden dat er vroeger op veel plaatsen op het eiland piramiden bestaan hadden. Deze waren volgens de verhalen afgebroken en gebruikt als goedkoop bouwmateriaal. De meeste piramides zouden halverwege de 19e eeuw gebouwd zijn, de eerste vermelding stamt uit 1881.

Een minderheid van de onderzoekers heeft echter een andere visie. In 1991 werden de hopen stenen door de beroemde onderzoeker Thor Heyerdahl bestudeerd. Hij ontdekte dat deze stenen niet zo maar een hoop vormden, maar piramides waren. Heyerdahl ontdekte dat de hoeken van de piramides betreden waren en dat de grond geëgaliseerd was voordat de piramides gebouwd werden. Bovendien zijn de piramiden niet opgebouwd uit stenen in de naastliggende velden, maar uit lavarotsen. Verder ontdekte Heyerdahl dat de piramide in een speciale astronomische positie geplaatst waren. Op de dag van de zomerwende kan een dubbele zonsondergang worden gezien vanaf de grootste piramide. Dit komt doordat de zon achter de hoogste bergtop daalt, deze passeert, weer zichtbaar wordt en ten slotte achter de volgende bergtop weer verdwijnt. Alle piramiden hebben een trap aan de westzijde. Ondanks zijn onderzoek heeft Heyerdahl nooit de leeftijd van de piramides kunnen achterhalen of de vraag kunnen beantwoorden wie deze piramiden gebouwd heeft. De meeste archeologen verwerpen Heyerdahls conclusies."

Tja, wij weten niet wat het zijn, maar we vonden het wel nog een interessante stopplaats. In het museum wordt aangegeven dat de bouwsels gebouwd werden door Zuid-Amerikanen, zoals ze dat in o.a. Peru deden. Ze zouden met rieten boten de oversteek over de Oceaan gemaakt hebben. Dit leek ons onwaarschijnlijk, maar blijkbaar heeft die Thor Heyerdahl het zelf een paar keer gedaan om zijn theorie kracht bij te zetten... Enfin, we weten niet wat Las Pirámides de Güímar precies zijn...

Na de pyramiden kozen we voor de binnenlandweg in plaats van de snelweg om van Güímar naar El Médano te rijden. Bij de piramiden hadden we weer het geluk dat het droog was, maar onderweg regende het weer serieus door... wat een contrast met de voorbije dagen die we op Tenerife hadden!

In El Médano hadden we blijkbaar het allerlaatste hotel van de baai geboekt. Blijkbaar is het kleine toeristische dorp gekend door surfers... wij hadden het enkel geboekt omdat het bijna letterlijk tegen de Aeropuerto de Tenerife Sur ligt... en wij 's anderendaags om 10:40 uur onze vlucht terug naar zaventem hadden.

's Avonds gingen we nog eten in het dorpje... en we konden het ditmaal niet laten om een selfie te maken voor die überbelachelijke en immense kerstversieringen die je over heel Tenerife hebt (foto 5)...

We kijken weer terug op een mooie reis! Op naar de volgende!

Beetje pech op dag 7

Voor vrijdag 2 december '22 hadden we de kabelbaan gereserveerd om eenvoudig van op 2.356 meter tot op 3.555 meter de Teide op te gaan. We wilden dan daarboven naar enkele uitzichtpunten wandelen (niet opnieuw naar de top) en nadien te voet de Teide af te dalen... maar toen we er vrijdagochtend aankwamen, bleek de kabelbaan gesloten. Er stond veel te veel wind om het hoogteverschil nog veilig te kunnen afleggen in zo'n 'kabinetje'... eigenlijk best wel een teleurstelling, maar ja het komt door het weer, dus niks aan te doen... Ine heeft de fysiek niet meer om (zoals ze vroeger wel kon) een dergelijke berg (vanaf +/- 2.200 (?) tot op 3.555 meter) op én af te wandelen, dus de Teide hogerop geraken zat er niet meer in... enfin, jawel, we zouden zaterdag ook nog de kabelbaan kunnen nemen... en de kabelbaan bleek toen wél open te zijn... maar we kozen er vrijdag voor om gewoon te annuleren en ons geld terug te vragen. Het zal voor de volgende keer zijn dat we eens op Tenerife zijn...
Het was ook echt wel serieus koud en winderig aan het begin van de kabelbaan!

We bekeken ons kaartje met de uitgestippelde wandelingen op de Teideflanken. Net als de dagen voordien in het Anaga- en Tenogebergte zijn de wandelingen op de Teide voornamelijk van A naar B en geen rondwandelingen. We combineerden daarom enkele (delen) van wandelingen en kwamen zo tot een wandeling van een kleine 12 km in de relatief vlakke kratermond van Las Cañadas. Dat is de honderd zeventig duizend jaar oude krater, met een doorsnede van 10 (of 17?) km, waarin o.a. de Teide staat.

Over een stoffige, door de wind maar vooral de gravel, verbindingsweg wandelden we ons eerste gedeelte van de wandeling. De wind raasde over de vlakte, wat maakte dat we allebei goed warm aangeduffeld waren (foto 1). De buitentemperatuur zou, volgens onze Hyundai, zo'n 10°C zijn. De zon brandde wel en de lucht zag er uit alsof het strandweer was, maar het was dus fris.

Nadat we op een ander wandelpad overgingen, werd de wind afgesneden doordat we achter en tussen hoge heuvels en lavahopen doorliepen. Onze jassen gingen uit (foto 2). We kwamen daar steeds dichter bij de 'Parador de Las Cañadas del Teide' en dus ook bij de bekende Roques de Garcia... en bij de vele vele toeristen in de buurt... te zien aan hun korte broeken en open bloesjes... diegenen die even ver als ons gingen wandelen, zouden nog kou gekregen hebben. In het self servicerestaurant van de parador dronken en aten we wat op het terras... en manmanman wat was het, uit de wind, warm in de zon! al was het maar 14°C!

Het vervolg van onze wandeling ging niet langs de Roques de Garcia, al hadden we dat natuurlijk kunnen doen, maar we besloten een kortere route naar de auto te nemen en nadien nog ergens een rondje te gaan doen... maar dat laatste stukje, slechts 3,2 km, was érg zwaar: steeds golvend, in een dikke laag gravel en de wind stak er weer op... Ine was helemaal kapot na de wandeling. We besloten daarom om geen extra rondje meer te maken.

In de plaats van een extra wandelingetje reden we langs de verbindingsweg tussen het zuiden van het eiland en de Teide... om daar eens te gaan neuzen wat er nog te zien viel... en dat bleek niet zo heel veel te zijn, want al snel zaten we in de dikke wolken. Stoppen bij uitkijkpunten had weinig zin want je zag enkel dikke mist.

We stopten in het dorpje Vilaflor. We wisten dat er naast een kerk en een oud kloostergebouw niks te zien was, maar we wilden er iets drinken. De tijd dat we op het terras gezeten hadden, was de mist nog dikker geworden! Je zag echt maar weinig (foto 3)!

Hoe meer we de kust naderden, dus hoe lager we kwamen, hoe minder wolken er waren, maar zonnig was het nergens meer. Vanuit het zuidoosten van het eiland reden we vervolgens, langs de autostrade, terug naar ons huisje... waar we 's avonds de koffers weer maakten omdat we de daaropvolgende nacht in het zuiden zouden overnachten en niet meer in la Orotava.

Dag 6 Tenerifereis / 1 december '22

Daar waar we de dag voordien, op dag 5 van onze decemberreis van 2022, naar het noordoosten van Tenerife waren gereden om een natuurpark te ontdekken, deden we dat in het noordwesten op onze 6e dag.

In het noordoosten van het Canarische eiland ligt het natuurpark/gebergte Teno. Wandelen door het Parque Rural de Teno is als wandelen op een eiland in een eiland, lazen we hier. Deze bergketen, die hoger is dan 1.300 meter, bestrijkt de gehele westelijke punt van het eiland Tenerife en is bijna helemaal omringd door de zee. Eigenlijk was Teno van oorsprong een klein afgescheiden eilandje dat later samen met andere eilanden het eiland dat nu Tenerife heet, heeft gevormd. Dit relatieve geografische isolement heeft ervoor gezorgd dat er in de ravijnen en nauwe valleien een biodiversiteit, architectuur en bijzondere gewoonten bewaard is gebleven.

In het kleine Los Silos startte onze daguitstap. In het toeristisch centrum haalden we een wandelkaartje. Op een terrasje, heerlijk in de warme zon, bekeken we welke wandeling we zouden gaan doen. De meeste wandelingen op het eiland zijn van punt A naar B, waarbij je ofwel dezelfde weg terugwandelt ofwel de lijnbus terug neemt. Rondom het dorpje El Palmar lagen echter verschillende routes die gecombineerd konden worden tot een rondwandeling : i-de-aal, dus!

In de schaduw was het windje behoorlijk fris, eens al wandelend/stijgend in de zon was het al snel goed warm. Vanuit El Palmar wandelden we best steile stukken omhoog (foto 1) langs cactussen, vetplanten en palmen. Echt erg mooi, was dat. Eens boven op een heuvel/berg keken we aan beide kanten een diep, groen dal in. Het dal Valle del Palmar, met o.a. het dorpje El Palmar er in, was de mooiste kant die we zagen. We keken onder andere de oude, groen begroeide krater van de Montaña de El Palmar/Montaña Zahorra in (foto 2)... mooi!

Toen we aan onze afdaling van de berg startten, doken er dikke wolken op. Die maakten het best fris in de laurierbossen op de Monte del Agua waar we vervolgens langzaam aan daalden. Aan de afslag naar het dorpje Las Lagunetas daalden we best steil naar beneden af. Op die hoogte ruilden we de bossen dan weer in voor cactussen, vetplanten en palmachtigen.

Het was ondertussen zelfs voor de Spanjaarden lunchtijd, dus konden we ons in de zon, beschut van het frisse windje, op een terrasje van een restaurantje zetten... en ja, we aten weer heerlijk: we kozen drie voorgerechtjes uit: geroosterde asperges, gebakken grillkaas met sausjes en een kikkererwtenstoofpotje. We zaten best lang op het terrasje, waardoor het al snel half 4 was.

De route van het centrum van Las Lagunetas naar El Palmar was eerst verder dalend en nadien vrij vlak en best kort. We wandelden tussen moestuinen en veldjes en liepen langs de Montaña de El Palmar af. De krater zag er beneden, aan de kant waar we'm voorbij wandelden al heel wat minder mooi uit dan boven op de berg: hij is op verschillende plaatsen volledig afgegraven, wat 'm op die plaatsen zwart en rood maakt. Ook heeft men er, op een bepaalde zijde, terrassen op gemaakt om cactussen op te zetten (kweken?).

Na onze wandeling stapten we opnieuw de auto in en verkenden we het Tenogebergte wat verder. We reden in de richting van 'Teno Alto' en terug, maar dat vonden we niet zo heel bijzonder. De kronkelige weg richting Masca was wel mooi en heeft enkele mooie uitzichtpunten.

In Masca is een diepe kloof richting zee die erg bekend is om te bewandelen. Die kloof was vanuit het dorpje Masca moeilijk te zien (foto 3), maar deze wandeling leek ons toch minder mooi dan degene die wij deden. We vinden vaak zicht op bergen mooier dan zicht naar zee... iets wat anderen blijkbaar minder met ons delen. We hadden op voorhand ook niet gekeken of er nog 'plaats' was om de kloof te wandelen: deze laat immers maar een bepaald maximaal aantal per dag toe.

Toen we het Tenogebergte uit reden, was de zon al aan het onder gaan. Nadat we nog wat boodschappen deden, was het dan ook al helemaal donker toen we rond 19 uur de parkeerplaats van 'ons huisje' opreden.

Anaga-gebergte

Voor onze uitjes in Tenerife baseren we ons op de informatie uit het reisgidsje 'ANWB Extra Reisgids Tenerife'. Zo'n klein gidsje bevat genoeg tips om zelfs ons een week bezig te houden ;o) ... want wij gaan absoluut niet op een strand of zwembadbedje liggen!

Om het uiterste noorden - noordoosten van Tenerife, het natuurgebied 'Anagagebergte' te ontdekken, volgden we woensdag 30-11-'22 (deels) de autoroute uit ons reisgidsje. 

We sliepen wat uit en deden het rustig aan alvorens te vertrekken naar Las Mercedes. Dit kleine dorpje ligt net buiten het "Parque Rural de Anaga". In dit deel van Tenerife was het erg bewolkt en best frisjes... ideaal wandelweer dus! Wandelen, hetgeen we wilden doen in plaats van enkel de autoroute rijden.

Het natuurpark Parque Rural de Anaga is door de UNESCO als Biosfeerreservaat aangemerkt omdat de natuurlijke rijkdommen ervan op uitzonderlijke wijze bewaard zijn gebleven. Gekartelde bergtoppen, diepe valleien en ravijnen lopen helemaal door tot aan zee, waar zich talrijke stranden hebben gevormd.

Het natuurpark Anaga beslaat een groot deel van het bergmassief dat in het uiterste noordoosten van het eiland ligt. Het is zo'n 14.500 hectaren groot. Er wonen zo'n 2.000 mensen in 26 dorpen en gehuchten.

De autoroute bracht ons langs enkele uitkijkpunten, "Miradores". In het begin van de route was het aantal bergen die vanop die uitkijkpunten te zien waren, nog "bescheiden" in aantal. Naarmate we de route verder afreden, namen de bergen de overhand... en namen de haarspeldbochten toe. We reden langs, tussen en over de groen begroeide bergen... en dat groen is in het Anagagebergte heel vaak een laurierboom.

Bij bezoekerscentrum Cruz del Carmen gingen we wandelen. We wandelden eerst een korte wandeling langs een pad waar ook overblijfselen van de voormalige bewoners te zien waren, zoals trappen en irrigatiekanalen die uitgekapt zijn in de ondergrond. Daarna wilden we een 'bosleerpad' wandelden (foto 1)... maar de pijlen van de bewegwijzering stopten al snel... en zo kwamen we op een wandelpad terecht dat ons, via mooie wandelwegen door de laurierbomen terug bracht naar Cruz del Carmen. Na de wandelingen aten en dronken we nog iets in een cafetaria/restaurant om vervolgens weer in de auto te stappen.

We vervolgden de autoroute door de Anagabergen. We stopten bij prachtige uitzichtpunten en daalden af tot in enkele dalen. Een mooie 'mirador' was die van de Pico del Inglés (foto 2).

We reden tot Chinamada (foto 3), een dorpje op het einde van een kronkelweggetje... waar de meeste huizen en gebouwen gedeeltelijk of bijna helemaal in de rotsen zitten. De uitzichten waren hier fe-no-mi-naal mooi!

Nadien reden we, nog steeds in het Anagagebergte, nog helemaal naar de kust, naar het zwarte strand van 'Playa del Roque de las Bodegas'. Die 'Roque delas Bodegas zijn gigantische kliffen die in de zee steken.

We aten er nog iets op een terrasje, fijn uit de wind. Wat verrassend was, zo dicht op zee, maar blijkbaar zorgen die hoge kliffen ervoor dat de wind niet op de kust beukt.

Nadien reden we terug naar 'ons huisje', het grootste gedeelte deden we via de autostrade... 

...en was het al bijna donker toen we terug waren.

Méér Teide

Zoals we eerder schreven op deze blog (hier), hadden we voor dinsdag 29 november nog tickets kunnen reserveren om naar de top van de Teide te wandelen... We konden niet meer 'gewoon' reserveren, maar moesten een 'tour' boeken... en dus stonden we dinsdagochtend om half 9 in het centrum van la Orotava op een bus vol toeristen te wachten... om opgepikt te worden om naar de kabellift op de Teide te rijden in een touringcar.

We waren maar met z'n vijven die de klim tot de top van de Teide gingen doen. De anderen in de bus reserveerden enkel de kabelbaan, deden daar een wandeling en reden toen nog een eindje verder... terwijl wij dus naar "el pico de Teide" aan het stappen waren. 

Het hoogteverschil van beneden aan de kabelbaan en boven was groot, namelijk van 2.356 meter beneden tot 3.555 meter hoogte boven. We merkten meteen dat de lucht ijler was geworden. Onze 'gids' die ons de nog resterende +/- 160 meter naar de top (3.718 m) over een pad van zo'n 614 meter lang leidde, waarschuwde ons het rustig aan te doen en haar trage tempo te volgen om hoogteziekte te vermijden. Na twee rustpauzes, vrij aan het begin van de tocht, waren we de lucht al wat beter gewoon... maar dan nog duurde het zo'n 45 minuten vooraleer we aan de top van de Teide waren. We hadden beiden onze warme wandeljassen meegenomen, voor het geval het echt koud was op die hoogte... maar doordat de hemel helemaal blauw was en er geen zuchtje wind stond, voelde de 10°C als aangenaam wandelweer aan. Boven op de top, waar de Teide nog actief is en verschillende fumarolen hete stoom uitpuffen, was het zelfs warm... normaal gezien valt de eerste sneeuw op de top van de Teide in oktober... Het warme weer dat wij hebben op Tenerife is heel atypisch en wordt toegeschreven aan de klimaatopwarming... maar in dit geval profiteren we daar van...

Ine had vooraf wat 'schrik' dat haar lijf de klim, op die hoogte, niet goed ging aankunnen. In Ethiopië op vulkaan de Erta Ale was dat het geval geweest... maar ditmaal lukte het Ine om zonder problemen, maar traag weliswaar, het hoogste puntje van Spanje te bereiken! Johan zijn voet, leverde ook geen problemen op op de best wel lastige ongelijke lavabrokken "trap"... Johan kan al dromen om ooit de Kilimanjaro te beklimmen ;-)

Onderweg terug naar onze afstapplaats stopten we nog even met de hele groep voor een plaspauze en drankje. We namen koffie en kochten lekkere koeken... die er na de busrit door de bochtige afdaling weer fijn terug uitkwamen bij Ine... allé, na zeeziekte heeft ze dus ook ineens touringcarziekte...

Het was best nog 'vroeg' toen Ine weer wat opgeknapt was. We besloten om opnieuw richting de Teide te rijden, maar ditmaal de weg tot aan de andere kant van het eiland te nemen. De dag voordien waren we teruggedraaid ter hoogte aan de kabelbaan, nu reden we dus verder door.

Deze kant van de Teide heeft veel basalten zuilen en heuvels, je ziet er verschillende kleuren lava en het is er, bij de afdaling, niet zó groen door dennen- en loofbomen.

We maakten geen wandeling. Daar hadden we geen tijd voor. Maar doordat we nu wel de verschillende stopplaatsen bezocht hebben, kunnen we één van de volgende dagen gewoon rijden tot de startplaats van een wandeling en dan hebben we daar alle tijd voor.

Dag 3 / Maandag 28 november '22

's Nachts koelde het af tot zo'n 17°C en hingen er lage wolken over 'ons' huisje. Door de dauw kreeg alles weer wat vocht en kon de natuur weer een droge, zonnige dag aan... al bleef het de hele dag een beetje 'klammig' voelen.

Ontbijten deden we in ons huisje en na de afwas reden we naar beneden, het oude stadscentrum van la Orotava in. Regelmatig wordt la Orotava beschreven als het mooiste stadje van Tenerife. Het is ook mooi! Er zijn veel oude huizen, vaak met balkonnetjes (foto 1), bewaard gebleven en gerenoveerd...

Aan het begin van de 16de eeuw, kort na de verovering van Tenerife, vestigden Spanjaarden zich in de Orotava-vallei. Ze gingen er suikerriet en druiven verbouwen. Op deze plek stichtten zij hun eerste parochiekerk en in de directe omgeving verrezen hun huizen, die dankzij de goede oogsten steeds groter en fraaier werden. In de wijk "Doce Casas" (‘Twaalf Huizen’) bouwden de Spaanse grootgrondbezitters hun stadshuizen... Stuk voor stuk paleisjes: Dit zijn, in de 16de en 17de eeuw gebouwd, elegante woonhuizen met fraaie houten balkons, ramen en deuren en van smal traliewerk voorziene houten erkers. De balkons lopen vaak langs de hele gevel. 

Na een paar uurtjes in het oude centrum van la Orotava doorgebracht te hebben, reden we richting kust, naar Puerto de la Cruz... waar nóg meer toeristen rondliepen dan in la Orotava. De badstad richt zich dan ook al sinds 1955 bijna enkel op toerisme. We kuierden er wel best lang rond: we liepen langs het haventje, verschillende pleinen in het oude centrum, straatjes met nog kleine vissershuisjes, het fort enz.

Toen onze stadsbezoekjes ten einde liepen, en het nog maar 14u was, besloten we richting de Teide te rijden. We wilden alvast wat plekjes zien. Om gaan te wandelen, hadden we geen tijd meer.

Vanuit la Orotava loopt weg TF-21 de bergen in/op en in de richting van de Teide.

Het gebied van de gemeente la Orotava strekt zich uit van de noordkust tot het bergachtige binnenland. De top van de vulkaan Teide ligt in deze gemeente.

De TF-21 is vanuit la Orotava een slingerende weg langs, in eerste instantie, bossen. In eerste instantie staan er vooral loofbomen op de heuvels en nadien dennenbomen... en dan ineens is alles bedolven onder lava, met wat kleine struikjes tussen. De temperatuur was van 26° aan zee tot op die winderige lavavelden gezakt tot 13°... maar daar waren we dan ook 2.000 meter hoger dan zeeniveau... Mooi, die lava... dat blijft ons toch altijd boeien!

En dan zijn we maar tot aan de parkeerplaats van de kabelbaan (tot bijna aan de top van de Teide) gereden en weer teruggereden, anders zouden we niet voor donker terug in ons huisje zijn... Tegen de tijd dat we terug 'beneden' waren, was het daar erg bewolkt geworden, wat het voordien absoluut niet was.

Langs het westen naar het noorden (dag 2)

We hadden heerlijk geslapen in Pension Cassandra. Door het uurverschil waren we wel best vroeg wakker... en dus op tijd klaar om te vertrekken. We hadden geen ontbijt bij ons verblijf genomen omdat we dat meestal te duur vinden voor wat we er effectief van eten (zeker wat Ine betreft).

Vanuit Buzanada reden we richting westkust in onze Hyundai. In het dorpje Adeje (niet Costa Adeje; foto 1)) stapten we naar het centrum. Het was 10u en 23°C: zalig temperatuurtje!... en dus aten we ons ontbijt op een terrasje. We liepen wat rond in het dorpje en zagen de trekpleisters stadhuis, het kerkje en het fort. Vanuit Adeje kan je ook naar een mooie kloof wandelen. Die wandeling moet echter gereserveerd worden omwille van een maximaal aantal wandelaars per dag... en daarvoor waren we te laat... niet erg: we kunnen de volgende dagen nog genoeg wandelen!

Vanuit Adeje namen we de "kustroute". We stopten even bij een uitzichtpunt op Los Gigantes. Dit dorpje kreeg deze naam omdat gigantische lavarotsformaties/kliffen er de kustlijn vormen. De hoogste komen zo'n 800 meter boven zee uit en ze vormen verschillende inhammen/baaien... Wij vonden ze wat tegenvallen, om wat we allemaal al eens gezien hebben... maar begrijpelijk dat 'gewone toeristen' het imposant vinden.

Vanuit Los Gigantes reden we het binnenland in. We kregen de Teide voor de eerste keer die dag te zien (foto 2) en verder reden we tussen bananenplantages, oude, groene lavavelden en kleine dorpjes. Onze volgende stopplaats was het kustdorpje Garachico. 

In de 16e eeuw werd in Garachico een fort gebouwd om het, toen, belangrijkste havenstadje te beschermen voor Engelse piraten. In 1706 bedolf een vulkaanuitbarsting echter een groot gedeelte van het stadje, waardoor het stopte met handeldrijven met uitvoer naar Amerika en Europa.  

In het kleine historische Garachico zijn verschillende historische gebouwen bewaard gebleven. We wandelden door de straatjes.

Aan een uitzichtpunt langs de kust lunchten we, waarna we verder reden naar Icod de los Vinos. Dit dorpje is bekend voor zijn wijnen, kazen, maar vooral voor de drakenbloedbomen... en daar wou Ine persé naar toe! Toen ze zes was en op Tenerife was, vond ze de bomen al geweldig... en dat is nog niet veranderd. Ine heeft een foto waar ze, als zesjarige, onder een drakenbloedboom zit. Ze dacht steeds dat dit de alleroudste was. Nu ze die alleroudste (600 à 800 jaar oud) nog eens zag (foto 3), weet ze niet of ze ook effectief met dát exemplaar op de foto staat.

We liepen nog wat rond in Icod de los Vinos, waar het overigens erg bewolkt was. in icod stonden alle terrassen opgesteld omdat later die dag Spanje tegen Duitsland zou spelen op het WK van Qatar en omdat het zondag was, was het er best druk... op het moment dat we er rondliepen, speelden de Rode Duivels tegen Marokko... en verloren ze met 0-2.

We zagen ook de kinderen met een typische bezigheid voor dit stadje bezig: op een ingevette plank glijden ze een straat naar beneden.

Nadat we boodschappen gingen doen, reden we naar het appartementje waar we zes nachten verblijven: Estancia Lucía in La Orotava. We zijn er héél tevreden mee: alles voorhanden, heel netjes... en als extraatje: zicht op de Teide!

Die Teide is de afgelopen weken weer bijna dagelijks aan het beven. Het aardoppervlakte rondom zou ook 'gezwollen' zijn. Of er een uitbarsting dreigt!? Hoogstwaarschijnlijk niet, hoor.

Dag 1: De heenreis naar Tenerife

Afgelopen zaterdag waren we goed vroeg in de luchthaven van Zaventem om onze vlucht naar Tenerife te nemen. Het was héél lang geleden dat we nog eens met TuiFly vlogen... en de eerste keer dat we op Zaventem in die "nieuwe" ruimte met incheckbalies moesten inchecken... Tja, als je, zoals wij, bijna altijd lijnvluchten boekt, kom je daar helemaal niet.

We vertrokken 20 minuten te laat omdat het vliegtuig niet op tijd bij de gate was. Het was niet te laat door een andere vlucht want het werd gewoon getrokken. Het was niet net geland. Onze vlucht maakte een korte stop op La Palma om mensen af te zetten en op te pikken om weer terug naar Brussel te vliegen. Doordat er één idioot te vroeg afgestapt was, moesten we langer dan gepland op La Palma staan. Gelukkig is de luchthaven van La Palma maar klein en hadden ze de idioot vlug gevonden... en konden we dus aan het half uurtje vliegen naar Tenerife starten. Uiteindelijk landden we één uur te laat op de luchthaven van Tenerife-Zuid.

Onze bagage lag redelijk snel op de band en aan de balie van Hertz, waar we een auto bij gehuurd hadden, viel het wachten ook goed mee. Toen we buiten kwamen was het wel al pikkedonker... en lekker warm! Onze winterjassen, die we in België wel nodig hadden, hadden we op Zaventem al goed weggestopt.

We reden naar Pension Cassandra, waar we op een kwartiertje al waren. Dit hotelletje had Johan om deze reden uitgekozen: lekker dichtbij de luchthaven om niet na een lange vlucht (6 uur) nog ver te moeten rijden.

Eten deden we in Tasca Casa Fumero. Dit restaurantje lag op enkele honderden meters van ons hotel en zag er goed uit... en het was er ook goed! Meteen vlogen we goed in de Spaanse keuken... en kregen we knoflook binnen voor een volle week...

Op naar Tenerife...

Enfin, in onze hoofden zijn we al onderweg... maar morgen vertrekken we pas!

Morgen, 26/11/'22, zullen we pas rond 17u20 (= UTC/GMT, 1 uur vroeger dan hier) op Tenerife-Zuid landen en wilden we niet te ver moeten rijden. Daarom zullen we één nacht overnachten in het zuiden van het eiland. We kozen daarvoor Hotel Pensión Cassandra, op 10 minuten rijden van de luchthaven.

Zondag verkennen we eerst een stukje van het zuiden van het eiland en rijden dan richting noorden van Tenerife. In Estancia Lucía, in Génoves bij Puerto de la Cruz, zullen we dan zes nachten verblijven. Vanuit dat huisje zullen we dan dagtochten ondernemen om het eiland verder te verkennen.

Zaterdag, 3/12/2022, rijden we dan terug nar het zuiden en overnachten we één nacht in Hotel Playa Sur Tenerife, aan het zwarte strand van El Médano... dichtbij de luchthaven (10 min.)... want daar moeten we zondagochtend, 4/12/'22, al om ongeveer half 9 zijn om onze huurauto in te leveren en weer terug te vliegen naar Zaventem.

Qua temperaturen ziet het er, volgens de voorspellingen (HIER), heerlijk uit: +/- 23 à 24°. Aangezien we in deze periode van het jaar naar Tenerife trekken, is de kans groot dat we eens een regenbui over ons krijgen... al worden die (nog) niet vaak voorspeld... maar regen is goed voor de natuur op Tenerife, is maar plaatselijk en zal onze vakantiepret zéker niet drukken... al hopen we natuurlijk dat we zéker dinsdag 29/11/'22, als we de Teide-top beklimmen, wel niet te veel wolken zullen hebben...

Geen dagen meer, maar uren aftellen, dus...

En nog veel te doen: ons koffer moeten we vanavond nog maken.