Johan start vandaag aan zijn beklimming van de Kilimanjaro! Spannnnend!
Gisteren heeft Johan kennis gemaakt met zijn gidsen en zijn medewandelaars. Dit zijn drie dames uit Londen. Er gaan nog een kok en 14 dragers mee… 14!? De dames wilden allemaal een eigen tent en hebben een toilet met tent gehuurd… die extra luxe moet natuurlijk die berg op gedragen worden… vandaar 14… en Johan kan van diezelfde luxe genieten maar betaalt niks extra ;-)
Hier nog eens de dag-tot-dag afstanden van de 8-daagse Lemosho route met de overnachtingsplekken van Johan:
Dag 1, maandag 21/9: twee uur over 5 kilometer naar Mti Mkubwa Camp (2790 m), 400 m stijgen;
Dag 2, dinsdag 22/9: vijf uur over 8 kilometer naar Shira Camp One (3505 m), 715m stijgen; Dag 3, woensdag 23/9: vier uur stappen over 10 km tot Shira Camp Two (3890 m), 385 m stijgen; Dag 4, donderdag 24/9: zeven à acht uur over 10 kilometer tot Barranco Camp (3975 m), 85m stijgen; Dag 5, vrijdag 25/9: zes uur over 6 kilometer naar Karanga Camp (4040 m), 65m stijgen; Dag 6, zaterdag 26/9: vier uur stappen over 4 kilometer tot Barafu Camp (4681 m), 641 m stijgen; Dag 7, zondag 27/9: 12à14 uur (12 km) tot Uhuru peak (5895 m) en naar Mweka Camp (3070 m), 1235m stijgen en 2790 dalen; Dag 8, maandag 28/9: drie à vier uur over 10 kilometer naar Mweka Gate (1630 m), 1450m dalen.
Deze link brengt je naar een pagina waar je het weer, de neerslag en de wind op verschillende hoogtes van de Kilimanjaro kan bekijken.
Het lijkt er naar uit te zien dat het regelmatig gaat regenen in het gebied en op de berg. Het is dan natuurlijk ook regenwoud... Waarschijnlijk zal Johan sneeuw hebben op de Uhuru peak, het hoogste punt van de Kilimanjaro. Vroeger was er steevast sneeuw, maar met de opwarming is dat niet meer altijd zo. Johan bereikt die top rond zonsopgang van zondag 27 september... het zal er sowieso vriezen... Johan is in ieder geval óók voorbereid op regen en koude!
Afhankelijk van de hindoeïstische kalender, die rekent in maanjaren, wordt Ganesh Chaturthi in augustus of september gevierd. Dit jaar start het tien-dagen-durende feest vandaag, op 14 september. En die/dat "Ganesh Chaturthi" is de verering van de god Ganesha.
Ganesha is de olifanthoofdige hindoeïstische god van de wijsheid, welvaart en goed geluk. Hij neemt hindernissen weg en is de beschermheilige van reizigers. Hindoes bidden tot Ganesha voor ze aan iets nieuws beginnen, zoals een nieuwe baan of wanneer ze verhuizen.
Ine kent Ganesha omdat ze 'zot' is van olifanten. Ze heeft ook enkele, mooie en niet-kitscherige, beeldjes van deze half-olifant-half-mens...
Meer info over Ganesh Chaturthi: Op de eerste dag van de viering wordt er door de aanbidders eerst ter reiniging een bad genomen en koopt men vervolgens een beeld van Ganesha. Dit neemt men dan in een processie mee naar huis, alwaar het beeld op een altaar wordt neergezet en versierd. Het beeld laat men voor de duur van het feest staan. Het wordt 's ochtends en 's avonds aanbeden en voorzien van offergaven (vooral zoetigheid). Op de laatste dag van het feest wordt het beeld weer meegenomen en in het water van de dichtstbijzijnde rivier, meer of zee gegooid.
Meer over Ganesha: Hij is de zoon van god Shiva en godin Parvati, maar is 'onbevlekt' verwekt. Hij rijdt op een rat die Mashika heet, soms ook wel op een rund. Al toen Ganesha nog zeer jong was, wou hij met rust gelaten worden en het liefst was hij alleen. Shiva onthooft op een gegeven moment Ganesha omdat hij dacht dat het een indringer was. Shiva beval zijn dienaren om op zoek te gaan naar het eerste het beste dier dat men kon vinden en ze keerden terug met de afgehakte kop van een olifant. Shiva bevestigde de olifantenkop op het levenloze lichaam van zijn zoon die terug tot leven komt en de geschiedenis zou ingaan als de god met de olifantenkop.
Ganesha wordt meestal afgebeeld met een dikke blote buik, vier handen, een roze-oranje (of rode) huid, rode kleding, een rat aan zijn voeten en natuurlijk een olifantenkop vaak met maar één slagtand. De rat (die steeds opvallend klein afgebeeld wordt) is zijn persoonlijk vervoersmiddel. Soms heeft hij tussen zijn ogen (boven zijn slurf) een symbool dat op een "3" lijkt, het symbool voor Om of Aum: de klank (vibratie) waaruit het heelal is ontstaan...
Dat hindoeïsme blijft ons ook wel boeien, maar wat een complexiteit aan goden, dienaren enz. enz.
Met Pasen '23 bezochten we in Londen een hinoeïstische tempel (blogbericht).
Vorige week had hij nog een laatste onderzoek, een CT coronarografie. Hierbij krijg hij, nadat hij contrastvloeistof in zijn slagaderen gespoten kreeg, een CT-scan. Door die vloeistof worden de slagaderen en aderen rond en over het hart heel goed zichtbaar. De scan laat verder ook het hele hart met kamers en boezems goed zien.
Via "mijngezondheid.be" hadden we begin deze week al gelezen dat alles DIK in orde was: helemaal geen vernauwingen, zelfs géén kalkvorming in de bloedvaten. En ook het hart, hartkleppen enz. waren helemaal in orde. Verder stond er ook nog dat er geen letsels waren van een (stil) infarct of zo.
In het verslag stond ook dat de cardioloog Johan nog zou bellen. Dat telefoontje kreeg hij afgelopen vrijdag. Hetgeen we lazen, werd verder nog eens bevestigd door de arts: Johan hoefde zich he-le-maal nergens zorgen over te maken...
Johan kan dus, zonder zorgen, over zes weken aan zijn tocht naar de top van de Kilimanjaro beginnen!
Johan denkt ondertussen de oorzaak van de misselijkheid en het 'slecht' worden wel gevonden te hebben:
hij denkt dat hij, tijdens lange tochten, meer zoute snacks en isotone dranken zal moeten gaan nemen.
PS: het hart in dit bericht is gewoon een gepikt plaatje, niet dat van Johan
Afgelopen donder-, vrij- en zaterdag was het weer "Reggae Geel", zoals de afgelopen 48 jaar (op de covid-jaren na), in dat eerste weekend van augustus. Het festivalterrein had een hele 'make-over' gekregen, wat het terug wat meer beweging, kleur en gezelligheid gaf en compact maakte, vond Ine (en anderen). Ine is overigens enkel zaterdagnamiddag langs geweest om eens te bekijken hoe het er allemaal uitzag en om wat sfeer, en Jamaicaans lekkers, te proeven.
Johan zit, zoals jullie weten, niet meer in het bestuur van Reggae Geel maar was wel weer betrokken bij de programmatie van deze editie. Hij is erg tevreden over deze editie en de artiesten.
Hij is al sinds de boeking, vooral érg tevreden over de aanwezigheid van Dr. Alimantado. Deze Jamaicaan die ondertussen al tientallen jaren in Gambia woont, had afgelopen vrijdag zijn eerste optreden sinds 19 oktober 2007. Dit was toen in Leuven, waarbij we allebei aanwezig waren. De man is ondertussen 74 jaar en slecht ter been, maar is nog steeds even scherp van geest.
Tussendoortje: Wij zijn op 2 december '07 bij hem thuis, in Gambia, op bezoek geweest (blogbericht). "Tado" was erg blij Johan nu nog eens te zien en dat was wederzijds natuurlijk!
Spijtig dat zich, vanwege zattigheid, wel wat incidentjes met belachelijk bravoure gedrag van een soundsystemlid en ook met een tapploeg voordeden... maar dit is aan het oog van de meeste bezoekers ontgaan...
en trouwens, voor Johan is Reggae Geel '26 nog niet helemaal gedaan: vandaag en morgen werkt hij, samen met zijn collega's en de huidige bewoners van de Therapeutische Gemeenschap van Katarsis, mee aan de afbraak van het festival... het zal héét zijn...
"Rode Kruis-Vlaanderen doet een oproep om bloed te geven. Volgens de organisatie staan de bloedvoorraden "stevig onder druk". Zo goed als alle bloedgroepen staan laag, maar vooral de voorraden aan O negatief en B negatief baren zorgen. "
Johan is gisteren nog plasma gaan geven. Ja, plasma, geen bloedplaatjes ditmaal want dat duurt'm in deze drukke periode te lang en bloed kan je niet zo vaak geven als hij wil doneren... en Ine, tja, die mag niet vanwege de fibromyalgie, hè...
Johan kijkt, maar zonder stem, erg tevreden terug op de afgelopen editie van Irie Vibes: De drie dagen, donderdag tot en met zaterdag, waren goed bezocht, het was erg gezellig, de artiesten waren erg goed en er waren alleen maar kleine probleempjes. Top, dus!
Hierboven op de foto zie je Johan in gesprek met Gladdy Wax, een sound system legende uit Londen die zaterdagavond optrad... en die we ook ieder jaar op Notting Hill Carnival gaan zien.
Ine was vrijdag vanuit haar werk richting Kortrijk gereden. Daar had ze een eenvoudige studio in, blijkbaar, een historisch en chique pand gehuurd voor twee nachten. Zaterdagochtend trok ze haar wandelschoenen aan om (het grootste gedeelte van) de stadswandelroute van Kortrijk te wandelen. En in de namiddag bezocht ook zij Irie Vibes, in Kortemark op een 40tal km's van Kortrijk, om eens gaan te neuzen hoe het er dit jaar allemaal uitzag en aan toe ging.
Nu gaat Johan even snel bekomen op het werk... en donderdagavond start Reggae Geel.
Afgelopen woensdag bezocht Johan een cardioloog. Nadat hij een fietstest deed en een echocardio kreeg, besloot de cardioloog dat Johan geen cardiale problemen heeft... het zo ziek worden tijdens de Jurassic Coast Ultra Challenge (blogbericht) lag dus daar niet aan. Eind juli heeft Johan wel ook nog een afspraak staan voor een CT-scan van het hart en de vaten daarop en -rond. De cardioloog verwacht hier eigenlijk niks slechts op te vinden, maar wil voor de zekerheid, vernauwingen van de bloedvaten rondom het hart uitsluiten...
...maar in feite kan Johan met een gerust en gezond hart in september de Kilimanjaro beklimmen!
Afgelopen vrijdag en zaterdag was het de negende editie van Wadada Festival... inderdaad, één van die festivals waar Johan meeprogrammeert.
Het was fantastisch mooi weer, de sfeer was weer erg goed en omdat het terrein groter gemaakt was, bleef het steeds gezellig, al was het festival (al lang op voorhand) volledig uitverkocht.
Ondertussen zijn we alweer een week verder, maar moeten we het 'verhaal' van Johan zijn 100 km van de 'Jurassic Coast Ultra Challenge' en hetgeen Ine ondertussen deed, nog vertellen... en zoals jullie weten (of niet) heeft Johan deze zéér zware langeafstandstocht uitgewandeld!
Zaterdag 16 mei waren we al om 6u (GMT) uit de veren. Vanaf Parkstone, waar we een appartementje hadden, was het een half uurtje rijden tot het startpunt van de wandeltocht in het dorpje Corfe Castle, aan de voet van... Corfe Castle... waarvan enkel nog ruïnes over zijn, maar dit moet een immens groot kasteel geweest zijn!
Alle vorige langeafstandswandeltochten waar Johan aan deelnam, begonnen 's morgens heel vroeg, of (zoals de Dodentocht) de avond voordien, waardoor Ine nooit bij de start van een dergelijk evenement was geweest... tot nu dus: deze tocht startte, voor Johan, om half 9. Johan had zich bij de startboog goed van voor opgesteld zodat hij meteen zijn eigen tempo kon beginnen wandelen en niet al vanaf minuut 1 opgehouden te worden door tragere stappers... Ine had een foto willen maken van de startende Johan, maar omdat hij zo snel weg was, is dat niet gelukt...
Tussen start en finish waren zeven rustposten voor de deelnemers aan de 100 km voorzien. Supporters konden bij rustpost 5 en 7 niet parkeren, maar voor de andere rustposten hadden we voor Ine een parkeerkaart gekocht zodat ze Johan steeds kon zien. Ine parkeerde wel bij rustpost 3, maar wandelde al meteen zelf verder. Op die manier konden we samen een selfie maken aan de prachtige natuurlijke brug Durdle Door in Het Kanaal, waar Ine Johan opwachtte.
Zolang het licht was, maakte Ine gebruik van de 3 à 4 uur die ze steeds had totdat Johan de volgende rustpost bereikte, om zelf ook wat meer van de omgeving van de Jurakust te kunnen bekijken. Zo bezocht ze mooie uitkijkpunten, een steencirkel, het voormalig dorpje Tyneham dat nu in een militair oefengebied ligt, baaien als Lulworth Cove en dus de omgeving bij Durdle Door, krijttekening Osmington White Horse, het kiezelstrand van Weymouth en at ze natuurlijk ook ergens onderweg een sticky toffee pudding! Verder werd ze trouwens, qua snoepsels en eten, goed voorzien door Johan die uit iedere rustpost wat voor Ine meenam.
Eigenlijk al vanaf de tweede rustpost gaf Johan aan dat het heel mooi, maar heel zwaar was... en toen moesten er nog heel wat steile hellingen komen... waar Johan normaal gezien niet zo heel veel moeite mee heeft... Johan gaf nadien verschillende keren aan dat hij onderweg had moeten rusten... wat hij ander niet doet.
Gaandeweg begon eten moeilijker te worden voor Johan en smaakte het hem niet, waardoor hij vooral veel dronk. Dit heeft Johan al vaker tijdens lange wandelingen gehad. Dit veranderde in een misselijk gevoel waardoor hij onderweg twee keer is gaan liggen om wat op positieven te komen... maar echt helpen deed dit niet. Johan heeft ook drie keer overgegeven. Als Ine Johan vroeg op rustpost 4 en 6 of hij wel nog verder kon, gaf hij aan dat er buiten dat misselijke gevoel en kort van adem zijn, eigenlijk niks aan de hand was...
Op rustpost 7, de laatste rustpost en waar Ine niet bij kon, gaf Johan de medewerkers aan dat hij zich niet helemaal goed voelde. Hij werd naar de EHBO-post gestuurd, waar ze hem onderwierpen aan een spervuur aan vragen, namen zijn polsslag en, net als Ine al eerder geobserveerd had, gaven za aan dat Johan zo versneld en 'hoog' ademde. Johan besloot, omdat hij geen noemenswaardige last had van voeten, benen en moraal, dat hij de laatste vijf kilometers met maar één heuvel die na post 7 nog volgden, zou gaan verder wandelen. Volgens het Engelse protocol moest er dan wel, "voor het geval dat", een EHBO-medewerker met hem meewandelen. Toen Ine dit alles in whatsapp kreeg, was ze net wakker van haar tweede 'slaapje' op de achterbank in de huurauto.
En dan kwam Johan, samen met die EHBO'er, ineens toch nog veel sneller dan Ine verwacht had aan bij de finish. Het was 10:50 uur, zondag 17 mei. Johan had 26 uur 20 minuten over de Jurassic Coast Ultra Challenge gedaan. Hij had op voorhand gedacht en gehoopt de tocht binnen 24 uur af te leggen, maar werd verrast door de zwaarte van de tocht én vooral het ziek worden. Hij is toch nog erg trots op zichzelf... en Ine ook op hem!
Nadat Johan zijn medaille en T-shirt in ontvangst genomen had, kwam een arts naar hem toe. Ine was ook in de deelnemersruimte gevraagd door de EHBO'er die met Johan meegestapt had. Samen werden we naar de EHBO-tent geleid en voerde de arts een gesprekje met Johan om hem te observeren en e.e.a. uit te sluiten. Daar besloten we met zijn allen dat, ondanks wat de arts van het donorcentrum van het Rode Kruis in Genk aan Johan gezegd had, dat bloedplaatjes doneren twee weken voor een dergelijke intensieve inspanning géén goed idee was geweest!... We zijn ervan overtuigd dat het feit dat Johan door die donatie toch nog niet helemaal fit genoeg was geweest en zich daardoor zo ziek is gaan voelen...
Johan heeft met deze tocht, naast zijn inschrijvingsgeld, nog € 500 opgehaald bij familie, vrienden en collega's voor de Amy Winehouse Foundation. Deze organisatie hadden vóór de tocht al contact met Johan gezocht om hem te bedanken en hem te laten weten dat ze met dat geld heel wat konden betekenen voor jongeren in moeilijke situaties.
De in totaal 3.300 deelnemers aan deze editie van de Jurassic Coast Ultra Challenge verzamelden maar liefst £ 1,300,000 (meer dan anderhalf miljoen euro) voor de verschillende goede doelen... die deelnemers wandelden niet allemaal 100 km, hè. Wandelen, lopen of een combinatie daarvan kon over afstanden van 10, 25, 42, 50, 75 en 100 km... en erg veel van hen gaven onderweg op.
Om een idee te geven van wat voor moois, maar ook zwaars, Johan allemaal tegenkwam onderweg hebben we onderstaand filmpje toegevoegd. Deze man, ons verder onbekend, is vroeger dan Johan vertrokken en heeft in hoofdzaak gelopen/gerend. Dit maakt dat hij uren vroeger gefinisht is dan Johan:
Johan had, bij aankomst, geen zin in een buffetmaaltijd die wel voor hem voorzien was. Hij zei dat hij vooral zin had in roomijs... maar dat was er niet... maar gelukkig was de supermarkt naast onze deur in Parkstone open... en kon Johan (en Ine natuurlijk ook) tóch ijs eten!
Toen Johan zijn schoenen en sokken uitgingen en hij gedoucht had, waren er geen enkele blaar of blaartje te zien... Hij had wel enkele schuurwondjes van wrijving en zweet. Zijn polsslag en ademhaling bleef nog wat versneld.
Nadat we die zondagmiddag allebei een middagdutje deden, bleven we die dag nog gewoon op het appartement. We waren, vóór dit weekendje weg, van plan geweest om nog een wandeling te maken op die zondagmiddag, maar daarvoor was Johan écht te diep gegaan... en had Ine eigenlijk ook niet genoeg geslapen die nacht...
Afgelopen 28 maart wandelde Johan, zoals we HIER schreven, de 60 km van (TV)Limburgse Mooiste in het Nationaal Park De Hoge Kempen. We hebben eens tussen de vele foto's die de organisatoren deelden, zitten neuzen... en zelfs Ine staat er op... terwijl ze Johan een glaasje water geeft (nadat ze een klets water achter haar kraag kreeg vandaar de vreemde houding).
Johan staat vaker op de foto's van de organisatie dan deze selectie, maar niet allemaal even geweldig.
Zoals beloofd in het bericht van gisteren, komen we terug op... gisteren. Gisteren wandelde Johan "de 60 km" van de "Limburgs Mooiste"... op een bepaald moment werd de tocht ineens omgedoopt tot "TVLimburgs Mooiste", genoemd naar sponsor TV Limburg, en tot "62 km"... De hele route ging doorheen het Nationaal Park Hoge Kempen... en letterlijk naar en over verschillende hoogtepunten ervan... in onze 'buurt' dus... en inderdaad een héél mooi stukje Limburg... en een goede voorbereiding op de 100 km, met veel hoogtemeters, van de Jurassic Coast Challenge.
De start van de langste afstand van dit evenement, 62 km, was gisterochtend om 6u, zowel voor de lopers, wandelaars als voor degenen die beide afwisselen. Starten, deden ze bij De Drieschaar in As, waarna ze meteen richting Terhills in Eisden wandelen. Daar wandelden ze over de Lange Terril én de Tweelingterril, pittige mijnterrils en dat in de regen en met veel modder.
Vlak voordat Johan bij het tweede rustpost, bij Dilserbos (Dilsen-Stokkem) op 18 km en na drie uur, was, stopte het gelukkig met regenen... maar toen was iedereen al helemaal nat. Het warme soepje dat Johan toen dronk, deed 'm goed. Het verdere verloop van de route door het Dilserbos is erg heuvelachtig omdat het bos op een oude zandduin ligt.
Vanaf dan vielen er nog wat korte buitjes, wat niet zo deprimerend is dan regen. Op 23,7 km lag de derde rustpost. Hier ging Johan een eerste keer, kort, zitten terwijl hij wat at. Na die derde post ging de tocht verder richting het Bergerven en Solterheide. Deze mooie gebieden in Rotem en Opoeteren zijn vrij vlak, maar er lag erg veel modder... wat wandelen zwaar maakte... het is dan ook vennengebied.
Daarna was het de beurt aan de Oudsberg en andere minder hoge landduinen van de mooie Duinengordel (voorbij rustpost n° 4 op 31 km), waar de route over liep... Hierna liep de route doorheen bossen in Oudsbergen en As. De paden waren wat breder dan eerder en de boswegen vrij vlak. Maar hetgeen Johan vooral waardeerde op dat moment was dat er niet te veel modder was. Bij de 5e rustpost op 38,4 km kreeg iedereen warme pasta en bleef Johan eens wat langer (geen kwartier, hoor) zitten. Ine was blij te horen dat de hagelbui, die bij deze rustpost viel terwijl ze er wachtte op Johan, héél plaatselijk was geweest en dat Johan die niet over zich gekregen had!
Na de middagpauze wandelde Johan nog wat verder doorheen een vrij vlak, relatief 'droog' bos naar een rustpost bij het voetbalveld van F.C. Boskop (rustpost n° 6 op 47,7 km), nog steeds in Opglabbeek, maar in de buurt van het GenkseWaterschei.
Na zo'n 50 km stappen, was het dan tijd voor weer wat serieus klimwerk. De zon was er ondertussen helemaal doorgekomen, maar warm werd het niet. Het bleef nog steeds fris en onder 10°C. In Thorpark, de site van de voormalige steenkoolmijn van Waterschei, ging het parcours eerst over de steilste en dan over de andere mijnterril. Gelukkig hoefden de deelnemers daar niet volledig overheen en konden ze eerder dan de top de zandbergen afdalen. Bij die laatste terril waren ze ook weer terug op As' grondgebied.
Al snel na de terrils kwam de zevende en laatste rustpost. Hier hadden de deelnemers al 56,7 km afgelegd en moesten ze nog 5,5 km tot aan de finish. Johan dronk nog een paar glazen fanta en at nog wat sinaasappel om nog wat laatste energie op te doen om naar de finish, terug richting het startpunt, te gaan.
Deze finish / aankomstplaats was eigenlijk nog een beproeving. De laatste tientallen meters moesten ze immers de vele, steile, ijzeren trappen tegen de geologische wand van As afdalen... pijnlijk... om dan over de finishlijn te stappen. Johan deed dit om iets over half 6; 11,5 uur na het vertrek van de zware tocht, dus!
De DJ aan de aankomst, die iedereen persoonlijk begroette, noemde deze eerste 'Limburg Mooiste' ook de zwaarste van de afgelopen evenementen van Vandersanden Limburg Runs... Johan beaamt in ieder geval dat het erg zwaar was, maar ook heel erg mooi. De tijdsregistratie, die aan Johan zijn startnummer hing, gaf aan dat hij 11:28:59 uur onderweg is geweest. Onderweg heeft Johan nog geen half uur gerust, wat maakt dat hij effectief zo'n 11 uur gestapt heeft over de tocht. De organisatie gaf aan dat het parcours 62,21 km lang was. Johan zijn sporthorloge legde 61,67 km vast.
De evenementen van Vandensanden Limburg Runs en Go Dare zijn erg gericht op winnen. Johan is hier helemaal niet mee bezig... Zijn zogenaamde 76e plaats, die hij volgens Go Dare gehaald heeft, klopt ook helemaaal niet omdat er er veel deelnemers zijn die zich opgeven als wandelaar, maar ook deels lopen of joggen. Johan wandelt enkel en voor hem zijn deze langeafstandswandelingen vooral een persoonlijke uitdaging en zeker niet om de snelste te zijn.
Wat Johan na deze tocht wel besloten heeft, is dat hij zijn wandelschoenen van Hanwag niet zal dragen om in september de Kilimanjaro te beklimmen. Hij had namelijk een schuurplek op zijn enkel door de, ook zware en stijve, schoenen. Johan had ook een paar ferme blaren... maar of die blaren door de schoenen komt of aan de steunzolen van Runners Lab ligt, gaat hij de komende tochten nog 'onderzoeken'... Het blijft een zoektocht...
Hij start om 6 uur in As en zal daar in de late namiddag, na een heel parcours doorheen het nationaal park Hoge Kempen, weer aankomen. Ine volgt hem weer op aan de rustposten...
De afgelopen weken en komende week had en heeft Johan het weer druk. Naast gaan werken, had en heeft hij veel vergaderingen en regelzaken van de drie reggae-festivals waarvoor hij mee de programmatie en boekingen doet, gehad: Wadada Festival, Irie Vibes Roots Festival en (opnieuw) Reggae Geel.
Fijn dat dit tegenwoordig ook meestal via online vergaderingen besproken en geregeld kan worden. Anders zou Johan, naast de concerten waar hij regelmatig heen gaat, de toch ook fysieke vergaderingen en zijn late- en weekenddiensten maar heel weinig samen met Ine thuis zijn
Het Wadada Festival gaat al heel vroeg van het festivalseizoen door, namelijk al op 22 en 23 mei '26. Het gaat door op zo'n 5 km van Geel-centrum.
Ondanks dat de volledige line-up nog maar sinds een dikke week bekend is, is het kleine festival al lang, snel na het vrijgeven van tickets, uitverkocht.
Johan nam en neemt de organisatie van de 'Fik'iri Forest', het nevenpodium, voor zijn rekening... dergelijke nevenpodia vindt Johan steeds de allerleukste podia omdat hij dan goed 'creatief' kan zijn in wat rond en op deze podia terecht komt
Afgelopen vrijdag werd de volledige line-up van Irie Vibes Roots Festival bekend gemaakt. Dat start op donderdag 23 juli met Kortemark Congé. Van vrijdag 24 tot en met zaterdag 25 juli vindt het festival zelf plaats in Kortemark.
Voor dit festival helpt Johan mee met de programmatie en boekingen en zal hij tijdens de drie festivaldagen ook meewerken om alle artiestenzaken mee te organiseren.
Op 13 februari werden de eerste twaalf namen van Reggae Geel 2026 bekend gemaakt. Dit jaar zijn er drie festivaldagen en start Reggae Geel op donderdag 30 juli. Het eindigt op zondagochtend 2 augustus.
Johan zit niet meer in het bestuur van het festival, maar heeft wel meer taken dan vorig jaar. Hij is betrokken bij de programmatie, boekingen, verantwoordelijk voor nevenpodium Yaga Yaga, en stippelt nog steeds mee het veiligheid- en 'welzijnsbeleid' uit.
De meeste donderdagen, om 18u, gaat Ine, net zoals de meeste maandagen om half 11, naar Infraligne...
In het najaar van 2009 startte Ine in de Infraligne-studio van Maaseik. Toen die sloot ging ze naar de vergelijkbare Bodystyling om vervolgens, nadat deze van eigenaar wisselde, naar de ondertussen geopende Infraligne in Maasmechelen te gaan... waar ze nu alweer bijna zes jaar heengaat.
Ondertussen geraakt Ine niet meer gemotiveerd om de eetadviezen te volgen, waardoor ze er geen effect meer van heeft op haar gewicht... Nu sport ze er 2x 30 minuten per week omdat het, door de eenvoudige oefeningen maar vooral door die infraroodstraling in de cabines, goed doet voor haar reumatische aandoeningen en scoliose. Trouwens ook de reden waarom ze er in 2009 mee startte.
Die infraroodstralen heb je niet bij Bodystyling waardoor dit voor Ine toch minder goed deed voor haar lijf, maar dat merkte ze pas toen ze weer terug naar Infraligne kon gaan.
Het is, ook als 'onderhoudskuur' die Ine al jaren doet, he-le-maal niet goedkoop, maar de begeleiding is wel deskundig en zorgt voor een zo-lichaams-vriendelijk-mogelijke-uitvoering van de toch steeds veranderende eenvoudige oefeningen.
Vóór Ine naar Infraligne ging, moest ze minstens één keer per jaar haar rug laten kraken vanwege ruglast. Sindsdien heeft Ine natuurlijk nog ruglast, maar heeft ze zich niet meer moeten laten kraken...
maar toch denkt ze iedere donderdagochtend "bôhhh, ik heb geen zin om straks te gaan sporten".
Terwijl ze altijd wel blij is dat ze weer gegaan is... ook vandaag weer...
Extreem triest en wraakroepend dat diezelfde bevolkingsgroep die in WOII zo geviseerd werd en leed, nu hetzelfde doet als de Nazi's deden, namelijk één bevolkingsgroep, de Palestijnen, systematisch naar bepaalde gebieden van Israël/Palestina drijven en ze uithongeren en uitmoorden.
We hebben al heel wat van deze kampen bezocht en blijven dit soort verschrikkelijke plaatsen bezoeken... omdat het zo triest is, omdat het niet te vatten is... Hoe kunnen mensen zodanig geloven in hun leiders dat ze zonder verzet en zelfs met trots ingezet kunnen worden om dergelijke misselijke taken uit te voeren?! En wat bezielt omstaanders om er onverschillig tegenover te staan!? Als psycholoog en psychiatrisch verpleegkundige vinden we dit érg interessant, maar begrijpen zullen we het nooit... en bizar genoeg gebeurt dit deze dagen nog steeds, kijk maar naar de Israëli, ICE in de VS, soldaten van rebellengroepen, het leger van dictators enz. enz.
Zo, onze kerstfeesten zitten er op. Op Kerstdag vierden we met Ine haar familie en op Tweede Kerstdag met die van Johan. Gisteren, 28 december werkte Johan, maar ging Ine nog eens feesten met haar familie.
We aten lekker en veel en het was gezellig. Samen met Ine haar familie werd zelfs gezongen... voor de Spaanse vrienden, die dat ook steeds doen voor pa Sus en ma Lizette.
We kregen chocolade, koekjes, snoep, douchespullen, een isolerende drinkfles, een EHBO-setje, een badolifant, een platypus, de crossbill natuurgidsen over Nederland, een 1persoons elektrische deken, een reisportemonee en geld!
Johan gaat nog oudjaar vieren in Kortemark... en dan zijn alle eindejaarsfeesten, gelukkig weer, voorbij.
Zoals jullie weten (of nu te weten komen), werkt Ine voor een Nederlandse gemeente als Wmo consulent. Ze is hier, ondertussen elf jaar geleden, gestart als tijdelijk uitstapje uit de zorg, waarin ze op dat moment werkte. Binnen haar huidige werk, specifiek omdat haar expertisegebieden bij begeleiding en beschermd wonen liggen, put ze nog steeds uit de kennis en expertise uit de werkervaring en opleidingen(*) die ze in het verleden volgde.
Recent heeft ze ook het korte opleidingstraject "Uniform Instroommodel, Verkennend Gesprek" gevolgd. Dit maakt dat Ine er vanaf januari 2026 een extra taak bij heeft, namelijk samen met iemand die werkt binnen de Geestelijke Gezondheidszorg (= GGZ) in gesprek gaan met burgers met psychische problemen die doorverwezen worden door de huisarts. Dit gesprek wordt het "verkennend gesprek" genoemd en is onderdeel van één van vele veranderingen die gaande zijn binnen de GGZ in Nederland... Ine vindt het opnieuw een leuke uitbreiding van haar dagelijkse werk!
Uitleg: Het verkennend gesprek is een gesprek voor mensen die psychische klachten ervaren, die mogelijk samenhangen met problemen op andere levensdomeinen. Vaak spelen er naast psychische klachten ook andere problemen mee, zoals schulden, verslaving of fysieke gezondheidsproblemen, die mogelijk niet binnen de GGZ behandeld kunnen worden. In het gesprek wordt verkend wat iemand nodig heeft om de klachten te verhelpen. Met een werknemer uit de GGZ, een werknemer uit het zogenaamde Sociaal Domein en met de zorgvrager wordt gekeken naar de beste vervolgstappen.
Vanwaar dit alles komt? Het Uniform Instroommodel is een onderdeel van het bredere deeltransformatieplan van de Regionale samenwerking mentale gezondheidZuid-Limburg (NL). Hierbij werd beslist dat het roer om moet binnen de ggz. Duizenden mensen staan in deze regio op de wachtlijst voor volwassenenzorg GGZ. Het deeltransformatieplan moet leiden tot de juiste zorg op de juiste plek voor volwassenen met mentale problemen. Daarnaast zorgt het plan ervoor dat de zorg toegankelijk, betaalbaar en van hoge kwaliteit blijft.
Dus: Het doel is om mensen met een mentale kwetsbaarheid sneller passende zorg en ondersteuning te bieden. Dit draagt bij aan kortere wachtlijsten, betere zorgkwaliteit, lagere kosten en hogere medewerkerstevredenheid.
Gisteren startte Johan om 8u aan de 28 km van de Duinengordel Walk van Go Dare. Het had gevroren, dus was het best koud... maar ondanks de temperaturen had Johan het behoorlijk warm van het wandelen en heeft hij flink gezweet.
Ine wilde hem op een bevoorradingspost treffen en dan aan een eigen route starten vanaf Zavelbos in Opglabbeek... maar toen Ine aan die post kwam, was Johan daar nét vertrokken.
Ine startte aan de paarse wandelroute en kwam steeds Go Dare-wandelaars tegen die haar pad kruisten of een stukje mee over haar route wandelden. Onderaan de Oudsberg zag Ine dat Johan ineens een stukje vóór haar wandelde... maar omdat Johan zo snel wandelt, óók terwijl hij die Oudsberg op ging, moest Ine die steile stuifduin oprennen naar hem toe... totdat Johan eindelijk doorhad dat iemand zijn naam riep... en zo troffen we elkaar alsnog!
Omdat Ine, nadat ze Johan liet verder stappen, de verkeerde richting uit was gegaan, moest ze nogmaals die Oudsberg op... had ook zij ineens goed getraind voor onze wandelingen op Cyprus.
Johan wandelde, na 28 km en 4u25 stappen, de finishlijn over... weer zo'n 6,3 km/u gemiddeld, dus... Hij had, zoals verwacht, geen enkel probleem met die afstand, maar hij had de afgelopen weken toch wat meer en langer mogen wandelen... dat was te merken aan zijn stijve spieren ná de wandeling ;-)
