Over Moraca naar Biogradska Gora

Na onze veel te warme nacht in Podgorica startten we 18-9 opnieuw vroeg aan onze volgende reisdag... Ja, "vroeg" - 7 uur - want op reis houden we er een ander ritme op na als thuis... en aangezien het in het Joegoslavië van weleer in september maar licht is van 7 tot 19u willen we zo vroeg mogelijk op staan.

Na ons ontbijt reden we het broeierige Podgorica uit en reden we richting Moraca, 23 km verderop. Onderweg reden we bijna constant langs de canyon van rivier Moraca.
In het dorpje/stadje Moraca stopten we bij een abdij. Deze deed ons omwille van het interieur, maar ook omwille van de fresco's aan de buitenkant van de kerken denken aan de "Bucovina-kloosters-/abdijen" van Roemenië, waarvan we er in 2012 verschillende bezochten.
Nadat Johan een Turkse koffie dronk en Ine een lekker koude cola gekoeld in het bergbeekje (handige koelkast!) reden we weer verder.

Een kleine 100 km verderop kwamen we aan bij het bezoekerscentrum van nationaal park 'Biogradska Gora'. Hier regelden we eerst onze slaapplekken voor de komende twee nachten: een privéhutje in het oerbos met gedeeld sanitair.

We wandelden rond 'Biogradska Jezero' ("Jezero" is "meer"). Deze wandeling was best fijn. Ze was maar 3,4 km lang, maar erg divers en fotogeniek, al bleven we natuurlijk wel steeds in het oerbos en rond het meer. We deden het rustig aan de rest van de middag en genoten van de natuur en de zon.

We 'dokterden' ook al uit welke grotere wandeling we 's anderendaags zouden gaan maken en aten "herderskost" als avondeten.

Slapen deden we terwijl er een of ander diertje erg hard aan het werken was op de zolder van het hutje... 's nachts koelt het in het natuurpark al erg af... starten met de aanleg van een wintervoorraad is niet onverstandig van het beestje ;o)

Eens per jaar...

Aangezien we toch wel zo veel als mogelijk is, willen zien van de wereld "gebeurt" het ons eigenlijk gewoon dat we ieder jaar minstens één nieuw land bezoeken en ontdekken.

In 2017 waren/zijn dit er twéé: Denemarken en Ethiopië.

In 2016 was dit één "nieuw" land, namelijk Polen. In 2015 waren het Tsjechië, Oeganda en Egypte. In 2014 gingen we niet naar een "nieuw" land. We gingen wel naar een nieuwe regio van een land dat we al bezochten, namelijk Portugal. Toen gingen we immers naar de Azoren.

In 2013 was Namibië de "nieuwe" locatie en in 2012 Finland en Roemenië.

... en zo kunnen we eigenlijk wel eventjes door blijven gaan... we zijn gelukzakskes!

... maar het advies van op het prentje is inderdaad een super goed advies! 

... en het hoeft niet steeds een nieuw land te zijn, eigenlijk, gewoon één keer per jaar ergens (een land, stad/dorp, natuurgebied, restaurant of...) heen gaan waar je nog nooit was... die "ontdekking" is genieten! Toch!?

Te Koop: "Kasteel Bran"

Net gelezen in krant 'De Morgen':

Het kasteel van (en in) Bran in Transsylvanië (Roemenië), 

dat wij in september 2012 bezochten, staat te koop!

Interesse in het optrekje van Vlad "de Spietser" ("Spietser" naar "het spietsen van 

hoofden op palen") beter bekend als "Graaf Dracula"!? 

Het is niet bekend hoeveel het 'optrekje' en tegelijk mega-toeristische trekpleister moet kosten, maar dat zullen flink wat duiten zijn!

Meer over het kasteel, geschiedenis en de verkoop:

artikel De Morgen.be

en dit blogbericht vertelt over toen wij in Bran waren. 

Roma

Gisteravond ging Ine, terwijl Johan aan het vergaderen was over de volgende editie van Reggae Geel, naar een soort informatie-avond over Roma. 

De avond kreeg de titel "Roma-cultuur en -integratiebeleid" en werd georganiseerd door Vormingplus Limburg.

Waarom Ine er naar toe ging!?

Voornamelijk uit nieuwsgierigheid en interesse, omdat we er redelijk wat zagen in Roemenië (09/'12),

 maar ook omdat ze professioneel ook met hen te maken heeft... Ze wou meer inzicht in hun leefwereld en hun cultuur krijgen dus...

... en dat kreeg ze...

een geslaagde avond, dus!
... en voor maar € 5 ;o)

Kerst in de Roemeense Hoofdstad

Blijkbaar hebben ze hun best gedaan in Boekarest. Blij dat die versiering er niet was toen wij in de stad rond liepen ;)

meer foto's en wat uitleg vind je hier...

Geschiedenis...

We hebben, zo blijkt nu, nog unieke zaken gezien in Roemenië!

Blijkbaar is er een nieuwe verkeerswet die verbiedt om er met een paard en kar op de openbare weg te rijden... (vandaar dat er veel paardenvlees beschikbaar zou zijn (artikel) en in kant-en-klare-maaltijden 'gedraaid' zou worden)...

Maar wat een ramp is dat voor die arme Roemenen! We zagen er é-norm veel mensen met paard-en-kar rond rijden! Hoe gaan die nu hun hooi, strooi, gewassen ed. vervoeren!? Een tractor? Dat kunnen ze hun waarschijnlijk niet veroorloven!

Triest!

Onze verhalen over onze trektocht door Roemenië, in september 2012, kan je via deze link (her)lezen.

De aardappel wordt weer duurder...

De aardappelenoogst was weer slecht. Dit betekent dat de aardappel zelf, maar ook alle produkten die ervan gemaakt worden, weer duurder gaan worden :-(
Ine houdt niet van gewone gekookte aardappelen (maar wél van frietjes! en puree)...

Naast rijst en pasta is ons alternatief, waar we in Roemenië echt van genoten hebben, "polenta". Dát is écht lekker! Polenta is gemaakt van het griesmeel van maïs.

... maar blijkbaar is het niet zomaar overal te vinden!? Johan vond er wél in de Delhaize en in de Carrefour Planet (Kuringen).

Polenta is, onder andere namen, een "streekprodukt" in Roemenië, Oostenrijk, Noord-Italië, Zwitserland en de Nederlandse Antillen... In deze regio is het dus waarschijnlijk ook te vinden in "speciaalzaken" met Italiaanse produkten en onder de naam "funchi" misschien in een toko...

Kilometers

Zoals jullie weten huurden we een Dacia Logan om Roemenië te verkennen.

Van maandag 3 september, na ons verblijf in Boekarest, tot zaterdag 15 september, onze aankomst in Timisoara, reden we over de Roemeense wegen, tussen de compleet gekke Roemeense chauffeurs...

In totaal legden we 3084 km af.

En de allerlaatste dag...

Gisteren was het onze laatste dag, de zestiende, in Roemenië en we waren in Timisoara aanbeland... waar er minder te zien was dan verwacht... De auto hadden we zaterdag al ingeleverd, dus rond gaan rijden, konden we niet meer... maar gelukkig hadden we nog een paar stukjes van Timisoara niet gezien en verwees onze "National Geographic Reisgids" hier wel naar! Zo wisten we onze resterende tijd, tot zo'n 15:30 uur, toch nog aangenaam te doden.
 We wandelden naar de Timisoaarse (?) wijk 'Fabric', waar naast een 'fabriek' ook nog enkele pleintjes met historische gebouwen te vinden waren! Ook hier was het jammer dat ze niet goed onderhouden waren, al was er wel oog voor renovatie, zagen we op posters... Maar ja, het géld moet er zijn, he... en dat moet hoofdzakelijk van particulieren en de E.U. komen...

Een laatste plek waar we naar toe trokken, was naar de plek waar op 15 december 1989 de revolutie, die een einde maakte aan het communistische regime, startte. Aan de pastorie van de kerk die je op de foto hiernaast ziet, werd predikant László Tőkés onder huisarrest gehouden door het regime. Om te voorkomen dat deze meegenomen zou worden, verzamelde er zich een massa sympathisanten van Tőkés. Nadat Tőkés toch meegenomen werd, braken rellen uit in de stad. Deze duurden vijf dagen. Uiteindelijk sloot het leger zich ook aan bij de opstandelingen... en dit leidde, later die maand, tot de val Ceaucescu en van het communisme... Op zich is er niet veel te zien aan die plek, maar het is wel een héél belangrijke!

Rond half 4 werden we door een medewerkster van ons hotel (Hotel Victoria) naar de luchthaven van Timisoara, op twaalf kilometer van het centrum, gebracht.
Hier zaten we, na het inchecken, nog even op een terras (foto) om vervolgens aan de gate te gaan wachten op onze vlucht naar Munchen. Anders dan hoe de reis begon, hadden we nu wel voldoende tijd om naar onze aansluitende vlucht te gaan... en hetzelfde gelde ook voor onze bagage!

En zo zit onze reis naar Roemenië erop...
Johans eerste werkdag is ook alweer een feit... Ine start morgen...

Voor de geïnteresseerden:
het fotoalbum (link) is aangevuld!

Na regen...

15 september:
Precies twee weken na onze aankomst in Roemenië en één dag voor ons vertrek terug naar huis...

Van 'Arad' in 'Crisana' reden we over een stuk snelweg (in aanleg)... Vreemd dat de vrachtwagens ons 'ns niet voorbij raasden!... naar de tweede stad van Roemenië, Timișoara in 'Banat'.

Het is inderdaad wéér een ander deel van Roemenië, maaaaar Crisana en Banat worden vaak onder één noemer geplaatst. Beide zijn ook het minst Roemeens in Roemenië. De regio's voelen zich veel meer verwant met de aangrenzende provincies van Servië en Hongarije... Maar de splitsing/verdeling na WO II maakte dit zo.

Onze eerste indruk over Banat was dezelfde als over Crisiana: "Wat is het onderkomen!". In een "grote" en "moderne" stad als Timisoara hadden we verwacht dat de gebouwen op-en-top zouden staan 'blinken', maar dat is dus niet zo.
Vreemd is wel dat we in deze regio's de beste hotels en restaurants hadden... Het is er wel ook duurder dan elders (uitgezonderd van Boekarest).

Enfin, in Timisoara "gaven" we 's middags onze huurwagen "af" en trokken naar ons hotel. Het was een behoorlijk grijze en koude middag, maar ondanks dat trokken we er op uit om het centrum te verkennen. Ook over deze stad wordt grootser gedaan en geschreven dan dat ze in feite is. Het duurde niet lang of we hadden al de meeste van de bezienswaardigheden gezien... en toen begon het ook nog 'ns te regenen :-(

We gingen een koffiehuis binnen en dronken er wat... en na een pauze in ons hotel, scheen de zon weer volop! Terrasjesweer! Heerlijk gezellig niksen! ...en mensen kijken!... Johan met regionaal bier, Ine met een 'limonada' met banaan.

's Avonds aten we, op aanraden van de Lonely Planet, in restaurant "Casa cu Flori" (GEEN Italiaans!!!)... en dat bleek een héél goede keuze! We aten een beetje duurder en chiquer dan de voorbije dagen, maar echt héél erg lekker!
Het bezoeken en bezichtigen van al die kerken, kloosters, kruizen ed. van de afgelopen twee weken heeft alvast z'n vruchten afgeworpen: Ons laatste avondmaal was hemels!

Een vólgende streek...

Op vrijdag 14 september verlieten we een tweede keer Transylvanië. Ditmaal zouden we niet meer terugkeren naar het bergachtige gebied met kastelen en burchten. We reden opnieuw een andere streek/provincië in, namelijk 'Crisana'.

Wat ons meteen opviel was dat de huizen, gebouwen, straten enzovoort veel minder onderhouden zijn dan op andere Roemeense plekken waar we waren. Het kan helemaal onterecht zijn, maar helemáál veilig voelen we er ons niet... en dit eigenlijk voor het eerst hier in Roemenië.

In deze streek is ook niet zo héél veel te zien, maar het leek ons toch zeker de moeite om er naar toe te gaan.

Onderweg stopten we in het stadje 'Lipova'. Het was toch wel een verrassing dat het dorpscentrum dusdanig onderkomen was! De biersponsors hadden wel weer voor enkele smaakvolle terrassen gezorgd... Het leken echt oases! Hahahaha

Van Arad hadden we verwacht dat het een mooie stad zou zijn en dat we er veel te zien gingen krijgen... Dat stond immers ook zo omschreven in de reisgidsen... maar ook hier waren de gebouwen onderkomen! Het renoveren zullen ze snel moeten aanvatten om niet alles verloren te laten gaan!...

De dertiende reisdag

Opnieuw stonden we op met het meest mooie weer! Tot nog toe hebben we, in die 13 dagen Roemenië, maar één bewolkte dag (met druppels) gehad! Maar de weersverwachtingen voor het komende weekend zijn niet zo rooskleurig : buien en "maar" 24°C... Ach ja, we zien wel! Kleur hebben we sowieso (en zelfs ongewild) veel "gepakt" (maar opnieuw dus énkel in het gezicht, de hals, nek, armen en handen, hahahaha)!

Na het uitchecken verkenden we de stad waar we de avond ervoor aangekomen waren: Alba Iulia. Dit is tegenwoordig maar een klein stadje. Maar vroeger was het de hoofdstad van Transylvanië en enkele omliggende regio's! Dit is héél duidelijk te zien aan de citadel en de gebouwen IN de citadel.
Deze citadel is stervormig en is bijna volledig gerenoveerd : Mooi !

In het stadje 'Deva' bezochten we een ruïne van een citadel. Deze staat op een ingeslapen vulkaan, wat goed te zien is aan z'n vorm (foto hiernaast). De ruïnes waren niet veel bijzonder, deze waren ook gratis te bezichtigen: óf te voet óf per kabelbaan (zo tegen de helling van de vulkaan omhoog)... De keuze was snel gemaakt, ook al was die kabelbaan eigenlijk prijzig... Ach ja, het was ook bijzonder om die Roemenen kinderlijk enthousiast te zien doen over het tuig... Wat zijn we toch veel "gewoon"...

Die citadel van Deva was eigenlijk ook maar een tussenstopje naar het prachtige kasteel / burcht van Hunedoara (zie foto hiernaast)! Deze burcht is hoe een burcht er moet uitzien! : met vele torentjes, loopbruggen, kerkers, pleintjes, schietgaten enz. enz. Mooi!
De burcht is wel helemaal gerenoveerd omdat ze helemaal verloren ging in een brand, maar deze renovatie werd goed (dus niet te opvallend) gedaan.

Na ons bezoek aan Hunedoara reden we naar "Ulpia Traiana" in 'Sarmisegetusa'; Dit zijn de resten van in de Roemeinse tijd. Toen lag hier immers de hoofdstad van Dacië. Romeinse overblijfselen hadden we nog niet gezien in Roemenië, dus het was zeker het bezoekje waard... al was er niet zo heel veel te zien.
In de Romeinse tijd heette deze regio dus Dacië, of Dacia in het Romeins... Meteen is duidelijk waar het Roemeense automerk inspiratie haalde voor een naam voor hun product...
Wij zijn er in ieder geval van overtuigd: Géén Dacia voor ons! We reden rond in een (bijna) splinternieuwe 'Logan', maar vonden 'm beiden (We rijden allebei) traag optrekken, niet goed op de weg "liggen", moeilijk in achteruit te schakelen, veel te vaak stil vallen enz.

Toen we weer terug in ons hotel in Alba Iulia waren, was het weer aardig "laat"... Gelukkig komen er wat rustigere dagen aan ;oP

Back to Transylvania (12 sept. ll.)

Lang bleven we niet weg uit Transylvanië, maar eerst reden we nog door wat saaie Muntenische dorpskernen EN beklommen we nog de +/- 1400 treden naar het kasteel van Poienari. In dit kasteel heeft Vlad Tepes (Dracula) wél echt gewoond (zie foto rechts).

Het is meteen ook (ongeveer) het beginpunt van een bekende maar ook een beruchte bergpas naar/van Transylvanië. Waarom!? Omwille van de veeeeele haarspeldbochten naar boven, omdat ze tot boven 2000 meter komt, om haar mooie panorama's én omdat de 'Transfăgărășan' aangelegd werd door dwangarbeiders van het communistische regime...

Waarschijnlijk rijden er voornamelijk toeristen en dagjesmensen over deze pas. Er zijn immers veel gemakkelijkere en snellere mogelijkheden... Waarom 'm dan aanleggen!??? Strategisch gezien was dit een belangrijke doorgang...

We reden eerst de 70 km dat hij lang is aan de prachtige en uitgestrekte zuidkant, om vervolgens af te dalen aan de steile, minder mooie 50 km-lange / -korte noordkant.
Op de pas zelf was het ook erg mooi: de Karpaten zijn er "piekig" en er liggen twee meertjes.
In september kan er al sneeuw liggen op deze hoogte, maar dat was, toen wij er waren, nog niet het geval.

Terug dus in Transalvanië, ditmaal de zuidwestelijke kant, stopten we in het stadje 'Sibiu', waar we wat rondkuierden over de mooie pleintjes én een 'limonada' (water, suiker en citrooooooeeeen) dronken op het terras van een Leonidas-taverne, waar zo'n Belgische praline zo'n € 2 kost...

In Alba Iulia kwamen we pas tegen 19u aan, maar konden we nog in het hotel dat we wilden terecht
Eigenlijk hebben we maar één keer in Roemenië niet kunnen overnachten waar we wilden (Onze keuzes kwamen uit "Lonely Planet"). Wat wel heel vaak het geval was, was dat de hotelkamer goedkoper waren dan vermeld stond (prijzen van 2009)... Leuk leuk leuk dus!

PS: De terugvluchtgegevens hebben we, na de plotse wijziging van onze heenvluchten, alvast gecheckt en deze blijven ongewijzigd!

11: Even terug naar Muntenië

Ja, even terug naar Muntenië, waar Boekarest ook in ligt... Neen, niet omdat we iets vergeten zijn of zo iets... gewoon omdat onze "rond-reis" eigenlijk een "kronkelderonkel-reis" is ;oP

Maar eerst brachten we nog wat tijd door op Transylvaans grondgebied, waar we de stad Brasov nog bezichtigden en de citadel van Prejmer (foto 1). Deze laatste is een typisch voorbeeld van een transylvanische citadel en bestaat uit verschillende poorten en "lagen". Ook heeft de citadel maar liefst 272 kamers! Mooi en indrukwekkend, hoor!

In Muntenië gingen we naar de "Peles Kastelen". Op één domein staan drie kastelen: Eentje was van de koninklijke familie van Roemenië, die 'afgezet' werden tijdens de communistische periode. Om dit te benadrukken, vond Ceausescu het nodig om náást dit kasteel een éigen kasteel te zetten... maar dat dan op net een iets hogere heuvel staat dan dat van de koninklijke familie... "Zodat hij kon neerkijken op hen"...
Het kasteel van Ceausescu was gesloten en voor het andere namen we de tijd niet om het van binnen te bezichtigen.
Op het domein zou ook nog een derde kasteel staan, gelijkend op een 'gewone' villa, maar er stonden nog verschillende 'gewone' gebouwen die voor 'villa' door konden gaan... Van dat derde weten we dus niet precies of we dit gezien hebben... Maakt ook niet uit...

In 'Targoviste' zochten we lang naar een kerkje... dat we uiteindelijk wel vonden, maar in de steigers stond en niet toegankelijk was. Wel vonden we nog een klooster "extra", waarvan we éérst dachten dat het het kerkje was.
In Targoviste staat ook een toren waarvoor Vlad Tepes / Dracula dus weer de opdracht gaf deze te bouwen. De toren staat op dezelfde 'site' als waar een kerkje in een typische bouwstijl van de buurt staat. We wilden hier naar toe gaan... maar draaiden terug toen we de prijs hoorden! Twee maal inkom en één keer fototaks (komt regelmatig voor) kwam op 33 Lei (+/- €  8), wat we zwaaaaaaaaar overdreven vonden voor hetgeen het was!

's Avonds aten we nog maar 'ns in een Italiaans restaurant (zucht + hahahaha) en sliepen we in een "Oost-blok"-achtig hotel in Pitesti.

Dag 10: Bran en omgeving

Ook voor op maandag 10 september stond een grote wandeltocht gepland, maar ook deze werd geschrapt en vervangen door een autoroute, door Ines rug en fibro :-( 

’s Morgens reden we terug naar een nabijgelegen dorp waar we de avond ervoor doorreden op weg naar Bran. Aan de parkeerplaatsen van de citadel van Rasnov stond een “treintje” klaar om luie en andere toeristen mee naar het kasteel te nemen, enkele honderden meters verder- en hogerop… (Wij horen (hier) dus bij de categorie “andere toeristen”).

Vervolgens verkenden we, per auto, de Nationaal Parken “Piatra Craiului” en “Bucegi”, beiden in de buurt van Bran.

Beide nationale parken zijn er mooi! We zagen prachtige vergezichten! Mooi, Transylvanië!

Naar Dracula ! (Dag 9)

Terwijl we de dag voordien voornamelijk nog tussen ‘uitlopers’ van de Karpaten toerden, werden de bergen ’s zondags (9/9) steeds hoger.

We hadden ons aan een strak schemaatje te houden die dag: We wilden immers ten laatste om 17uur op onze plaats van bestemming / overnachtplaats zijn…

We bezochten en zagen verschillende “gefortificeerde” kerken. Is dit Nederlands? Zegt dit genoeg? Enfin, kerken met daar rond verstevigingsmuren als verdediging voor deze kerk. Dit hadden we nog nooit ergens anders gezien! Wél een kerk in een citadel natuurlijk, maar dat is het niet! De kerk zélf heeft verstevigingsmuren rondom! We maakten verschillende foto’s, die te zien zijn in ons foto album van Roemenië. (link te vinden in een onderstaand bericht, maar ook aan de rechterkant van de pagina, bij vakantiefoto’s van 2012)

We verkenden verder het stadje IN de citadel van ‘Sighisoara’ en hobbeldebobbelde naar ‘Viscri’ om er nog een gefortificeerde kerk (hiernaast) te zien. Dit laatste dorpje is zowat het meest onderkomen en lelijke dorpje dat we al zagen in Roemenië!

Als absolute MUST stond de volgende bestemming op ons “to see in Romania”-lijstje: Het kasteel van Bran… We haalden het om er voor 17u binnen te gaan! Hèhè!

Even tussendoor:

Het is moeilijk om te “berekenen” hoe lang onze ritten duren: De GPS berekent de reistijd naargelang het ‘type’ wegen je neemt… en aangezien hij enkel de internationale en grootste nationale wegen kent en de rest invult met ‘leegtes’ en ‘winkelwandelwegen (!!!??)’ kunnen we “ons madam”, hoe we onze gps noemen, niet vertrouwen qua reistijd (en ook niet qua kortste weg)…

Verder zijn dorpen hier soms kilometers lang… en aangezien een dorp gelijkstaat met bebouwde kom, moet je kilometers 50 rijden… Het gebeurd ook heel vaak dat dorpjes tegen elkaar liggen. Dat maakt dat er weer extra lang 50 gereden mag worden… Enfin, WIJ doen dat… De Roemenen zijn ver-schrik-ke-lijke chauffeurs! Italianen zijn er watjes tegen! Manmanman, wat wordt er wat afgevloekt in onze auto soms ;o)

Het ‘Kasteel van Bran’ is voornamelijk bekend als het kasteel van Vlad Tepes… en dat was dan weer… Dracula!

Maar éigenlijk komt het voornamelijk door Bram Stookers interpretatie van een oude Roemeense legende, die over Vlad Tepes gaat… Het is zelfs niet geheel zeker of Dracula daadwerkelijk in het kasteel gewoond heeft! Feit is wel dat hij heerste over Transylvanië… en hij deed dit vaak op gruwelijke wijze…

In het stadje ‘Bran’ namen we ook een hotelkamer voor twee nachten. Het was wel een ‘speciaal’ hotel waar we verbleven: Het was namelijk een “club”. Inderdaad, zo met geörganiseerde activiteiten en allerlei mogelijkheden op het domein. Waarom WIJ naar die club gingen? Nee, écht niet om om half 10 mee te doen aan het dagelijks jogmoment, maar omdat de kamers erg goedkoop waren (€ 20 / kamer zonder ontbijt), natuurlijk… ;oP

Naar Transylvanië

Op zaterdag 8 september waren WIJ precies één week in Roemenië (en de bagage dus niet, hahahaha.) We kunnen er ondertussen hartelijk om lachen en beseffen dat we, gezien we regelmatige vliegers zijn, altijd al heel veel geluk hadden (uitzondering Lithouwen: toen waren Ines wandelstokken achter gebleven).

Vandaag stonden er nog twee plekken op het programma waar houten kerken staan. Daarna reden we Maramures uit en Transylvanië in… En inderdaad, het verschil valt meteen op! Terwijl Moldavië en Maramures arm zijn, lijken de mensen in Transylvanië toch iets meer middelen te hebben. Het aantal hooimijten verminderde zelfs met zo’n 350% van zodra we de pas naar Transylvanië over waren en de aanwezigheid van herders lijkt dan weer méér dan verdriedubbeld te zijn… Heel frappant!

Naast het bouwvallig ‘Banffy Kasteel’ bezochten we de stadjes Cluj Napoca en Turda. Beide bleken over erg mooie historische gebouwen te beschikken.

Slapen deden we in een pension in Targu Murges dat ook een mooi centrum heeft.

Vrijdag 7 september in Roemenië

Voor onze zevende dag hadden we een lange wandeling, van zo’n 30km, in de “Mara-vallei” gepland… Gezien Ines rugklachten, maar toch ook haar fibromyalgie, besloten we enkele dagen ervoor al dat dit gekkenwerk zou zijn… We besloten daarom om veel per auto te doen, maar om ook verschillende trajecten te voet te doen, moest dit gaan voor Ine… Na een wandeltochtje door de glooiende heuvels en velden van het kleine houten dorpje Hoteni, op zoek naar een poel in een moerassig gebied, bleek dat dát eigenlijk niet goed ging voor Ine; Resultaat: veranderingen van plannen, namelijk extra bezichtigingen doen per auto i.p.v. wandelen in een klein gebied.

Oh ja, dat moerassig gebied hebben we niet gevonden!? Zou de poel droog gestaan hebben??? Geen idee, maar feit is dat we dus geen zonnedauw zagen… maar een ramp is dat niet, he.

We werkten vervolgens, per auto dus, een heel traject af waarbij we informatie uit onze reisgidsen (‘Lonely Planet’ & ‘National Geographic Reisgids’) en van het internet over Maramures combineerden.

Hierdoor zagen we die dag nog veel meer houten kerken, houten poorten, hooimijten en mooie glooiende groene en gele landschappen én we bezochten het stadje ‘Baia Mare’ en reden door het mijnstadje ‘Cavnic’.

We zagen die dag ook twee oude bussen van “De Lijn” (openbaar busvervoer in Vlaanderen) en eentje van “TEC” (hetzelfde maar van Brussel) rondrijden! Grappig!

Wat verder nog opviel, was dat er in Maramures al meer gebruik gemaakt wordt van (hele kleine) tractoren dan énkel van paard en kar.

Omdat we de menulijst in ons hotel beperkt vonden en omdat we voor 20u wilden eten (wat eigenlijk gebruikelijk is in Roemenië, maar blijkbaar niet in ons hotel), stapten we ’s avonds in de plaatselijke pizzazaak binnen: We aten erg goed en wel erg goedkoop: Het zal ons zo’n € 10 gekost hebben voor 2 pizza’s, 0,5 l bier, 0,25 l (“duur” merk-)frisdrank, een espresso, een Roemeense cappuccino* én +/- 10% fooi !

* Roemeense cappuccino is een espressootje met daarbij een hoeveelheid oploscappuccino! Hahahaha… En dat was dus al op alle plekken (op één na) waar Ine al een cappuccino dronk! Gelukkig vindt ze dat oplosspul lekker ;o)

Aankomst in Maramures, zesde dag Roemenië

Onze zesde dag startte in Moldavië, maar voerde ons al snel naar Maramures. Na Moldavië is Maramures de armste streek van Roemenië. Er wordt voornamelijk aan landbouw gedaan en men is er nog heel traditioneel...

We zagen die eerste dag al vele houten bouwsels en kerken, veel kerken... Één kerk per dorpje is blijkbaar niet genoeg! Het moeten er precies drie, vier of ... zijn!

In het stadje 'Sighetu Marmatiei' liepen we eerst wat rond en keken wat naar mooie en gekleurde gevels... Tot we aan het "Memorialul Victimelor Comunismului si al Rezistentei" kwamen... In onze reisgidsen stond er eigenlijk niet veel over geschreven, maar toen we ontdekten wát het was, besloten we, zonder twijfelen of we er wel tijd voor hadden, dat we naar binnen zouden gaan!
Het gebouw waar we voor stonden was één van de verschrikkelijkste gevangenissen van tijdens het communistische regime! Hier werden tijdens de Koude Oorlog verschillende mensen (voornamelijk academici, verzetstrijders ed.) gevangen genomen, gefolterd, gedwongen tot dwangarbeid en geëlimineerd... Om dit te illustreren werden de oude cellen (zie foto hiernaast) gebruikt als tentoonstellingskamers... Buiten staat het gedenkteken van álle gestorvenen door het communisme e.a. Alle namen van slachtoffers staan op de muren.
We waren erg onder de indruk van dit museum! We besloten ook dat we eigenlijk niet veel wisten over de gebeurtenissen in Roemenië tijdens deze periode...
Wat we als héél storend ervaren hebben, waren een klas Roemeense pubers die door het gebouw zoefden, ongeïnteresseerd rond liepen en het zelfs heel grappig vonden dat een van hen een pak van een dwangarbeider aan had gedaan dat in één van de cellen lag... Hun ouders hebben die terreur p*tv*rd*kk* zelf nog méégemaakt! Ongelooflijk! Ongehoord! Maar misschien wilden hun ouders gewoon verder met hun leven en zijn ze, met hun kinderen, niet zo bezig geweest over hún jeugd...???

Als laatste tussenstop van de dag brachten we nog een bezoek aan het kerkhof van Sapanta. Eigenlijk huivert Ine van het idee om foto's van begraafplaatsen te maken... Maar dit was wel erg bijzonder en apart!

Overnachten deden we die avond in 'Ocna Sugatag'.

Kloosterdag (= 5/9)

Op 5 september, alweer enkele dagen geleden ondertussen, hielden we een “kloosterdag”… Wie denkt dat we ineens diepgelovige mensen zijn, heeft het danig mis! ;o)

Maar heel Roemenië is wel erg gelovig en staat bijgevolg VOL kerken, abdijen, kloosters enz. Bovendien vinden we hen interessant omdat ze, gezien de verschillende godsdiensten, nieuw en onbekend voor ons zijn.

We bezochten eerst twee kloosters, waarvan eentje het grootste is van Roemenië. Daarna zagen we enkele, zo genoemde, “Bucovina kloosters”. Deze kloosters hebben (waarschijnlijk onder andere) gemeen dat de binnen- en buitenmuren bedekt zijn met kleurige fresco’s… Eigenlijk een truc van “de kerk” om meer zielen te werven: De fresco-tekeningen beelden verschillende verhalen uit de bijbel uit… op die manier konden ook analfabeten op de hoogte gebracht worden van belangrijke bijbelse verhalen of kon interesse gewekt worden…

Deze fresco’s worden overal volop gerestaureerd. Er zijn er veel die volledig verloren gegaan zijn… wat erg jammer is… niet omdat er geen zieltjes mee gewonnen kunnen worden, maar omdat die fresco’s erg mooi waren!

’s Avonds sliepen we in Vatra Dornei dat niet ver ligt van de volgende streek die we vanaf de zesde reisdag aan doen: Maramures!