Annelies & Daniel

Op 4 juli '26 waren nichtje Annelies en Daniel al voor "de wet" getrouwd, maar gisteren, 21 augustus, hielden ze hun trouwceremonie en -feest... 

en wij mochten er, als Ome Johan en Tantine, bij zijn!

Na een paar verschrikkelijke dagen omdat hun feestlocatie op het allerlaatste moment afhaakte, maakten Annelies, Daniel, familie en vrienden er alsnog een erg mooie ceremonie en feest van op De Boeretang in Dessel. 

Nogmaals proficiat, Annelies en Daniel!

Reggae Geel 2026

Afgelopen donder-, vrij- en zaterdag was het weer "Reggae Geel", zoals de afgelopen 48 jaar (op de covid-jaren na), in dat eerste weekend van augustus. Het festivalterrein had een hele 'make-over' gekregen, wat het terug wat meer beweging, kleur en gezelligheid gaf en compact maakte, vond Ine (en anderen). Ine is overigens enkel zaterdagnamiddag langs geweest om eens te bekijken hoe het er allemaal uitzag en om wat sfeer, en Jamaicaans lekkers, te proeven.

Johan zit, zoals jullie weten, niet meer in het bestuur van Reggae Geel maar was wel weer betrokken bij de programmatie van deze editie. Hij is erg tevreden over deze editie en de artiesten. 

Hij is al sinds de boeking, vooral érg tevreden over de aanwezigheid van Dr. Alimantado. Deze Jamaicaan die ondertussen al tientallen jaren in Gambia woont, had afgelopen vrijdag zijn eerste optreden sinds 19 oktober 2007. Dit was toen in Leuven, waarbij we allebei aanwezig waren. De man is ondertussen 74 jaar en slecht ter been, maar is nog steeds even scherp van geest.

Tussendoortje: Wij zijn op 2 december '07 bij hem thuis, in Gambia, op bezoek geweest (blogbericht). "Tado" was erg blij Johan nu nog eens te zien en dat was wederzijds natuurlijk!

Spijtig dat zich, vanwege zattigheid, wel wat incidentjes met belachelijk bravoure gedrag van een soundsystemlid en ook met een tapploeg voordeden... maar dit is aan het oog van de meeste bezoekers ontgaan... 

en trouwens, voor Johan is Reggae Geel '26 nog niet helemaal gedaan: vandaag en morgen werkt hij, samen met zijn collega's en de huidige bewoners van de Therapeutische Gemeenschap van Katarsis, mee aan de afbraak van het festival... het zal héét zijn...

Irie Vibes Roots Festival 2026

 

Johan kijkt, maar zonder stem, erg tevreden terug op de afgelopen editie van Irie Vibes: De drie dagen, donderdag tot en met zaterdag, waren goed bezocht, het was erg gezellig, de artiesten waren erg goed en er waren alleen maar kleine probleempjes. Top, dus! 

Hierboven op de foto zie je Johan in gesprek met Gladdy Wax, een sound system legende uit Londen die zaterdagavond optrad... en die we ook ieder jaar op Notting Hill Carnival gaan zien.

Ine was vrijdag vanuit haar werk richting Kortrijk gereden. Daar had ze een eenvoudige studio in, blijkbaar, een historisch en chique pand gehuurd voor twee nachten. Zaterdagochtend trok ze haar wandelschoenen aan om (het grootste gedeelte van) de stadswandelroute van Kortrijk te wandelen. En in de namiddag bezocht ook zij Irie Vibes, in Kortemark op een 40tal km's van Kortrijk, om eens gaan te neuzen hoe het er dit jaar allemaal uitzag en aan toe ging.

Nu gaat Johan even snel bekomen op het werk... en donderdagavond start Reggae Geel.

Over gisteren

Gisteren was Johan nog maar eens te horen op het Antwerpse 'Radio Centraal'. Hij was uitgenodigd door de makers van Back 2 Bass voor een special over Irie Vibes Roots Festival, dat volgende week donderdag start.

Ine hield ondertussen onze traditie van "zondag wandeldag" in ere. Zij maakte een wandeling in het schaduwrijke Mechelse Bos, bij het voormalige station van Eisden... Of Johan niet degene is die moet wandelen om te trainen voor de beklimming van de Kilimanjaro? Die zal de komende weken op Irie Vibes én op Reggae Geel genoeg kilometers stappen om getraind te blijven ;-)

A Winged Victory For The Sullen

Vanavond gaan we samen nog eens naar een concert. 

We gaan naar BOZAR in Brussel voor de Amerikanen, waarvan er één in Brussel woont, van "A Winged Victory for the Sullen"... hun muziekgenre krijgt allerlei termen als "ambient" opgeplakt, maar is, voor ons, post-klassiek... omdat het klassieke muziek is, maar totaal niet te vergelijken is met... klassieke muziek... ;-) ...het heeft dezelfde instrumenten, maar méér.

In 2015 zagen we hen in STUK in Leuven (blogbericht)... en we vonden het tijd dat we hen nogmaals zagen!

Wadada

Afgelopen vrijdag en zaterdag was het de negende editie van Wadada Festival... inderdaad, één van die festivals waar Johan meeprogrammeert.

Het was fantastisch mooi weer, de sfeer was weer erg goed en omdat het terrein groter gemaakt was, bleef het steeds gezellig, al was het festival (al lang op voorhand) volledig uitverkocht.

Johan was alweer erg tevreden!

Naar de ambassade

Gistermiddag nam Johan vrij van het werk omdat hij uitgenodigd was om samen met Youri, Wim en Nyira naar mevr. Diedre Mills te gaan, de ambassadeur van Jamaica in Brussel. Zij is sinds september '25 de nieuwe ambassadeur voor/van dat land. 

Deze Jamaicaanse ambassade vertegenwoordtigt Jamaica niet enkel voor België, maar ook voor Nederland, Luxemburg, Frankrijk, Monaco, Spanje en Portugal.

Tijdens het gezellige gesprek werd er vooral gesproken over reggae, -concerten en -festivals in België... en er gaat onderling nog contact gehouden worden, werd beloofd... 

Friluftsliv

Pas geleden hebben we 'ontdekt' dat we 'aanhangers' van de Friluftsliv-filosofie zijn... 

"Friluftsliv"... ongeveer uitgesproken als frie-loefts-lief...

"...Friluftsliv is een Noorse filosofie die zich richt op een leven in harmonie met de natuur. Vrij vertaald, betekent het zoiets als ‘vrij leven in de buitenlucht’. Bij Friluftsliv gaat het dus niet om spullen of geld, maar om rust, ervaring en genieten.

Friluftsliv is niet alleen een woord. Het is meer een activiteit. In dit geval een activiteit om meer tijd door te brengen in de natuur en dat dan ook heel bewust te ervaren; door oog te hebben voor je omgeving en de seizoenen, waarbij je al je zintuigen de vrije loop laat. Je stelt je echt open, waardoor de natuur een positieve invloed heeft op je mentale en fysieke gezondheid...

Om Friluftsliv te ervaren, hoef je zelfs niet per se je huis uit. Ook thuis en in de tuin kun je het vinden..." 

Bron : hetkanwel.nl

meer info

Camelbak

Johan gebruikt bij lange-afstandswandelingen al verschillende jaren zijn rugzak met een "Camelbak". Hij draagt zo een drinkwaterzak in de rugzak en kan, terwijl hij blijft stappen, via een darmpje, water drinken.

Hij heeft al zo veel gebruik gemaakt van die 'waterzak met darmpje' dat hij wat onderdelen heeft moeten vervangen, om op die manier weer, zonder lekkages en te veel lucht zuigen, te kunnen drinken bij zijn volgende lange wandeltocht, de Jurassic Coast Ultra Challenge...

(TV)Limburgs mooiste (foto's)

  

Afgelopen 28 maart wandelde Johan, zoals we HIER schreven, de 60 km van (TV)Limburgse Mooiste in het Nationaal Park De Hoge Kempen. We hebben eens tussen de vele foto's die de organisatoren deelden, zitten neuzen... en zelfs Ine staat er op... terwijl ze Johan een glaasje water geeft (nadat ze een klets water achter haar kraag kreeg vandaar de vreemde houding). 

Johan staat vaker op de foto's van de organisatie dan deze selectie, maar niet allemaal even geweldig.

 

Godspeed You! Black Emperor

Het was alweer van oktober 2024 (blogbericht) geleden dat we hen zagen, maar gisteren was het weer zo ver dat we naar een concert van Godspeed You! Black Emperor gingen... het énige jammere daaraan was dat we naar Antwerpen moesten tijdens de meest-vervelende-periode-om-naar-Antwerpen-te-gaan, namelijk tijdens de vijfdaagse dat de E313 van Wommelgem tot aan de Antwerpse Ring afgesloten was (info)... alhoewel, zóveel langer waren we niet eens onderweg.

Voor we naar het volledig uitverkochte Trix gingen, gingen we nog eten in de buurt. We kwamen in een brasserie op de Turnhoutsebaan in Borgerhout terecht en aten best goed.

Toen we bij de concertzaal aankwamen was voorprogramma "One Leg One Eye" uit Ierland nog niet zo lang gestart. Doordat ook deze band muziek brengt waar moeilijk een genre op te plakken valt, lees je op allerlei websites vanalles over hun genre muziek... is ook niet belangrijk... het paste goed als voorprogramma. 

Stipt om half 9 startte Godspeed. Fijn, die stiptheid! Iets wat bij reggae-concerten nauwelijks lukt...

Trix schrijft op zijn website overigens het volgende over de band: "De status van de Canadese post-rockband Godspeed You! Black Emperor is stilaan mythisch. Promo doen ze niet, ze spelen in het halfduister en een frontman of -vrouw hebben ze niet. Maar hun concerten zijn een intense beleving met zorgvuldig opgebouwde epische composities, rijke arrangementen en vulkanische uitbarstingen..." 

 

... en dat is erg goed omschreven... De belangrijkste muziekinstrumenten die Godspeed gebruikt, zijn gitaren, basgitaren, snaarinstrumenten (onder andere viool en cello), en percussie. Godspeed gebruikt nauwelijks zang in hun composities, wel wordt gebruikgemaakt van samples met gesproken tekst. In de bezetting sinds 2010 bestaat de band uit twee drummers, twee bassisten, drie gitaristen en een violist. Eén van de gitaristen speelt ook contrabas en één drummer houdt zich ook bezig met allerlei snufjes om stukken te herhalen en te vervormen.

Tijdens liveoptredens wordt de muziek aangevuld met filmbeelden. Over het algemeen zijn dit live geprojecteerde 8mm-films in zwart-wit die steeds stukken uit dezelfde scènes herhalen. Godspeed uit zich niet politiek, maar deze projecties vertellen veel over hun gedachtengoed: het geeft een aanklacht tegen oorlog, onrecht enz. weer.

In filmpje 1 en filmpje 2 dat Johan maakte, kan je zien en luisteren hoe het eraan toeging. We vonden de band gisteren, als altijd, erg goed. Hun nieuwe muziek is nog steeds niet 'vrolijk' maar veel minder 'duister' dan op de voorgaande platen. Omdat we de nieuwe muziek nog niet goed kennen, maakte het deze show ook weer helemaal anders dan voorgaande jaren dat we hen aan het werk zagen.

Paasmaandag 2026

Afgelopen maandag, paasmaandag, werden we na onze laatste nacht in Wardonia Hotel voor de wekker wakker. Zoals steeds op een laatste dag Londen zetten we onze koffertjes nog in de bagagekamer en gingen we nog een paar uurtjes iets doen. Heel veel tijd hadden we wel niet, want we hadden al de Eurostar van 13:01 uur (GMT).

Ontbijten deden we in Soho, in een zaakje waar we zo goed als ieder bezoek aan Londen gaan ontbijten of brunchen. Van daaruit wandelden we, een kilometer naar het zuiden, naar het plein Trafalgar Square.

Trafalgar Square is genoemd naar de slag bij Trafalgar van 1805. Op het midden van het plein staat Nelson's Column. Deze zuil is ongeveer 50 meter hoog. Het beeld erop is nog eens 5,5 km. Er staan verder nog beelden, leeuwen, fonteinen en trappen op het plein. In de vier hoeken van het plein staan grote sokkels. Op drie ervan staan grote beelden van menselijke figuren. De vierde sokkel bleef, om financiële redenen leeg. Dit wordt sinds 1999 gebruikt om tijdelijke kunstobjecten op te zetten. Ditmaal stond er een wit rechthoekig werk met 726 gezichten van trans-, non-binaire en gender non-conforme mensen. Best mooi.

Aan dit Trafalgar Square ligt de "National Gallery", de plek waar we naar toe waren. Deze National Gallery is een gratis museum over schilderkunst doorheen heel de geschiedenis. We hadden niet de tijd om de hele collectie te gaan bekijken, dat zouden we ook nooit doen. We zijn wat dat betreft niet zo'n fan van de hele schilderkunst. We vinden schilderkunst pas de moeite vanaf de periode van het impressionisme en later. Van die echt waarheidsgetrouwe, overgedetailleerde werken zijn niks voor ons.

We bezochten daarom enkel de zalen met (post-)impressionistische schilderijen, zoals werken van Monet, Renoir, Manet, Degas, Cézanne, van Gogh, Gauguin enz. 

De gebouwen van de National Gallery op zich zijn al erg mooi: glazen koepels, marmeren trappen en zuilen, bladgoud, weelderige plafonds en meer pracht, praal en kitsch.

Na ons bezoek namen we weer de metro en gingen we onze koffertjes ophalen in ons hotel. Zoals steeds in Station London St Pancras International ergerden we ons aan het feit dat er te veel reizigers in een veel te kleine wachtruimte moeten wachten... en in de Eurostar was het continue, veel te hard getater en geschater van twee kleine Spaanstalige jongetjes echt niet leuk... twéé uur aan één stuk, de hele rit dus... en de ouders vonden het maar al te leuk en leken zelfs niet te beseffen dat velen rondom hen dit lawaai niet op prijs stelden...

Vooraleer we terug naar huis reden, reden we nog langs de frituur om daar een goed Belgisch frietje te eten... en zo sloten we een weeral een geslaagd weekendje Londen af!

Over vijf weken trekken we opnieuw naar Engeland, maar dan met het vliegtuig.

(TV)Limburgs mooiste (2)

Zoals beloofd in het bericht van gisteren, komen we terug op... gisteren. Gisteren wandelde Johan "de 60 km" van de "Limburgs Mooiste"... op een bepaald moment werd de tocht ineens omgedoopt tot "TVLimburgs Mooiste", genoemd naar sponsor TV Limburg, en tot "62 km"... De hele route ging doorheen het Nationaal Park Hoge Kempen... en letterlijk naar en over verschillende hoogtepunten ervan... in onze 'buurt' dus... en inderdaad een héél mooi stukje Limburg... en een goede voorbereiding op de 100 km, met veel hoogtemeters, van de Jurassic Coast Challenge.

De start van de langste afstand van dit evenement, 62 km, was gisterochtend om 6u, zowel voor de lopers, wandelaars als voor degenen die beide afwisselen. Starten, deden ze bij De Drieschaar in As, waarna ze meteen richting Terhills in Eisden wandelen. Daar wandelden ze over de Lange Terril én de Tweelingterril, pittige mijnterrils en dat in de regen en met veel modder.

Vlak voordat Johan bij het tweede rustpost, bij Dilserbos (Dilsen-Stokkem) op 18 km en na drie uur, was, stopte het gelukkig met regenen... maar toen was iedereen al helemaal nat. Het warme soepje dat Johan toen dronk, deed 'm goed. Het verdere verloop van de route door het Dilserbos is erg heuvelachtig omdat het bos op een oude zandduin ligt. 

Vanaf dan vielen er nog wat korte buitjes, wat niet zo deprimerend is dan regen. Op 23,7 km lag de derde rustpost. Hier ging Johan een eerste keer, kort, zitten terwijl hij wat at. Na die derde post ging de tocht verder richting het Bergerven en Solterheide. Deze mooie gebieden in Rotem en Opoeteren zijn vrij vlak, maar er lag erg veel modder... wat wandelen zwaar maakte... het is dan ook vennengebied.

Daarna was het de beurt aan de Oudsberg en andere minder hoge landduinen van de mooie Duinengordel (voorbij rustpost n° 4 op 31 km), waar de route over liep... Hierna liep de route doorheen bossen in Oudsbergen en As. De paden waren wat breder dan eerder en de boswegen vrij vlak. Maar hetgeen Johan vooral waardeerde op dat moment was dat er niet te veel modder was. Bij de 5e rustpost op 38,4 km kreeg iedereen warme pasta en bleef Johan eens wat langer (geen kwartier, hoor) zitten. Ine was blij te horen dat de hagelbui, die bij deze rustpost viel terwijl ze er wachtte op Johan, héél plaatselijk was geweest en dat Johan die niet over zich gekregen had!

Na de middagpauze wandelde Johan nog wat verder doorheen een vrij vlak, relatief 'droog' bos naar een rustpost bij het voetbalveld van F.C. Boskop (rustpost n° 6 op 47,7 km), nog steeds in Opglabbeek, maar in de buurt van het Genkse Waterschei.

Na zo'n 50 km stappen, was het dan tijd voor weer wat serieus klimwerk. De zon was er ondertussen helemaal doorgekomen, maar warm werd het niet. Het bleef nog steeds fris en onder 10°C. In Thorpark, de site van de voormalige steenkoolmijn van Waterschei, ging het parcours eerst over de steilste en dan over de andere mijnterril. Gelukkig hoefden de deelnemers daar niet volledig overheen en konden ze eerder dan de top de zandbergen afdalen. Bij die laatste terril waren ze ook weer terug op As' grondgebied.

Al snel na de terrils kwam de zevende en laatste rustpost. Hier hadden de deelnemers al 56,7 km afgelegd en moesten ze nog 5,5 km tot aan de finish. Johan dronk nog een paar glazen fanta en at nog wat sinaasappel om nog wat laatste energie op te doen om naar de finish, terug richting het startpunt, te gaan.

Deze finish / aankomstplaats was eigenlijk nog een beproeving. De laatste tientallen meters moesten ze immers de vele, steile, ijzeren trappen tegen de geologische wand van As afdalen... pijnlijk... om dan over de finishlijn te stappen. Johan deed dit om iets over half 6; 11,5 uur na het vertrek van de zware tocht, dus!

De DJ aan de aankomst, die iedereen persoonlijk begroette, noemde deze eerste 'Limburg Mooiste' ook de zwaarste van de afgelopen evenementen van Vandersanden Limburg Runs... Johan beaamt in ieder geval dat het erg zwaar was, maar ook heel erg mooi. 

De tijdsregistratie, die aan Johan zijn startnummer hing, gaf aan dat hij 11:28:59 uur onderweg is geweest. Onderweg heeft Johan nog geen half uur gerust, wat maakt dat hij effectief zo'n 11 uur gestapt heeft over de tocht. De organisatie gaf aan dat het parcours 62,21 km lang was. Johan zijn sporthorloge legde 61,67 km vast.

De evenementen van Vandensanden Limburg Runs en Go Dare zijn erg gericht op winnen. Johan is hier helemaal niet mee bezig... Zijn zogenaamde 76e plaats, die hij volgens Go Dare gehaald heeft, klopt ook helemaaal niet omdat er er veel deelnemers zijn die zich opgeven als wandelaar, maar ook deels lopen of joggen. Johan wandelt enkel en voor hem zijn deze langeafstandswandelingen vooral een persoonlijke uitdaging en zeker niet om de snelste te zijn.

Wat Johan na deze tocht wel besloten heeft, is dat hij zijn wandelschoenen van Hanwag niet zal dragen om in september de Kilimanjaro te beklimmen. Hij had namelijk een schuurplek op zijn enkel door de, ook zware en stijve, schoenen. Johan had ook een paar ferme blaren... maar of die blaren door de schoenen komt of aan de steunzolen van Runners Lab ligt, gaat hij de komende tochten nog 'onderzoeken'... Het blijft een zoektocht...

Zo, op naar de volgende wandeling!

(TV)Limburgs mooiste

Johan wandelt vandaag de 60 km (62,21 exact) van de Limburgs mooiste ultrawalk... als voorbereiding op de 100 km van de Jurassic Coast Ultra Challenge over zeven weken...

Hij start om 6 uur in As en zal daar in de late namiddag, na een heel parcours doorheen het nationaal park Hoge Kempen, weer aankomen. Ine volgt hem weer op aan de rustposten... 

morgen meer!

3 Festivals

De afgelopen weken en komende week had en heeft Johan het weer druk. Naast gaan werken, had en heeft hij veel vergaderingen en regelzaken van de drie reggae-festivals waarvoor hij mee de programmatie en boekingen doet, gehad: Wadada Festival, Irie Vibes Roots Festival en (opnieuw) Reggae Geel.

Fijn dat dit tegenwoordig ook meestal via online vergaderingen besproken en geregeld kan worden. Anders zou Johan, naast de concerten waar hij regelmatig heen gaat, de toch ook fysieke vergaderingen en zijn late- en weekenddiensten maar heel weinig samen met Ine thuis zijn

Het Wadada Festival gaat al heel vroeg van het festivalseizoen door, namelijk al op 22 en 23 mei '26. Het gaat door op zo'n 5 km van Geel-centrum.

Ondanks dat de volledige line-up nog maar sinds een dikke week bekend is, is het kleine festival al lang, snel na het vrijgeven van tickets, uitverkocht. 

Johan nam en neemt de organisatie van de 'Fik'iri Forest', het nevenpodium, voor zijn rekening... dergelijke nevenpodia vindt Johan steeds de allerleukste podia omdat hij dan goed 'creatief' kan zijn in wat rond en op deze podia terecht komt

info

Afgelopen vrijdag werd de volledige line-up van Irie Vibes Roots Festival bekend gemaakt. Dat start op donderdag 23 juli met Kortemark Congé. Van vrijdag 24 tot en met zaterdag 25 juli vindt het festival zelf plaats in Kortemark.

Voor dit festival helpt Johan mee met de programmatie en boekingen en zal hij tijdens de drie festivaldagen ook meewerken om alle artiestenzaken mee te organiseren.

info

Op 13 februari werden de eerste twaalf namen van Reggae Geel 2026 bekend gemaakt. Dit jaar zijn er drie festivaldagen en start Reggae Geel op donderdag 30 juli. Het eindigt op zondagochtend 2 augustus.

Johan zit niet meer in het bestuur van het festival, maar heeft wel meer taken dan vorig jaar. Hij is betrokken bij de programmatie, boekingen, verantwoordelijk voor nevenpodium Yaga Yaga, en stippelt nog steeds mee het veiligheid- en 'welzijnsbeleid' uit.

info

Zand

Gisteren was het weer "zondag wandeldag". Ditmaal kozen we geen activiteit van Wandelsport Vlaanderen uit. We gingen wandelen in gebied Duinengordel van het Nationaal Park Hoge Kempen, meer specifiek over en rond de stuifduin Oudsberg, in Oudsbergen. 

We kozen deze locatie uit omdat we moeten 'oefenen' met wandelen op/in zand... inderdaad, dat doen we omdat we binnenkort naar Tunesië afreizen om daar te gaan wandelen... op zand en zandsteen...

Zaterdag 7 maart vliegen we naar Tunesië. De tweede dag start onze wandelreis. De eerste dagen wandelen we en bezichtigen we dorpjes in het Dahargebergte. De laatste dagen van de wandelreis wandelen en verblijven we in het zand van de Sahara. 

Hieronder zie je een filmpje opgenomen tijdens een wandeling door het zandsteen van het Dahargebergte:

"Djebel Dahar" (Dahargebergte) is een lage zandstenen bergketen met maan- en dorre landschappen, afgewisseld met een prachtig plateau en kleine vruchtbare valleien. In dit gebergte bezoeken we verschillende dorpjes, zogenaamde ksar-dorpen, waaronder Matmata.

De omgeving van Djebel Dahar lijkt zeer sterk op een maanlandschap, met kraters en karakteristieke heuvels. De sciencefictionfilmserie Star Wars is gedeeltelijk bij Matmata, maar ook in andere ksar-dorpen opgenomen, waardoor de regio bekendheid kreeg... 

We hebben allebei geen enkele Star Wars-film, noch serie, gezien, dus voor ons gaat het gewoon allemaal nieuw zijn. Hieronder zie je een filmpje van de StarWars-locaties in Tunesië (die we niet allemaal gaan zien, want dat interesseert ons ook niet):

De naam Matmata is ontleend aan de naam van een Berberse stam uit deze buurt. In de typische ksar-dorpen van deze regio zijn verticaal woningen in de grond uitgegraven, die hierdoor relatief koel zijn en waar tegenwoordig nog mensen wonen. Deze grotwoningen worden ook troglodieten-huizen genoemd, naar de oude volkeren die in holen wonen. Wij gaan er in overnachten.

Djebel Dahar ligt aan de rand van de Sahara. Deze woestijn is gelegen in Noord-Afrika en beslaat ongeveer 31% van het continent. De woestijn beslaat grondgebied van volgende landenMarokko, Westelijke Sahara, Mauritanië, Mali, Niger, Algerije, Tunesië, Libië, Tsjaad, Egypte, Soedan en Eritrea. De Sahara beslaat 9.065.000 km² en is, van oost naar west, 4800 km breed.

De Sahara bestaat grotendeels uit rotsachtige gebieden. Slechts zo'n 20% van het oppervlak bestaat uit "ergs". Dit zijn grote zandverstuivingen met zandduinen.

30% van die Sahara-woestijn ligt in Tunesië, waarmee het een van de landen met het grootste deel van de Sahara op zijn grondgebied is.

Onze wandelingen door het woestijnzand starten we in Douz. Dat is een oase. De plaats wordt beschouwd als de toegangspoort in Tunesië tot de Sahara, maar in feite begint de Sahara al eerder.

Meer over onze reis las/lees je hier.

...en blijkbaar wordt, in de loop van deze week, samen met warme temperaturen ook saharastof onze richting uitgestuurd... dan kunnen we ook al wennen aan saharastof op de longen ;-D

Sinds najaar 2009

Donderdag...

De meeste donderdagen, om 18u, gaat Ine, net zoals de meeste maandagen om half 11, naar Infraligne...

In het najaar van 2009 startte Ine in de Infraligne-studio van Maaseik. Toen die sloot ging ze naar de vergelijkbare Bodystyling om vervolgens, nadat deze van eigenaar wisselde, naar de ondertussen geopende Infraligne in Maasmechelen te gaan... waar ze nu alweer bijna zes jaar heengaat.

Ondertussen geraakt Ine niet meer gemotiveerd om de eetadviezen te volgen, waardoor ze er geen effect meer van heeft op haar gewicht... Nu sport ze er 2x 30 minuten per week omdat het, door de eenvoudige oefeningen maar vooral door die infraroodstraling in de cabines, goed doet voor haar reumatische aandoeningen en scoliose. Trouwens ook de reden waarom ze er in 2009 mee startte.

Die infraroodstralen heb je niet bij Bodystyling waardoor dit voor Ine toch minder goed deed voor haar lijf, maar dat merkte ze pas toen ze weer terug naar Infraligne kon gaan.

Het is, ook als 'onderhoudskuur' die Ine al jaren doet, he-le-maal niet goedkoop, maar de begeleiding is wel deskundig en zorgt voor een zo-lichaams-vriendelijk-mogelijke-uitvoering van de toch steeds veranderende eenvoudige oefeningen.

Vóór Ine naar Infraligne ging, moest ze minstens één keer per jaar haar rug laten kraken vanwege ruglast. Sindsdien heeft Ine natuurlijk nog ruglast, maar heeft ze zich niet meer moeten laten kraken...

maar toch denkt ze iedere donderdagochtend "bôhhh, ik heb geen zin om straks te gaan sporten". 

Terwijl ze altijd wel blij is dat ze weer gegaan is... ook vandaag weer...

De Wintertocht

Normaal gezien gaan we op zondag wandelen, gisteren was dus een uitzondering...

We reden eens buiten de provinciegrenzen en gingen in Geel wandelen, maar het was wel een wandeling vanuit Wandelsport Vlaanderen. We kwamen hier terecht omdat Johan, nu in opbouw van zijn trainingen richting de 100 km van de Jurassic Coast Challenge, een lange wandeling wilde maken... en die zijn er niet iedere overal.

De Wintertocht, zoals de wandeling genoemd werd, bracht ons in de Geelse deelgemeente Bel en buurgemeente Meerhout. De wandeling bracht ons in onder andere het Bels Broek en het Grote Netewoud. Ine had er nog nooit gewandeld. Het was er erg mooi en erg gevarieerd qua ondergrond en begroeiing.

We wandelden deze week geen minuut samen. De uitgestippelde routes van 33 km, die Johan wandelde, en de bijna 15 km die Ine wandelde, gingen allebei, aan de startplaats, de andere kant uit. Johan moest immers éérst een extra lus maken alvorens de richting uit te stappen waar Ine wandelde.

Onderweg waren er verschillende rustposten... en die waren, in een andere dan onze provincie, ook anders: er was geen Limburgse vlaai natuurlijk, maar er waren "koffiekoeken", óók erg lekker! Terwijl Johan, die tweeënhalf uur later dan Ine terug bij de startplek was, nog wandelde had Ine plaats genomen bij de verwarming en las en puzzelde ze wat.

Zuidoost-Drenthe (6/6)

Na vijf nachten in "De Oude Smederij" was het op dinsdag 3 februari '26 tijd om het appartement in Spier te verlaten. We gingen een autorondrit in het zuidoosten van de provincie Drenthe maken en nadien weer naar huis rijden.

Toen we aan het appartement vertrokken totdat we tegen tweeën weer de provincie Drenthe uitreden, was het nog steeds -2° aan het vriezen... en de wind maakte het érg koud maar de aanwezigheid van de zon maakte het een beetje goed. De gevoelstemperatuur zou zo'n -11° zijn volgens een weerapp... brrr...

We startten onze rondrit in het dorpje Spier, waar we overnacht hadden. Dit hadden we immers nog niet bezocht. Het is een klein dorpje, maar met op z'n grondgebied twee hotels, een bungalowpark en een tweetal campings... anders dan toen, moet het er heel druk zijn in het voorjaar en de zomer!

De eerste stopplaats op het programma was het monumenten- en museumdorp, Orvelte. Het dorp is vermoedelijk ontstaan tussen de 11e en 13e eeuw. Maar aangezien er in 2009 in de omgeving resten van een mammoet gevonden werden, was het er al veel eerder 'bewoond'.

Eind jaren '60 werd de Stichting Orvelte opgericht om het dorp en zijn historische architectuur te behouden, de natuurlijke schoonheid van het gebied te behouden en educatieve en recreatieve mogelijkheden te bieden terwijl de afhankelijkheid van de landbouw wordt verminderd. Naast de normale dagelijkse bedrijvigheid en woonfunctie van het dorp is een groot aantal boerderijen en andere gebouwen ingericht voor het publiek. In het dorp is te zien hoe men in vroeger tijden leefde en werkte in een houtzagerij, smederij, klompenmakerij enz... een beetje 'Bokrijk' maar dan waartussen mensen ook daadwerkelijk wonen. Auto's van toeristen zijn niet toegestaan in Orvelte.

We wandelden wat rond in enkele straten en tussen enkele historische boerderijen in een gedeelte van het dorpje. Het was erg mooi, maar we bedachten ons dat het, in het toeristisch seizoen, verschrikkelijk wonen moet zijn met al die toeristen die overal zitten binnengluren, óók op plekken die niet bedoeld zijn om te gaan gluren... althans dat concludeerden we uit de vele bordjes 'privé', 'geen doorgang' bij, overigens duidelijk herkenbare woonhuizen. Alle gebouwen, op een koffiezaak na, waren gesloten op deze winterse doordeweekse dag. We konden dus nergens binnen gaan of rondneuzen, maar dat vonden we ook niet erg. Wat we wel interessant vonden en vooral Ine blij voor was dit te kunnen zien, was het mooie vlechtwerk van strooi aan de boerderijgevels. Ook voelden we even aan de turf die er lag... die houterig en zanderig tegelijk voelt. Deze turf lag er enkel voor decoratieve redenen, denken we, maar tijdens onze reis door Noord-Ierland zagen we het nog echt uitsteken én gebruiken... blijft bijzonder, zo in de 21e eeuw en de klimaatverandering... 

Het bezoekje aan een gedeelte van Orvelte was zeker de moeite waard. Overal in Drenthe staan nog vele typische, oude boerderijen, maar hier stonden er eens géén nieuwe gebouwen tussen, die overigens wel nog steeds in dezelfde stijl gebouwd worden, maar meestal zonder rieten dak, in baksteen in plaats van hout, langs wegen van asfalt in plaats van de kasseien en kinderkopjes in Orvelte.

Een kwartier rijden vanaf Orvelte ligt Noord-Sleen, wat onze volgende stopplek werd. Uit bodemvondsten in de regio kon worden afgeleid dat er al in de prehistorie een nederzetting was. Daarvan getuigen ook de twee hunebedden aan de ... Hunebedweg, een doodlopend straatje. Al die hunebedden kregen steeds een nummer. In Noord-Sleen liggen en zagen we "D50" en "D51". 

(Lijst van hunebedden in Nederland)

We stopten eerst bij D50. Dit hunebed was bed groot en errond stonden ook stenen. Er zijn nog zeven van de acht dekstenen, zestien draagstenen en twee sluitstenen bewaard. Net als 24 kransstenen en er is één poortsteen aanwezig. Het hunebed is 17 meter lang en 4,4 meter breed.

Iets terug in de straat staat/ligt hunebed D51. Dat is zwaar beschadigd: het heeft nog slechts drie van de zeven dekstenen. Ze zijn beschadigd. Er zijn ook nog veertien draagstenen en drie poortstenen. Dit hunebed is 12,3 lang en 3,5 meter breed.

Over Noord-Sleen lazen we ook nog dat er een molen stond. Deze heet blijkbaar "Albertdina". Het is een grondzeiler uit 1906..., dat betekent blijkbaar dat deze windmolen van op de grond bediend kan worden. De wieken draaien tot dicht bij de grond, lazen we net...

De stad Emmen is naar het schijnt de saaiste stad van Nederland. We besloten daarom niet in het centrum te stoppen, maar buiten het centrum te stoppen. In eerste instantie was de planning dat we bij twee hunebedden zouden gaan stoppen, maar nadat we hunebed D43 bezochten, besloten we dat we wel genoeg hunebedden gezien hadden voor een tijdje. 

Blijkbaar kozen we, lukraak, wel de meest 'speciale' van de hunebedden in de buurt. D43 is het enige hunebed in Nederland van het langgraf-type. In Duitsland en Denemarken zijn meer van die langgraven. Een langgraf onderscheidt zich van "normale" hunebedden doordat het bouwwerk zelf geen dekstenen heeft. Een langgraf bestaat uit (één of meer) hunebedden ingesloten in een door een heuvel bedekte steenkrans. 

D43 is 40,3 meter lang en 6,8 meter breed . Het is noord-zuidelijk georiënteerd. De 53 kransstenen staan met de vlakke kant naar buiten gekeerd. Tussen deze stenen zijn nog stopstenen te zien, deze zijn bij een restauratie geplaatst... best lelijk. Het lijkt alsof er muurtjes tussen gemetseld zijn.

In dit langgraf zijn twee hunebedden aanwezig. Op de draagstenen van deze twee grafkamers zijn nog enkele dekstenen aanwezig. De ingang van de noordelijke grafkamer (4,6 meter lang en 3,0 meter breed) lag op het oosten, de ingang van de zuidelijke grafkamer (8,1 meter lang en 2,9 meter breed) lag op het westen. Beide grafkamers hebben een paar poortstenen. Het noordelijke graf had oorspronkelijk zes draagstenen en drie dekstenen, het zuidelijke graf had tien draagstenen en vijf dekstenen (hiervan mist een draagsteen en twee dekstenen).

In Nederland worden hunebedden overigens vooral gevonden in Drenthe, veelal op de "Hondsrug". Ze zijn gebouwd tussen 3350 en 3050 v. Chr. Die zogenaamde Hondsrug is een oeroud gebied, gevormd door de kracht van de voorlaatste ijstijd, 150.000 jaar geleden, waar reuzenstenen en legendes samenkomen. 

In de richting van deze Hondsrug werden enorme keien en keileem vanuit Scandinavië door het gletsjerijs uit de ijstijden meegesleurd, zwerfstenen genaamd... en deze keien werden later gebruikt voor de bouw van hunebedden. Onder het ijs creëerden rivierstromen heuvels ("ruggen") die het huidige landschap kenmerken. Vandaar ook de naam Hondsrug... en het hoogteverschil is echt minimaal. Het is een zogenaamde lage scheiding, maar ze is wel langgerekt, zo'n 70 km. De gemiddelde hoogte is 20 meter boven NAP. Niettemin is het grootste deel van de Hondsrug slechts enkele meters hoger dan de omliggende 'dalen'.

Zelfs door en langs Emmen rijden, blijkt uiterst saai te zijn. Er was echt niks interessants te zien onderweg! In een dorp van de gemeente Emmen, Schoonebeek, lag onze volgende stopplaats. Hier bevindt zich het op één na grootste olieveld van het vasteland van West-Europa (na het Matzenveld in Oostenrijk)... Johan wist dat er ooit 'ergens in Nederland' olie gewonnen werd, Ine niet.

In Nederland waren van 1948 tot 2013 bij Schoonebeek in Drenthe en in Zuid-Holland "ja-knikkers" van de Nederlandse Aardolie Maatschappij (NAM) actief. In Schoonebeek zijn nog enkele jaknikkers te zien, maar deze zijn sinds 1996 niet meer in werking omdat de olieproductie met de toenmalige kennis en infrastructuur niet winstgevend was. Wij bezochten een ja-knikker buiten het centrum. Pal in het centrum, tussen de winkels, staat er nog eentje. Deze zagen we in het voorbijrijden.. Toen we door de Rocky Mountains trokken, zagen we veel van die ja-knikkers in het zuiden van de VS... beetje science fiction-dingen.

Bij Schoonebeek is men in 2010 herbegonnen met oliewinning, maar met behulp van stoominjectie. Hierbij worden geen jaknikkers meer gebruikt, maar 15 meter hoge moderne pompen die in het veld staan. De olie uit het Schoonebekerveld wordt per pijpleiding naar de 50 km verderop gelegen raffinaderij bij het Duitse Lingen 'gebracht'. De geïnjecteert stoom in het olieveld maakt de stroperige olie vloeibaarder waardoor het rondgepompt kan worden. Hier reden we, toevallig, ook langs, maar hiervan dachten we dat het voor aardgaswinning was... 

In 1948 boorde de NAM in Coevorden voor het eerst ook aardgas aan en even later nog ander. Later bleek dat er maar één groot gasveld is. Dit ligt (ook) onder een groot deel van de provincie Groningen, het van de scheuren-in-woningen-door-de ontstane-aardbevingen-door-de-gaswinning-bekende Groningen-gasveld. Sinds oktober 2024 is de gasproductie waarschijnlijk definitief stilgelegd. De gaswinning bij Den Helder in de Noordzee is wel nog gaande.

...wéér vanalles geleerd door er een blogbericht over te schrijven!

Vanuit Schoonebeek reden we naar Coevorden, onze laatste stopplaats in Drenthe. We gingen er eerst nog naar het informatiekantoor voor wat informatie over het stadje. Hierbij moesten we de uiterst irritante medewerkster er maar bij nemen... We 'bewonderden', eerder verwonderden ons over, de lelijke verwerking van de historische gevel van het stadhuis in een moderne, zwartgrijze, rechthoekige blok. En nadien gingen we, om dat kaartje te bestuderen en omdat het al lunchtijd was, eten in de eetzaak in die zwartgrijze blok.

De eerste vermelding van de plaatsnaam  Coevorden vindt men in 1036. De naam duidt op een plaats waar boeren hun koeien, via een doorwaadbare plek ("koevoorde") door een rivier lieten gaan. Later woonden er veel adelijke families in en rond de stad. Coevorden lag namelijk strategisch op de route van hanzesteden Groningen naar Münster, wat de stad tot een welvarende vestingstad maakte... vanwege de handel maar ook door de tolrechten die geïnd werden voor de doorgang. Er vonden vele slagen, belegeringen en wisselingen van de macht plaats in de regio. 

Vanuit het kasteel van Coevorden, dat middenin de vestingstad lag en ligt, werd de regio bestuurd. In zijn oudste vorm was het kasteel een "motte" met een houten toren die werd omgeven door grachten en houten muren. Hier kon men zich terugtrekken bij dreigend gevaar. Het kasteel werd meermalen geplunderd, vernietigd en herbouwd. Van de twaalfde tot de vijftiende eeuw werd de burcht bewoond door de burggraven van Coevorden. In 1522 werd het kasteel verbouwd en kreeg het vermoedelijk de grote vierkante vorm die we in schetsen van latere datum terugzien. Ook deze grote burcht is nadien grotendeels vervallen. De ruïnes die resteerden zijn gerestaureerd tot hun huidige staat... en momenteel is het een vestiging van de Fletcher Hotels met 24 kamers, restaurant en feest- , vergader- en congreszalen. 

Coevorden noemt zichzelf een 'ganzenstad'. Deze hebben ze te danken aan de historische ganzenhandel op de Ganzenmarkt. Sinds het einde van de 15e eeuw werden ganzen naar deze markt werden gedreven om daar te verhandelen op de tweede maandag van november. Er wordt nog steeds jaarlijks, op die dag maar ook al voor- en nadien, evenementen rond georganiseerd. Op zo'n 200 meter van de Ganzenmarkt, op de Markt, staat het standbeeld 'Ganzen Geesje'. Het is een ode aan de ganzenhoedsters die in de negentiende en twintigste eeuw hun ganzen naar de markt in Coevorden brachten.

Na ons middageten wandelden we wat rond in Coevorden. We liepen langs het kasteel, naar de stadsgrachten, door een parkje en door wat straatjes weer terug naar de Markt... en daarmee zat ons lange weekend in Drenthe er op.

Vanuit Coevorden was het 269 km rijden tot thuis. Zonder onze tussenstop om een vieruurtje te eten en een rustpauze in te lassen, was het drie uur en een kwartier rijden. Thuis was het veel minder koud geweest de dagen dat we weg waren. Daar waar wij in lichte vriestemperaturen en sneeuw hadden rondgewandeld, was het in Belgisch Limburg tussen 6 en 10°C geweest.

De dag ná ons vertrek uit Drenthe en de donderdag was het er blijven vriezen en spekglad geworden. 'Code Rood' werd uitgeroepen... maar toen waren wij alweer allebei terug aan het werk...

En nu weer aftellen naar het volgende: over alweer 4 weken vertrekken we naar Tunesië!

Dag 5 van 6 : NP Drentsche AA

Afgelopen maandag reden we terug naar het noorden van Drenthe. We reden naar het gebied vlak boven Assen. Dit is het stroomgebied van de beek Drentsche Aa. 

Dit gebied is een zeldzaam beekdallandschap omdat de mens, op andere plaatsen, vaak ingegrepen heeft op het stroomgebied van beken. Bij de Drentsche Aa is dit nauwelijks gebeurd. Zo bleven van de eeuwenoude landschapsindeling ook veel karakteristieke houtwallen op de essen (velden) bewaard. Enkele heidevelden, waaronder het voormalig militair oefenterrein Balloërveld, bleven gespaard van ontginning als landbouwgrond of bebossing, zoals elders in Drenthe veel gebeurd is.

Toch is verscheidene malen geprobeerd grote delen van de Drentsche Aa in Drenthe te kanaliseren, teneinde de waterbeheersing van het stroomgebied te verbeteren. De eerste pogingen daartoe strandden doordat boeren niet wilden bijdragen aan de benodigde investeringen. Later poogden natuurbeschermers het stroomgebied van de beek te beschermen tegen de effecten van ruilverkavelingen en waterstaatkundige ingrepen. Uiteindelijk leidde dit tot de oprichting van het 'nationaal beek- en esdorpenlandschap Drentsche Aa' (2002), dat vanaf 2013 nagenoeg het volledige stroomgebied omvatte. In 2019 besloot het Overlegorgaan Drentsche Aa deze lange naam niet meer te gebruiken en voortaan alleen nog de naam Nationaal Park Drentsche Aa te gebruiken voor het gehele gebied.

Naast natuur en landschap zijn ook landbouw en leefbaarheid in de dorpen belangrijke thema's. Hierdoor was het niet mogelijk een standaard Nationaal Park in te richten en werd lang getwijfeld of de instelling van een nationaal park wel de juiste manier was om het gebied te beschermen. Vanwege het unieke karakter van het landschap heeft men toch besloten het gebied als Nationaal Park te beschermen maar heeft het een speciaal beschermingsmodel gekregen, waarin natuur- en cultuurlandschap evenveel aandacht krijgen.

Al met al is het Drentsche Aa-gebied het best bewaarde beek- en esdorpenlandschap van West-Europa. Men kan er nog goed het oude landschap van Drenthe herkennen, dat de zandgronden in de provincie tot eind negentiende eeuw kenmerkte.

Oké, dat was de theorie. Voor de praktijk kozen we, uit de 'Crossbill Natuurgidsen. Nederland'. "Deel 2 Routes", voor twee wandelingen die onder 'Route 17: Drentsche Aa' beschreven staan.

We startten met de langste wandeling, eentje van 6,5 km. Deze wandeling bracht ons op het Balloërveld, zoals hierboven als stond, een oud militair oefenveld.  Het ligt tussen de dorpen Gasteren, Rolde en Loon.

Over het Balloërveld lazen en zagen we dat de overwegende heide- en vergraste heidebegroeiing spaarzaam afgewisseld wordt met veenmeertjes, wat plukjes dennenbos en kleine zandverstuivingen her en der. Het veld wordt doorkruist met een netwerk van zandwegen en karrensporen die deels nog dateren van voor de middeleeuwen. Archeologisch onderzoek heeft er grafheuvels, een urnenveld en resten van akkerbouw uit de ijzertijd, alsook vondsten die duiden op steentijdbewoning aan het licht gebracht.

We startten er op een vlonderpad. Dat was spekglad... doordat het de dag voordien aan het dooien was gegaan, maar de nacht voordien flink had gevroren, was de gesmolten-sneeuw-pretsch weer bevroren en in een harde, gladde glibberbaan veranderd. Gelukkig werd het al snel zandgrond waar we over moesten, al lag daarop ook bevroren sneeuw op de meeste plaatsen... de felle, strakke wind en de lichte vriestemperatuur maakte het érg koud. De wandeling was wel mooi. Naar het einde toe verlieten we de heide en liepen we langs akkers die deels onder (bevroren) water stonden, eigen dus aan het nationaal park. 

Toen we alweer bijna terug aan de auto waren, kregen we nog even een beproeving: we moesten een watertje over via boomtakken en stenen... wat hier vooral bijzonder aan was, was de kleur van dit water: roestbruin/-rood. Samen met bodemwater welt er ook ijzeroxide op op die plek, waardoor water en bodem roestrood kleurt... en allebei geraakten we er zonder natte voeten over!

We wisten dat het niet gemakkelijk zou zijn om op maandagmiddag te gaan uiteten... maar nadat we wat rondreden, vonden we een lunchroom in Rolde... en dan nog eentje dat een dagbestedingsplek was voor mensen met een verstandelijke beperking... al leken die er niet in de bediening en bereiding te staan.

Voor onze tweede wandeling moesten we, niet ver uit de buurt, bij de Gasterse Duinen en het stroomgebied van beekje Anlooër diepje, ook in Gasteren, zijn.

Deze wandeling was 5,5 km lang. De Gasterse Duinen bestaan uit een golvend heidelandschap. Forse stuifduinen en schilderachtige vennen bepalen grotendeels het aanzicht van het terrein. In een ver Middeleeuws verleden liep door de Gasterse Duinen de belangrijkste handelsroute van Groningen naar Coevorden. Deze route liep vanuit Zuidlaren via de Gasterse Duinen en het Balloërveld naar Rolde en verder. 

Verder bracht ons deze wandeling langs hooigrasgebied en begrazingsgebied waar natuurherstel en de boerenstiel toch blijken samen te gaan. Sommige wandelpaden liepen letterlijk dwars door weien. Schapen en konikpaarden zagen we staan grazen, de runderen niet.

Helemaal op het einde van de wandeling liep de tocht nog langs hunebed D10, dat er al 3000 jaar oud ligt, maar toen waarschijnlijk meer in een kuil lag dan nu. 

In de literatuur wordt naar dit hunebed verwezen als "Duyffelskutte". In 1547 vermeldt een kanunnik van Brugge het hunebed als een steenhoop met stenen die zo groot zijn dat ze niet met wagens of schepen aangevoerd kunnen zijn. Steengroeven ontbreken daar, onderbouwt hij zijn verbazing. Zijn verklaring is dat het hunebed niet anders dan door demonen gebouwd kan zijn. Op de stenen zouden levende mensen geofferd worden, denk hij, nadat ze door de smalle gang onder de altaarstenen moesten kruipen en met mest bekogeld werden.

Zoals alle hunebedden wordt ook dit hunebed toegeschreven aan de trechterbekercultuur. Dit hunebed is een klein en incompleet hunebed. Het is 6,7 meter lang en 3,1 meter breed. Het heeft nog twee dekstenen, oorspronkelijk waren dit vier en zeven draagstenen. Ook zijn er twee sluitstenen. Poortstenen zijn niet aangetroffen.

's Avonds wilden we in het Grand Café van Dwingeloo gaan eten wánt daar hebben ze sticky toffee pudding als dessert, Ines favoriet! Helaas klopte de info op de website niet dat ze op maandagavond open zouden zijn... en kwamen we in Hotel/Restaurant Wesseling, aan dezelfde Brink terecht... en daar aten we óók goed, maar Ine at er geen dessert omdat die haar niet zo aanstonden... ze zal waarschijnlijk moeten wachten tot met Pasen, in Londen, voor een sticky toffee pudding...