De 'Jurassic Coast Ultra Challenge' 2026

Ondertussen zijn we alweer een week verder, maar moeten we het 'verhaal' van Johan zijn 100 km van de 'Jurassic Coast Ultra Challenge' en hetgeen Ine ondertussen deed, nog vertellen... en zoals jullie weten (of niet) heeft Johan deze zéér zware langeafstandstocht uitgewandeld!

Zaterdag 16 mei waren we al om 6u (GMT) uit de veren. Vanaf Parkstone, waar we een appartementje hadden, was het een half uurtje rijden tot het startpunt van de wandeltocht in het dorpje Corfe Castle, aan de voet van... Corfe Castle... waarvan enkel nog ruïnes over zijn, maar dit moet een immens groot kasteel geweest zijn!

Alle vorige langeafstandswandeltochten waar Johan aan deelnam, begonnen 's morgens heel vroeg, of (zoals de Dodentocht) de avond voordien, waardoor Ine nooit bij de start van een dergelijk evenement was geweest... tot nu dus: deze tocht startte, voor Johan, om half 9. Johan had zich bij de startboog goed van voor opgesteld zodat hij meteen zijn eigen tempo kon beginnen wandelen en niet al vanaf minuut 1 opgehouden te worden door tragere stappers... Ine had een foto willen maken van de startende Johan, maar omdat hij zo snel weg was, is dat niet gelukt...

Tussen start en finish waren zeven rustposten voor de deelnemers aan de 100 km voorzien. Supporters konden bij rustpost 5 en 7 niet parkeren, maar voor de andere rustposten hadden we voor Ine een parkeerkaart gekocht zodat ze Johan steeds kon zien. Ine parkeerde wel bij rustpost 3, maar wandelde al meteen zelf verder. Op die manier konden we samen een selfie maken aan de prachtige natuurlijke brug Durdle Door in Het Kanaal, waar Ine Johan opwachtte.

Zolang het licht was, maakte Ine gebruik van de 3 à 4 uur die ze steeds had totdat Johan de volgende rustpost bereikte, om zelf ook wat meer van de omgeving van de Jurakust te kunnen bekijken. Zo bezocht ze mooie uitkijkpunten, een steencirkel, het voormalig dorpje Tyneham dat nu in een militair oefengebied ligt, baaien als Lulworth Cove en dus de omgeving bij Durdle Door, krijttekening Osmington White Horse, het kiezelstrand van Weymouth en at ze natuurlijk ook ergens onderweg een sticky toffee pudding! Verder werd ze trouwens, qua snoepsels en eten, goed voorzien door Johan die uit iedere rustpost wat voor Ine meenam.

Eigenlijk al vanaf de tweede rustpost gaf Johan aan dat het heel mooi, maar heel zwaar was... en toen moesten er nog heel wat steile hellingen komen... waar Johan normaal gezien niet zo heel veel moeite mee heeft... Johan gaf nadien verschillende keren aan dat hij onderweg had moeten rusten... wat hij ander niet doet. 

Gaandeweg begon eten moeilijker te worden voor Johan en smaakte het hem niet, waardoor hij vooral veel dronk. Dit heeft Johan al vaker tijdens lange wandelingen gehad. Dit veranderde in een misselijk gevoel waardoor hij onderweg twee keer is gaan liggen om wat op positieven te komen... maar echt helpen deed dit niet. Johan heeft ook drie keer overgegeven. Als Ine Johan vroeg op rustpost 4 en 6 of hij wel nog verder kon, gaf hij aan dat er buiten dat misselijke gevoel en kort van adem zijn, eigenlijk niks aan de hand was... 

Op rustpost 7, de laatste rustpost en waar Ine niet bij kon, gaf Johan de medewerkers aan dat hij zich niet helemaal goed voelde. Hij werd naar de EHBO-post gestuurd, waar ze hem onderwierpen aan een spervuur aan vragen, namen zijn polsslag en, net als Ine al eerder geobserveerd had, gaven za aan dat Johan zo versneld en 'hoog' ademde. Johan besloot, omdat hij geen noemenswaardige last had van voeten, benen en moraal, dat hij de laatste vijf kilometers met maar één heuvel die na post 7 nog volgden, zou gaan verder wandelen. Volgens het Engelse protocol moest er dan wel, "voor het geval dat", een EHBO-medewerker met hem meewandelen. Toen Ine dit alles in whatsapp kreeg, was ze net wakker van haar tweede 'slaapje' op de achterbank in de huurauto.

En dan kwam Johan, samen met die EHBO'er, ineens toch nog veel sneller dan Ine verwacht had aan bij de finish. Het was 10:50 uur, zondag 17 mei. Johan had 26 uur 20 minuten over de Jurassic Coast Ultra Challenge gedaan. Hij had op voorhand gedacht en gehoopt de tocht binnen 24 uur af te leggen, maar werd verrast door de zwaarte van de tocht én vooral het ziek worden. Hij is toch nog erg trots op zichzelf... en Ine ook op hem!

Nadat Johan zijn medaille en T-shirt in ontvangst genomen had, kwam een arts naar hem toe. Ine was ook in de deelnemersruimte gevraagd door de EHBO'er die met Johan meegestapt had. Samen werden we naar de EHBO-tent geleid en voerde de arts een gesprekje met Johan om hem te observeren en e.e.a. uit te sluiten. Daar besloten we met zijn allen dat, ondanks wat de arts van het donorcentrum van het Rode Kruis in Genk aan Johan gezegd had, dat bloedplaatjes doneren twee weken voor een dergelijke intensieve inspanning géén goed idee was geweest!... We zijn ervan overtuigd dat het feit dat Johan door die donatie toch nog niet helemaal fit genoeg was geweest en zich daardoor zo ziek is gaan voelen... 

Johan heeft met deze tocht, naast zijn inschrijvingsgeld, nog € 500 opgehaald bij familie, vrienden en collega's voor de Amy Winehouse Foundation. Deze organisatie hadden vóór de tocht al contact met Johan gezocht om hem te bedanken en hem te laten weten dat ze met dat geld heel wat konden betekenen voor jongeren in moeilijke situaties.

De in totaal 3.300 deelnemers aan deze editie van de Jurassic Coast Ultra Challenge verzamelden maar liefst £ 1,300,000 (meer dan anderhalf miljoen euro) voor de verschillende goede doelen... die deelnemers wandelden niet allemaal 100 km, hè. Wandelen, lopen of een combinatie daarvan kon over afstanden van 10, 25, 42, 50, 75 en 100 km... en erg veel van hen gaven onderweg op.

Om een idee te geven van wat voor moois, maar ook zwaars, Johan allemaal tegenkwam onderweg hebben we onderstaand filmpje toegevoegd. Deze man, ons verder onbekend, is vroeger dan Johan vertrokken en heeft in hoofdzaak gelopen/gerend. Dit maakt dat hij uren vroeger gefinisht is dan Johan:

Johan had, bij aankomst, geen zin in een buffetmaaltijd die wel voor hem voorzien was. Hij zei dat hij vooral zin had in roomijs... maar dat was er niet... maar gelukkig was de supermarkt naast onze deur in Parkstone open... en kon Johan (en Ine natuurlijk ook) tóch ijs eten!

Toen Johan zijn schoenen en sokken uitgingen en hij gedoucht had, waren er geen enkele blaar of blaartje te zien... Hij had wel enkele schuurwondjes van wrijving en zweet. Zijn polsslag en ademhaling bleef nog wat versneld.

Nadat we die zondagmiddag allebei een middagdutje deden, bleven we die dag nog gewoon op het appartement. We waren, vóór dit weekendje weg, van plan geweest om nog een wandeling te maken op die zondagmiddag, maar daarvoor was Johan écht te diep gegaan... en had Ine eigenlijk ook niet genoeg geslapen die nacht...