Het had bijna heel de nacht geregend, maar rond 7u was het gestopt op de derde dag van onze reis… en ondanks de voorspellingen bleef het de rest van de dag, althans waar Ine was, droog.
Om 8u van onze derde reisdag was Ine helemaal klaar voor vertrek: gedoucht, ontbeten en Johans paspoort lag klaar aan de receptie… hoe kon ons dat toch overkomen!?
We reden verder op de slechte rode zandweg waarlangs de lodge lag en moesten al snel weer stoppen bij een toegangspoort, de toegang van het “West Kili Forest”. Dit bos bestaat in hoofdzaak uit dennen en wat regenwoud. De dennen worden gepland en afgezaagd voor het hout voor schrijnwerkerij, voornamelijk voor het dak van de huizen. Tegenwoordig wordt er ook geëxperimenteerd welke groenten er goed groeien om, als de boompjes klein zijn, rondom de bomen te planten. Gezien de hoogte waarop het bos ligt, groeit vooral de aardappelplant er goed.
Als we het regenwoud inrijden, komen we ook aan in het ”National Park Kilimanjaro”. Nadat we de Londorosi toegangspoort van het park binnenrijden, moest ik mij registreren… dat was even spannend aangezien ik enkel die kopie van mijn paspoort had… maar mijn paspoort werd zelfs niet gevraagd! Ik moest gewoon zelf het paspoortnummer invullen!
Het was nog een uurtje rijden over een nog slechtere weg dan voordien: het geld dat gevraagd wordt aan de twee toegangspoorten wordt duidelijk niet voor wegenonderhoud gebruikt!
Gaandeweg veranderde het landschap opnieuw: het regenwoud met gigantische bomen werden dichte struiken en tegen dat we stopten, waren die struiken nog maar zo’n halve meter hoog en bremachtig. Er hing mist die over het ‘heideachtig’ landschap voorbij dreef. Bij de start van de wandeling hadden we de wind, soms fel, in de rug.
We waren in het Shira Plateau aangekomen: het plateau is hetgeen miljoenen jaren gelden ontstaan is uit een vulkaan. De ondergrond is lava met daarop zwarte assen en zand. Ondanks de mist die er meestal hangt en de regen die er regelmatig valt, is het er droog, kurkdroog. Ine wandelde in een niet al te dik maar wel windproof truitje met een T-shirtje en dat was, om te wandelen ideaal.
De 12km lange wandeling op het plateau (6 heen, 6 terug) was glooiend met een uiteindelijk hoogteverschil van zo’n 200 meter. Op een eerste ‘uitkijkpunt’ zou de Kilimanjaro goed te zien zijn… moest het niet zo mistig en bewolkt te zijn. Maar verder en verder, hoger en hoger, was er geen mist meer en trokken de wolken ook meer en meer weg. Onderweg kregen we dan de Kilimanjaro wél te zien. De wolken lagen enkel nog bovenop de berg.
Er volgden drie riviertjes waarvan er enkel water in het eerste stroomde. Ine kreeg, uit het rivierbed naar boven ‘klimmend’ steeds meer last van kortademigheid… en ze besloot dat het een héél wijze beslissing was om die beklimming van de Kilimanjaro niet te maken!
Terwijl Ine vriendelijk dag zei aan zo’n drager - en even niet uitkeek - viel ze door een dikke steen in het pad… even schrikken, maar niks aan de hand! waarschijnlijk wel wat blauwe plekken…
Ondertussen was Johan ook gestart aan zijn eerste etappe van zijn trektocht. Waar Ine aan het wandelen was, zou Johan niet langs wandelen. Hij zou, ’s anderendaags, over een andere route over het Shira Plateau. De bestemming was wel dezelfde, namelijk Shira Camp One. Het kamp ligt op een open vlakte waarover de wind raasde. Dragers van groepen die de Lemosho route de dag voor Johan startten, waren er tenten op aan het zetten en al alles klaar aan het zetten voor de kampkeukens. Ine vond het wel bijzonder om dit ook te zien. Eens in het kamp was de Kilimanjaro goed te zien, al trok er vanuit één richting een soort van wolkengordijn voor.
Na even te rusten en wat foto’s te maken, startte Ine en haar wandelgids met de terugweg, dezelfde als de heenweg… maar nu niet meer met wind in de rug, maar tegen de wind in… en in die wind zat regelmatig, zeker hoe meer we afdaalden, zand in.
Terug bij de jeep zag Ine dat ze echt vuil was, zwart van die zand. De chauffeur stond ons op te wachten met ons lunchpakket. Nadat we dat op hadden, reden we weer terug naar de lodge. Onderweg hadden we veel tegenliggers en werd duidelijk dat de zandweg ook wel wat breden mocht zijn. In de bomen van het regenwoud zag Ine nog twee franjeapen zitten. Hun lange witte haar viel erg op.
In het registratieboek van de trekkers, want dat was een ander dan dat waar Ine in stond, vond ze Johan niet terug. De wandelgids zei dat Johan ook niet aan die, maar aan een andere gate zou vertrokken zijn. Johan zelf had al verschillende uren niet meer gereageerd op Ine haar apps, dus die zat zonder internet… en was aan het wandelen natuurlijk.
Tegen de zonsondergang (18:20 uur) zat Ine met haar laptop en foto’s in de zetel bij het restaurant. Terwijl de zon onderging genoot zij van een cola en van een hele mand popcorn. De chauffeur kwam nog langs voor een briefing voor de dag nadien.
Na het lekkere eten ging Ine weer naar haar huisje en maakte ze haar koffer. ’s Anderendaags zou ze immers ‘verhuizen’.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten