24 jaar en gescheiden

Op 20 september gingen we rond half 9 ontbijten. Het was een zeer uitgebreid ontbijtbuffet met véél lekkers zowel voor Johan als voor Ine. Alvorens uit te checken liepen we door de tuin van het hotel waar het gonsde van de activiteit van de vele kleurige vogeltjes. Ook van op ons terras konden we er nog verschillende bekijken.

Om 10u stonden er twee voertuigen, één busje en één safarijeep, op de parkeerplaats van het hotel. Het was even verwarrend welke voor wie was gezien beide chauffeurs zeiden dat ze naar de Kilimanjaro gingen voor ‘de wandeltocht’… Ine zat bijna in het busje naar de lodge vanwaaruit de beklimming van de Kilimanjaro startte en Johan zat al in de jeep die ’s anderendaags de dagtrip met zicht op de Kilimanjaro zou maken… snel wisselen, dus!
En dan werden we, op onze 24e huwelijksverjaardag, gescheiden…

Onderweg bleek dat we beiden ook aan een gedaanteverwisseling gedaan hadden: toen Johan, die veel eerder bij zijn lodge was dan Ine, incheckte, kwam hij er achter dat hij Ine haar paspoort had. Het inchecken was gelukt omdat hij een kopie van zijn paspoort kon voorleggen.

Ine was twee uur onderweg tot aan de Simba Farm lodge. Ze passeerde verschillende dorpen/stadjes, maar reed ook langs velden vol maïs en andere gewassen. Het werd steeds heuvelachtiger en ze kreeg steeds meer bergen te zien. Ze zag ook een giraf, maar was niet snel genoeg om hier een foto van te nemen.

Na steeds op verharde wegen te hebben gereden, sloegen we opeens af om een tijdje op een slechte rode zandweg te gaan rijden. Langs die zandweg, wat ook de weg naar Nationaal Park Kilimanjaro bleek te zijn, lag Ine haar lodge: een grote boerderij met in de grote tuin allemaal huisjes als hotelkamers. Mooi!

Meteen na aankomst en na het inchecken met de kopie van haar paspoort (wat, net zoals bij Johan, geen probleem was) werd Ine gebrieft door haar twee begeleiders: één chauffeur en de wandelgids voor ’s anderendaags. Ine kreeg uitleg over de dagwandeling die ze zou gaan doen en kreeg vooral instructies over hetgeen ze moest meenemen aan gezien er regen voorspeld was.

Een klein uurtje nadat Ine aangekomen was, kon ze gaan lunchen: jawel, een volledige maaltijd met soep, hoofd- en nagerecht. De lodge staat er prat op dat ze steeds verse groenten uit eigen moestuin gebruiken.
Na het eten wandelde Ine rond in de grote tuin en moestuin, waar inderdaad heel veel soorten groenten stonden. In de mooie tuin met bomen en struiken met veel vruchten en bloemen vlogen vogels en vogeltjes af en aan, meestal kleurig maar ook saai grijs. Ze hadden allemaal gemeen dat ze erg snel van het ene naar het andere vlogen… en dus moeilijk te fotograferen waren, maar Ine kreeg, met veel geduld, toch nog wat mooie foto’s gemaakt. Nadat Ine een werkman terug zag komen lopen met een hele kudde koeien, vond Ine het ook tijd om terug naar haar huisje te gaan, om een middag dutje te doen. Vooraleer ze dat kon gaan doen, hadden we nog een heel appverkeer heen en weer over hoe het paspoortenprobleem op te lossen… Johan wist dat hij zich moest registreren alvorens aan zijn tocht te starten… en daarbij was het paspoort nodig…

Aangezien Johan ’s anderendaags ook die slechte rode zandweg opmoest om naar Nationaal Park Kilimanjaro te gaan, was de simpelste oplossing dat Ine zou proberen om met haar kopie binnen te geraken, maar Johan zijn paspoort aan haar receptie af te geven zodat Johan dat zou kunnen gaan halen en verwisselen met dat van Ine…

Na Ine haar dutje was het al 17u en kreeg ze, tijdens dat Johan gebrieft werd, info door over zijn groepssamenstelling, de luxe een eigen tent te hebben omdat die drie Londense dames ieders een tent wilde en de hoop dat hij het privétoilet van de dames ook mocht gaan gebruiken.

Ondertussen had Ine haar foto’s ook uitgezocht en ging ze alvast naar de bar-restaurant om daar gebruik te maken van de wifi om op Polarsteps en op Facebook wat foto’s te zetten voor de thuisblijvers.

Na het avondeten ging Ine naar haar huisje en legde ze alles klaar om ’s anderendaags goed voorbereid op pad te kunnen gaan.