In de buurt van Twyfelfontein bezochten we nog "Organ Pipes", "Burnt Mountain" en het 'National Monument' "Petrified Forest" alvorens, door een noodzakelijk omwegje, ein-de-lijk een tankstel te bereiken... Onze twee tanks waren toch echt wel goed leeg nu...
"Organ Pipes" (orgelpijpen) zijn honderden, duizenden? basalten pilaartjes naast, tegen en op elkaar, allemaal netjes gerangschikt... een bewijs dat er ooit iets van vulkanische activiteit was in deze regio. "Burnt Mountain" (Geen typefout, maar op z'n Afrikaans geschreven) is hier nog een bewijs van. Het gesteente van één heuvel en wat 'uitlopers' ervan hebben verschillende felle kleuren, maar de zwarte stenen en steentjes overheersen. Hierdoor lijkt het alsof de heuvel afgebrand is.
Beide plekken, niet zo ver van elkaar, zijn écht iets voor ons: Ze zijn 'speciaal', lijken totaal niet in de omgeving te passen, maar vooral ze zijn vulkanisch van oorsprong... iets wat we toch wel altijd interessant vinden! Andere toeristen waren op beide plaatsen snel weer weg, terwijl wij toch echt wel op verkenning gingen en er onze tijd voor namen... Ah jaaa!Een 'petrified forest', "versteend bos" in het Nederlands, zagen we ookal in de Verenigde Staten. Het was dus niet helemaal nieuw voor ons. In de regio van het bos dat wij bezochten waren echt verschillende plekken om dit te verkennen, maar wij bezochten enkel het 'officiële'... Eigenlijk zijn we van het principe dat we de lokale bevolking vooruit willen helpen, maar van deze 'sites' wisten we helemaal niet wat er te zien was, hoeveel er te zien was... en dus ook niet of het de moeite was om er een bepaald bedrag voor te betalen... Bovendien konden we dus geen tijd verliezen omdat we nog een lange weg moesten afleggen tot aan onze volgende bestemming, maar ook omdat we dus dringend moesten tanken (, boodschappen doen en geld afhalen) en hier al een eindje voor moesten omrijden, waardoor weer tijd verloren ging...
Van het 'officiële' 'petrified forest' wisten we dat er echt hele lange exemplaren te zien waren en dat was voor ons wel 'nieuw'. In de VS zagen we enkel stukken van stronken. Omdat er veel stukken van de versteende stronken mee genomen werden in het verleden was het park(je) enkel toegankelijk met een 'gids'. Deze vertelde ons niet enkel over de versteende bomen, maar ook over de aanwezige planten op het terrein (bv. welke giftig waren en daarom gebruikt werden door de Bosjesmannen om op hun pijlen te smeren, over welwitschia's (die "tweeblaarkanniedood-en"), die daar dus ook stonden (o.a. ook een "babytje" van 15 jaar).
Het gesteente dat gevormd was van de bomen, die door een grote overstroming allemaal in die omgeving terecht waren gekomen en vervolgens onder allerlei lagen grond en gesteente terecht zijn gekomen, was minder kleurig als we in de VS zagen. De gids vertelde ons dat de kleuren afkomstig waren van de aanwezige mineralen. Zij bepalen dus de kleuren en de hoeveelheid verschillende gesteenten.
Na het tanken en middageten begonnen we aan onze tocht naar onze volgende bestemming : Khowarib. Dit betekende dat we de regio waar (voornamelijk) de Damara's wonen, verlieten en, meer noordelijker, bij de Herero's en de Himba's terecht kwamen.
Het land werd ook veel heuvelachtiger en... natter! In de buurt van onze bestemming kwamen we zelfs een paar 'natte' riviertjes tegen! Tot voordien hadden we dit nog niet gezien in Namibië. Alle riviertjes en rivieren waren kurkdroog geweest!
Onze kampplaats, van de mooie 'Khowarib Lodge', lag zelfs aan een stromend riviertje (de 'Huanib', foto hiernaast)! Hier gingen we drie nachten overnachten en vanuit de lodge gingen we enkele excursies ondernemen... Maar voor de rest van deze dag deden we het rustig aan... Voor Ine was dat op een gegeven moment zelfs noodzakelijk :De kampeerplekken en de gedeelde sanitaire voorzieningen waren verzorgd en goed onderhouden (voor zover dat lukt met al dat Afrikaans stof, natuurlijk)… maar hier en daar liggen natuurlijk stenen óp en putten ín de grond… en in zo’n put is Ine die eerste dag gestapt, is gevallen en heeft zo haar linker voet verstuikt… Niet leuk, maar met zalf, rekverband, hoogstand en haar wandelstokken lukte het Ine aardig om vooruit te komen... Gelukkig stonden er geen wandelexcursies gepland, dus kon Ines voet toch nog behoorlijk rusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten