13e dag in Namibië

Donderdagochtend 19 september jl. zijn we een dorpje met “Himba's” gaan bezoeken, niet zo’n toeristisch dorpje, maar nog een authentiek, een écht… met spijtig genoeg problemen om aan eten te komen… en daarom een overeenkomst sloot met de lodge waar wij op de camping stonden om bezoekers te ontvangen.

Alle mannen waren weg. Ze waren al maanden met de geiten en runderen het land op en zijn nu zo’n 500 km van hun vrouwen en kinderen. Deze (die tot nog toe niet geschoold werden, maar binnenkort móeten volgens de Namibische wet) waren wel thuis. Ze lieten zien hoe ze die rode kleur krijgen, wat hun kleding- en sieradenstijl is en allemaal betekent, hoe ze slapen ed.

De kinderen speelden ondertussen net als (vroeger) de kinderen bij ons: ze deden hun ouders na. We hadden een gids mee die kon vertalen voor hen en ons. Himba’s spreken immers slechts één taal, hun moedertaal. Ze begrijpen geen Afrikaans of Engels. We konden foto’s nemen zo veel we wilden, op voorwaarde dat zij deze ook mochten zien… wat ze wel grappig vonden… Chapeau voor hen dat ze hun tradities blijven volhouden, maar toch… de kinderen niet naar school laten gaan… dat is erg triest…


We maakten ’s middags ook nog een safaritochtje. Veel dieren zagen we niet: Er zijn ook niet zo heel veel soorten maar ook werd er tot voor kort nog op hen gejaagd, wat hen heel schuchter en bang maakt… maar de eerste giraf staat ook weer op onze fotokaartjes!

De lodge waar we hier verbleven was er eentje met wifi in de bar, maar zoals in het bericht geschreven vlak na onze thuiskomst werkte dit niet optimaal! De bazin, een blanke zoals blijkbaar steeds, zei dat dit kwam door de wind... en die stond er 's avonds ook wel erg...