Lijiang: Het stadje met de grachtjes en bruggetjes

Het werd een nacht om liever te vergeten: Ine werd serieus ziek. De diagnose van de verpleegster zelf was een maagdarmontsteking. Van waar die ontsteking kwam, zullen we nooit weten. Het kan van het eten op het vliegtuig zijn?, van een buikgriepvirusje dat de ronde doet? Of misschien komt het wel door al meer dan één week iedere dag pikant te eten? Wie zal het zeggen…
Feit was dat Ine er na die nacht van dinsdag op woensdag nog tot aan het weekend last van had en op een noodzakelijk dieetje van rijst, bouillon en lichtverteerbare groentjes stond…

Door het ziek zijn, het slaaptekort en Ines totale uitputting van het verliezen van zo goed als ieder centilitertje lichaamsvocht kon ze 's woensdagsochtend niet mee op fietsexcursie. Johan ging er wel naar toe. Dat hij op de hotelkamer bleef, had helemaal geen zin: Ine lag toch steeds te slapen of zat op de badkamer…  Ine vond daarom dat Johan gewoon mee moest gaan fietsen en ervan moest genieten.  Zij zou toch in orde komen.  Johan kreeg wel de opdracht om veel foto's te maken zodat Ine óók een idee had wat hij allemaal zag :-)

Het fietstochtje bracht Johan naar een plattelandsdorpje in de buurt van Lijiang. Johan zag het ‘gewone’ leven van een dorpsmens, hoe zij, als leden van het Naxi-volk, gekleed gaan en wat tradities zijn.  Hij bezocht ook een nogal befaamde kruidendokter, ‘dr. Wo’… En aangezien we niet van mening zijn dat alles met kruiden en planten op te lossen is, luisterde Johan naar zijn verhalen, maar dacht er het zijne over… zeker over de vieze staat van zijn werkruimte en witte doktersschort… ;-)

Tegen dat Johan terug was, lag Ine opgefrist en al op bed. Het ging "behoorlijk" met haar, maar ze was enorm slap. Het werd tijd dat ze wat suikers ed. ging opnemen… en omdat we toch nog altijd op vakantie waren, vond Ine niet dat ze nog langer binnen kon blijven liggen.

Met imodium en motilium binnen handbereik verlieten we daarom het hotel en liepen we eerst naar een mooi park in Lijiang. Het was jammer dat het bewolkt was want het park had alles om een mooi en typisch Chinese panoramafoto te maken: een helder meertje, treurwilgen, een pergolaatje en een bruggetje… Op het einde van ons bezoek begon het zelfs te regenen… dat onder de vorm van buien nog tot ’s avonds zo bleef.

De regen hield ons niet tegen om verder ook nog de straatjes van Lijiang met z’n brugjes en grachtjes te verkennen… en de vele Chinese toeristen te zien… BAH! Chinese toeristen!  Wat zijn die egoïstisch!  Die denken dat ze de straat voor henzelf hebben en doen vervolgens ook zo: Ze gaan niet aan de kant, paraplu's kwamen op milimeters van onze gezichten...  Zucht...

's Avonds aten we in misschien het enige restaurantje van oud-Lijiang waar géén blanke toerist zat, maar natuurlijk wél nog de Chinese toeristen.  Lijiang is een toptoeristische bestemming voor Chinezen.  Johan smulde van een heerlijke maaltijd.  Ine at dus rijst met een beetje boulion.

's Anderendaags 's morgens, onze 12e vakantiedag al, werden we naar het busstation gebracht om er de bus naar Dali te nemen.