Dali, China

Op 20 oktober namen we 's ochtends de bus naar Dali, een stadje dichtbij de grens met Myanmar (Birma) en Tibet. Van dit laatste zijn erg veel invloeden terug te vinden in Dali.  Het is ook de thuis voor de kleurrijke Chinese minderheidsgroep de Bai. Het busritje van Lijiang naar Dali duurde zo'n vier uur.

's Middags trokken we onze regenjas aan en gingen we naar een park met drie pagodes en verschillende Tibetaanse tempels. Dit uitgestrekte park ligt tegen een van de vele heuvels/bergen die er in Dali zijn…
We hebben serieus wat gepuft op al die trapjes naar boven én beneden. Het heeft ons van op het hoogste punt tot aan de inkom/uitgang 35 minuten geduurd om af te dalen!
De tempels waren erg mooi versierd en bevatten érg veel goudbelegde en andere prachtig uitgewerkte beelden.
Tja, qua overdrijven in pracht, praal en grootte kunnen godsdiensten er iets van!

Verder besloten we daar, na net over de helft van onze reis te zijn, dat Chinezen maar het sociaal IQ van een peuter hebben! Manman, kunnen die voorsteken, in de weg lopen, geen rekening houden met een ander, niet fluisteren, hun manieren niet houden… We begonnen ons meer en meer te ergeren aan hun gedrag... Maaaaaaar er waren uitzonderingen en die zagen we ook wel eens ;-)

Onze tweede dag in Dali begon met uitslapen en het rustig aan doen… Hey, dat mocht ook ‘ns, he! ;-)

Laat in de ochtend - wat vreemd is voor ons vakantie-doen ;-) - vertrokken we pas richting ‘de bergen’. Dali, op 2000m boven de zeespiegel, ligt namelijk tussen een groot meer en bergen tot 4100 meter hoog. We namen de kabelbaan tot op ongeveer 2400 meter, stegen van daaruit nog zo’n 500m (op trapjes... daar houden de Chinezen precies van...  Wij niet zo) en liepen dan 11km langs de bergflanken af... En in China is dat anders dan bij ons… Wij dachten terecht te komen op een bospad… Maar nee hoor, de volledige 11 km was betegeld en op die manier aangelegd dat er maar weinig gestegen en gedaald hoefde te worden… Vreemd idee, maar ja. Door het betegeld pad, van zo’n 1,5 m breed, waren er natuurlijk geen bomen die over het pad hingen. We waren dus niet beschut tegen, eerst, de regen en daarna, de nevel die sowieso rond deze bergen hangt… Inderdaad: verzooooopen waren we! Maar we hadden ook zon, hoor! én het was een mooie wandeling. Het feit dat ze zo vlak was, was ook wel een aangename verandering voor onze beenspieren die de afgelopen weken toch wel al heel veel bergopjes en bergafjes deden. Ook was de natuur en rust een aangename verandering. Na steeds in steden en drukte te zitten, hadden we dit toch echt even nodig…

Toen we de – onoverdekte – stoeltjeslift naar beneden namen, merkten we dat we het best nog goed gehad hadden, daar op die 2900 meter, hoe dichter we Dali weer naderden, hoe harder het regende en hoe natter wij werden natuurlijk op die stoeltjes :-(  Máár qua temperatuur viel het eigenlijk best goed mee en van suiker zijn we natuurlijk nog altijd niet, he.

Tijdens de ochtend van zaterdag 22 oktober liepen we 's ochtends nog wat rond in het oude stadscentrum van Dali. We gingen er ook naar het stadsmuseum. Het weer was helemaal omgeslagen en we konden van het zonnetje genieten!  Althans, dat konden we tot half 2 's middags, want dat was de tijd dat onze bus richting Kunming vertrok.

Deze busrit van Dali naar Kunming duurde een volle vijf uur. Aan het busstation stapten we over in een taxi die ons opwachtte en ons naar het vliegveld bracht.  En daar wachtten we eerst enkele uren vooraleer we konden wegvliegen. We hadden immers pas om 22u25 onze vlucht naar Guilin. Gelukkig verliep alles netjes op tijd en kwamen we in Guilin aan om 24u... maar toen waren we er nog niet... Toen moesten we nog naar Yangshuo rijden... Wat ook nog 'ns 5 kwartiertjes duurde... Pfff, moe, heel moe kwamen we dus pas rond 1u15 aan in 'Mountain Retrait'. We kropen, vanzelfsprekend, meteen ons bed in.