Dag 8: Langeland

Ook in Denemarken werd het warmer en warmer. Dit maakte dat het 's nachts niet meer zo heel goed afkoelde... Wanneer zouden ze in Denemarken eigenlijk spreken over een hittegolf?

Vrijdag 26 juni jl. maakten we een dagtocht vanuit het eiland Fyn naar het eilandje Langeland... en zoals de naam zegt: het is vooral een lang (ei)land(je).

Voor we op onze eerste bestemming waren, was het best een flink stuk rijden, tenminste, in vergelijking met de eerdere reisdagen. We reden anderhalf uur van ons huisje op onze camping naar het zuidelijkste puntje van Langeland, de kliffen Dovns Klint en Gulstav Klint.

Op een kaartje van Langeland, dat we op dag 4 in Middelfart konden meenemen, stonden enkele uitgestippelde wandelingen in deze regio. We combineerden er twee.

We startten, met 23°, een volledig blauwe lucht maar nauwelijks wind, bij de genoemde kliffen aan de Oostzee. Anders dan de dag voordien, in Fyns Hoved, konden we op bepaalde plaatsen tegen de kliffen aankijken. Dit maakte dat we de nesten van oeverzwaluwen zagen en hun goed konden observeren... én fotograferen! Johan maakte enkele pareltjes!

We bleven een eindje langs de kust wandelden, tot we een bos inwandelden. Hier, en op andere grote afgezette plaatsen, konden we 'wilde' paarden tegenkomen... maar we zagen er geen enkele... Aangezien het zo warm was, zullen de dieren vast ook dieper in de bossen gestaan hebben, dan waar wij wandelden.

De wandeling bracht ons ook langs en dwars door velden en langs verschillende waterpoelen. We konden onderweg ook goed zien waarvoor deze regio 'bekend' is: rijen van kleine op-elkaar-volgende 'bolhoedvormige' heuvels. Deze mooi gevormde 'ronde' heuveltjes (en elders op het eiland grotere heuvels, in totaal een tiental parallel liggende rijen) zijn gevormd door het ontstaan, voortbewegen en wegtrekken van een gletsjer in de laatste ijstijd. Het zijn geen duinen, zoals op andere plaatsen waar we tijdens onze reis wandelden... en wat waren die heuveltjes in onze wandeling kuitenbijters om er op te geraken!

Na onze mooie en afwisselende wandeling was het tijd om te lunchen. We deden dit, omdat we echt wel schaduw wilden, bij een parkeerplaats met overdekte picknickplekken met daarbij allerlei informatie over die 'wilde' paarden... en met daarbij, als speelplek, houten paardjes... en toen waren we even terug kind... en was onze dagelijkse vakantieselfie eens iets anders dan anders...

Een vijftal kilometer noordelijker stopten we bij het gebiedje wat op ons kaartje "Klise Nor" genoemd werd. Ook dit is een beschermd natuurgebied waar 'wilde' paarden rondlopen. Ditmaal zagen we wél paarden, een zevental. Die dieren hadden het blijkbaar ook warm, want ze stonden ofwel met hun poten in de modderige oever ofwel in het water van de brakke meertjes.

Het natuurgebied is ontstaan doordat de zee er op een gegeven moment steeds meer land is gaan innemen. Ooit lag er, op die plek, het vissersdorpje Sandhagen. Eeuwen geleden al moesten de dorpelingen hun, in totaal 18, huizen en ander bezit achterlaten en verhuizen naar hogergelegen terrein. In 1953 werden de resten van dit dorp gevonden en onderzocht door archeologen. Deze restanten zijn enkel nog met een gids te bezichtigen. Onze wandelroute liep niet door, maar eerder rond het voormalige dorp.

Ristinge Klint was onze volgende bestemming. Deze kliffen vormen een klein schiereilandje in het noordwesten van het eiland Langeland. De 30 meter hoge kliffen interesseerden ons hier eigenlijk niet, al moesten we er, tussen heel veel kleurige bloemen- en plantensoorten, over wandelen om tot onze bestemming te geraken: een hunebed... Op Langeland liggen er veel... en wij blijven ze interessant vinden... en deze staat beschreven als een van de mooiste. Het is een kleintje, met maar enkele grote stenen, maar het is inderdaad een erg mooie. Net als de meeste hunebedden in de regio zijn ze er "gezet" rond 3500 en 2800 voor Christus. Het zijn dus prehistorische bouwwerken uit de Trechterbekercultuur. 

"Kong Humbles Grav", op een kwartiertje rijden van de vorige stopplek, is ook zo'n bouwwerk uit die Trechterbekercultuur. Dit 'graf van de koning van Humble' is een langgraf op een grafheuvel. Het is een van de grootste stenen monumenten van dit type in de regio. De grafheuvel is ongeveer 48 meter lang, 8 meter breed en wordt omgeven door zo'n 77 randstenen die een ondergrondse grafkamer omhullen.

Wat dit hunebed bijzonder maakte, was de locatie... namelijk middenin een graanveld. Via de 'paadjes' die onstaan zijn bij het inzaaien van het graan op het veld, konden we, tussen het graan, het hunebed bereiken. Bijzonder!

Alvorens Langeland te verlaten, reden we naar Tranekær, in het noordelijke deel van Langeland. Tranekær is maar een kleine gemeente, maar het heeft een groot kasteel, Tranekær slot. Dit kasteel is het oudste nog bewoonde, niet religieuze "huis" in Denemarken. Het bestaat sinds 1160.

Zoals vele van die grote, chique kastelen in de regio is een deel van het kasteel ook hier omgevormd tot hotel met conferentie- en evenementenzalen en horeca. 

Het grote, rode kasteel zelf, ligt op zo'n (grote) boelhoedvromige heuvel met een bos errond. Het kasteel is drie verdiepingen hoog en is L-vormig. 

Onderaan de heuvel ligt een grote tuin, landgoed en bos. Ook liggen er twee grote, gele bijgebouwen aan de slotgracht. In die gebouwen zijn het hotel (14 kamers), een restaurant/taverne, de vergaderzalen en nog andere horeca ondergebracht. Eén van de twee gebouwen stond, typisch, in stellingen. De taverne die net in dat gebouw ligt, was dicht... even dacht Ine geen gebak te kunnen eten die dag... maar gelukkig had Johan gezien dat een hotel-taverne, niet ver van het kasteel, open was ;-)

We waren rechtsreeks naar het terras gegaan, wat maakte dat we niet opgemerkt waren als gast. Ine ging daarom op zoek naar iemand om koffie en gebak te regelen. Terwijl Johan ging afrekenen, kwam ter sprake dat de eigenares afkomstig was van een klein Tanzaniaans dorpje onderaan de Kilimanjaro... wat is de wereld eigenlijk toch klein...