NP Drents-Friese Wold, D52 en bezoekje (4/6)

Op zondag 1 februari '26 probeerden we een beetje uit te slapen. Dit bracht ons pas rond 10:15 uur aan het begin van onze wandeling van de dag. Deze maakten we in het Nationaal Park Drents-Friese Wold. We vonden een wandeling van zo'n 8 km vanuit Diever. De mooie uitgestippelde wandeling van Natuurmonumenten bracht ons door verschillende soorten bossen.

Dit nationaal park is een groot aaneengesloten natuurgebied op de grens van de Nederlandse provincies Friesland en Drenthe. Het ruim 61 km² grote nationaal park bestaat uit bos, heide en stuifzanden.

Zo goed als de hele wandeling, wandelden we in het landgoed Berkenheuvel dat eigendom is van Natuurmonumenten, Staatsbosbeheer en enkele particulieren. 

Meer dan anderhalve eeuw geleden, rond 1800, was het er kaal. Er groeide geen boom of struik. Er liepen zoveel schapen op de heide, dat de heide op een heleboel plekken verdween. Het kale zand begon te stuiven en waaide alle kanten op. Daardoor zijn er nu nog veel zandheuvels in het gebied. De naam Berkenheuvel komt nog uit die tijd dat er op de kale heuvels slechts hier en daar een berk stond.

Tussen 1890 en 1925 werd het merendeel van het landgoed ingeplant met inheemse soorten als eiken en grove dennen, maar ook uitheemse soorten als douglasspar, Amerikaanse eik of Japanse lariks. Het zand kon zo niet meer stuiven. En het verklaart meteen de aanwezigheid van soms 'rare' dennen.

Nergens in Nederland ligt op de bosbodem zo’n uitgestrekt tapijt van kraaiheide als op landgoed Berkenheuvel, lazen we. Deze heidesoort slaagt er in onder de grove dennen voldoende licht te vangen. Kraaiheide bloeit paars in april en mei. Gelukkig was de sneeuw, die er de dag voordien nog gelegen had, zo goed als weg op de meeste plaatsen en kregen we ook de bosbodem te zien.

Het was mooi wandelweer: de zon scheen, de temperatuur lag een beetje boven 0° en er was, in het bos, weinig tot geen wind. Dit maakte dat we veel wandelaars tegenkwamen. En net zoals in Limburg groeten wandelaars elkaar in Drenthe... iets wat zeker niet overal gebeurt...

Iets na twaalven, na een uur en drie kwartier wandelen over de acht kilometer, kwamen we weer aan aan de auto. In de taverne bij het informatiepunt waar we geparkeerd stonden, gingen we lunchen. Ine wist dat er in Diever ergens nog een hunebed stond. Tijdens het lunchen zochten we op of we er nog te voet heen konden gaan, of dat we de auto ervoor zouden nemen... en aangezien het hunebed op nog geen kilometer van onze locatie af lag, was meteen duidelijk dat we te voet zouden gaan. Het hunebed bij Diever is gekend als "Hunebed D52". Dit werd door de boeren uit de late steentijd gebouwd en werd ondertussen gerestaureerd.

Het hunebed wordt toegeschreven aan de trechterbekercultuur. Het heeft een poortsteen en zes dekstenen. Drie van deze dekstenen liggen in de grafkelder. Ook zijn er twee sluitstenen en veertien draagstenen.
Het hunebed is 14,5 meter lang en 4,8 meter breed... heel wat kleiner dat dat van de dag voordien, D26 met 22,5 meter... maar zoals steeds erg leuk om te onderzoeken en fotogeniek.

Tegen die tijd hadden we al bericht ontvangen van zus Sofie en schoonbroer Ronald dat zij met hun laatste verhuisspullen onderweg waren naar hun nieuwe huis in Drenthe. We spraken rond 15u af om koffie te drinken, vlaai te eten... en Johan hielp ook mee verhuizen... en natuurlijk kregen we een rondleiding in hun nieuwe woning en tuin.