Dag 3: Wandelen

Dichtbij het appartementje waar we overnachten in Spier ligt Nationaal Park Dwingelderveld... een plek dus die we niet konden overslaan! Het nationaal park Dwingelderveld is gelegen in de driehoek Dwingeloo, Ruinen en Beilen. Het is ongeveer 37 km² groot.

Het Dwingelderveld staat internationaal bekend als het belangrijkste natte heidegebied in West-Europa. Doordat er in het verleden bij ontginningswerkzaamheden voor de landbouw sloten gegraven werden, vond er verdroging plaats. Nu dit natuurgebied een nationaal park is, worden sloten en greppels die niet nodig zijn terug dicht gegooid en wordt veel naaldhout gekapt... en dat maakt dat het water, als vroeger, weer blijft staan, in plaats van wegvloeit, en er weer vennen gevormd worden. Er zijn er ondertussen weer zo'n 40-tal.

Voor kerst vroeg Johan de pas verschenen 'Crossbill Natuurgidsen. Nederland'. Uit "Deel 2 Routes" kozen we wandeling 18 om op deze derde dag te gaan wandelen. Deze rondwandeling van 11 km startte in Eursinge bij Pesse (want er zijn verschillende 'dorpjes' in de regio die Eursinge heten). Bij deze toegang tot het nationaal park wandelden we meteen tussen verschillende vennen. Deze lagen er nu extra mooi bij aangezien ze speciale kleuren hadden doordat het water deels bevroren was. Van de verschillende flora waarover gesproken wordt in de Crossbill Natuurgids was zo goed als niks te zien vanwege de sneeuw die er lag. Het was rond 0° à 1°C dus die sneeuw was wel stilletjes aan aan het smelten... dit maakte de geasfalteerde wegen wat glad. Gelukkig wandelden we ook veel over zandpaden... maar daar lag dus wel nog sneeuw op. En de laatste weken hebben we ontdekt dat wandelen in de sneeuw best zwaar is, nu weer.

Qua fauna valt het natuurlijk in putje winter bij net wel/geen vorst natuurlijk ook tegen. De verschillende soorten eenden die op een ven zaten, waren al gaan vliegen tegen dat wij achter een houten stelling rustig konden gaan observeren. Doorheen het jaar staan er altijd wel ergens schapen en runderen te grazen. Schapen zagen we, samengedromd bij de schaapskooi. Die waren dus wel al buiten geweest, maar werden net binnengehaald... en wolf Johan had ook een dagje vrijaf genomen, die kwamen we helaas nergens tegen. Tja, hij wordt regelmatig eens gezien, maar natuurlijk ook véél vaker niet.

Het laatste gedeelte van de wandeling moesten we best een lang stuk tegen de wind in wandelen. Ook was het beginnen regenen, wat maakte dat we het flink koud hadden toen we aan de auto aankwamen.

Via Google zochten we iets op om te lunchen. Zo kwamen we in Dwingeloo terecht... maar hetgeen we zochten, vonden we niet... en zo vonden we, aan de grote groene brink in het centrum van het dorp een taverne waar we lunchten... en meteen zaten we middenin het beschermd dorpsgezicht van Dwingeloo. Mooi, maar niet spectaculair, zoals in vele dorpjes.

Tijdens het eten bespraken we wat we nog zouden kunnen doen. Nog ergens gaan wandelen, wilden we niet doen omdat dat voor Ine te veel zou zijn. Dus besloten we om naar Borger te rijden. Dat was niet echt in de buurt, maar naar deze plek móesten we dit weekendje weg geweest zijn! In Borger staat namelijk "hunebed D27"... en dat is het grootste hunebed van Nederland... en als er megalithische monumenten in de buurt zijn, moeten wij die gezien hebben!

Trouwens, volgens Van Dale is een dolmen een Frans megalithisch bouwwerk, en een hunebed een Nederlands-Deens megalithisch bouwwerk. In de Nederlandstalige wetenschappelijke literatuur komen beide termen voor. Archeologen, echter, gebruiken beide woorden gewoonlijk niet als synoniem. 

De term hunebed wordt doorgaans gebruikt wanneer de ingang zich in het midden van de lange zijde bevindt. Bij dolmens zit de ingang aan de korte zijde. De hunebedden in Noordoost-Nederland, Noordwest-Duitsland en Denemarken hebben andere kenmerken en zijn door een andere cultuur gebouwd dan de dolmens in grote delen van Frankrijk en België. 

D27 bevat negen dekstenen op 26 draagstenen en twee sluitstenen en een complete poort met vier poortstenen en een deksteen. Twee keien in de buurt zijn mogelijk kransstenen geweest. Het hunebed is 22,6 meter lang en 4,1 meter breed.

Bij D27 ligt ook een museum. Hier hadden we nog heen kunnen gaan, maar daar hadden we niet zo'n zin in. In plaats daarvan reden we terug naar Spier, dronken we ons daar iets, douchten we en maakten we ons klaar voor het avondeten. We hadden daarvoor namelijk gereserveerd in de Bospub op de rand van een bosrijk gebied van het Dwingelderveld in Lhee.