Op donderdag 27 oktober vlogen onze laatste Chinese binnenlandse vlucht. Ditmaal vlogen we in twee uur van Guilin naar
Shanghai.
Op de luchthaven werden we weer opgepikt... maar ditmaal was dit écht een wegpiraat! Iedereen in China rijdt gevaarlijk, maar déze was verschrikkelijk! Hij reed van links drie rijvakken over naar de afrit om vervolgens over het gestreepte vlak weer tussen te voegen en wéér naar links te wringen. Op een kilometer van ons hotel (zo bleek later) liep zijn gewring mis en reed hij tegen een andere auto op. De politie kwam erbij want onze chauffeur was ervan overtuigd dat hij niks verkeerd deed... Pfff, echt niet, nee...
Maar enfin, buiten een extra oponthoud van zo'n drie kwartier hielden we 'r niks aan over.
We checkten in in Jujiang Hotel of ook Astor House Hotel genaamd. Het is het oudste hotel van China maar is netjes gerenoveerd. We kregen een kamer op de zesde (en bovenste) verdieping met zicht op de "
Bund", dat is de 'Franse straat' in Shanghai en we zien de
Huangpu-rivier en de neonverlichting van de wolkenkrabbers in de moderne wijk
Pudong. Het hotel is wel chique boel, zeg! Gisteravond dachten we even dat er iemand op onze kamer was geweest... en dat was ook zo maar niet om iets te pikken, maar om de sloffen klaar te zetten, de gordijnen dicht te trekken, de TV op standby te leggen, de afstandsbediening op het nachtkastje te leggen, de weersvoorspelling voor 's anderendaags en de handdoek voor de douche te leggen... WIE heeft zulke service eigenlijk nodig!!!??? Nu ja, we lieten het maar gebeuren....
Meteen na aankomst in Shanghai liepen we trouwens al eens op die "Bund". We gingen toen ook al naar de
Yu Yuan Markt.
's Vrijdags, na een mééééga overvloedig ontbijt in ons hotel, liepen we langs
Nanjing Straat, de befaamde en drukke winkelstraat van Shanghai, waar eigenlijk alle Westerse merken zitten... en neen, we gingen er niet shoppen, we liepen naar het einde van die straat om van daaruit naar een rustig park te gaan en het Shanghai Museum te bezoeken. In dit museum liepen we zo'n 2,5 uur rond. Het was, zoals in de boekjes stond, echt de moeite! We zagen er aardewerk, porcelein, kalligrafie, munten enz. enz. uit o.a. de
Ming Dynastie en
Qing Dynastie.
Ook liepen we opnieuw door de Yu Yuan Markt, maar ditmaal om naar de
Yu Yuan Tuin en de -Tempel te gaan. De tempel was opnieuw een daoïstische tempel, zoals we er ook al eentje in Chengdu zagen. In Shanghai mogen boeddha- en boeddhistische godenbeelden gewoon gefotografeerd worden... iets wat in de andere tempelcomplexen die we bezochten ab-so-luut niet mocht.
De Yu Yuan Tuin was een mooi doolhof van vijvertjes, pergolaatjes en grillig-gevormde stenen: een typisch Chinese tuin dus. Echt rustig was het er wel niet: Het zat vol toeristen.
Als we het hele reisschema van Chinaonline.nl gevolgd hadden, zouden we op zaterdag 29 oktober naar huis gaan. Het was echter veel goedkoper om nog een dag en een nacht in Shanghai te blijven en op zondag te vliegen dan op die zaterdag te vertrekken.
's Zaterdags verplaatsten we ons overdag met de metro. De plekken die we wilden bezichtigen, lagen immers nogal ver uit elkaar. De metro van Shanghai is even modern en goed geregeld als die van Beijing en Xi'an, waar we ook de metro namen, maar hij is wel duurder... In Peking en Xi'an kost een dagkaartje zo'n € 0,40 per persoon, maar in Shanghai was dit € 1,90... Inderdaad! Nóg spotgoedkoop! Maar het is toch verhoudingsgewijs een gróót verschil, he!
Eerst bezochten we de "
Jaden Boeddha Tempel", zoals de naam doet vermoeden, is het pronkstuk van deze boeddhistische tempel een boeddhabeeld in
jade. Ook LIGT er, in een van de andere tempels, een boeddhabeeld (foto). Dat was de eerste plaats waar we dat zagen.
Vervolgens liepen we door een oude maar gerenoveerde wijk van Shanghai. In de tijd van de "
Franse Concessie" werden
Shikumen huizen gebouwd. Chinezen van buiten Shanghai die hun geluk in deze stad kwamen zoeken, werden ondergebracht in deze wijk. Halfweg de 19e eeuw was de buurt welvarend, maar na WOII trad het verval in.
Op dit moment is een klein gedeelte van deze wijk dus gerenoveerd. In deze huizen zijn voornamelijk hippe eethuizen en winkels ondergebracht. Ook is er een museum over de Shikumenhuizen, dat wij bezochten.
Alvorens terug naar het hotel te gaan, bezochten we ook de
confuciustempel van Shanghai. Dit geloof heeft helemaal niks met boeddha's en dergelijke te maken. Het is een apart geloof, maar eigenlijk ook een levensfilosofie. Alles is gebaseerd op de inzichten van
Confucius, een filosoof die leefde rond 500 voor Christus. De tempel was veel soberder dan de andere die we de weken ervoor in China zagen. Ernaast stond ook een bibliotheek en een grote lesruimte. Leren en inzichten zijn namelijk erg belangrijk binnen het confucianisme. We vonden het erg interessant om ook hier kennis mee te maken.
We liepen ook voorbij een kerk. Deze was in niks aangepast aan China. Althans aan de buitenkant van de kerk te beoordelen. Je kon de kerk niet bezoeken/bezichtigen. Dat de kerk er gewoon als kerk uitzag, vinden wij weer ty-pisch! Zíj zullen zich nooit aanpassen aan de maatschappij en cultuur... Het gaat echt over het óvernemen van het gehele Westerse (en bekrompen) en katholieke ideeëngoed... (Even een stoute opmerking: Is er verschil tussen katholiscisme en communisme!?)
's Avonds, alvorens aan ons laatste avondmaal te beginnen, "dompelden" we ons even onder in het moderne Shanghai. We namen namelijk de "Bund Sightseeing Tunnel" naar de moderne wijk Pudong. Deze tunnel is zo'n 680 meter lang en loopt onder de Huangpu. Tijdens het tochtje krijg je allerlei lichteffecten en -projecties te zien en vreemde geluiden en muziek te horen... die overigens totaal niks met Shanghai of dergelijke te maken hebben. Op zich is het wel "apart" om het eens te zien, maar het was duur... maar we deden ook iets 'moderns' en 'hip', he ;o)
In Pudong liepen we wat rond tussen de wolkenkrabbers en liepen we naar de oever van de rivier om vanuit dié kant de verlichte Bund te zien. Het regende lichtjes dus echt lang liepen we er niet rond. Op Pudong vonden we geen 'gewoon' Chinees restaurantje, dus besloten we terug richting de Bund te gaan om te eten.
's Zondags namen we nog een uitgebreid ontbijt alvorens onze rugzakken op onze rug te gooien en de metro te nemen. In het
Maglev-station stapten we uit en kochten kaartjes om met dat hypermodern en ultrasnel vervoermiddel de laatste 30km naar de luchthaven af te leggen. Het was ons niet duidelijk of de trein een strak uurschema had of niet, maar na zo'n tien minuten was er in ieder geval al een trein.
De maximumsnelheid die we haalden was zo'n 430 à 431km/u, maar eens we die bereikten, moest het ding eigenlijk ook weer meteen inhouden omdat het anders niet op tijd zou kunnen stoppen.
Na zo'n 7,5 minuut, schatten we, stapten we uit aan de Shanghaise luchthaven, waar we incheckten voor onze KLM-vlucht.
Tijdens onze vlucht werden we prima verwend door het KLM-personeel, maar toch was de vlucht niet zo aangenaam... Ine zat langs een échte Chinees... Eentje die dus slurpt en smekt bij het eten en de andere momenten daar tussen ongelooflijk veel lichaamsgeluiden produceert... Zucht! En 't was niet van stommigheidheid of gebrek aan opvoeding, hoor. Tijdens de vlucht bereidde hij zich immers voor op de wiskundige presentatie die hij in Europa moest geven...
Enfin, aangezien dat Shanghai wat verder vliegen is dan Peking, waren we voor de terugreis twaalf uur onderweg tot Amsterdam.
Terug iets over China:
Niet ieder vervoermiddel in China is zoals de Maglev... 
