17 november 2026

Oeps... Dag 8... Rundugai & Kikuletwa Hot Springs

Bij het maken van de fotoboek via Polarsteps kwam Ine er ineens achter dat ze helemaal geen blogbericht geschreven heeft over haar achtste dag van de Tanzaniareis!? Is dit (n)iemand opgevallen!?

Op dag 8 van de reis, zaterdag 26 september '26, verliet Ine na drie nachten Hillside Lodge in Momella. Zoals steeds was het weer verschrikkelijk slechte "weg" waarover gereden moest worden. Dit zorgde, het kon haast niet anders, voor een platte voorband. Ine haar chauffeur verwisselde het wiel niet meteen. Hij reed verder tot we van de meest slechte wegen van die ochtend af waren en we voorbij een "bandencentrale" kwamen. Een nieuwe band hoefden we niet aan te schaffen: achteraan de jeep hingen immers twee reservewielen waarvan er eentje verplaatst werd. De kapotte voorband werd hersteld en werd achteraan de jeep geplaatst. Al bij al hadden we zelfs niet zo heel veel tijd verloren.

60 km van Momella, in het dorp Rundugai, werden we opgewacht door een dorpbewoonster die Ine eerst op een culturele tour zou meenemen. Als aftrap vertelde ze over het veelvuldige gebruik van de doumpalm, een waaierpalm. Ze vertelde dat alles van de plant gebruikt wordt: Van de (gedroogde) bladeren worden matten en manden geweven, omheiningen en daken gemaakt maar ook voor de kleien kookpotten worden er onderzetters mee gemaakt. De harde uiteinden van de bladeren gebruikt men als 'latten' om zittingen, leunngen en balustrades te maken, de stam voor meubels. Met de wortels wordt touw gemaakt, maar ze worden ook in de traditionele geneeskunde gebruikt enz. enz.

We wandelden door het dorp. Via contacten met de lokale gemeenschap maakte Ine kennis met verschillende facetten van de authentieke plattelandscultuur. In Rundugai wonen verschillende stammen (zoals de Maasai, Pare, Chagga, Kamba, Nyiramba) samen. Tijdens de tour werd hier niet de nadruk op gelegd, maar wel over hoe de vrouwen er leefden.

We keken snel binnen bij de elektrische graanmolen. Bij de 'molenaar' laten mensen hun gedroogde graan en maïs tot meel vermalen. Het feit dat dit ondertussen elektrisch kan, heeft veel vergemakkelijkt in de gezinnen. Eerder werd dit met maalstenen gedaan... met de hand... en op de knieën.

Het eerste bezoek brachten we aan de woning en praktijkruimte van Susanna. Susanna is een traditionele vroedvrouw. Ze kreeg deze roeping op haar 15e, rechtstreeks van God. Ze heeft de gave om vrouwen van ie-de-re leeftijd zwanger te krijgen door hen een speciaal schors-en kruidenrecept te laten drinken. Vrouwen komen werkelijk van heinde en verre om het gefermenteerde goedje in bidons aan te kopen…Susanna vertelde dat het probleem ook bij de mannen kan liggen en dat ze die ook kan helpen met een mengsel. Ze voegde hieraan toe dat mannen echter vaker een tweede vrouw namen in plaats van het probleem bij henzelf te zoeken. Verder bezoekt men Susanna ook voor allerlei kruiden, massages met haar magische vingers en influisteringen om kinderen met lichamelijke beperkingen weer helemaal beter te maken… Susanna vertelde dat het ook al hielp als ze intensiever voor een baby tot God ging bidden. Een doodgeboorte had ze nog nooit meegemaakt, zei ze. Ze stuurde vrouwen als het nodig was door naar het ziekenhuis. Dit voorkwam dat, volgens haar.
(Peri-)Menopauze bestaat volgens haar niet: als een vrouw kinderen wil krijgen tot aan haar dood (en ze hier genoeg eicellen voor heeft) wordt ze zwanger, zegt Susanna.
Ze vond het merkbaar zielig voor Ine dat zij geen kinderen had. Ze begreep niet dat Ine zei dat ze dat niet erg vond. Kinderen hebben, is namelijk het hoogste doel. Ine heeft maar verzwegen dat ze ook helemaal geen kinderen wil/wou… Dat begrijpen mensen in de Westerse cultuur al niet goed, laat staan Susanna... dat cultuurverschil was écht té groot… Aangezien ze Ine nu ontmoet en gesproken had, wilde ze haar maar $50 i.p.v. $70 voor een bidon brouwsel aanrekenen, zei ze...

Een volgend bezoekje vond plaats op de stoep bij een jonge vrouw waarvan haar dochtertje van 1,5 vooral erg geïnteresseerd was in de huidskleur en geboortevlekjes van Ine. Deze dame liet Ine zien hoe ze de palmbladen in repen scheurde, verfde en vervolgens weefde (in allerlei patronen) tot lange repen. Deze repen, zo liet ze zien, naaide ze dan aan elkaar, waardoor ze een mat had. Ze liet ook zien hoe snel ze een bezem maakt... maar eigenlijk wilde ze vooral weten of het waar was dat wij in het Westen machines hadden die we over ons hoofd plaatsen en er dan volledig geknipt, geverfd en gekapt onderuit komen... en toen moesten we het, als vrouwen onder elkaar, toch ook even hebben over onze haren... en wat zij, met hun extreem opkrullende kroeshaar, vooral niet kunnen...

Vervolgens bezochten we een dame die in een schuurtje bier van bananen, polenta en koffie maakt. In het schuurtje, vol met allerlei emmers, kreeg Ine uitleg over hoe zij van gierstmeel, water, gefermenteerde bananen (of koffie) e.a. bier brouwt. Ze had in verschillende emmers onder een handdoekje verschillende fermenterende goedjes zitten. Sommige goedjes broebelden al uit zichzelf. De vrouw liet zien dat de bananen na vier dagen rotten, rood waren geworden en zo helemaal klaar waren om in een biertje terecht te komen.
Buiten legde ze een vuurtje aan waarop ze gierst liet droogkoken. Met dit "deeg" liep ze weer naar de emmers en mengde, met haar handen, allerlei inhouden van emmers met elkaar. Na een kwartiertje 'rusten', was het bananenbier klaar. Er hadden zich ook al wat klanten verzameld op haar terras die vertelden dat ze dagelijks een beker bier kwamen halen bij de vrouw... maar Ine mocht eerst proeven... het minislokje dat ze dronk, smaakte naar bier... met veel brokjes erin... maar die brokjes konden er nog uitgezeefd worden! Toch bedankte Ine vriendelijk voor meer... 

We kwamen ook nog een dame tegen die Ine meenam naar haar kleine kruideniers-en-zo-veel-meer-winkeltje. Ze vertelde dat ze de dag voordien naar de grote dagelijkse markt in Moshi was geweest en weer veel had meegebracht om te verkopen aan de dorpsbewoners.

Terug bij de jeep en de chauffeur reden we naar een woning in de buurt. Hier stonden allerlei stoofpotten van klei met verschillende traditionele gerechten klaar. Lekker! Doordat Ine overal en steeds volpension heeft, kreeg ze maar weinig kans om de locale keuken te proeven. In lodges maken ze namelijk toch voornamelijk gerechten waarvan ze weten dat toeristen dit lekker vinden... wat wij net jammer vinden...

Met een volle buik reden we weer verder. Onze volgende bestemming in Rundugai waren de "Kikuletwa Hot Springs". Deze bronnen vormden een diep, kristalhelder, turquoisekleurig riviertje. De oevers worden omringd door weelderige palmbomen en gigantische vijgenbomen met kronkelende wortels die boven het water hangen... een paradijselijk plekje... met véél bezoekers...


Ine haar gids/begeleidster had verteld dat je maar op enkele plaatsen kon staan en dat er best wat stroming in het water was. Omdat Ine geen superzwemmer is en ook niet lang kan watertrappelen, huurde ze voor de zekerheid toch maar een autoband om in te dobberen... Toen ze zich in het water liet glijden, merkte ze meteen dat de stroming inderdaad sterk was, maar meteen voelde ze ook dat het water helemaal niet warm was! Hoewel het warmwaterbronnen worden genoemd, heeft het water het hele jaar door een temperatuur van ongeveer 26°C... en inderdaad, dat is in vergelijking met de andere riviertjes, die in die regio van de Kilimanjaro afstromen, 'warm'... maar gezien het flink warm was die dag, was het een fijne verkoeling om in die band te hangen en tegen de stroming in te zwemmen. Overal waar ze even aan een boomstam of -wortel ging stilhangen of op de paar hoge rotsen die er lagen, voelde ze meteen de aanwezige visjes aan haar tenen, voeten en benen knabbelen... bijzonder... maar babyzachte voetjes kreeg ze er niet van!

Van aan de bronnen was het een kleine anderhalf uur rijden tot aan Ine haar volgende lodge, Tulivu Kilimanjaro Retreat... en dat klinkt al even chic als het is.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten