Visbeker Braut, Bräutigam u.a.

Op de laatste dag, de tiende, van onze junireis van 2026, hadden we nog een stevig en erg goed ontbijt in ons hotel in het Duitse Harsefeld. Nadien gingen we op weg richting België... maar we gingen onderweg nog een wandeling maken in plaats van de vijf uur in één keer te doen.

Na anderhalf uur rijden, we waren toen al voorbij Bremen, reden we de snelweg af. Johan had de avond voordien nog een interessante wandeling in 'Natuurpark Wildeshauser Geest' bij Ahlhorn gevonden, namelijk de "Brautweg" (bruidsweg)... een wandeling langs/naar hunebedden. 

Onze wandeling startte bij de "Visbeker braut" (bruid). Dit hunebed is, door de zwerfstenen rondom het eigenlijke graf, rechthoekig en 80 bij 7 meter. Het is het op één na grootste monument in zijn soort in Nedersaksen... en dat is ook de reden waarom het zijn naam heeft... maar er is natuurlijk ook een lokale legende. Volgens die legende koos een jonge vrouw ervoor om in steen te veranderen in plaats van te trouwen met een man van wie ze niet hield... 

Aan deze plek stond het eerste en meteen laatste pijltje dat we tegenkwamen dat verwees naar de 'Brautsweg'...

Via de info die Johan had, wandelden we verder langs en door een bos. Langs het wandelpad zouden nog twee hunebedden gelegen hebben, maar daarvan zagen we niks. Wel zagen we twee herten. Pas toen we op een fietspad terecht kwamen, kwamen we pijltjes naar hunebedden tegen.

We wandelden eerst naar de wegwijzer naar de 'Ahlhorner Kellersteine I'... en dan 60 meter verder naar de 'Ahlhorner Kellersteine II', twee hunebedden met grote dek-, draag en sluitstenen, maar zonder daarrond geplaatste zwerfkeien. 

De misleidende naam, kelderstenen, komt voort uit de misvatting dat hier massieve stenen op een kelder lagen... wat het natuurlijk niet was... maar er is, over deze hunebedden, nog een andere legende, namelijk die van ‘De Wunnersteen’, de wonderstenen. Hieruit blijkt vooral dat de plaatselijke bevolking niet wisten wat de 'opgestapelde stenen' waren, maar dat het hen wel bezig hield... ze speculeerden eeuwenlang over deze mysterieuze stenen, maar niemand durfde de sluitsteen te verplaatsen. 

Nadat we er een selfie bij maakten, besloten we het anders aan te gaan pakken: Ine was moe gewandeld, maar we moesten nog verder én terug wandelen... Blijkbaar lagen de volgende hunebedden in de buurt van een restaurant/eetzaak. Johan besloot terug te wandelen, met de auto naar dat restaurant te rijden en dan van daaruit naar de hunebedden te wandelen. Ine wandelde verder over het fietspad in de richting van de andere wegwijzer die er naast het fietspad stond. We spraken af dat Ine sowieso bij het hunebed zou blijven zitten... zo gezegd en zo gedaan...

Op ongeveer anderhalve kilometer van die Kellersteinen kwam Ine bij de 'Visbeker 'Bräutigam' terecht... de versteende bruidegom uit de legende van de versteende bruid. Zoals we hierboven schreven, is die bruid de op één na grootste in zijn soort in de regio... inderdaad, die bruidegom is dé grootste. Dit hunebed is, door de zwerfkeien die mee het hunebed vormen, maar liefst 104 x 8,5 meter: gigantisch! Ooit waren er rondom het graf 170 zwerfkeien. Hiervan staan er nu nog 130.

In het bosje waarin dit grote hunebed ligt, liggen er nog andere hunebedden. Wat hier interessant aan was, is dat ze allemaal anders van vorm waren, maar wel allemaal gediend hebben als grafplaats. Er ligt een lange rij van tegen elkaar geplaatste zeer grote stenen. Volgens de legende van de Visbeker Braut is het de bruidswagen... Er ligt ook nog een grafheuvel met daarop enkele stenen. En er ligt een schipvormig hunebed. Tenminste, de zwerfstenen rondom de eigenlijke grafstenen staan in de vorm van een schip. Achteraf bleek dat er nog een hunebed ligt, maar dat is ons niet opgevallen.

Ine wachtte op een picknickbank die fijn in de schaduw stond van het bos op Johan. Doordat deze eerst naar de auto wandelde, dan nog een eindje moest rijden en dan weer moest wandelen, duurde dat een hele poos.

Nadat ook Johan de hunebedden bekeken en gefotografeerd had, wandelden we samen naar het restaurant... en waar Ine heel de vakantie voor uitgekeken had, gebeurde toen : een slang! Doordat Johan eerst wandelde, schrok deze een ringslangetje op, dat Ine dan zag wegglippen... er stierf niemand... 

Toen we op het terras kwamen, was het eerste dat we bestelden "een grote cola". Daar hadden we blijkbaar allebei zin in. We bestelden ook nog lunch. We genoten nog na van een mooie wandeling. Het thema paste ook perfect bij hetgeen we in Denemarken tijdens wandelingen bezochten. Het cirkeltje was rond. We hadden een mooie reis gehad!

Eens terug in de auto was het nog 3,5 uur rijden tot we weer terug thuis zouden zijn. Tijdens een rustpauze aten we ieders nog een ijsje en gingen vervolgens weer op weg... en zo waren we rond 19u weer thuis.

Omdat er heel heet weer maar ook veel onweders voorspeld waren voordat we op reis vertrokken waren, hadden we alle deuren en zelfs alle verluchtingsstroken dichtgelaten. Dit maakte dat het binnen 29° was... Bwôh, dat was warm! Nadat we buiten waren gaan kijken of er niks stuk was en hoeveel water er in onze lege bloempot stond, besloten we dat het thuis niet veel geregend had. Gelukkig hadden we wel een bewateringssysteem met een timer geïnstalleerd: al onze planten in pot hadden het gered en waren nog mooi groen! Dat is ook al vaak anders geweest...

en zo is ook onze hele tiendaagse reis in Duitsland en Denemarken verteld.