Dinsdag 23 juni '26 was alweer onze vijfde reisdag van onze junireis van '26. We waren ondertussen op het Deens eiland Fyn aangekomen. Tijdens deze dag verkenden we de oostkant van het eiland. Toen we, rond half 9, vertrokken gaf de autothermometer aan dat het 17°C was... maar in Denemarken voelt dit niet zoals bij ons: de temperatuur was, in korte broek en met korte mouw, al erg aangenaam, zélfs in de schaduw.
Na een dik half uur rijden, parkeerden we in het oost-Fynse Assens. We gingen opnieuw een "klaverroute" wandelen. Deze mooie klaverroute bracht ons in het groen rondom het dorpscentrum. In dat dorpscentrum zelf was weinig tot niks te zien. We pikten er wel een terrasje mee. Terug aan de auto hadden we 6 km gestapt volgens Johan zijn sporthorloge. Ondertussen was het 20° geworden en behoorlijk warm.
Onze volgende bestemming lag weer op een half uur meer naar het zuiden rijden. Nadat we picknickten startten we aan een érg mooie wandeling in "Svanninge Bakker". Svanninge Bakker wordt ook wel de “Alpen van Fyn” genoemd, niet vanwege de hoogte, maar vanwege het reliëf. 'Bakker' is Deens voor 'heuvels'. Het gebied wordt gezien als een van de mooiste natuurgebieden van Denemarken. Er zijn glooiende heuvels, dichte bossen, open graslanden en de natuur is ongerept omdat ze hier zoveel mogelijk haar gang mag gaan. Op die heuvels zijn weidse uitzichten met allerlei schakeringen van groen.
Het landschap van Svanninge Bakker is gevormd tijdens de laatste ijstijd. Smeltwater en gletsjers hebben heuvels, dalen en diepe kloven achtergelaten. Dat zorgt voor steeds wisselende uitzichten en een grote variatie aan natuur op relatief kleine afstand. Het wandelingetje dat we maakten was ook maar 2,5 km, maar héél divers... en warm... Het was ondertussen opgewarmd tot zo'n 23°.
Na vijf minuten verder zuidelijk rijden, stopten we opnieuw, ditmaal niet voor een natuurwandeling maar voor een stadswandeling door het havenstadje Faaborg. Ook dit stadje heeft oude vakwerkhuizen, kleurrijke panden en een gezellig marktplein. Het symbool van de stad is een oude, gele klokkentoren. De klokkentoren bleef als enige onderdeel overeind toen de St. Nikolajkerk in 1550 werd afgebroken om het nieuwe stadhuis te bouwen. Toevallig, omdat we naar de bakker (die met brood, niet weer van die heuvels) moesten, kwamen we ook bij een oude stadspoort uit.
In het infocentrum van Faaborg hadden we een brochure over "Pipstorn Skov" gevonden. Eigenlijk had Johan een wandeling terug meer noordwaarts in de planning gezet, maar we besloten om nog een tiental minuutjes verder naar het zuiden te rijden voor het bos van Pipstorn.
Vóór Pipstorn Skov een bos was, was het een gigantische begraafplaats. Verspreid over het bos liggen er 42 verschillende hunebedden en grafheuvels uit de Bronstijd (2.000 voor Chr.). Op het wandelpad dat we uitkozen kwamen we langs verschillende grafheuvels van allerlei formaat en enkele grote hunebedden, maar alle 42 zagen we niet... 42 dazen- en muggenbeten kregen we er wel.
Nadien was het tijd om weer terug naar onze paardenstalstudio in het noorden van Fyn te rijden. Omdat het "Sankt Hans" was, had Johan vrij van zijn kookkunsten. We hadden al voor onze reis gezien dat er in Middelfart, waar we dichtbij logeerden, een Sankt Hans-viering was en dat wilden we ook wel eens meemaken. "Sankt Hans" is de traditionele Deense viering van midzomer (Sint-Jansavond), die elk jaar op 23 juni wordt gehouden. Het feest combineert oude heidense zonnewende-rituelen met christelijke tradities en staat bekend om grote vreugdevuren, livemuziek, gezelligheid en de bekende 'heksenverbranding'.
Oorspronkelijk vierden de Vikingen de langste dag van het jaar en werd het vuur gebruikt om boze geesten af te weren. Na de kerstening werd het feest vernoemd naar Johannes de Doper ("Hans"), wiens geboortedag op 24 juni valt. Een typisch Deens gebruik is om een pop van stro, aangekleed als heks, op de top van het vuur te plaatsen. Dit herinnert aan de heksenvervolgingen in de 16e en 17e eeuw, maar staat ook voor de boze geesten die dan verbrand worden.
Toen wij bij de locatie van het vreugdevuur aankwamen, was er al aardig wat volk toegekomen. Er was een zangeres allerlei Engelse covers aan het zingen. Op een vlot naast de jachthaven lag een hoop hout en takken opgestapeld met daarop een lappenpop (: de heks). De brandweerwagens stonden klaar en foldertjes, zoals wij die kennen van tijdens speciale misvieringen, werden aan geïnteresseerden uitgedeeld. We hadden gehoopt om op de locatie te kunnen eten, maar naast een Deense hotdog was er, op drank na, niks te koop. We besloten om ietsje verder in de haven in een restaurant te gaan eten en verwachtten dat we nadien nog wel wat konden meepikken van het vuur en de 'viering'.
Op weg naar het restaurant bleef het volk toestromen. In de clubgebouwen van zeil- en andere watersportverenigingen was het ook druk. Aangekomen bij het restaurant bleek al snel dat hetgeen het restaurant als menukaart op zijn website had staan, niet overeenkwam met de echte menukaart: we hadden de keuze tussen vis-, schelpdier- en lamsgerechten... en laat dat nu nét hetgeen zijn dat Ine niet eet... maar omdat de vertaalapp vertaalde dat een pastagerecht garnalen bevatte, besloot Ine dat te bestellen. Johan ging voor een lokaal biertje, wat Carlsberg bleek te zijn, en voor de 'moules frites', omdat hij al even geen mosselen met friet meer at.
Die 'garnalen' van Ine bleken heel grote gamba's te zijn... maar gelukkig lagen ze gewoon óp de pasta met asperges, spinazie en roomsaus die verder geen enkel stukje gamba bevatte en lekker was. Johan kreeg dus, naast zijn hele pot mosselen, ook een zestal grote gamba's te eten. Johan vond zijn mosselen zeker wel lekker, maar Zeeuwse mosselen blijven toch beter (en groter), vindt hij.
Terwijl we zaten te eten, steeg ineens een rookpluim op vanuit de buurt waar het vreugdevuur lag. We hadden het aansteken van de brandstapel dus gemist... en toen we, niet zo heel veel later, klaar waren met eten en bij het vlot kwamen, bleek dit al volledig weggebrand te zijn en de meesten ook al vertrokken te zijn, zelfs de brandweer... helaas hebben we de Sankt Hans-viering dus alsnog gemist, maar hebben we wel een goed idee gekregen hoe het eraan toe gaat...
In Denemarken wordt het overigens nog wel gewoon donker in de zomer, hoor. Het is er zo'n vijf uur donker dan, wat toch al een paar uur minder donker is dan het in België is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten