Dorset (2/5)

Op vrijdag 15 mei jl. sliepen we een beetje uit. Ine had op voorhand enkele bezienswaardigheden achter elkaar gezet om te gaan bezoeken.

We startten onze verkenning van Dorset in het dorpje Worth Matravers. Nadat we parkeerden, startten we halverwege de wandeling die Priest's Way genoemd wordt. Daar wandelden we in het gebied dat Spyway genoemd wordt. Daar bezochten we, in een gedeelte van een steengroeve die ondertussen beschermd gebied is geworden, de site "Dinosaur Footprints". Hier kregen we, het zouden er een 100-tal zijn, brachiosaurus-pootafdrukken te zien. Waarschijnlijk was die plek, zo'n 145 miljoen jaar geleden, een verzamelplaats van die soort gigantische dinosaurussen. De plantenetende soort die hier op zijn vier poten had staan trippelen zou zo'n twintigtal meter (van het kleine kopje over lange nek, grote lijf en staart) zijn... en toch vond Ine de voetstapjes wat klein voor zo'n mastodonten van ieders dertig ton...

Nadien wandelden we richting kust waar het heel erg heuvelachtig en groen was. De zon die er in eerste instantie was geweest trok weg achter erg donkere wolken, waardoor het ineens best fris werd. Terwijl Ine bovenaan de heuvel bleef wachten, wandelde hij naar 'Dancing Ledge'... de heuvel af, tot aan de klif. In die klif ligt ook een oude steengroeve, die dus Dancing Ledge genoemd. 

Terwijl we terug naar de auto liepen, begon het te druppelen, maar dat was ook weer snel voorbij.

Terwijl we naar Dorchester reden, op 45 minuten tijd, veranderde het weer nog een paar keer, maar tegen dat we geparkeerd hadden, was het weer zonnig en best warm.

Dorchester heeft een lange geschiedenis. De stad werd gesticht door de Romeinen rond het jaar 70 onder de naam Durnovaria. Momenteel is het de hoofdstad van het graafschap Dorset.

Het toeristisch infokantoor van Dorchester bestaat niet meer, dus gingen we een zaakje binnen waar een sticker aan de deur hing dat ze een stadsinfo hadden. Zij gaven Ine een stadsplannetje mee. Aan de overkant van dat zaakje lag platenzaak Vinyl Van. Terwijl Ine in die platenzaak het stadsplannetje met vooral veel winkel- en horecazaken op, bestudeerde, zocht Johan wat plaatjes uit... de zaak bleek een goede collectie reggae te hebben!

Onderweg naar de weinige bezienswaardigheden die Dorchester rijk is, gingen we nog middageten. Gelukkig was er, naast de verschillende ketens, ook nog een échte bakkerszaak waar Ine een koffiekoek nam en Johan een typisch 'stevig' Engels worstenbroodje om "u" tegen te zeggen... en jawel, beide waren erg lekker.

Na het eten startte onze stadswandeling waarbij we, typisch voor de Engelse stadjes, enkele kerken passeerden.  In de (soort van) hoofdstraat lagen verder ook nog verschillende nog authentieke, eeuwenoude huizen.

We wandelden, aan de rand van het compacte centrum, tot aan opgravingen van een huis uit de Romeinse tijd en 'The Keep'. The Keep is onderdeel van de voormalige militaire kazerne de regio. De kazerne en The Keep werd omstreeks 1880 gebouwd. The Keep werd gebruikt voor allerlei opslag maar ook, vandaar de naam en de forsheid van het gebouw, als gevangenis. Het gebouw staat nu een beetje op een rare plaats, op een kruispunt, dicht bij een drukke rotonde.

Van aan The Keep wandelden we nog door de Borough Gardens, een mooi park met veel bloemen, pergola, fontein, een kleurige klokkentoren... en... beetje raar op die locatie... enkele tennispleinen. Het park werd al in de 19e eeuw aangelegd.

Op een drietal kilometer buiten Dorchester, waar we toch maar de auto voor namen in verband de rest van onze bezoeken van de dag, ligt het zogenaamde Maiden Castle. Het Maiden Castle, althans wat er ooit lag, was een heuvelfort uit de ijzertijd. Heuvelforten waren versterkte nederzettingen op een heuveltop die tijdens de ijzertijd in heel Groot-Brittannië werden gebouwd. Rond 1800 vóór Christus, tijdens de eerdere bronstijd, werd het terrein al gebruikt voor het verbouwen van gewassen. Het eigenlijke Maiden Castle zelf werd rond 600 voor Christus gebouwd... van het fort is eigenlijk niks meer over en te zien. Aan de heuvel zijn wel nog de verschillende hogere barrières te zien die, voor bescherming van het kasteel/fort en de omliggende huizen en gebouwen die ook bij het fort lagen, ooit aangelegd zijn.

Op dit moment is de heuvel een grote weide voor schapen, waartussen we de lange heuvel op gingen en volledig overstaken.

Op 15 km van het Maiden Castle, in Cerne Abbas, stopten we aan een uitkijkplaats waar "de Reus van Cerne Abbas" goed te zien was. Deze "reus van Cerne Abbas" is een 55-meter grote krijttekening van een naakte man tegen een bergheuvel. Hij is er al eeuwen, maar het is niet exact geweten hoe lang.

In Engeland zijn wel meer grote krijttekeningen te vinden, met name in het zuiden van het land. Een aantal daarvan werd in de afgelopen eeuwen gemaakt als symbool voor een stad of regiment, maar sommige zijn zelfs prehistorisch: zo is het Witte Paard van Uffington meer dan 3000 jaar oud. Verschillende van deze krijttekeningen hebben we al gezien tijdens onze eerdere bezoeken aan Zuid-Engeland. We vinden ze steeds heel bijzonder.

De Reus van Cerne Abbas is volgens literatuur het meest mysterieuze exemplaar van allemaal. Volgens sommigen gaat het om een oude afbeelding van een heidense god. Anderen geloven dat de figuur een verzamelplaats markeerde voor christelijke bedevaarten. Of, nog anders, dat deze stamt uit de tijd van de Engelse Burgeroorlog (1642-’51) en een vorm van politieke satire was: de naakte figuur zou wellicht een obscene spotprent zijn van een staatsman...? Een nieuwe studie uit 2024, stelt dat de tekening meer dan 1000 jaar geleden werd gemaakt om de plek te markeren waar Saksen zich verzamelden om hun boerderijen en huizen te verdedigen tegen binnenvallende Vikingen. Bovendien stellen de onderzoekers dat de heuvelfiguur oorspronkelijk Hercules uitbeeldde, de Grieks-Romeinse halfgod die werd vereerd als held in het vroegmiddeleeuwse Engeland.

Wat spijtig was, was dat het gras op de heuvel wat lang was en/of de kalk wat onder de vuiligheid lag waardoor niet alle witte lijnen (banen) even goed te zien waren... maar wel echt een bijzondere "tekening"!

Ine had nog ergens op een website gevonden dat de wijk Shitterton van Bere Regis erg de moeite was om te bezoeken vanwege de authentieke woningen. Het lag op de terugweg naar Poole-Parkstone, dus stopten we er... even... want heel veel was er niet te zien. In de twee straten die de wijk groot is, liggen enkele grote witte huizen met bijzondere rieten daken die dateren uit de 18e eeuw en eerder. De naam 'Shitterton' dateert tenminste uit de elfde eeuw en betekent "boerderij aan de beek die als open riool wordt gebruikt"... shit, dus...

Als laatste bezochten we nog het oude centrum van Poole, dat aan de haven ligt. Terwijl we door de straatjes met diverse oude gebouwen/gevels liepen, waren we ook op zoek naar een restaurant. We konden namelijk niet gelijk waar binnenstappen omdat Johan graag pasta wilde eten. Hij zou immers de dag nadien 100 km gaan wandelen... en dan de dag voordien een te vette maaltijd eten, is ook geen goed idee.