Rondwandeling in de Sahara (6/8)

Om de een of andere reden lukt het momenteel niet om foto's in dit bericht toe te voegen... helaas... we proberen het later opnieuw...

--------------------------------------------------------------

Op Johan zijn 53e verjaardag, 12 maart '26, werden we wakker in de woestijn in de buurt van Douz in Tunesië. We hadden goed geslapen in ons tentje. Het was eerder warm dan koud geweest, vonden we. De wind was iets gaan liggen, maar was wel nog continu aanwezig die dag.

Nadat we ons opgefrist hadden en ontbeten hadden met vers 'pain de sable' en een omelet was het tijd om heel ons 'kamp' op te breken... en weer alles op de twee dromedarissen te leggen en hangen. Die hadden alweer heel de ochtend staan grazen, dus die waren goed volgegeten... 

Zo'n dromedaris voedt zich met gras en andere planten, ook de taaie, doornige, zoute en uitgedroogde planten die de meeste andere dieren laten staan. Door de gespleten bovenlip is hij in staat doorntakken te eten. Bij een hoge voedselvoorraad eet hij twee tot drie kilogram voedsel per uur. De dromedaris eet slechts een geringe hoeveelheid van dezelfde plant. Ze eten geen struik kaal. De tanden van een dromedaris groeien hun hele leven door. Om ze af te slijten knabbelt hij aan hard materiaal als botten en stukken hout. De dromedaris kan voor langere tijd zonder water. Als hij kan drinken, drinkt hij grote hoeveelheden. Net als bij de kameel maakt de dromedaris gebruik van zijn bult voor de opslag van vet, zodat het dier enige dagen zonder water en voedsel kan overleven, zelfs in de hete woestijn. Het vet in de bult wordt gebruikt voor de productie van energie en vocht. Water wordt niet in de bult opgeslagen, maar wel in de maag. Een goed doorvoede dromedaris heeft een volle, rechtopstaande bult. De bult wordt slapper naarmate de dromedaris gedurende een langere periode zich niet voedt.

Een dromedaris heeft aan iedere voet twee tenen en nagels. De eeltkussens onder de voeten beschermen hem tegen het warme zand. Het dier heeft ook eeltkussens op de knieën, ellebogen en borst omwille van die reden. De neusgaten en oren zijn bedekt met lange haren, die het zand tegenhouden. Om diezelfde reden heeft het dier lange wimpers. Ook kan het dier zijn neusgaten sluiten.

Rond 9u vertrokken we dan op onze dagtocht door de woestijn Sahara. Het woestijnzand vormde niet overal duinen van losse zand. Gelukkig, omdat zo'n duinen moeilijk wandelen omdat je er tot aan je knieën in kan zakken, waren er ook veel 'hardere', vlakke stukken, die begroeid waren met allerlei kleine struikjes, plantjes en bloemetjes... en ook gedeeltes met massa's woestijnrozen in wording door zand, vocht, wind, de mineralen gips en/of bariet in het aanwezige grondwater en verdamping. Al zijn die bijzondere woestijnrozen geen zuiver mineraal, maar in strikte zin ook geen gesteente... en natuurlijk hebben we er wat meegenomen als souvenir... en ja, we hebben eerst opgezocht of dit wel mocht.

We maken tijdens onze reizen dagelijks minstens één selfie. Als we alleen zijn maken we er ook waarop we helemaal, in plaats van enkel ons hoofd, opstaan... die zijn mooier. Tijdens onze reis hadden we er zo nog maar één gemaakt, namelijk tijdens de wandeling die we onder ons tweetjes deden. Ine was dan ook erg blij dat onze kok blijkbaar graag foto's van zijn gasten maakte... en we zo (erg veel) "selfies-met-de-benen", zoals we ze noemen, hebben van de dagen in de woestijn.

Onderweg, zonder echte bestemming, rustten we enkele keren, maar iets voor twaalf uur stopten we langere tijd, voor een middagrustpauze. De dromedarissen werden weer afgeladen en konden weer gaan grazen. We kregen onze slaapmatten om op te rusten en de kok ging aan de slag met onze lunch... weer veel te veel...

Ine houdt van middagdutjes, zeker na wandelingen, maar blijkbaar lukt haar dit enkel als ze hier zelf toe het initiatief neemt. We rustten wel, maar slapen deden we niet. Onze begeleiders deden dit wel.

Wij keken wat rond van op onze matjes, gelukkig enigszins uit de wind... al bleef er veel zand op ons 'liggen'... en wij dat maar wegvegen... een hopeloze missie... Het zand dat op onze gezichten plakte, mede doordat we ons met zonnecrème ingesmeerd hadden, was er zelfs niet af te vegen...

We zagen allerlei vogels vliegen en aan de planten komen pikken en verschillende zandkleurige hagedissen kwamen ineens te voorschijn in onze buurt nadat we daar rustig zaten rond te kijken. Die hagedissen werden gefotografeerd natuurlijk en Johan maakte ook foto's van ofwel de Thekla's leeuwerik of de kuifleeuwerik, dat weten we niet precies.

Iets voor 15u werden de dromedarissen weer opgehaald, volgeladen en gingen we weer op pad. In het dikke uur dat we dan nog wandelden, raakte Ine wat achterop omdat ze vanalles aan het fotograferen was. De drie heren zagen zo de schorpioen die zich, al ronddraaiend, onder het zand aan het ingraven was niet... Ine moest deze natuurlijk óók fotograferen... bijzonder... Om de een of andere reden had Ine verwacht dat de schorpioenen zwart zouden zijn, maar ze waren lichtgroenig

Terwijl Ine bij die schorpioen stond, waren de heren bij één van de verschillende waterputten gestopt. Deze bleek leeg. Onze dromedarissen kregen dus geen water... maar hadden dat ook nog niet nodig.

Na een mooie dagtocht van 14,5 km, waar we effectief vier uur over gewandeld hadden, werd een goede kampplaats gevonden. Er lag zelfs nog hout van een voorganger. Johan hielp onze begeleiders met alle bagage van de dromedarissen af te halen en vervolgens konden zij weer gaan grazen. Wij werden naar de naburige zandduinen 'gestuurd'. Onze begeleiders wilden blijkbaar nog wat rusten alvorens het kamp weer op te zetten.

Door de aanwezige wind waren die duinen erg mooi en bijzonder om te observeren en fotograferen: mooi hoe die wind het zand wegblaast en allerlei bochtjes in het zand maakt. In Namibië (2013) konden we hier ook gefascineerd naar kijken...

Toen we weer in het kamp waren, werd een goede plek, uit de wind, gevonden om ons tentje op te zetten. Terwijl onze begeleiders met de voorbereiding van het avondeten startten, zetten wij onze tent op en werd deze weer 'ingericht' door Ine.

Die avond stond couscous met groenten en kameel, maar ook weer veel meer, op het menu. Er werd ook opnieuw brik en zandbrood gemaakt.

Tijdens het koken, zagen we een woestijnspringmuis die wel veel en terugkerende interesse in onze kampplaats (en het eten) had. Wat een bijzonder en gek diertje! Spijtig dat we er geen foto van hebben kunnen maken. Over foto's maken, gesproken... Ine haar cameraatje, dat al een dag steeds langzamer opende en sloot door het woestijnzand, gaf er die avond definitief de brui aan... Ine was sowieso van plan geweest om, na deze reis, een nieuw cameraatje te kopen, met meer inzoommogelijkheden, voor in Tanzania Het plan was dan dat Johan Ine haar cameraatje mee de Kilimanjaro op zou nemen in plaats van zijn grote camera... tja...