Vorige week dinsdag, onze vierde dag in Roemenië, verkenden
we nog steeds de Roemeense streek Moldavië. Op die dag reden we eerst door de
“Bicas kloven”. Deze rotsen / bergen zijn erg kaal, grillig van vorm, de rotsen
hangen over de weg en ze zijn erg mooi. Door deze kloven loopt een ‘pas’, die
we moesten nemen om aan “Lacu Rosu” (het Rode Meer) te komen. Dit meer ontstond
als gevolg van een aardverschuiving. Vroeger stonden er bomen waar nu het meer
ligt. Door het plotse ontstaan, bleven vele bomen staan… maar blijven er
ondertussen slechts stronkjes van over… die boven het wateroppervlak uit
steken.
We maakten een wandeling rondom het meer. Deze startte met
een erg steil stuk… en meteen werd duidelijk dat Ines zenuwknoopontsteking in
haar onderrug haar hinderde om gemakkelijk omhoog te geraken. Dit betekende
meteen ook een streep door de volgende wandeling van de dag, waarbij veel
geklommen moest worden…
In plaats van wandelen, reden we daarom nog wat rond en
zagen we extra plekjes. We reden door verschillende traditionele dorpjes,
gingen het Izvorul Muntelui Stuwmeer bekijken en reden naar het ‘Ceahlau
Massief’. Ook dit prachtige stukje natuur zou beter te verkennen zijn te voet…
maar dat ging du niet.
Verder hadden we ook ineens tijd om twee abdijen te bezoeken
die op onze Roemeense landkaart stonden: dat van Pangarati en van Bistrita (Er
moeten eigenlijk nog allerlei tekens en krullen boven en onder verschillende
letters…)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten