We besloten onze gevulde flessen met vers Borjomiwater maar gewoon leeg te gieten... want écht waar : bwêkkk! Het vers bronwater, best binnen 30 min. gedronken, zou goed zijn voor diabetes maar zéker voor maag-darmproblemen... dat die reageren op dát goedje, is te begrijpen! :-)
In Achaltsiche bezochten we enkel de oude stad "Rabat/Rabati" (foto 1, 2 & 3). Hiervan werd het grote kasteel (informatie) tien jaar geleden grondig gerestaureerd... We keken er onze ogen uit! En Ine redde er een zwerfhond (deels beagle, dus niet zo slim) van "opsluiting".
Rabati werd in de 9e eeuw gesticht. Hier leefden katholieken, joden, Armeniërs, orthodoxen, christenen en moslims vredig samen, met ieders hun eigen kapellen. Het kasteel werd in de 12e en 13e eeuw de residentie van de familie Jakéli. Deze familie regeerde eeuwenlang in dit deel van Georgië.
De ommuurde oude stad heeft een burcht, een orthodoxe kerk, een moskee, mooie tuinen en binnenplaatsen met waterpartijen... enfin, echt de moeite! En het weer : zalig!
Nadien reden we een uurtje naar het zuidoosten, tot aan Khertvisi-kasteel.
Men weet niet goed wanneer het kasteel gebouwd werd. Het is sowieso wel één van de oudste op Georgisch grondgebied. Wel is duidelijk dat er vanaf de 10e eeuw een kasteel stond en dat er gedurende eeuwen aan bijge- en verbouwd werd. Momenteel is het kasteel deels gerestaureerd, deels een ruïne.
In het verleden was het sowieso een belangrijke plek: Het kasteel ligt op een rotsheuvel vlakbij waar de Mtkvari (die we vaak zagen) en Paravani in elkaar stromen. Dit maakt dat het dus langs een belangrijke route uit de Byzantijnse tijd doorheen de Kaukasus ligt.
Een hele lange rit van zo'n 200 km en veel wegenwerken verder, stopten we bij de grotstad / grotklooster Vardzia (foto 4 & 5).
In de vroege middeleeuwen werd Georgië geteisterd door verwoestende aanvallen, waaronder de aanvallen van Mongoolse hordes onder leiding van Dzjengis Khan. Koning Giorgi III begon daarom in 1156 met de bouw van een ondergrondse schuilplaats. De eerste grotten werden in de bovenste helft van de Erusheli berg gehakt. De koning kon het eindresultaat zelf niet zien omdat hij stierf. Zijn dochter koningin Tamar, die de eerste vrouwelijke heerser van Georgië werd, liet de bouw van de schuilplaats voltooien. Onder haar leiding werd Vardzia een welvarende en zelfvoorzienende stad.
De Georgiërs breidden de bestaande grotten verder uit en nieuwe grotten werden uitgehakt. Alles was verbonden met een labyrint van tunnels. De verschillende verdiepingen waren verbonden met verborgen doorgangen door de plafonds.
Vardzia had een troonzaal, een kerk en ruim 6000 kamers waar monniken en vluchtelingen woonden. Dit alles was verdeeld over 13 verdiepingen. Volgens de legende zou koningin Tamar zelf 366 kamers hebben gehad. Zo wisten indringers nooit wat haar daadwerkelijke slaapkamer was. Op het hoogtepunt woonden maar liefst 50.000 mensen in de grottenstad. Er was slechts één ingang tot de stad die uiteraard geheim werd gehouden. Aan de oevers van de Mtkvari-rivier zou de ingang van de tunnel moeten zijn geweest.
De stad weerstond vijandelijke invasies, maar de aardbeving in 1283 verwoestte bijna de complete stad. Tijdens de aardbeving brak een groot deel van de berghelling af waardoor het verborgen grottensysteem bloot kwam te liggen. Zo werd de grottenstad een gemakkelijk doelwit voor vijanden. Na de aardbeving werd Vardzia meerdere malen aangevallen. In de 16e eeuw vielen de Ottomanen binnen en later ook de Perzen waarna de laatste inwoners van Vardzia vertrokken.
George hadden we beneden gelaten: dan konden we ons daar al niet in opjagen!
Deze grotstad was weer helemaal anders dan Uplistsikhe, waar we de dag eerder waren (blogbericht). Hierbij lagen de grotten echt in een berg, daar waar die bij Uplistsikhe de grotten meer in de grond zaten.
We waren al verschillende kamers op verschillende verdiepingen in en uit geweest toen we bij de kerk kwamen. Deze is vrij recent nog gerestaureerd. Er is veel van de muurschilderingen bewaard gebleven. De kerk wordt momenteel ook weer gebruikt. Er hebben zich namelijk enkele kloosterlingen weer gevestigd in het grottendorp. Tegen de berg werden gevels gebouwd vóór hun grotten.
Achter de kerk lag een ruimte met een waterbron en vanachter de kerk startte een geheime tunnel tot veel hogerop de berg. We verlieten het dorp ook via zo'n geheime gang, de oorspronkelijke toegang van het dorp... Bijzonder!
In Vardzia verbleven priesters, paters en andere mannelijke kloosterlingen. Iets verderop ligt een nonnenklooster. Dit lag ook in een bergflank, maar op dit moment wonen ze gewoon in een gebouw. De nonnen en paters verbouwen samen verschillende stukken land in de omgeving. Net zoals vroeger voorzien ze zo nog steeds in hun eigen voeding.
We verbleven die nacht in Valodia's cottage. Naast de huizen van enkele generaties en tussen de vele gewassen die ze kweekten, waren enkele gebouwen met kamers neergezet... een mooie bijverdienste. Omdat er geen restaurant in de buurt was, aten we er 's avonds ook, aan de oever van de Mtkvari... Johan at er een verse forel uit de rivier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten