Enfin, dag 16 van onze septemberreis 2023. Het was 24-09-2023, pa Sus zijn 80e verjaardag:
We verlieten Stockholm al vrij vroeg in de ochtend. Ditmaal zou Johan heel de dag autorijden... Ine had namelijk haar linkerenkel de dag voordien weer omgeslagen en die voet moest dus rusten... enfin, we gingen onze reis er, op kleine aanpassingen na, niet door laten bepalen. Lange wandelingen konden even niet, maar verder wilde Ine zich niet laten kennen. Al mankend stappen, ging ook (met pijnmedicatie, brace en zalf)!
Na een kwartiertje rijden kwamen we aan aan een parkeerplaats van Ulriksdals Slott. Dat was wel een beetje vreemd, want we stonden aan een tuincenter!? Dit was de Slottsträdgården Ulriksdal... en dat is inderdaad een tuincenter met eetgelegenheid... ontstaan vanuit de kwekerij en het tuinbeheer van de koninklijke tuinen, die ondertussen in het natuurgebied Koninklijke nationale stadspark (Kungliga nationalstadsparken) ligt... "apart", maar we nemen aan dat die omzet goed besteed wordt en niet voor de koninklijke familie is...
Ulriksdals Slott is een paleizencomplex van de Zweedse koninklijke familie dat aan het Mälarmeer ligt. Het huidige barokgebouw (foto 1) stamt uit eind 17e eeuw. In de zomer is het te bezoeken. Het paleiscomplex omvat ook een park in Engelse stijl, een 18e-eeuws theatergebouw in rococostijl, een kapel, een herberg en een oranjerie. Gezien de enkel van Ine hebben we er niet veel rondgewandeld... en hoefde dit voor ons niet... we houden niet zo van koningshuizen... die kosten een land sowieso véél te veel.
Toen we terug bij de auto waren, was het al flink druk aan het koninklijke tuincenter. Dat nét open was gegaan. Blijkbaar is het een populair 's zondagsuitje voor Zweedse gezinnen... en neen, geen interesse in koninklijke plantjes ;-)
Van aan Ulriksdals Slott hadden we naar een ander koninklijk paleis kunnen rijden, maar dat deden we niet. We reden naar de "Brostenen". Dit is een runensteen in Bro (foto 2). Deze staat in geen van onze reisgidsen beschreven, maar Johan zag deze wel staan op een kaartje in een reisgids. Aangezien we die runenstenen echt fascinerend vinden, vonden we dat we deze moesten bezoeken! Doordat Ine wat opzoekwerk deed vond ze wat meer informatie:Deze runensteen staat nu langs de openbare weg. Hij stond eerder ingebouwd in de wapenkamer van de Bro kyrka, de kerk van Bro. De steen staat nu zo'n 200 meter van deze kerk af.
Het is een granieten rechthoekige steen die 158 cm breed en 157 cm hoog is. De versiering bestaat uit rechte runenbanden die een christelijk kruis omlijsten.
Hetgeen op de steen gekrast staat, gaat over waarom die runensteen gemaakt werd:
Een vrouw uit een vooraanstaande familie richtte de steen op ter ere van haar overleden echtgenoot, die als "bewaker van het land" waarschijnlijk een leidende positie in de regio had.
Wetenschappers vinden deze informatie vooral interessant omdat hierdoor de theorie ondersteund wordt dat in Uppland, in die tijd, een regionaal georganiseerd verzet was tegen vijandige Vikingvloten. Die vikingen strandden herhaaldelijk langs de kusten van het Mälarmeer en de Oostzee.
Overigens: Het maken van runenstenen begon in de Romeinse ijzertijd. Het waren stenen waarop inscripties werden geschilderd in naam van een zieke of gestorvene. Het beschilderen van stenen had het nadeel dat de verf op den duur vervaagde en uiteindelijk verdween. Dit probleem werd later opgelost door de inscripties niet meer op de stenen te schilderen, maar ze erin te kerven.
Bij onze volgende stopplaats, verschillende hällristingar (rotstekeningen/-gravures, foto 3), geldt hetzelfde als bij de runensteen: Deze gravures worden nergens in onze reisgidsen beschreven, maar staan wel aangeduid op een kaartje.
Er waren verschillende rotsen op deze locatie met gravures. De gravures waren, net als bij de runensteen, rood geverfd om beter de gravures te zien.
Er waren verschillende interessante tekeningen, met veel menselijke figuren en dieren, wat ze, voor ons, extra interessant maakten.
Ook bij deze stopplek waren we erg tevreden dat we er, ondanks geen uitleg, toch naar op zoek geweest waren.
Na een picnic reden we opnieuw wat meer richting het Mälarmeer. Op een schiereilandje staat immers het Grönsöo slott. Dit kasteel bleek niet zo heel interessant. De locatie ervan was wel erg idyllisch, zo aan de oever van het meer.
De eigenaars van het kasteel hebben sinds 1623 vele hectaren boomgaarden met appelbomen. Hier maken ze appelsap en -wijn van... en blijkbaar organiseerden ze, samen met de Lions Club, van 22 t.e.m. 24 september een appelfestival. We wisten dit niet op voorhand en moesten alles ter plekke dus 'ervaren' en 'verklaren'... Zo stonden er op de parkeerplaats verschillende kruiwagens, waren er eetstalletjes en was er een tentoonstelling over appels. Er stonden tientallen soorten appels in mandjes met hun naam erbij. Vóór het kasteel stonden verschillende verkooptentjes, allemaal met houten bakken vol met appels... en toen begrepen we de aanwezigheid van de kruiwagens op de parking ;-)
Er werd veel verkocht: zowel de losse appels, als het sap en de wijn... Wij houden sowieso niet zo van appels, maar die Zweedse appels lijken allemaal megamelig van textuur te zijn. Dat vinden we helemaal niet lekker...In het stadje Västerås (foto 4) stopten we nog voor een fika en stapten we nog een klein stukje rond, maar veel was er niet te zien.
Na ons bezoek aan Västerås reden we weg van het Mälarmeer. We reden naar Hallstahammar om te overnachten in onze gereserveerde ‘Hobbit Hut’... in eerste instantie leek daar, op een kleine ruimte, álles te zijn... tot we gingen eten... en beseften dat we dat óf buiten moesten doen aan het tuinstel óf aan het salontafeltje... en aangezien het buiten toch behoorlijk fris was geworden vanaf de zon onderging, aten we aan het salontafeltje...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten