Eskiltuna is vooral bekend voor de productie van bestek, roestvrij staal en chirurgische instrumenten. Wij bezochten er Rademachersmedjorna. Dit is een stukje gratis openluchtmuseum in het centrum. Op een soort van plein met verschillende oude, houten falurode gebouwen en open ruimtes liggen verschillende zaakjes van spullen van oude ambachten, caféetjes, een restaurant en enkele "zoals vroeger ingerichte" gebouwen.
Het was bij de speeltuin van Rademachersmedjorna dat Ine het idee kreeg om een domme selfie te maken door met z'n tweeën op een houten kar te gaan zitten... Ine doet wel vaker van die domme selfievoorstellen. Johan zegt dan steevast "neen"... maar ditmaal deed hij mee! Hiernaast (foto 1) zie je daarom de geweldigste selfie van ons tweeën óóit!
en dit soort houten boerderijdieren zag je in Zweden wel vaker bij oude stadswijken.
Nadat we ook nog een fika deden in Eskiltuna reden we weer verder. We reden de stad uit naar een bosrijk gebied, maar bleven nog in de gemeente Eskiltuna. We stopten bij een runentekening op een rots. Deze was echt geweldig mooi en bijzonder, vonden we! De tekening, rood ingekleurd, heet "Sigurdsritningen"; Het is een weergave van een volledige sage in één runetekening van 3 meter breed.
Sigurd zit naakt bij het vuur (1) en roostert het drakenhart van draak Fafnir voor zijn pleegvader Reginn. Het hart is niet helemaal gaar als Sigurd eraan voelt, verbrandt hij zijn duim tot bloedens toe. Hij steekt zijn duim in zijn mond en het drakenbloed dat in zijn brandwonde terecht kwam, zorgt ervoor dat hij onmiddellijk de taal van de vogels begrijpt, zich omdraait en luistert.
Hier springt de beeldenreeks vooruit in de tijd: Reginn (3) ligt al dood naast zijn hoofd en Sigurds paard Grani (4) is al beladen met Fafnirs goud. Verspreid over Reginn liggen gereedschappen – hamer, blaasbalg, aambeeld en tang – waaruit blijkt dat Reginn de smid was die Sigurds geërfde zwaard Gram repareerde.
Een sprong terug in de tijd toont Sigurd, toen in harnas (5), onder Fafnir. Op advies van Reginn had hij voor zichzelf een kuil gemaakt op weg naar het gebied van Fafnir. God Odin had hem geadviseerd verschillende putten te graven, wat hij dan ook doet.
's Nachts stak hij het zwaard van onderaf door het lichaam van de draak. Het was de bedoeling van Reginn dat hij onmiddellijk zou verdrinken in drakenbloed, maar dat plan slaagt niet. Reginn vraagt Sigurd dan het drakenhart te roosteren voor hem.
Wat overblijft is het beeld van de otter met een gouden ring in zijn mond (6). De otter is een gedaante die de andere broer van Reginn, Ótr, kan aannemen. Dit beeld leidt naar het begin van het verhaal:
De otter krijgt een steen tegen zijn kop gegooid en sterft.
Wat ook 'bijzonder' is, is dat deze rotsgravure verwijst naar dezelfde Sigurd als waar op de "brostenen", waar we de dag voordien waren (blogbericht), naar verwezen wordt.
In het stadje Strängnäs, opnieuw aan het Mälarmeer, liepen we een stukje rond om enkele historische gebouwen te bekijken. Ook deden we er een fika in een zaak die, althans dat interpreteerden wij, jongeren in de praktijk leert, een eetzaak te runnen. Johan nam een broodje garnalen, Ine een stuk vlaai.
In het stadje Strängnäs, opnieuw aan het Mälarmeer, liepen we een stukje rond om enkele historische gebouwen te bekijken. Ook deden we er een fika in een zaak die, althans dat interpreteerden wij, jongeren in de praktijk leert, een eetzaak te runnen. Johan nam een broodje garnalen, Ine een stuk vlaai.
Een honderdtal kilometer van Strängnäs stopten we opnieuw, aan Stendörren naturreservat. Dit natuurreservaat is 923 hectare groot en bestaat uit rotsen, water, eilandjes en landbouwgrond. Het water is zeewater. Het reservaat ligt immers aan de Oostzee. Het bijzondere landschap zorgt er voor dat er veel vogels te zien zijn.
In Stendörren kan je wandelen, kajaken, bootjevaren en overnachten. We wilden er gaan wandelen. Aangezien de ondergrond erg ongelijk was door stenen, rotsen en boomwortels, wilde Ine nog geen échte wandeling maken. Johan deed dat wel. Johan kon zo goed doorstappen. Ine wandelde ondertussen, wel enkele stukjes, maar op een traag tempo en heel voorzichtig. Zo zag zij toch ook nog enkele mooie plekjes in het reservaat.
Daar waar we de nacht voordien geslapen hadden in het kleinste vertrek van tijdens onze reis, overnachtten we deze nacht in een immens appartement... bij een golfclub in de gemeente Nyköping... en neen, dat was niet zo'n poepchique golfclub. Het was duidelijk een golfclub voor de gewone Zweed.
Daar waar we de nacht voordien geslapen hadden in het kleinste vertrek van tijdens onze reis, overnachtten we deze nacht in een immens appartement... bij een golfclub in de gemeente Nyköping... en neen, dat was niet zo'n poepchique golfclub. Het was duidelijk een golfclub voor de gewone Zweed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten