Al vroeg op de ochtend, waarschijnlijk voordat ze gingen werken, waren er al golfers bezig, zagen we vanuit de raampjes van ons grote appartement waar we die nacht overnacht hadden. Tegen dat wij vertrokken, kwamen de gepensioneerden ook één voor één aan... we ontdekten dat er ook golftassen met motortjes zijn...
We moesten 2,5 uur rijden tot onze eerste en enige stopplek van die dinsdag 26 september. Dat was in het Nationaal Park Norra Kvill. Daar aangekomen, met mooi weer, picknickten we eerst.
Norra Kvill is maar een klein nationaal park. Het is bosgebied met drie meren. Er worden al 150 jaar geen boom meer gehakt. Het bos, met vele erg oude bomen, onderhoudt zichzelf. De ondergrond van het park bestaat uit graniet. Er liggen veel keien en rotsen, bijna allemaal bedekt met diverse groene mossen (foto 1). Het kan behoorlijk drassig worden in het nationaal park. Het is een zogenaamd moerasbos, maar gelukkig was het de afgelopen weken vrij droog geweest en viel die nattig- en drassigheid nogal mee.
Oorspronkelijk, bij de reisvoorbereidingen, had Johan voor deze locatie een wandeling uit ons Rother wandelgidsje gekozen. Aangezien Ine zaterdag haar enkel nog had omgeslagen, kon ze niet aan hetzelfde tempo als anders en al zeker niet dezelfde afstand dan anders wandelen. Zij kon die wandeling niet doen, Johan wel.
De route uit ons wandelgidsje was ook uitgestippeld in het park. Deze wandelde Johan.
Hij wandelde nog de 'lange' route, de "Lilla Idgölenrundan", naast de "Stora Idgölenrundan". Ine deed enkel die laatste. Op de plek waar onze twee routes splitsten, maakten we foto 2.
De ondergrond was moeilijk te bewandelen voor Ine, zéker bergaf. Er lagen veel losse keien en alles was oneffen... eigenlijk een ondergrond die ze anders graag wandelt, maar ja. Gelukkig had ze haar brace en haar wandelstokken! Ine was wel erg blij dat ze de wandeling heeft kunnen doen, met uiteindelijk maar een beetje pijn.
Het meer Stora Idgölen was in die herfstkleuren met de zon en fotogenieke wolken werkelijk prachtig (foto 3)! Enkel een drinkende mannelijke eland had het beeld perrrr-fect gemaakt! ... maar helaas, ook hier zagen we er geen...
Johan zijn wandeling ging eerst langs het kleine Idgölenmeer (= Lilla Idgölen) en vervolgens langs dezelfde route die Ine maakte rond het meer, Stora Idgölen.
Beide wandelingen waren kort voor ons normale wandeldoen, maar waren zeker érg de moeite!
De stuga lag op de oever aan een pier van zeestraat "Kalmarsund". Zo heet de Oostzee tussen het Zweedse vastenland en het eiland Öland.
Eén zijde van de stuga/huisje bestond volledig uit ramen die uitkeken over het water, begroeide rotsen en weinig menselijke activiteit (foto 4). We waren meteen enthousiast: als er 's avonds fel noorderlicht was, zouden we dat gewoonweg vanuit de zetel kunnen zien!
Het enige dat we dan nog moesten hebben, was een open sterrenhemel...
maar om 20u hing er al héle dikke mist :-(
Geen opmerkingen:
Een reactie posten