"Golden Circle" (dag 6)

Voor donderdag 9 maart '23 stond de "Golden Circle" op het programma. Voor wie dit niet (meer) kent: dit zijn de drie grootste toeristische bestemmingen van IJsland, namelijk Þingvellir, Geysir en Gullfoss. 

We waren er in juni 2022 nog, maar we hebben deze 'kleppers' ook nog niet in hun winters decor gezien. In december 2016 bezochten we ze wel in de winter, maar toen kregen we herfst- en geen winterweer.

We wilden via weg nr° 42 naar Þingvellir rijden, maar deden dat toch maar niet: de weg is niet afgesloten, maar er is veel schade aan de weg, schrijft Road.is. Enkele weken geleden is er namelijk in die regio een overstroming geweest. Dit was het gevolg van snel, veel smeltende sneeuw en veel regen op korte tijd. We kozen er daarom voor om maar 'gewoon' heen en terug via weg n° 36 te rijden, daar reden we al een gedeelte van op dag 2 van onze reis.

In Þingvellir besloten we nog eens wat langer rond te lopen in plaats van de vorige bezoeken. Met enkel de 'golden circle' op het programma hadden we daar alle tijd voor... We startten bij de waterval Öxarárfoss. Tot in het begin van de 18e eeuw werden vlak na deze waterval vrouwen die bepaalde misdaden hadden begaan in een zak gestopt en verdronken. Þingvellir is namelijk de plaats waar in het verleden recht werd gesproken en waar het parlement samen kwam.

Þingvellir is natuurlijk ook een bekende plaats voor de locatie waar IJsland jaarlijks groter wordt: Bij Þingvellir is de Midden-Atlantische Rug heel duidelijk zichtbaar. Dit gebied is de scheidingslijn tussen het Noord-Amerikaanse (ten noordwesten van de kloof) en het Euraziatische (ten zuidoosten van de vlakte) continent, met de vlakte zelf als scheiding. Op deze plaats drijft IJsland door tektonische bewegingen schoksgewijs met een gemiddelde snelheid van 1 à 2 cm per jaar uit elkaar, waar diverse fenomenen van getuigen. Die spleet die ontstaan is tussen de tectonische platen wordt "Almannagjá" genoemd. Op foto 1 zie je ons er tussen staan. Je ziet het natuurlijk niet, maar de kloof zou zo'n halve meter breder kunnen zijn sinds ons eerste (september 2007) en laatste bezoek... Bizar! Toch!?

Wat we nog bizar vonden, was dat het zo goed als windstil was bij Þingvellir! Het vroor goed,  dus het was wel fris, maar zonder die felle IJslandse wind was het fijn wandelen!

Vervolgens reden we vanuit Þingvellir voorbij het dal Haukadalur, met Geysír en Strokkur, en stopten we eerst bij de waterval Gullfoss (foto 2). Rondom de waterval lag geen sneeuw, maar doordat het serieus vroor, bevroor het opstuivende water meteen en viel dit neer als sneeuw en ijs rondom de rivier... en tjongejonge, wat was de wind die vanuit die brede rivier kwam KOUD!

Zoals steeds had Ine zich voorgenomen om de perfecte blauwe bel in het hele begin van een uitbarsting van geiser Strokkur te fotograferen... maar helaas  ze was weer steeds net te vroeg of net te laat... 

Omdat het eigenlijk steeds lijkt, door het heen er weer geschud en zwellen en dalen van de warme bron, alsof Strokkur gaat uitbarsten, is het handig om een statief te gebruiken. Dit geeft natuurlijk ook mooiere en rechtere foto's, maar voorkomt vooral een 'lamme' arm. We zijn dus steeds goed voorbereid als we bij Strokkur staan (foto 3).

Strokkur barst om de 8 à 10 minuten uit, maar doet dit ook tussendoor eens flauwtjes, of twee keer direct na elkaar, of zonder eerst een mooie kortstondige blauwe bel te hebben enz. Het blijft dus steeds interessant om dit natuurfenomeen te bekijken... ookal sta je dan al gauw meer dan anderhalf uur in de kou...

Vanuit Haukadalur reden we deels via een andere weg terug naar wegnr° 36. De 'gebruikelijke' weg op de 'golden circle'-route is zo wat de meest saaie omgeving van IJsland! We namen daarom de 360. Deze, wist Ine, loopt langs een mooie omgeving met vele geothermische activiteit maar vooral ook veel groene heuvels.

Op onze laatste avond in Borgarnes deden we geen moeite om noorderlicht te gaan zien. De voorspelling op het IJslandse Vedur.is was "1/Quiet (Stil)".