Toen we doorkregen dat dát de berg was, die we wilden beklimmen, besloten we al snel dat die wel érg hoog was... misschien té hoog (zeker voor Ine). Toen ook nog bleek dat het startpunt van de wandeling naar de Hrútfell afgezet was met koord besloten we hem zéker niet te beklimmen. Het was sowieso vroeg op het wandelseizoen, dus het zou kunnen dat het pad nog niet goed begaanbaar was of niet voldoende sneeuwvrij was of zo...
We besloten daarom om een andere route te wandelen...
Vanuit de Þverbrekknamúli-hut kan je op twee manieren naar de volgende: met een langere en vlakke start of via een korter traject dat over enkele bergen/heuvels gaat. We besloten om 's anderendaags via het kortere steilere pad te vertrekken en om de twee routes te combineren tijdens onze "vrije dag". We vertrokken daarom, die 26e juni, via de vlakke zijde en wandelden terug naar de hut in tegenovergestelde richting als de route waarmee we 's donderdags zouden starten...:
Vanuit de Þverbrekknamúli-hut liepen we terug naar de brug die we de middag daarvoor overstaken. Via lavaveld 'Kjalhaurn' liepen we in noordelijke richting. De lavabrokken en -stukken maakten verschillende keren plaats voor zand, maar ook voor een grasachtige en mossige ondergrond. Ten westen van ons waren nog steeds Langjökull en Hrútfell te zien, maar deze maakten ook plaats voor enkele kale donkere bergen met hier en daar een sneeuwveldje, zoals bijvoorbeeld de berg 'Múli' en 'Kjalfell'.Deze 'Kjalfell' stond op het 'programma' voor onze volgende vrije dag... maar ook deze was veel te steil! Bovendien leek deze veel dichter bij onze hut van die dag(en) te liggen dan vanuit de laatste hut van de Kjalvegur... Ach ja, plannen dienen (soms) om veranderd te worden, he ;o)
Even voorbij Múli, net nadat we de gletsjerrivier zouden zien, zouden we over een brugje moeten gaan... maar dat brugje vonden we maar niet... Tijdens een regenbui besloten we om toch maar terug te keren: We wisten namelijk dat we veel te ver aan het gaan waren, maar zonder brug zouden we nooit aan de overkant van die rivier geraken... We besloten daarom om, als we geen brug vonden, gewoon via dezelfde weg terug te lopen naar de Þverbrekknamúli-hut...
En wat bleek! Op enkele meters waren we gewoon het brugje voorbij gelopen! Maar op dat moment waren we nog helemaal niet aan het uitkijken geweest naar een brug! De rivier lag daar zo diep in de lava dat ze niet te zien of te horen was... We waren dus gewoon wat te laat beginnen zoeken naar die brug, enfin 'brugje'. Het ding was maar twee meter! Ja, inderdaad: stom! Door het brugje voorbij te lopen waren we één uur langer onderweg en hadden we zo'n 4 km extra gelopen over het oneffen lavabrokken-pad... Maar ja, dat hoort erbij ;o)
Na het brugje moesten we de erg steile en best glibberige berg, Mular, op. Dat was een hele opgave. We dachten ook meteen aan 's anderendaags: dan moesten we namelijk langs dit pad naar beneden, want vanaf het 'brugje' liepen de twee verschillende routes naar de volgende hut weer samen...Eens bovenop deze Mular kregen we prach-ti-ge panorama's over de streek! Doordat de zon over het grootste gedeelte van ons uitzicht scheen, waren allerlei schakeringen van de kleur groen te zien. Dit door al de verschillende soorten mos die er 'beneden' groeiden.
Tussen 'Mular' en de volgende berg/heuvel liep een klein stroompje... met heeeeeeeeeeerlijk water! We vulden meteen onze twee platypussen (inderdaad, genoemd naar déze platypussen) bij. Zoals al vermeld was het water van bij de Þverbrekknamúli-hut immers niet zo lekker...
Na het stroompje volgden nog twee hellingen om vervolgens weer af te dalen naar het lavaveld, waarna we terug aan onze hut kwamen... en daar waren we heel de avond, nacht en ochtend he-le-maal alleen! Dat betekende dus dat we in een straal van zo'n 13 km (want dat is ongeveer de afstand tussen de hutten) rondom "onze" hut de énige op de wereld waren! ;o) Wat een RUSSSSSSSST!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten