Hvítárnes-Þverbrekknamúli

Op onze tweede dag van de "Kjalvegur" (of "Kjölurroute") stapten we van de Hvítárnes- hut naar de Þverbrekknamúli-hut. Exacte kilometers zijn moeilijk te vinden op internet. Ze verschillen allemaal. Waarschijnlijk was de tocht zo'n 13 km lang.

Een kwartiertje na vertrek kwamen we een eerste hindernis tegen: een riviertje zonder brugje en waar we niet over konden springen. De 'waad-slofjes' bleven echter in onze rugzakken. Het riviertje had een zand/modderbodem. Daar kunnen onze voetzolen wel tegen ;o) Verrassend aan deze rivieroversteek was dat het mos aan de andere kant, waar we onze schoenen aan dachten te doen. Dit mos leek op een plas te liggen want we zakten er helemaal door. Ach ja, dan nog even langer natte voeten, he! Het mos zorgde er trouwens voor dat alle beetjes zand/modder mooi afgeveegd werden ;o) Terwijl we onze schoenen terug aan deden, waren ze d'r weer... : de vliegjes! 

Dit was niet de enige keer dat we waadden tijdens deze wandeling. Eén keer konden we, heel voorzichtig wel, over een rij stenen/keien stappen tot aan de overkant van de rivier.

Tijdens deze tweede tocht veranderde het uitzicht aan westelijke kant. Waar in het begin van de tocht de Langjökull nog duidelijk te zien was, schoof er gedurende verschillende kilometers een kale berg voor, "Baldheiði". Deze verandering van 'decor' zie je op de foto hiernaast. Beneden aan deze kale berg raasde gletsjerrivier "Fúlakvísl", die we een tijdje volgden om er vervolgens een stuk van weg te lopen om een zijrivier van deze rivier over te steken... over een brug, hoor, ditmaal.

Net zoals tijdens de eerste etappe van 'Kjalvegur' veranderde ook de ondergrond wel eens van uitzicht: mos en plantjes werd lava, dat zand werd enz. Op het einde van de wandeling waren we 'Kjalhraun' ("Hraun" is lavaveld, de "Kjal-" komt van 'Kjalfell" de vulkaan vanwaar de lava afkomstig is) binnen gewandeld en was er dus overal lava, vaak met mos, te zien. Er lagen erg veel stroken 'touwlava', maar ook "opengeplofte" lavabellen, scheuren in het oppervlakte enz.

Hoe dichter we bij de Þverbrekknamúli-hut kwamen, hoe donkerder het werd... Op een bepaald punt róken we zelfs de regen, die toen nog niet gevallen was... Inderdaad, "toen nog niet gevallen"... We kregen nog een klein beetje druppels onderweg, maar de grote wolkbreuk begon pas toen wij al aan de hut aangekomen waren.

Ook die zes Duitsers van in het begin van de tocht waren er. Heel erg gedreven campeerders waren het niet: Ze besloten al wel héél snel dat ze hun tent niet op zouden zetten en in de hut zouden slapen... Dit kon, er was plaats voor twintig personen.

Water moesten we, net als in de hut van de dag ervoor uit het riviertje / beekje bij de hut halen. Deze twee hutten hadden wel een watervoorziening maar deze werkten (nog) niet. Bij deze hut zag het water er niet zó klaar uit en daarom moesten we het koken alvorens we het konden drinken... Tja, back to basics, he! ;o)

Gelukkig gingen die Duiters ook vrij vroeg slapen zodat we geen "last" van hen hadden.

Wat die Duitsers wel niet deden, was betalen! Ze deden dat niet voor hun campeerplek maar ook niet voor hun plek in de hut en het gebruik van de hutvoorzieningen! Profiteurs!

In IJsland wordt nog veel op vertrouwen gewerkt. Daarom hangt in iedere hut zonder hutverantwoordelijke een geldkist omhoog. Je kan daarin je verblijfgeld stoppen...

Wij hoefden dit niet te doen aangezien wij gereserveerd hadden... en dat hadden die Duitsers niet... Bah bah! Zo gaat het toerisme ook niet opbloeien :-(

's Nachts om 2 uur maakten we de foto hierboven. 

De berg/gletsjer op de foto is 'Hrútfell'.