De start van "Kjalvegur"

Afgelopen zondag, 24 juni, namen we om 8u de bus in het BSÍ-busstation van Reykjavík. Hiervoor moesten we een kleine twee kilometer wandelen vanuit onze hostel.
Die busrit van 8u heeft enkele extra stopplaatsen. Zo zagen we opnieuw, van 2007 geleden, Gullfoss en het Geysir-gebied met geiser Strokkur.

Na Gullfoss veranderd verharde weg nr. 35 in een "F-weg". Dit wil zeggen dat ze enkel met een 4x4 (of meer) mag bereden worden. Gletsjer "Langjökull" was daar al goed te zien! Dit kwam voornamelijk doordat het zo mooi en helder weer was. De gletsjer ligt immers vaak "in de wolken".

Aan de bushalte (foto hiernaast), eigenlijk gewoon een kruispunt, hoor, naar "Hvítárnes" stapten we, samen met zes Duitsers, uit. 'Hvítarnes' is de naam van een gebied, maar is ook de eerste (of laatste) hut van de route "Kjalvegur". Het ligt in de buurt van het grote gletsjermeer "Hvítárvatn". Het meer is mooi lichtblauw als gevolg van het koude gletsjerwater.

De hut Hvítárnes ligt op 8 km van de 'bushalte'. Dat betekende dus dat we van aan die bushalte startten met de Kjalvegur!
Wat ons het eerste opviel? De mooie omgeving... en de vliegjes... Die vervelende vliegjes cirkelden rond onze hoofden, kropen in onze neuzen, oren en ogen... NIET aangenaam!

Die eerste acht kilometers lopen over een zandweg die ook gebruikt wordt door auto's. Er zou een wandelpad moeten zijn vanaf een bepaald punt, maar tot op vandaag hebben we nog nergens gelezen of gehoord dat iemand die gevonden heeft in de voorbije jaren.

Zelfs op die korte afstand veranderde er al heel veel! Aan de horizon bleven we Langjökull, Hvítárvatn en (wat later bleek) de 'Hrútfell' zien, maar de ondergrond veranderde van zanderig met stenen naar groen, mossig met kleine bloemetjes en plantjes.

De hut Hvítárnes is de oudste van "The Iceland Touring Association (Ferdafelag Islands)" en werd in 1930 gebouwd en in gebruik genomen. De hut ziet er leuk uit. Het heeft over de twee zijwanden, de typisch IJslandse turfwanden. Vanbinnen was de hut echter niet onderhouden: het was er eigenlijk gewoonweg vuil... Waarschijnlijk was ze nog niet officieel open, maar vóór ons waren er óók al mensen met een reservatie... Het had fijn geweest als ze de hut gepoetst hadden voor de komst van de 'gasten', maar ach... Wij zaten er, die ene nacht dat we er bleven, lekker warm bij het gaskacheltje terwijl de campeerders, ondertussen acht Duitsers, in de kou bij de vervelende vliegen zaten ;o)

Het uitzicht van aan de hut was erg mooi: een gletsjertong van Langjökull, wat zijriviertjes van het gletsjermeer en veel groen.