Bij de Dalmatiërs

Gisteren maakten we een tochtje naar Dalmatië.  Onderweg reden we door erg mooie en gevarieerde landschappen.  Door bergpassen en door vlaktes naderden we steeds dichter de Adriatische kust:

We waren van plan om eerst naar Knin te rijden.  Knin, met zo’n 90% Servische inwoners, scheurde in 1991 van Kroatië af toen Kroatië onafhankelijk werd. Het werd de hoofdstad van de Servische republiek Krajina waar Mladić een etnische zuivering begon… Inderdaad dé Mladić die pas nog ‘gevonden’ werd en voor het Joegoslavië-Tribunaal komt…

Om Knin te bereiken moesten we door het mooie nationale park ‘Velebit’. Dit bergachtig en ruw gebied was heel erg mooi.

Omdat het toch al later in de voormiddag was en we een omleiding moesten volgen om in Knin te geraken, besloten we om dit stadje niet te bezoeken. We reden dan maar meteen naar de volgende / eerste bestemming van de dag: Nationaal Park Krka. In dit nationaal park is er vanalles te zien. Voor 2 bezienswaardigheden ben je 2 à 3 uur met een boot weg. Hier hadden we de tijd niet voor… en ook de zin niet in. Wij wilden waterval “Skradinski Buk” zien. Deze waterval valt in 17 natuurlijke ‘trappen’ naar beneden. Tussen helemaal van boven tot aan de plek waar het laatste druppeltje van de waterval het water raakt, bedraagt de afstand 45,7 meter.

Om tot aan de waterval te geraken namen we de boot in het authentieke dorpje Skradin. Het boottochtje duurde een kwartiertje en was best mooi.
Ook de Skradinski Buk was echt de moeite waard om zien! Om iedere ‘trap’ of ‘terras’, 17 dus, waar Skradinski Buk in valt te kunnen zien, moesten we opnieuw over houten vlonders gaan… Ine raakt nog van haar schrik af!?...Máár de talrijk aanwezige str*ntvervelende toeristen hielpen hierin niet mee: Ze bleven gewoon langs elkaar doorlopen, zonder één stap opzij te gaan of even achter elkaar te lopen… en als alles rond je water is kan je dus niet even van zo’n loopbrug af…
De Skradinski Buk is helemaal niet te vergelijken met de watervallen van de Plitvice meren! Deze laatste zijn lieflijk, mooi en komen voort uit meren die weer naar beneden ‘vallen’ in een ander meer… De Skradinski Buk is de rivier Krka die over verschillende terrassen zijn weg verder zet.
Na een pannenkoekje en een noodzakelijk drankje - het was 32° - wilden we het bootje terug naar Skradin nemen… maar dit wilden héél veel bezoekers op dat moment… Om niet nodeloos te staan wachten op een volgend bootje dat misschien/waarschijnlijk pas een uur later zou vertrekken, hadden we geen zin. We besloten daarom om het wandel- en fietspad langs de oevers van de Krka te nemen. Deze wandeling duurde een uurtje, ietsjes langer dan we zelf gedacht hadden… en bovendien was er wel nog een extra boot uit gevaren waarmee we ook in Skradin geraakt zouden zijn… Och ja, verkeerde keuze gemaakt dus…
Vanuit Skradin vervolgden we onze weg naar Zadar, een Dalmatisch stadje aan de Adriatische kust.
In Zadar lieten we het nieuwe stadsdeel voor wat het is en bezochten er enkel het oude stadsdeel.

We bekeken allerlei pleintjes, kerken en oude gebouwen. We wandelden langs de kustlijn, met o.a. een ‘zeeorgel’. Deze ‘orgel’ zijn allerlei pijpen die aangebracht werden in de dijk. Ze brengen allemaal een ander geluid voort als de zee er tegen beukt: Heel speciaal om te horen!

Na het bezoek aan Zadar reden we terug naar “huis”. Onderweg aten we nog in een restaurantje, waar we weer heel erg veel kregen voor weinig geld!