Ook deze dag zouden we dalen, in totaal zo'n 200 meter, en ook
deze dag moesten we toch wel veel 'klimmen' ;o)Tijdens deze tocht van 16 km zouden we drie keer moeten waden. De eerste keer moesten we dit al snel na ons vertrek doen. Eigenlijk is het kláármaken voor het waden het vervelendst: Je hebt 't immers lekker warm, je schoenen moeten uit, die stomme surfslofkes moeten aan, die broek moet omhoog, je schoenen moeten droog over geraken... en dan stap je het water in... Per keer dat we door het water gingen, werd de stroming sterker en het water hoger. Bij de laatste 'wading' (door de Bláfjallakvísl) voelden we goed wat voor een kracht zo'n water tegen je lijf gebruikt... Handig was wel het feit dat het steeds erg helder water was. Je kon goed kijken waar je je volgende stap zette. Onderweg kwamen we ook nog heel wat riviertjes en beekjes tegen die we zonder problemen konden oversteken doordat ze maar smal waren of doordat er grote stenen in lagen of omdat er een brug over is.
Van de groene mossige omgeving stapten we over naar het zwarte stoffige landschap van de spoelzandvlakte van de Mýrdalsjökull. Dit is het gebied waar in het verleden (o.a.) steeds het smeltwater van een vulkaanuitbarsting onder deze gletsjer naar toe liep. Op dit moment is het er superdroog, superwinderig en pikzwart door het achterblijven van assen van vorige uitbarstingen... Het was een hele trieste omgeving om in te lopen... en tóch groeien er bloemen en planten! Bijzonder om te zien. Omdat wij van het noorden kwamen waren we wel erg blij met de noorderwind. Deze was wel erg koud, maar zorgde ervoor dat we de wind / storm / stof áchter op ons kregen... Diegenen die de laugavegur andersom deden, droegen
mondmaskers ed. om zo min mogelijk stof binnen te krijgen... Dit alles gaf het nóg een specialer effect.Verder liepen we echt van palltje tot paaltje want verder zag je NIKS. Ook wij moesten niet te ver uit elkaar gaan lopen want dan waren we elkaar 'kwijt'...
Hoogstwaarschijnlijk loopt deze vlakte dus helemaal onder als de Katla besluit om eens uit te barsten...
De zwarte stof verdween na kilometers lopen... maar de wind en de koude bleef toen we dichter en dichter bij het volgende kwamen: de Mýrdalsjökull zelf. Onder een witte gletsjertong (met zwarte assen op van de uitbarsting van buurman Eyjafjallajökull) van deze gletsjer, die
we overigens niet helemaal te zien kregen door mist en wolken, lag onze bestemming: Emstrur met de Botnar hutjes.Hier werden we opgewacht door een erg spontane, wat erg atypisch is overigens, IJslandse vrouw. Zij wees ons de weg naar onze volgende slaapplek: een 20-persoonskamer. Deze keer mochten we onze plek niet kiezen. Gelukkig lagen we onderaan een 1 1/2-persoonsstapelbed, maar we lagen wel in de meest donkere hoek van de kamer... Om te slapen was dit super, maar om rustig wat te lezen of kruiswoordraadsels in te vullen, was dit niet interessant.
Vandaag wandelden we na onze 16 km laugavegur nog een paar kilometer. in de buurt van de hut ligt namelijk een grote kloof. Ine had op internet foto's gezien van deze 'Markafljótsglúfur' en vond de felle, bijna fluo-kleuren erg indrukwekkend... Het zal aan de - ondertussende vallende - regen gelegen hebben... maar veel kleuren zagen we niet echt... (of de foto werd natuurlijk van op een plek gemaakt die wij niet zagen van bovenuit). Dat was dus eigenlijk een beetje een teleurstelling, maar de omgeving en de felle windstoten maakte veel goed... Als je weet dat je nergens af kan 'vliegen' is zo'n wind immers echt lachen! Je wordt met momenten echt opgehoffen!
Ondanks dat iedereen, bijna allemaal koppels trouwens, z'n eigen weg ging, ontstond er toch enig gevoel van 'saamhorigheid'. Ondertussen was iedereen immers al een paar dagen op stap en kwam 's avonds steeds dezelfde mensen tegen... Er werden grote potten water op 't vuur gezet zodat iedereen gekookt water had om koffie, thee, soep, "eten" ed. te maken. Niemand hoefde te wachten... Vreemd eigenlijk dat zo iets gebeurd...
Verder werd er onderling wel gepraat maar dan vooral over de afgelegde en komende kilometers... en verder liet iedereen iedereen met rust... Tja, dat zal eigen zijn aan al die 'gekken' die het in hun hoofd halen om de laugavegur te lopen, zeker... lol
Geen opmerkingen:
Een reactie posten