Dagje Þórsmörk

Na lang getwijfel besloten we er voor te gaan: We zouden ons vrijdagochtend over rivier 'Krossa' laten zetten en dan verder wandelen naar de plek waar de Eyjafjallajökull de eerste keer uitbarstte, aan Fimmvörðuháls. Écht ver zou het niet zijn, maar het zou wel zwaar zijn. De Fimmvörðuháls ligt namelijk op zo'n 1000 meter hoogte... en onze vertrekplaats op slechts een 200 meter boven de zeespiegel... Bovendien had Johan écht erg veel last van zijn knie (vooral bij het dalen) en Ine leek een gebroken teen te hebben! Waar ze die opdeed is niet geheel duidelijk. Er zat namelijk een paar dagen compeed op deze teen omdat Ine geen blaar wou krijgen... Later, alweer thuis, lijkt het enkel om een serieuze kneuzing te gaan i.p.v. een breuk...

Enfin, omdat we geen zin hadden om meteen al een rivier over te waden namen we de bus vanuit Þórsmörk... We waren nog maar een paar honderd meter verder met de bus en toen viel deze stil... Na een kwartiertje was het euvel hersteld en reden we weer verder.
De oversteek van de Krossa was best een avontuur. We moesten zigzaggend, van eilandje tot eilandje de rivier over omwille van de diepte en stroming (Hadden we de Krossa te voet overgestoken dan hadden we dit op een andere plaats moeten doen)... en toen bleef de bus rijden en staken we nog wat watertjes over... en nog wat... We vroegen ons écht af waar we van de bus moesten... we reden namelijk helemaal de andere richting uit dan waar WIJ moesten zijn...
Blijkbaar was de chauffeur ons vergeten af te zetten... We besloten om mee te gaan met de bus tot aan de eerste halte, aan de Seljalandsfoss. Hiermee was ook de beslissing gemaakt dat we niet naar de Fimmvörduháls zouden lopen... Jammer, maar helaas... maar waarschijnlijk hadden we 't toch niet gehaald met onze 'mankementjes' :o)

De Seljalandsfoss bezochten we ook in 2007 tijdens onze reis langs de Ringweg van IJsland. Toen was het echter ver-schrik-ke-lijk weer. Nu was het mooi weer. Hierdoor hadden we nu wat de tijd om rustig 'ns wat rond te lopen. De waterval is op zich niet zo heel mooi, maar het feit dat je er achter kan lopen maakt het toch speciaal!
Anderhalf uurtje later werden we terug opgepikt door de bus. De terugweg bleek nog een grotere belevenis dan daarvoren! Er bleek een serieuze asstorm ontstaan te zijn ter hoogte van de Krossa en de Eyjafjallajökull (voornamelijk aan 'Gígjökull', de gletsjertong waaronder de vulkaan van de grootste uitbarsting van de Eyjafjallajökull ligt. Deze gletsjertong is nu bijna volledig weg.). De buschauffeur zag slechts een paar meter, soms maar één meter, voor zich uit. Het CD'tje dat ondertussen vertelde over het mooie uitzicht op de gletsjers van op die plek maakte het geheel allemaal nog chiquer en hilarischer. (Blijkbaar bleef deze storm de hele dag aanhouden en verergerde hij 's nachts nog: artikel).

's Namiddags gingen we dan nog een korte maar pittige wandeling maken. We klommen naar de top van de 458 meter hoge 'valahnúkur'. Van hieruit zagen we de Mýrdals- en Eyjafjallajökull goed. Moest het goed weer geweest zijn dan zouden we de kleine Tindjallajökull ook gezien hebben vanop deze heuvel.
Vooral bij de afdaling werd duidelijk dat we allebei de tocht naar de Fimmvörðuháls en terug niet goed aangekunnen zouden hebben...

Achteraf hoorden we van een koppel die wél naar de Fimmvörðuháls wandelden dat de tocht heel zwaar en stijl was geweest, maar natuurlijk wél de moeite. Zij hadden de Krossa niet hoeven doorwaden omdat aan de oversteekplaats voor wandelaars een tractor was die wandelaars overbracht omwille van de kracht en het hoge waterpeil... Ach ja... Het was óns waarschijnlijk toch niet gelukt, dus spijt hebben we er niet van.