Wandeldag

De ochtend van woensdag 20 september was het in Mora al frisjes. Hoe verder we richting de bergen, richting onze bestemming, reden hoe kouder het werd. Onze bestemming was de Zweedse zijde van "Fulufjällets nationalpark". Over de grens, in Noorwegen, loopt het park verder als Fulufjellet nasjonalpark. Bij Fulufjällets Nationalpark aangekomen, was het 5 graden, zonnig maar winderig... In ons rother wandelgidsje over Zuid-Zweden stond een route uitgestippeld in het nationaal park die we wilden wandelen. Deze route bleek in het nationaal park ook aangegeven te staan.

We startten onze wandeling in moerassig gebied over vlonders. Al snel kwamen we tussen denne- en berkenbomen, struiken met allerlei bessen en mossen terecht. Hier waren de bladeren van de berken al geel geworden... late herfst dus.

Alvorens verder de berghelling op te stappen, wandelden we naar waterval Njupeskär (foto 1). Via een brugje en vlonderpad langs rivier Njupån konden we tot vrij dicht bij de waterval komen, net in het spatwater. Die waterval is 125 meter hoog, waarvan het water 93 meter loodrecht naar beneden stort van het Fulufjällets plateau af. Dit maakt deze waterval de hoogste van Zweden. 

Na de waterval wandelden we verder de berg op. Op een gegeven moment stopte het aangelegde wandelpad en moesten we kleurmarkeringen op de stenen volgen. De wandelweg werd een zoektocht tussen grote en erg grote keien met fluo-groene korstmossen op (foto 2). 

Die dikke keien moesten we ook nog een hele tijd óp het plateau volgen: vermoeiend! 

Het uitzicht was prachtig! Ook de kleuren (boven en beneden) waren erg mooi doordat zo zo contrasterend waren maar ook doordat de zon fel scheen... maar die was allesbehalve warm.

We besloten om niet naar de kloof te gaan waar de waterval naar beneden stort: we hebben dat al vaak gezien bij watervallen... en dat valt meestal tegen.

Boven op het bergplateau, verder weg van de bergwand, waren er geen grote keien meer waarover we een pad moesten zoeken. Daar was het erg mossig en waren slecht lage struikjes als begroeiing.

Het werd er steeds modderiger, natter en moeilijker om te wandelen. Johan trekt zich daar niet zo veel van aan. Omdat Ine lage wandelschoenen draagt en geen natte voeten wil, gaat ze steeds op zoek naar een 'droog' of zo droog mogelijk traject. Dit vertraagde haar wandeltempo enorm...

Er kwamen steeds meer donkere wolken boven het plateau drijven... en we waren nog maar op de helft... Toen het wat begon te druppelen, waren we ter hoogte van enkele meertjes. Die omgeving zag er, met die donkere wolken, de verschillende mossen, de verschillende planten in en naast het water, echt mooi uit (foto 3).

In de buurt van die meertjes liggen enkele stuga's/vakantiehuisjes. Daar rustten we wat uit op een bankje... eerder hadden we dat nergens kunnen doen aangezien het overal ofwel vochtig ofwel nat was om even te gaan zitten. Terwijl we rustten, stopte het met regenen. Vanaf deze plek daalden we stilletjesaan het plateau af.

Het vervolg van de wandeling was het droog, zowel qua neerslag alsook de ondergrond was niet meer zo nat zoals óp het plateau. De ondergrond lag wel weer bezaaid met keien... nog moeilijker om te dalen dan om te klimmen/stijgen... en Ine was ondertussen stik-ka-pot (foto 4)... maar moest nog een paar kilometers dalen...

We wandelden, door Ine haar getaffel, een uur langer dan in het wandelgidsje aangegeven stond voor deze route. Ine genoot dan ook superhard van de fika die ze ná de wandeling had!

Nadien reden we opnieuw terug naar onze stuga in Mora (+/- 2 uur) waar we de nacht voordien ook al doorbrachten. Het centrum van Mora bezochten we niet.

Fijn dat we net in dié stuga een wasmachine hadden: onze wandelbroeken zaten serieus onder het slijk van tijdens de wandeling!

...en zo zat onze 21e huwelijksverjaardag er ook weer op.