Daar waar we de dag voordien, op dag 5 van onze decemberreis van 2022, naar het noordoosten van Tenerife waren gereden om een natuurpark te ontdekken, deden we dat in het noordwesten op onze 6e dag.
In het noordoosten van het Canarische eiland ligt het natuurpark/gebergte Teno. Wandelen door het Parque Rural de Teno is als wandelen op een eiland in een eiland, lazen we hier. Deze bergketen, die hoger is dan 1.300 meter, bestrijkt de gehele westelijke punt van het eiland Tenerife en is bijna helemaal omringd door de zee. Eigenlijk was Teno van oorsprong een klein afgescheiden eilandje dat later samen met andere eilanden het eiland dat nu Tenerife heet, heeft gevormd. Dit relatieve geografische isolement heeft ervoor gezorgd dat er in de ravijnen en nauwe valleien een biodiversiteit, architectuur en bijzondere gewoonten bewaard is gebleven.In het kleine Los Silos startte onze daguitstap. In het toeristisch centrum haalden we een wandelkaartje. Op een terrasje, heerlijk in de warme zon, bekeken we welke wandeling we zouden gaan doen. De meeste wandelingen op het eiland zijn van punt A naar B, waarbij je ofwel dezelfde weg terugwandelt ofwel de lijnbus terug neemt. Rondom het dorpje El Palmar lagen echter verschillende routes die gecombineerd konden worden tot een rondwandeling : i-de-aal, dus!
In de schaduw was het windje behoorlijk fris, eens al wandelend/stijgend in de zon was het al snel goed warm. Vanuit El Palmar wandelden we best steile stukken omhoog (foto 1) langs cactussen, vetplanten en palmen. Echt erg mooi, was dat. Eens boven op een heuvel/berg keken we aan beide kanten een diep, groen dal in. Het dal Valle del Palmar, met o.a. het dorpje El Palmar er in, was de mooiste kant die we zagen. We keken onder andere de oude, groen begroeide krater van de Montaña de El Palmar/Montaña Zahorra in (foto 2)... mooi!
Toen we aan onze afdaling van de berg startten, doken er dikke wolken op. Die maakten het best fris in de laurierbossen op de Monte del Agua waar we vervolgens langzaam aan daalden. Aan de afslag naar het dorpje Las Lagunetas daalden we best steil naar beneden af. Op die hoogte ruilden we de bossen dan weer in voor cactussen, vetplanten en palmachtigen.
Het was ondertussen zelfs voor de Spanjaarden lunchtijd, dus konden we ons in de zon, beschut van het frisse windje, op een terrasje van een restaurantje zetten... en ja, we aten weer heerlijk: we kozen drie voorgerechtjes uit: geroosterde asperges, gebakken grillkaas met sausjes en een kikkererwtenstoofpotje. We zaten best lang op het terrasje, waardoor het al snel half 4 was.
De route van het centrum van Las Lagunetas naar El Palmar was eerst verder dalend en nadien vrij vlak en best kort. We wandelden tussen moestuinen en veldjes en liepen langs de Montaña de El Palmar af. De krater zag er beneden, aan de kant waar we'm voorbij wandelden al heel wat minder mooi uit dan boven op de berg: hij is op verschillende plaatsen volledig afgegraven, wat 'm op die plaatsen zwart en rood maakt. Ook heeft men er, op een bepaalde zijde, terrassen op gemaakt om cactussen op te zetten (kweken?).
Na onze wandeling stapten we opnieuw de auto in en verkenden we het Tenogebergte wat verder. We reden in de richting van '
Teno Alto' en terug, maar dat vonden we niet zo heel bijzonder. De kronkelige weg richting
Masca was wel mooi en heeft enkele mooie uitzichtpunten.
In Masca is een diepe kloof richting zee die erg bekend is om te bewandelen. Die kloof was vanuit het dorpje Masca moeilijk te zien (foto 3), maar deze wandeling leek ons toch minder mooi dan degene die wij deden. We vinden vaak zicht op bergen mooier dan zicht naar zee... iets wat anderen blijkbaar minder met ons delen. We hadden op voorhand ook niet gekeken of er nog 'plaats' was om de kloof te wandelen: deze laat immers maar een bepaald maximaal aantal per dag toe.
Toen we het Tenogebergte uit reden, was de zon al aan het onder gaan. Nadat we nog wat boodschappen deden, was het dan ook al helemaal donker toen we rond 19 uur de parkeerplaats van '
ons huisje' opreden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten