Beetje pech op dag 7

Voor vrijdag 2 december '22 hadden we de kabelbaan gereserveerd om eenvoudig van op 2.356 meter tot op 3.555 meter de Teide op te gaan. We wilden dan daarboven naar enkele uitzichtpunten wandelen (niet opnieuw naar de top) en nadien te voet de Teide af te dalen... maar toen we er vrijdagochtend aankwamen, bleek de kabelbaan gesloten. Er stond veel te veel wind om het hoogteverschil nog veilig te kunnen afleggen in zo'n 'kabinetje'... eigenlijk best wel een teleurstelling, maar ja het komt door het weer, dus niks aan te doen... Ine heeft de fysiek niet meer om (zoals ze vroeger wel kon) een dergelijke berg (vanaf +/- 2.200 (?) tot op 3.555 meter) op én af te wandelen, dus de Teide hogerop geraken zat er niet meer in... enfin, jawel, we zouden zaterdag ook nog de kabelbaan kunnen nemen... en de kabelbaan bleek toen wél open te zijn... maar we kozen er vrijdag voor om gewoon te annuleren en ons geld terug te vragen. Het zal voor de volgende keer zijn dat we eens op Tenerife zijn...
Het was ook echt wel serieus koud en winderig aan het begin van de kabelbaan!

We bekeken ons kaartje met de uitgestippelde wandelingen op de Teideflanken. Net als de dagen voordien in het Anaga- en Tenogebergte zijn de wandelingen op de Teide voornamelijk van A naar B en geen rondwandelingen. We combineerden daarom enkele (delen) van wandelingen en kwamen zo tot een wandeling van een kleine 12 km in de relatief vlakke kratermond van Las Cañadas. Dat is de honderd zeventig duizend jaar oude krater, met een doorsnede van 10 (of 17?) km, waarin o.a. de Teide staat.

Over een stoffige, door de wind maar vooral de gravel, verbindingsweg wandelden we ons eerste gedeelte van de wandeling. De wind raasde over de vlakte, wat maakte dat we allebei goed warm aangeduffeld waren (foto 1). De buitentemperatuur zou, volgens onze Hyundai, zo'n 10°C zijn. De zon brandde wel en de lucht zag er uit alsof het strandweer was, maar het was dus fris.

Nadat we op een ander wandelpad overgingen, werd de wind afgesneden doordat we achter en tussen hoge heuvels en lavahopen doorliepen. Onze jassen gingen uit (foto 2). We kwamen daar steeds dichter bij de 'Parador de Las Cañadas del Teide' en dus ook bij de bekende Roques de Garcia... en bij de vele vele toeristen in de buurt... te zien aan hun korte broeken en open bloesjes... diegenen die even ver als ons gingen wandelen, zouden nog kou gekregen hebben. In het self servicerestaurant van de parador dronken en aten we wat op het terras... en manmanman wat was het, uit de wind, warm in de zon! al was het maar 14°C!

Het vervolg van onze wandeling ging niet langs de Roques de Garcia, al hadden we dat natuurlijk kunnen doen, maar we besloten een kortere route naar de auto te nemen en nadien nog ergens een rondje te gaan doen... maar dat laatste stukje, slechts 3,2 km, was érg zwaar: steeds golvend, in een dikke laag gravel en de wind stak er weer op... Ine was helemaal kapot na de wandeling. We besloten daarom om geen extra rondje meer te maken.

In de plaats van een extra wandelingetje reden we langs de verbindingsweg tussen het zuiden van het eiland en de Teide... om daar eens te gaan neuzen wat er nog te zien viel... en dat bleek niet zo heel veel te zijn, want al snel zaten we in de dikke wolken. Stoppen bij uitkijkpunten had weinig zin want je zag enkel dikke mist.

We stopten in het dorpje Vilaflor. We wisten dat er naast een kerk en een oud kloostergebouw niks te zien was, maar we wilden er iets drinken. De tijd dat we op het terras gezeten hadden, was de mist nog dikker geworden! Je zag echt maar weinig (foto 3)!

Hoe meer we de kust naderden, dus hoe lager we kwamen, hoe minder wolken er waren, maar zonnig was het nergens meer. Vanuit het zuidoosten van het eiland reden we vervolgens, langs de autostrade, terug naar ons huisje... waar we 's avonds de koffers weer maakten omdat we de daaropvolgende nacht in het zuiden zouden overnachten en niet meer in la Orotava.