Naar Svanetië (9)

11 september '22 was de negende dag van onze reis doorheen Georgië. We vertrokken vroeg uit Koetaisi omdat we, zonder stops, vijf uur aan het rijden zouden zijn tot onze volgende overnachtingsplek, Mestia. We waren achteraf dus zéker blij dat we 's ochtends niet ook nog eens over de boerenmarkt "moesten" gaan.

Na 2,5 uur rijden stopten we even aan de Enguridam (foto 1), een dam met stuwmeer in rivier Engoeri. Met z'n 271,5 meter zijn er blijkbaar maar zes dammen hoger dan deze.

Het water stond best laag in het stuwmeer. Er was natuurlijk al lang geen sneeuw meer gesmolten.

De stroom die ervan opgewekt wordt, is 46% van alle stroom die in Georgië opgewekt wordt. Van deze stroom gaat 40% naar de door Rusland bezette regio Abchazië, op een tiental kilometer van de dam, en 60% is voor de rest van Georgië.

Tijdens onze lange rit werden de bergen steeds hoger en de omgeving steeds mooier. Het was ook echt prachtig weer met een aangename temperatuur... al was die temperatuur helemaal niet zo hoog.

De bergen in deze regio, Svanetië, behoren tot de Grote Kaukasus. In de regio staan de Sjchara (5.201 m, de hoogste van Georgië), Tetnoeldi (4.858 m) en de Janga (5.051 m)... al se-ri-eu-ze bergen dus. Op de hoogste toppen liggen eeuwige sneeuw en gletsjers... mooi! zéker met die blauwe lucht!

In Svanetië woont een afzonderlijke etnische groep, de Svaneten. Ze hebben een eigen taal, maar ook een eigen cultuur... en tot nog niet lang geleden eigen wetten... en meestal kwam er bij overtredingen geen rechtbank aan te pas... Hierdoor was de regio best gevaarlijk. Omdat steeds meer Svaneten wegtrokken of gingen studeren, traden de laatste decennia veranderingen op. Ze zijn zich sinds een kleine tien jaar ook meer en meer gaan toeleggen op toerisme om inkomsten te vergaren... en daarvoor móest het natuurlijk wel veilig worden. Vele oude tradities zijn wel bewaard gebleven. Bloedwraak bestaat nog, maar wordt net meer uitgevoerd.

In de dorpen van de Svaneten staat het "vol" torens uit de 9e-12e eeuw (foto 2). Deze "koshki's" zijn verdedigingstorens. Ze zijn tegen huizen aangebouwd en onderdeel van de woning voor opslag en dergelijke. Het gebruik ervan gaat waarschijnlijk nog veel langer terug dan de 9e eeuw. De torens hebben 3 tot 5 verdiepingen. De hoogte ervan is afhankelijk van de status en rijkdom van de familie die er woont. De torens waren noodzakelijk om een overzicht te hebben op hun omgeving en om zich te verdedigen als men aangevallen werd. Op deze manier kon men vreemde overheersers maar ook de regelmatig vijandige buren buiten de deur te houden... Het gebeurde al eens dat dochters van elkaar gestolen werden om zo de zonen te laten trouwen.

Verschillende van de dorpen die we onderweg naar Mestia tegenkwamen waren deels onderkomen. Velen zijn weggetrokken. Op dit moment 'promoot' men het wonen in deze dorpen door de overheid. Gezinnen hoeven bijvoorbeeld niet voor hun electriciteit te betalen. Op deze manier hoopt men dat de bewoners blijven om zo de authenticiteit van de regio (UNESCO-erfgoed) te bewaren.

Mestia is de hoofdstad van Svanetië. Het dorp heeft verschillende hotels, guesthouses, restaurants ed. Het is er echt gezellig.

Bij aankomst in het hotel ontstond een fikse ruzie met George omdat hij wéér maar eens niet luisterde naar wat we zeiden en ons vervolgens niet lieten uitspreken... yep, zélfs Johan maakte zich flink kwaad.

We lieten het echter niet aan ons hart komen: het was heerlijk weer en de omgeving was prachtig!

Alvorens het dorp te verkennen, aten we een zeer late lunch. Johan nam champignonsoep en at mee van het lekkere bonengerecht dat Ine bestelde... en die champignonsoep bezorgde Johan instant last. Van een borrelende buik ging het, in elke uren, over in overgeven en diarree... de soep was dus niet meer echt goed geweest... die arme Johan is heel de avond en een deel van de nacht flink ziek geweest.