Tweede dag in Hveravellir

Na een ontbijt en een duikje in het warm waterbadje trokken we de wandelschoenen terug aan (en plakten we hier en daar terug een pleistertje). Het was erg wisselend in bewolking en zonneschijn dus namen we ook maar de regenpakken mee...

Via (opnieuw) het geothermisch veld trokken we een door-ons-nog-niet-verkende gedeelte van de 'Kjalhraun' (lavaveld van de Kjalfell) in. Tijdens onze wandeltocht hadden we hier al heel wat kilometers in afgelegd... maar dit pad was duidelijk "toeristischer" dan de 'Kjalvegur': Op dit pad was het veel gemakkelijker wandelen dan tijdens onze trektocht. Op dit pad was op de meeste plaatsen het pad vrijgemaakt van lavabrokken en -keien.

In het westen zagen we de rhyolietbergen en Langjökull, die we de afgelopen dagen als decor hadden, liggen. Deze lagen veel vaker in het zonnige gedeelte dan waar wij liepen... Zou het in Hveravellir vaker regenen dan in die bergen / op de gletsjer? Die Amerikanen uit de derde hut hadden ook veel meer regen gehad dan ons, terwijl we niet zo héél ver van elkaar af waren geweest... In ieder geval, op wat druppels na, viel er geen neerslag op onze wandeltocht naar de krater van schildvulkaan "Strýtur". Het werd wel steeds donkerder... dan boven ons, dan meer ten westen, dan meer ten... enz.

Bovenaan de kratermond gekomen, zagen we een erg grote, bijna volledig uiteengespatte caldera. De donkere lava, de daarop groeiende zilverachtige mossen en de helder witte sneeuw maakten het een erg bijzonder en prachtig tafereel. Ine moest meteen aan 'The Lord of the Rings' denken!

Op de foto hiernaast staan we IN de krater, maar het is onmogelijk om deze helemaal op één foto te krijgen... Achter ons is het hoogste en grootste rechtop staande stuk van de kratermond te zien. Strýtur is daar 847 meter (boven zeeniveau) hoog.
We wandelden ook rond de hele kratermond. Dit alleen zou een wandeling van zo'n 2 km zijn! Mooi!, heel mooi die krater, maar ook het uitzicht! We picknickten er ook...
De terugweg liep langs hetzelfde pad als de heenweg. Toen hielden we het niet meer droog... Het regende flink... maar dat was ook weer even snel gedaan dan het begon: echt IJslands weer dus ;o)

Na een korte rustpauze aan onze hut gingen we weer op pad. Ditmaal volgden we wandel-lus die ongeveer één uur in beslag zou nemen. Een heel korte wandeling dus... maar dat deel van het beschermde gedeelte van Hveravellir hadden we nog niet uitgekamd. We zagen er nog een heel aantal fumaroles. Dat blijft toch vreemd, he, ineens zo'n strook damp uit een "gat"... en inderdaad, we sloten de wandeling af met een rondje geothermisch veld ;o) Iedere keer dat we er doorliepen, met steeds een ander weertype en met steeds een andere lichtinval, zag het "veld" er anders uit. Het blijft fascinerend.

Op deze vrijdagavond was er veel minder volk in de hut dan de avond ervoor. We hadden 'n 14-persoonskamer voor ons tweetjes... maar opnieuw waren niet alle gasten zo rustig als wij het wilden... Zucht... Maar toch... ook al dook er 's nachts ineens nog een lawaaierige gast op en kwamen er zo maar twee campeerders doodleuk met veel lawaai koken... sliepen we goed...