Wandelen en sleeën

Gisteren kregen we te horen dat we vanmiddag niet zouden sneeuwscooteren, maar huskysleeën. Het sneeuwscooteren zal voor morgenmiddag zijn.
Op zich een extra verjaardagkadootje voor Johan, want het sleeën leek hem leuker dan het scooteren.

Na een Fins ontbijtje met heeeerlijk Fins brood gingen we 'passen'. Om mee te gaan op de activiteiten moet je immers een speciaal thermopak aan en heb je speciale thermoschoenen nodig.

Nadien liepen we een eindje langs rivier Muonio en terug. Deze rivier is niet helemaal bevroren en lijkt vrij breed... al is dat niet helemaal goed in te schatten aangezien er veel sneeuw op de bevroren stukken ligt. We zijn in ieder geval mooi op het "pad" gebleven ;-)
Aan de andere kant van de rivier ligt overigens Zweden. Via een brug, op een kilometertje van ons "resort", geraken we er makkelijk... maar wat zouden we er gaan doen??

Om 13u verzamelde zich een groep mensen die gingen huskysleeën. Het overgrote deel van de groep waren Vlamingen... Wat dóen die hier!? We zijn helemaal niet gewoon om Vlamingen tegen te komen op vakantie! ;-)

Enfin, we kwamen in een groepje van 8 terecht: 4 koppels, 4 sleeën en dus 4 "teams". Een "team" is samengesteld uit 5 à 6 honden (husky's gekruist met andere hondenrassen van het noorden), de bestuurder en de passagier(s).

We wisten dat de honden héél enthousiast zouden zijn om te vertrekken, maar we hadden het ons toch niet zó hevig voorgesteld: Een en al geblaf, springende honden, aan touwen trekkende honden en twee van "onze" honden waren ronduit agressief. Ze begonnen verschillende keren te vechten. Eens vertrokken werkten ze goed samen...

Wij vertrokken het laatste van onze groep. We hadden dus waarschijnlijk ook de hevigste honden aangezien deze in staat moeten zijn om de andere sleeën bij te houden.

Toen slee drie wilde vertrekken, bleek dat deze niet zo goed aan de slee bevestigd waren: De honden schoten, van het moment dat de touw losgemaakt werd van een dikke paal, naar voren en holden weg... zonder slee! Hahahaha

Eens de volgorde van sleeën hersteld, konden we vertrekken. Johan stuurde en Ine zat op de slee. Ze gingen allemaal flink hard van start en Johan hoefde eigenlijk enkel maar wat te "sturen" met de slee. Na een tijd begonnen de honden vooraan duidelijk moe te worden. Er werd ook een hond van ons gewisseld met eentje van vanvoren. Doordat het minder snel ging, moest Johan steeds vaker op de rem gaan staan... Wat die honden beantwoorden met blikken naar achteren, alsof ze wilden zeggen "heila manneke, haalt uwe voet 'ns van die rem en laat ons 'ns gewoon doorhollen" ;o)

Op een gegeven moment wisselden we van plaats: Ine ging "sturen" en Johan ging zitten. Moeilijk is het niet om zo'n huskyslee te leiden, maar het was heel vervelend dat die allereerste groep niet vooruit geraakte. Ine moest de hele tijd remmen en kon de honden niet gewoon laten doorhollen. Jammer, maar ja. Bij een volgende wisselbeurt deden we dat daarom ook. Ine zou sowieso last gaan krijgen van het feit dat ze de hele tijd moest remmen aangezien je nogal sterk op de rem moest drukken omdat die beesten zo hard aan die slee trokken.

We reden / gleden door een erg vlak landschap en kwamen door enkele bossen. Het zonnetje kwam er op een gegeven moment uit, wat de eindeloze witte sneeuwmassa erg mooi maakte! Wind stond er bijna niet. Voor de honden zou het, zo werd ons verteld, eigenlijk al wat te warm zijn...

Kou hadden wij ook niet, hoor! Die pakken zijn goed! Bovendien waren de temperaturen vanmiddag steeds positief.
Ine gaat vanavond en morgen op de sneeuwscooter toch nog één extra paar sokken aandoen en trekt nog één extra laagje kleren aan... Ze vreest namelijk dat zij het anders tóch te koud gaat vinden. Johan niet, die heeft het niet snel koud. ;-)

Na 17km zat onze "Tour de Olosvuoma", genoemd naar het woud dat we kruisten, erop. We zijn zo'n anderhalf uur onderweg geweest. Johan hielp nog mee de honden uit hun 'harnas' te halen en hen terug naar hun hok te brengen. Terug naar hun hok gaan, deden sommigen al even enthousiast als op tocht vertrekken.

Nadien kregen we nog een warm sapje en wat koekjes en liepen we langs verschillende pups. Die zijn erg schattig natuurlijk. Als ze één jaar zijn, sommigen al eerder, zetten ze hun eerste stapjes als sledehond.
Als over enkele weken de sneeuw weg is, hebben de honden vakantie tot de volgende sneeuw er weer ligt. Het is dan veel te warm voor hen om te 'werken'. Wat dit toch wel erg leuk maakt, is het feit dat die honden dit sleeën echt graag doen. Ze doen het echt voor hun plezier! Ze worden er ook niet voor beloond met eten, dat is helemaal niet nodig.

Een hele ervaring dat huskysleeën! Maar die 17km is zeker genoeg geweest. Een langere tocht of zelfs een meerdaagse trektocht, zoals velen maken, spreekt ons dus - nog steeds - niet aan.