Gisteravond om 21u begon onze extra "excursie": 'Northern Lights Safari'. Noorderlicht hadden we zondag ook al gezien vanaf het hotel. Gisteravond, voor vertrek, zagen we er daar weer. Zelfs als we onderweg geen 'aurora borealis' zouden zien, was de avond dus al geslaagd!
Eerst moesten we onze helmen passen en daarna kregen we instructies over hoe te rijden met een sneeuwscooter. Vervolgens kroop Ine vanachter op de sneeuwscooter en nam Johan plaats achter het stuur. Het was al zo'n 22u eer we vertrokken.
Al van bij het begin werd duidelijk dat de te volgen wegen er erg hobbelig bijlagen. Qua snelheid viel het wel mee, 20 km/uur, maar Johan zei al snel dat hij het niet leuk vond... Vervelend, maar Ine kon niet overnemen. Ze kan niet lang met haar duim het gas regelen, kan zich soms (door fibrofog) niet goed concentreren achter het stuur én ze heeft haar rijbewijs niet bij...
Hoe het kwam, weten we nog allebei niet, maar op een gegeven moment raakten we van de "weg" af. Al snel is het duidelijk dat we zo vast zaten als maar zijn kon. Die sneeuwscooter bewoog geen centimeter meer. Onze Finse gids kwam ter hulp. Zij en Ine haalden pakken sneeuw weg vóór de scooter en vervolgens zette de gids de scooter terug op de "weg".
Die "weg" bleek een vast aangereden stuk sneeuw te zijn. Meteen naast die rijstrook lag er een dik pak losse sneeuw. Ine stond tot aan haar kruis in de sneeuw toen ze de scooter mee ging uitgraven! Beiden moesten we ons ook letterlijk de weg op hijsen en daarna erop kruipen!
Een heel avontuur dus, maar die arme Johan kreeg hierdoor enkel maar meer bevestiging dat hij niet graag met die sneeuwscooter reed...
Op een gegeven moment, na veel hobbels, bobbels en bochtjes, reden we een "berg" op. Dit is het hoogste punt van de, anders vlakke, streek.
Bovenop deze berg stopten we om te kijken naar hetgeen waarvoor we kwamen: noorderlicht... En tjonge jonge, we kregen 360° aan noorderlicht te zien (zie hieronder)! Mooi, heel mooi!
Maar de felle kleuren die je overal op foto's ziet, zijn toch cameratruukjes, hoor! Onze gids vertelde dat we heel veel geluk hadden met zo'n schouwspel: sowieso omdat het niet bewolkt was, maar ook omdat het zo veel en zo duidelijk te zien was.
Onze verwachtingen om dezelfde felle en mooie foto's te maken als anderen, zal dus niet uitkomen, maar dat is niet erg! Het is zéker de moeite waard om naar te kijken, al krijgen we het niet helemaal zó mooi op foto.
Net voor vertrek naar beneden vielen er twee sneeuwscooters in panne. De gids kreeg ze toch nog terug aan de praat. Vanaf dat moment werd er ook harder gereden (nu 30 km/uur, met een piek van 60 op een vlak en recht stuk). Johan vond het op dat moment ook niet meer zó erg om te rijden... en bovendien móesten we gewoon volgen. We reden immers als laatsten.
We maakten nog een tussenstopje om warm bessensap te drinken met een Fins koekje erbij. Op dat moment waren we al twee uur onderweg met de sneeuwscooter. Van het 'gehots' en 'geklots' hadden we allebei last van onze bovenbeenspieren. Johan voelde het ook nog in zijn armen. Ine had last gekregen van haar knieën en had het, zelfs met vier paar dikke sokken en een speciale warmtesticker, koude tenen gekregen... Hahaha, zielige oudjes dat zijn we ;o)
Om 24u15 waren we terug aan het beginpunt, Harriniva. En zo eindigde Johans 39e verjaardag ook.
Dit is toch echt wel een vakantie als nooit tevoren!
Maar nee, hoor, sneeuwfanatiekelingen gaan we niet worden, hoor ;-)
Vandaag op het programma:
- Rustig aan doen (Johan lijkt een buikgriepje te hebben :-(...);
- om 14u een sneeuwscootertocht van opnieuw zo'n twee uur... Hopelijk vindt Johan het in het daglicht niet zó erg;
- hopelijk nog wat noorderlicht 'spotten' vanaf het hotel;
- en vannacht slapen in een iglo...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten