Samobor en... alweer naar huis...

Woensdag 29 juni, onze laatste dag in Kroatië:

We hadden niet héél veel tijd om nog iets extra te doen alvorens naar de luchthaven te rijden.  Het was ook zo'n 2 uur rijden vanaf House Janja tot Zagreb...  Maar tochwilden we nog IETS doen.

We reden daarom nog even, héél letterlijk, naar het mooie authentieke dorpje Samobor, in de buurt van Zagreb.  Jammer dat we er niet langer konden blijven, maar ja...

Ine had ook deze dag last van haar ongeconcentreerde-in-slaap-vallende-episodes achter het stuur... :-( ...  Écht gevaarlijk!  Maar Ine kan er écht niet aan doen...  ze voelt het ook totaal niet aankomen :-(  Ine wil het niet graag toegeven, maar zal toch gaan moeten, maar langere stukken rijden, lukt haar niet meer...  Alweer iets erbij door haar stomme fibromyalgie!  Bah!

Maar enfin, we reden dus naar de vlieghaven van Zagreb.  Heel duidelijk was het allemaal niet aangegeven waar we met onze huurwagen naar toe moesten... maar eigenlijk vinden we dat dat stééds het geval is aan vlieghavens!

Zonder schrammen en deuken brachten we onze knalrode Ford Focus, waar we toch zo'n 1150 km mee door Kroatië reden, terug naar zijn parkeerplaats.

Aangezien je, blijkbaar steeds, bij Lufthansa zélf moet inchecken aan van die computerschermen deden we dat ook maar meteen terwijl het autoverhuurbedrijf onze auto checkte.  Héél eenvoudig is dat toch allemaal niet hoor!  We kunnen ons goed voorstellen dat dit niet iedereen lukt!  Geweldig dan dat er, niet in Brussel en niet in Zagreb, geen hostess van Lufthansa in de buurt is!  Maaaaar voor de rest mogen we niet klagen over de Duitse luchtvaartmaatschappij hoor!

We vlogen al heel vaak maar wat we déze terugvluchten voor hadden, is ons nog nooit gebeurd...  In Spanje (2006)  geval...  Maar nu dus wel: We misten onze aansluitende vlucht !

Maar eerst het hele verhaal:

Op het uur dat we konden gaan boarden in Zagreb voor onze vlucht naar Frankfurt gingen we netjes aan de 'gate' staan.  In Zagreb moet je steeds per bus naar je vliegtuig, dus zie je niet of het toestel er is of niet...

Het bleek er niet te zijn, maar dat werd een eerste tijdje stilletjes verzwegen...  Toen we hoorden van een andere passagier dat er een vertraging was - en wij meteen aan onze aansluitende vlucht dachten - ging Ine eens horen wat er was. 

Ine kreeg te horen dat de vlucht inderdaad vertraagd was, maar dat er geen enkel probleem was voor haar aansluitende vlucht (die 50 minuten na ons landen in Frankfurt richting Brussel vertrok).  Toch had Ine het gevoel dat haar niet echt de waarheid / het juiste verhaal verteld werd...  Maar even later konden we dan toch op het, pas aangekomen, vliegtuig richting Frankfurt gaan.  Terwijl Ine haar boardingkaart gescand werd, zei de hostess, waar ine voordien mee sprak, dat de vlucht richting Brussel die we moesten hebben óók vetraagd was en dit met zo'n kwartier.  Enigszins gerustgesteld stapten we de bus naar het vliegtuig op.  Ondertussen sms'te Ine nog de laatste gegevens door aan Ma Lizette omdat zij en pa Sus ons in Zaventem zouden ophalen.

Eens ín het vliegtuig - en nadat wel érg nadrukkelijk gezegd werd "the boarding is completed" - hoorden we van de piloot dat we nog zo'n 40 minuten moesten wachten in het vliegtuig alvorens we in Zagreb konden opstijgen...  We hoorden nu ook wel, voor het eerst!, wat de oorzaak van deze vertragingen waren:  In Frankfurt had een serieus onweer gewoed en daardoor was de vlucht richting Zagreb vertraagd geweest.  De reden dat we nog zo'n 40 min. aan 'de grond' moesten blijven was omdat we natuurlijk moesten wachten totdat andere vluchten, die wél op tijd waren, opgestegen waren.

Als compensatie kregen we wel alvast een drankje aangeboden...  Oké, fijn!

Met een erg dik uur vertaging konden we dan uiteindelijk toch richting Frankfurt vertrekken.  Door de complete chaos in Frankfurt, zo werd ons verteld, konden de airhostessen ons geen informatie geven over aansluitende vluchten...  We bleven dus, een beetje ongerust over ons uur van thuiskomst, maar wachten totdat we in Frankfurt geland waren...

In Frankfurt zagen we dat de vlucht richting Brussel al weg was.  We moesten dus naar de balie van Lufthansa om nieuwe vliegtickets te regelen...  Gelukkig wordt er blijkbaar vaak gevolgen vanuit Frankfurt naar Brussel en hadden we drie kwartier later al een vlucht!

In Frankfurt moeten zelfs transferpassagiers opnieuw door de veiligheidscontrole!  Dit is écht de enige luchthaven waar we dát al meemaakten!  Zelfs in de V.S. is dat niet zo!  Door ons gehast zijn, waren we dan ook redelijk p*ssed dat we dit moesten doen...  Johan vroeg aan de domme beambte vóór de band of hij onze GPS uit zijn rugzak moest halen.  Deze zei dat dat nergens voor nodig was... maar Johans rugzak werd er wél tussenuit gehaald, net omdat daar een GPS in zat!  TOEN waren we pas P*SSED!  Als twee gangsters moesten we dan ook nog mee naar een of ander kantoortje.  De agent die ons meenam, weigerde ook gewoon om ons te vertellen wat er ging gebeuren!  Bah!  In het kleine kantoortje zaten twee mottig-kijkende mannen... die even met een detector over de GPS gingen en ons vervolgens weer weg stuurden.  We moesten zelf zélf vragen of alles in orde was!  Oké, Duitse grondigheid... maar de communicatie slaat werkelijk nérgens op!

Om naar onze aansluitende vlucht te gaan, moesten we van terminal veranderen.  Hiervoor moesten we een heel doolhoftraject volgen, waarbij we zelfs twee keer in een lift moesten stappen...  Geen idee meer hoe we gelopen zijn:  We waren namelijk nog altijd p*ssed en erg gehaast om onze vlucht te halen...

Toen we aan de juiste 'gate' kwamen, konden we meteen doorlopen naar het vliegtuig.

Hèhè, eindelijk wat rust...  We zouden tóch nog op een deftig uur aankomen in Brussel!

Maaaar... toen kwam een bericht van de piloot: Het vliegtuig was vertrekkensklaar maar dat gekke wagentje dat vliegtuigen naar de juiste vertrekbanen rijdt, was in panne gevallen vóór ons vliegtuig...  Het moest dus ofwel gemaakt worden ofwel moest het voor ons vliegtuig weggesleept worden...  Nou jaaaaa, dat kon er óók nog wel bij!  Gelukkig konden we hieral mee lachen!  Jezus, wat een pechdag zeg!

Rond half 7, uiteindelijk maar één uur later dan voorzien, landden we op Zaventem!  Hehe, wat een gedoe!  We vroegen ons nog even af of onze bagage het ook nog gehaald, had, maar deze kwam mooi als één van de eerste van onze vlucht op de bagageband!  Hehe...  wat een thuiskomst... ;o)