Ongeveer drie kwartier later dan gepland, vertrokken we vanop Zaventem naar Punta Cana, in de Dominicaanse Republiek. Hier landden we na 8,5 uur vliegen. Onze vertraging was op dat moment wel al weg. Ook de transferpassagiers naar Montego Bay, wij dus, moesten van het vliegtuig in Punta Cana… Toen we dit hoorden, dachten we terug aan de saaie uren (we hadden er toen vertraging) die we in 2005 op deze lelijke en ongezellige luchthaven hadden… Toen we van het vliegtuig stapten, zagen we echter een totáál ander luchthavengebouw! Nu ziet het er heel erg leuk, authentiek en gezellig uit! De volledig open gebouwen hebben daken van bamboe en palmbladen en binnenin zijn er verschillende winkeltjes en eetgelegenheden. Je kan er lekker buiten in het zonnetje zitten, ondertussen luisterend naar live-gespeelde merenque en socca-muziek. Het was heel leuk dus om daar te wachten totdat we verder zouden vliegen! We konden zelfs al snel terug het vliegtuig op… maar daar moesten we weer lang wachten omdat er passagiers achterbleven in die gezellige vertrekhal :-)… Maar blijkbaar verliep alles qua tijd toch nog goed want we landden een kwartiertje te vroeg, rond half 3 plaatselijke tijd, half 9 ’s avonds Belgische tijd, in Montego Bay.
Het duurde (opnieuw) erg lang eer we door de douane waren: alles werd goed gecontroleerd en als er drie vliegtuigen (twee van American Airlines en ons jetairfly-vliegtuig) rond dezelfde tijd landen, kan het niet anders dan aanschuiven zijn, he...
Onze transfer-taxi bracht ons in anderhalf uurtje van Montego Bay naar Negril, waar ons hotel ligt. Onderweg zagen we al snel dat dit gedeelte van Jamaica, dat we nog niet verkenden
, veel meer rasta’s en gezellige strandhutjes heeft dan in andere kustgebieden die we bezochten in 2005.
, veel meer rasta’s en gezellige strandhutjes heeft dan in andere kustgebieden die we bezochten in 2005. Samsara Cliffs Resort, ons hotel, wat maar drie sterren heeft, ziet er uit zoals de foto’s op hun website: kleurrijk, een beetje oubollig, klein maar typisch Jamaicaans… Dat hebben we graag! Al dat luxueus en overdreven gedoe vinden we maar niks!
Onze kamer / ons terras kijkt recht op zee uit. De kliffen liggen op zo’n 50 meter. Met de lekkere temperatuur (28°), de blauwe lucht, de palmbomen hadden we meteen het idee dat tot rust komen –het hoofddoel van deze vakantie- wel zou lukken!
Nadat we snel wat luchtigere kleren aandeden, gingen we meteen de kliffen en de bar verkennen. Natuurlijk hoorden daar ook wat cocktails bij ;o)
Na een erg mooie en vooral erg oranje zonsondergang gingen we ons douchen… waarbij Ine een babyhagedis die in de douche terecht was gekomen, geheel onbedoeld, verzoop… :-(
Het eetbuffet bleek niet zo ruim te zijn, maar wel héél erg lekker en Jamaicaans! SUPER dus! In recensies van het hotel lazen we vaak dat het eten tegenviel: als je denkt dat je in een ‘goedkoop’ Jamaicaans hotel even uitgebreid Americaans en Europees kan tafelen als in veel duurdere resorts, dan kunnen we ons voorstellen dat er negatieve reacties over het eten zijn… maar dat komt dan van erg pinnige/zuinige toeristen die beter naar de Canarische dan naar de Caraïbische eilanden gevlogen hadden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten