Regio Paphos (dag 6)

Op dinsdag 2 december jl. werden we wakker na een eerste nacht op een niet al te goede matras... het beetje ruglast dat we toen hadden, wandelden we er echter meteen al uit die zesde vakantiedag. Na een uurtje, via de kustlijn, naar het noorden rijden, parkeerden we voor onze wandeling. Tegen die tijd was het rond half 11 (EET) en was het al 22°. Gelukkig zouden we vooral in de schaduw gaan wandelen, want wij vinden die temperatuur al best warm om te wandelen... maar hey, we klagen niet!

Die schaduw waar we in zouden gaan wandelen, was die van de Avakas-kloof. De wandeling startte met een breed wandelpad door een bosje... en werd steeds smaller... tot we in de Avakaskloof zelf aanbeland waren.

Zoals iedere kloof is ook de Avakaskloof gevormd door miljoenen jaren van watererosie door de rivier Avakas. De kloof is ongeveer 3 kilometer lang en op sommige plekken zo smal dat je nauwelijks met twee personen naast elkaar kunt lopen. Het hoogteverschil over de hele kloof is zo'n 240m. De hoge rotswanden, die tot wel 30 meter de lucht in rijzen, zorgen voor een spectaculaire omgeving waarin zonlicht en schaduw magisch licht creëren, werd beloofd én kwam zo uit.

Langs de smalle doorgangen en kabbelende beekjes groeit een rijke variatie aan planten. Over het algemeen is de kloof "droog", alleen na de winter kan er een laagje water in stromen. Op het moment dat wij er waren, was het "modderig" en waren er vettige plassen. Hierdoor moesten we steeds op stapstenen en over rotsen klauteren om enigszins schone schoenen te houden. De voeten droog houden, was, gezien onze waterdichte wandelschoenen, geen probleem... De wandeling was heel erg mooi, maar best zwaar door dat geklauter. Op een gegeven moment besloot Ine dat ze niet meer verder doorging. De rotsen werden steeds groter en het geklauter daarover werd steeds moeilijker. Johan besloot om ook niet verder te gaan. Op dat punt was de kloof ook alweer een heel stuk breder geworden.

Wat Ine heel bizar vond, was dat onze terugweg over andere paden (lees "rotsen en stenen") ging dan over de moeilijkste stukken van de heenweg... we waren 'ineens' alweer bij het smalste gedeelte van de kloof terwijl Ine toen nog steeds dacht dat het meest steile en gladde gedeelte (waarover ze gedacht had dat dit bij het terugwandelen akelig zou zijn) nog moest komen...

Ondanks "de tijd van het jaar" was het best druk in de kloof... gelukkig dat we het niet in het hoogseizoen moesten meemaken!

Aan het einde van de prachtige wandeling, bij een parkeerplaats, dronken we iets en aten we lekkere, versgeplukte mini-banaantjes.

We wandelden ook nog het strand ("Toxeftra") op, maar voor ons zag dat er gewoon uit als een strand... terwijl vele jeeptours er speciaal stoppen... tja...

Verder door, langs het strand, ligt een natuurhulpcentrum voor zeeschildpadden. In het noorden van het eiland bezochten we er zo eentje. Toen, in juni, waren er op het strand heel veel nesten beschermd voor roofdieren. In deze periode zou er ab-so-luut niks te zien zijn dat we nog nooit gezien hadden, dus besloten we er niet heen te gaan.

Agios Georgios was onze volgende stopplaats. In dit dorpje heb je kliffen met grotten en een koraalstrand, maar die bezochten we niet. Wij gingen naar de archeologische site en liepen zo ook nog langs een "nieuwe" en oude kerk in het dorpscentrum. Die nieuwe kerk, met dezelfde naam als het dorp, is mooi kleurig aan de buitenkant en dit door de kleuren van de bakstenen, maar ook door de mozaïeken op de buitengevels. Het oude, byzantijnse, kerkje was mooi vanuit zijn eenvoud en had, net zoals vaak, de klok gewoon aan een houten constructie hangen. Binnenin was de witte kerk zwart en vettig van het roet van het kaarsen branden... overal worden namelijk van die gele bijenwassen kaarsjes gebrand in en rond de Cypriotisch-Orthodoxe kerken.

De archeologische site van Agios Georgios was niet groot. Ze bevat resten van drie vroegchristelijke basilieken, een bad uit de 6e eeuw en een niet-ommuurde nederzetting uit de Romeinse en vroegchristelijke periode. Er staan geen grootse zaken terug recht, maar opnieuw (zoals over heel Cyprus), waren de opgegraven mozaïeken weer erg mooi! Deze site heeft mozaïeken met geometrische vormen maar ook met veel dieren, waaronder vissen, schildpadden, honden en een tijger... prachtig!

In Pegeia, erg belangrijk voor de regio vanwege de natuurlijke waterbronnen, stopten we eigenlijk alleen voor een late lunch. Via internet vonden we er een zaakje met een mooi, schaduwrijk terras in een grote tuin waar verschillende zelfgemaakte soorten gebak op de kaart stonden... dat klinkt dus als een plekje naar Ines hart. Het was er rustig en gezellig en lekker: het zelfgemaakte gebak was absoluut niet traditioneel Cypriotisch, dus dat viel wel een beetje tegen, maar de scone die Ine nam, was erg lekker. Johan was ook heel tevreden over zijn broodje.

Na ons rust- en eetmomentje reden we nog naar Lempa. Hier bezochten we enkel de archeologische site met resten van de oorspronkelijke woningen uit kopertijd van ca. 4500–3500 v. Chr. en daarnaast diezelfde, ronde, woningen bedekt met klei nagebouwd als hoe ze er hoogstwaarschijnlijk uitgezien hadden. Interessant!

Dan besloten we terug richting Paphos te rijden en te gaan bezichten wat ons de dag voordien niet meer gelukt was, namelijk de Tombes der Koningen. We parkeerden al bij ons appartement want die tombes lagen op wandelafstand. 

Toen we onze kaartjes gekocht hadden, hadden we nog precies één uur tot sluiting (en tot het donker was) om de tombes te bezoeken. We weten van onszelf dat we veel tijd spenderen in dergelijke archeologische sites, dus we wisten nu ook dat we wat door moesten doen.

De grootte van het grondgebied van de Tombes der Koningen bleek véél groter te zijn dan we gedacht hadden! Er zijn zeven grote begraafcomplexen, deels in de heuvels gehouwen, met steeds verschillende kamers en effectieve tombes. Daarnaast is er ook een kerk (deels) teruggevonden.

Delen van de ondergrondse crypte werden door de Romeinen en vóór hen de Ptolemaeën gebruikt. Het terrein dateert helemaal uit de 4e eeuw voor Chr. Doordat niet alles van dezelfde tijd is, is het één groot doolhof geworden. Deze dodengraven lijken op huizen van levende mensen. Er wordt gedacht dat dit is afgeleid van de tradities uit het Oude Egypte. Het graftombenetwerk is versierd met zuilen, bogen, trappen en elegante ontwerpen die in het steen zijn gemaakt. De lichamen werden ook samen met kostbare voorwerpen zoals sieraden begraven. Geen koningen, zoals de naam van de site suggereerd, maar aristocraten en andere belangrijke figuren uit de samenleving werden in de graftombes begraven.

We wandelden via een aantal treden in sommige complexen naar beneden, naar een ondergrondse hal. Van daaruit kom je in verschillende kamers met tombes terecht... echt gigantisch is deze locatie... en dan zijn de opgravingen nog bezig! 

Zoals overal werden de tombes, door de eeuwen heen, geroofd en zij de voorwerpen uit de graven verdwenen. Bepaalde graftombes werden in de middeleeuwen omgebouwd tot werkplaatsen en huizen. En vóór men wist van de archeologische schatten in de heuvels werd er ook serieus gegraven want de locatie was een groeve. Op verschillende resten, is te zien dat bulldozertanden schade aangericht hebben.

We geraakten nét voor sluitingstijd rond en tegn dat we terug op ons appartement waren gewandeld was het al goed donker.

's Avonds kookte Johan weer lekker, hielden we ons bezig met de foto's en sudoku. Ine hield de was bij om de voldende dagen voldoende schone en frisse kleding te hebben... onze kleding van deze dag was ferm vuil van in de kloof te wandelen en ferm bezweet van de zomerse (voor ons gevoel dan) temperaturen.