Maandag 1 december '25

Op 'Dag 5' van onze reis doorheen het zuiden van Cyprus hadden we in feite een 'reisdag'. We verlieten 's morgens ons appartement in Platres in het Troödosgebergte om dit te verruilen voor een appartement in Paphos aan de westkust van het eiland. Natuurlijk reden we niet in één lijn naar onze eindbestemming, maar maakten we ommetjes om nog zo veel mogelijk van het eiland 'mee te pikken'.

Zo reden we vanuit de bergen naar de uitlopers hiervan en stopten we in Omodos. De regio staat bekend om zijn druiventeelt op verschillende terrassen tegen de heuvels. Onderandere in deze streek vonden afgelopen zomer bosbranden plaats. 

Het was er op het moment van ons bezoek 13° en er vielen af en toe wat korte buitjes. Door de smalle steegjes wandelend, zoekend naar een kerkentoren, stuitten we ineens op de Timiou Stavrou-abdij, die midden in het centrum ligt.

Het klooster wordt ook wel het Heilige Kruisklooster genoemd, omdat volgens een legende ooit op de plek van het klooster, in een grot, een groot kruis is gevonden.

Wat ons van deze abdij bij is gebleven, is de mooie houten plafond op de etage van de kloostergangen... en een kat... die in eerste instantie erg volgend en lief was, maar toen, opeens, Ine probeerde te bijten... misschien omdat Ine haar uithoorde over of de monniken haar wel goed verzorgde?? 

Het verschil tussen de Grieks- en Turks Cypriotische katten is best groot, niet qua soort, kleuren grootte of zo, maar qua verbaliteit: de Grieks-Cypriotische poezen zijn veel minder verbaal... ze zijn vergelijkbaar met hoe de poezen hier reageren. In het noorden van Cyprus miaauwden ze er op los en voerde Ine er hele gesprekken mee.

Na ons bezoek aan de abdij wandelden we nog wat door de smalle straatjes. Spijtig genoeg eindigde de bewegwijzering naar een schuilkelder van de burgeroorlog op Cyprus en vonden we deze niet. We vonden wel het gebouw met de oude, grote wijnpers van het dorp.

Vervolgens reden we de Xeros-vallei in. De rivier Xeros kreeg die naam omdat het "droge rivier" betekent. Het grootste gedeelte van het jaar staat ze dan ook droog. Enkel tussen januari en april kan er water door stromen. In de vallei staan verschillende nog erg traditionele plattelandsdorpen, waaronder Pentalia. Hier gingen we op zoek naar de ruïnes van het Panagia Tou Sinti-klooster... en het er naar toe rijden was niet simpel... net vanwege die brede, droge rivierbedding en omdat die abdij echt in 'the middle of nowhere' ligt. In de droge bedding lagen ferm grote stenen waar Ine niet zomaar overheen kon rijden. We besloten op een gegeven moment ook om gewoon te parkeren en te voet naar de abdij te gaan. Het was zonnig en 18° geworden en het voelde zo warm dat het T-shirtenweer was!

De abdij is deels gerenoveerd, deels in ruïnes. De gerestoreerde kerk heeft een achthoekige koepel met vier ramen en stamt uit de eerste helft van de 16e eeuw. Het middenschip verkeert in goede staat en wordt beschouwd als een van de belangrijkste gebouwen uit de Venetiaanse periode. Het klooster bleef in gebruik tot 1927.

Het bijzondere aan de abdij was sowieso de afgelegen ligging, maar ook de palmbomen die er bij staan. We waren blij dat we er heen gereden waren... maar we besloten bij het terugrijden door die rivierbedding het toch iets anders aan te pakken: in plaats dat Johan, zoals bij de heenrit, enkel Ine over en langs de dikke keien dirigeerde, was hij bij het terugrijden ook even wegenwerker. Enkele keien werden vakkundig aan de kant gegooid en de gaten werden vakkundig weer gevuld met kleinere exemplaren... en zo geraakten we ook weer zonder schade aan de huurauto uit die rivierbedding...

Vervolgens reden we naar de havenstad Paphos. Hiermee werd een en ander van de planning geschrapt, maar daar stond sowieso te veel op maar het bezoekje aan de Panagia Tou Sinti-abdij, vooral de weg heen en terug, had lang geduurd.

In Paphos was het zelfs 23°, maar waren er ook wat wolken naast de zon. Onze truitjes bleven dus in de auto liggen terwijl wij op verkenning gingen. We startten die verkenning bij het Kasteel van Paphos. Dit oude fort ligt aan de haven van Paphos. Het is aanvankelijk gebouwd door de Byzantijnen om de haven te verdedigen. Naast dat het gebruikt werd als fort, was het een gevangenis, en de Britten gebruikten het als een opslagplaats voor zout.

Na onze lunch met falafels en brood gingen we naar het Archeologisch Park van Kato Pafos, wat dicht aan de haven van Paphos ligt.

Het park omvat bezienswaardigheden en monumenten uit de 4e eeuw voor Christus tot de Middeleeuwen, maar de meeste overblijfselen dateren uit de Romeinse tijd. De ingewikkelde en prach-ti-ge mozaïekvloeren van vier Romeinse villa's (de huizen van Dionysos, Theseus, Aion en Orpheus) tonen verschillende scènes uit de Griekse mythologie. Spijtig genoeg waren enkele grote mozaïeken, waarschijnlijk voor de "koude" winter vermoeden we, bedekt met een doek en kleine steentjes.

Het park omvat ook andere belangrijke monumenten, zoals het Asklepieion, het Odeon, de Agora, het Saranta Kolones-kasteel (ook "veertig-kolommen-kasteel") en de Limeniotissa-ruïnes van een vroegchristelijke basiliek. Hier wandelden we natuurlijk ook doorheen, maar op Cyprus zijn de archelogische vondsten niet zo groots als bijvoorbeeld in Italië. Op Cyprus zijn vooral de mozaïeken erg mooi teruggevonden.

Na de archeologische site reden we een klein stukje om in het oude stadscentrum van Paphos te geraken, dat lag net te ver om te voet te doen en weer op tijd terug te zijn voor onze afspraak bij ons appartement.

We wandelden langs enkele bezienswaardigheden aangegeven op een kaartje uit onze reisgids. Natuurlijk zaten daar een moskee en kerken bij, maar ook een Turks badhuis en een paleis. Ook vond Johan zijn gebruikelijk souvenir, een kookboekje van het vakantieland en deden we nog een terrasje.

Om 17u hadden we afspraak bij ons appartement voor de daarop volgende drie nachten. Nadat we al onze tassen en koffers binnengezet hadden, gingen we nog boodschappen doen. Koken deed Johan 's avonds niet. We gingen uiteten... véél te véél eten... we kozen namelijk een tweepersoons meze-schotel... de Cypriotische variant van de Spaanse tapas... lekker, die Griekse keuken!