The Zone of Interest

Ine kreeg van haar werkgever, Gemeente Sittard-Geleen, bonnen voor een "filmarrangement". Gisteren gingen we daarmee naar filmhuis ZICHT in Sittard. We gingen naar "The Zone of Interest" zien... goede, maar bizarre en eigenlijk misselijkmakende film!

"In THE ZONE OF INTEREST wonen de commandant van Auschwitz, Rudolf Höß, en zijn vrouw Hedwig met hun gezin naast het concentratiekamp. Daar proberen ze hun gezinsleven vorm te geven en een ideale wereld te creëren tijdens de Tweede Wereldoorlog."

 

Filmrecensie De Morgen:
Het essentiële ‘The Zone of Interest’ toont de banaliteit van het kwade zoals nooit tevoren ★★★★★

"Een ongemakkelijkere filmervaring dan The Zone of Interest zal u dit jaar niet meer tegenkomen. Nochtans toont Jonathan Glazer nooit wat er zich binnen de muren van vernietigingskamp Auschwitz afspeelt. Maar via uw gehoorbuizen druipt de horror van de Holocaust ongenadig uw systeem binnen.

In het ijzingwekkende The Zone of Interest houdt regisseur Jonathan Glazer (Under the Skin) de onnoemelijke gruwel van Auschwitz hardnekkig buiten beeld. Dat is namelijk ook wat kampcommandant Rudolf Höss (Christian Friedel) en zijn vrouw Hedwig (ijskoude rol van Sandra Hüller) in hun dagelijkse leven doen.

Een hoge muur scheidt hun “paradijsje”, een keurige villa met een weelderige tuin en een tros kinderen, van de hel op aarde. Alles wat daarachter gebeurt, negeren ze compleet. De rookpluimen van aankomende treinen. De stank van verbrande lijken. De kreten die door merg en been gaan, de geweerschoten.

The Zone of Interest gaat over misselijkmakende onverschilligheid en extreme cognitieve dissonantie. Op het nulpunt van de menselijke beschaving proberen deze personages een schijn van normaliteit te bewaren. Toch vindt de weggedrukte werkelijkheid haar weg naar buiten. Ze manifesteert zich in de rusteloze slaapwandelingen van een kind. In het ontroostbare gekrijs van een huilbaby. In een plotse zure oprisping.

Er zijn films die zich op het netvlies branden, maar The Zone of Interest zet zich vooral op het trommelvlies vast. Glazer maakt twee verschillende films: het ordinaire, huiselijke drama dat je ziet, en de onverdunde horrorfilm die je hoort. Door die twee radicaal bovenop elkaar te plaatsen, creëert hij een van de meest fysiek ongemakkelijke filmervaringen ooit.

Glazer filmt met meerdere verborgen camera’s, en volgt de personages door het huis via klinische cuts die de geautomatiseerde, afstandelijke slachthuislogica van de nazi’s weerspiegelt. De haarscherpe fotografie brengt de geschiedenis angstaanjagend dichtbij het heden.

Het idee van de banaliteit van het kwaad, zoals de joodse filosofe Hannah Arendt het benoemde, is intussen gemeengoed, maar nooit eerder zette iemand het zo treffend om in beeld en geluid. Je blijft verpletterd in je stoel achter met de vraag: zouden wij ook in staat zijn om een obsceen normaal leven te leiden in de schaduw van deze gruwel?"

Tijdens onze septemberreis 2016 naar Polen zijn we, natuurlijk anders zouden we onszelf niet geweest zijn, naar Auschwitz en Birkenau geweest (blogbericht). We hebben ook al andere concentratiekampen bezocht, in verschillende landen. Hoe een mens in staat kan zijn tot een dergelijke gruwelijke werkelijkheid interesseert ons. Tijdens onze rondreis door Midden-Duitsland (september 2020) bezochten we het concentratiekamp Buchenwald (blogbericht). Daar zagen we de resten van een dierenpark vlak buiten de poorten van het kamp: dat was er ook "ter entertainment" van de nazi's en hun familieleden... We denken daarom dat "The Zone of Interest" wel eens een écht beeld zou kunnen schetsen van hoe nazi's leefden rond hun werkplek... hoe misselijkmakend dat ook is! 

Voor de lezers: De film is gebaseerd op de boek "Het Interessegebied" van Martin Amis.