Zee & meer

Zondag 17 september was onze 9e reisdag. We hadden in een stuga op een camping in Grebbestad overnacht. De camping lag dicht bij zee en op zo'n 60 km van de Noorse grens.

We reden die zondag eerst een uurtje terug richting het zuiden naar het kuststadje Smögen. Dit havenstadje en eilandje wordt door de Zweden zelf als typisch, oubollig Zweeds beschreven... maar is ook door de Zweed erg in trek voor een uitstap... In eerste instantie waren we aan de verkeerde kant van de Smögenbron (Smögenbrug) gestopt, wat ook nog een ander dorpje is. Hier wandelden we een stuk over de houten pier. 

In Smögen wandelden we ook over de pier, maar daar was het veel mooier, bijna idyllisch met al die houten huisjes en visserscabines (foto 1)... De meeste van die huisjes waren het typische rood, falurood, maar één gedeelte van het haventje heeft net verschillende kleurige visserscabines (foto 2), waar de gemeente zelf ook mee uitpakt in toeristische informatie. En toeristisch was het er wel: we waren er in de voormiddag tot middag, maar het was er aardig druk. We waren érg blij dat we er niet 's middags (zondagmiddag) waren!

Onze volgende bestemming waren de rotstekeningen van Åby (foto 3). Deze horen ook nog bij het beschermde UNESCO-erfgoed van rotstekeningen waarvan we er de dag voordien (zie bericht van afgelopen dinsdag) vele gingen bekijken.

Ook deze waren erg mooi, ook divers: ze stonden slechts op één grote steenoppervlakte, maar hadden verschillende thema's: boten, dieren, mensen, bijlen, cirkels enz. Over deze vermoeden ze dat deze uit de late noordse bronstijd stammen omwille van de vorm van bijlen die ze graveerden. Vlakbij die rotstekeningen zijn overigens ook verschillende gebruiksvoorwerpen, resten en graven uit die tijd teruggevonden.

Om bij deze tekeningen te geraken, moesten we wel een erg speciaal traject wandelen: overal rondom was domein van dierenpark Nordens Ark. Doordat het park betalend is, maar de rotstekeningen vrij toegankelijk, werd een route uitgestippeld dat we niet door dat park hoefden. Dit maakte het naar de rotstekeningen toelopen wel extra spannend, hahahaha.

Vervolgens reden we naar het natuurpark Hunneberg. Dit ligt op vijf kilometer van Vänersborg, een middelgroot stadje dat aan het grootste meer van Zweden ligt, het Vänermeer. Het natuurpark bestaat uit twee gedeelten, het kleinere Halleberg dat aan het meer grenst en het grotere Hunneberg, beide tafelbergen. Deze bergen zaten 600 miljoen jaar geleden nog onder water, maar door hun harde bovenlaag bleven ze overeind nadat het water terugtrok en vormden zo een bescherming voor de onderliggende lagen. Vroeger dienden deze bergen met hun steile afgronden voor de lokale bevolking als bescherming tegen indringers.

Op en rondom de tafelbergen is er een bos met duizenden jaren geschiedenis. Het is een van de grootste loofbossen waar niet is ingegrepen door de mens. Het is een gemengd bos van pijnbomen en eiken. Veel van de bomen zijn meer dan 200 jaar oud. Hier tref je bijzondere vogelsoorten, oeroude korstmossen en natuurlijk dieren zoals edelherten, hazen ed. maar ook de bever, elanden, maar ook al eens een zwervende wolf, lynx en beren. 

In het natuurpark liggen ook enkele kleine meertjes. Dit zijn waarschijnlijk de mooiste plekjes. We maakten een heel korte wandeling naar zo'n meertje en dat was inderdaad wel mooi. We stopten ook bij waterval "Byklevsfallet" (foto 4). Die waterval is ongeveer 25 meter hoog en verdeeld in verschillende kleinere watervallen... Zouden we net een vliegend elandje gezien hebben toen we die selfie maakten?

Op Hindens Rev maakten we een wandeling. Hindens Rev is een vijf kilometer lang smal stukje land dat het Vänermeer inloopt. Het is een opmerkelijk natuurfenomeen dat 10.000 jaar geleden ontstond bij het smelten van het landijs. Het is een zogenaamde 'morene'. 

We wandelden naar het uiteinde van het rif.  Dit was mooi, bijzonder en best spannend: aan de westkant van de landstrook (foto 5) was het water rustig kabbelend en er waren enkele keienstrandjes aan die zijde. Aan de oostzijde stond er veel wind waardoor er best stevige golven op de morene insloegen aan die kant. Aan die oostkant waren de keien steeds best dik en waren er geen strandjes (foto 6). Al wandelend over de lange landtong hoorde je, hoe smaller het land werd steeds meer de klotsende golven.  En dit ondanks de bomen op de landtong. De morene is op het smalste punt slechts 25 meter breed, maar nooit breder dan 100 meter. Ine vond het soms best akelig door die klotsende golven. 

Op een gegeven moment hield het wandelpad op. Het uiteinde van de morene is niet toegankelijk voor publiek. Dat gebied stroomt bij hoog water over. 

Overnachten deden we opnieuw in een stuga, maar in een tuin bij een particulier in Lidköping in plaats van op een camping.